Πόσο λάθος κάνουν οι τάχα ειδικοί
Θα ήταν εύκολο να λέμε στις γυναίκες ασκούμενές μας να αποκτήσουν τη συνήθεια της προβολής μιας γενναίας, δυναμικής εικόνας. Να κοιτούν τον εν δυνάμει επιτιθέμενο στα μάτια και να προσποιούνται ότι είναι σκληρές.
Δυστυχώς, δεν είναι τόσο απλό.
Υπάρχουν ΠΟΛΛΑ περισσότερα στην ψυχολογία του Άρπαγα.
Πιστέψτε μας όταν σας λέμε ότι πολλοί υποτιθέμενοι ειδικοί αθλητικών συλλόγων ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι προωθούν γνώσεις και ικανότητες. Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα…
Τα Ανθρώπινα Αρπακτικά αναζητούν κάποιον που να μπορούν να ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ και να ΕΛΕΓΞΟΥΝ.
Τα περισσότερα προγράμματα Αυτοάμυνας υποστηρίζουν ότι πρέπει να υιοθετήσει κανείς μια προκλητική αντίσταση και απάντηση σε μια αντιπαράθεση (π.χ. γελώντας ή κοροϊδεύοντας τον παρενοχλητή). Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι δεν γνωρίζετε τίποτα για αυτόν απέναντί σας και ενδέχεται, αντί να απωθήσει το αρπακτικό, να το «φτιάχνει». Αυτό που μπορεί να αποτρέψει έναν απλά ενοχλητικό μπορεί να εξοργίσει κάποιον άλλον, σε τέτοιο σημείο ώστε να ασκήσει ακραία βία (βωμολοχία, ξυλοδαρμό, βιασμό, δολοφονία ή και συνδυασμό αυτών).
Η τολμηρή απάντηση μιας γυναίκας μπορεί να δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο επιτιθέμενος αισθάνεται ότι τον έχει σνομπάρει. Και τώρα, λόγω αυτού, νιώθει μειωμένος και υποχρεωμένος να πραγματοποιήσει τις σκέψεις, τις προθέσεις του και ακόμη και τις «προτάσεις» του, προκειμένου να κυριαρχήσει και να ελέγξει το θύμα του, αλλιώς αισθάνεται ότι έχει «ταπεινωθεί». Συχνά, τα κοινωνικά αρπακτικά ανταποκρίνονται με βομολοχία μέχρι και ακραία βία τα «ψυχολογικά ασταθές» για να διατηρήσουν την αυτοεκτίμησή τους. Κάποιοι που μπορεί να έχουν κοινωνιοπαθητικές τάσεις μπορεί ακόμη και να ανταποκριθούν σε μια υπόνοια πρόκλησης, ακόμη κι’ αν υποψιάζονται ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην επικρατήσουν οι ίδιοι. Υπό το πρίσμα αυτό…
…δεν είναι σοφό για μια γυναίκα να δεχθεί δήθεν εκπαιδεύσεις και προτάσεις από ανίδεους που προωθούν απλοϊκές λύσεις σε πολύπλοκα προβλήματα.
Οι Grayson και Stein
Στη μελέτη Grayson / Stein, που διεξήχθη το 1984, καθορίστηκαν πολλά από τα Κριτήρια Επιλογής που εφαρμόζονται από τα κοινωνικά αρπακτικά κατά την επιλογή των θυμάτων τους.
Τράβηξαν βιντεοσκοπημένα πλάνα πεζών σε ένα πολυσύχναστο δρόμο μιας μεγάλης πόλης εν αγνοία τους και έδειξαν την ταινία σε κατάδικους οι οποίοι φυλακίστηκαν για βίαια εγκλήματα (ανθρωποκτονία, βιασμό, ληστεία, κ.λπ.). Τους ζητήθηκε να προσδιορίσουν τους ανθρώπους που έβλεπαν στην οθόνη, που θεωρούσαν ότι ήταν εύκολα ή επιθυμητά θύματα. Τα αποτελέσματα ήταν αξιοσημείωτα.
Οι κατάδικοι έκαναν τις επιλογές τους εντός επτά δευτερολέπτων κατά μέσο όρο και μάλιστα, οι επιλογές τους ήταν οι ίδιες.
Αλλά, αυτό που μπέρδεψε τους ερευνητές, ήταν η έλλειψη ΣΥΝΟΧΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ που επιλέχθηκαν ως θύματα. Παραδόξως, πολλές μικρόσωμες ή αδύνατες γυναίκες απορρίφθηκαν! Αυτό που ήταν ακόμη πιο εκπληκτικό είναι ότι επελέγησαν αρκετοί μεγαλόσωμοι άνδρες! Ήταν επίσης προφανές ότι η επιλογή δεν εξαρτήθηκε από τη φυλή, την ηλικία, το μέγεθος ή το φύλο. Δηλαδή, με την πρώτη ματιά,
…δεν υπήρχαν προφανή κριτήρια!
Το πιο παράξενο πράγμα ήταν ότι ακόμη και οι κατάδικοι δεν γνώριζαν ακριβώς γιατί επέλεξαν τα συγκεκριμένα «θύματα». Οι εξηγήσεις τους ήταν συχνά απλές όπως:
«Έμοιαζαν εύκολοι στόχοι».
Με βάση αυτό, φαίνεται ότι μεγάλο μέρος της Διαδικασίας Επιλογής Θύματος γίνεται ασυναίσθητα.
