Ο μύθος του «κομάντο» και η πραγματικότητα της αυτοάμυνας
Ο κόσμος έχει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για τις στρατιωτικές Ειδικές Δυνάμεις.
Τις φαντάζεται ως την απόλυτη μορφή μαχητικής ικανότητας. Άνδρες σωματικά πανίσχυροι, ψυχικά άτρωτοι, τεχνικά άριστοι και ικανοί να αντιμετωπίσουν οποιαδήποτε κατάσταση, με ή χωρίς όπλα. Η εικόνα αυτή έχει χτιστεί από ταινίες, διαφημίσεις, στρατιωτική αισθητική, μύθους, λογότυπα, στολές, μαύρα ρούχα, εξοπλισμό και την ευρύτερη κουλτούρα του «ειδικού πολεμιστή».
Η σκέψη πολλών πολιτών είναι απλή:
«Αν κάτι προέρχεται από τον στρατό ή τις Ειδικές Δυνάμεις, πρέπει να είναι το καλύτερο για μάχη σώμα με σώμα.»
Ακούγεται λογικό.
Δεν είναι πάντα σωστό.
Η στρατιωτική προσέγγιση έχει άλλο σκοπό, άλλο πλαίσιο, άλλη αποστολή και άλλες προτεραιότητες από την πολιτική αυτοάμυνα. Ο στρατιώτης δεν εκπαιδεύεται για να ζει σαν πολίτης σε αστικό περιβάλλον και να αποφεύγει μια συμπλοκή έξω από ένα κατάστημα, σε ένα πάρκινγκ ή στον δρόμο. Εκπαιδεύεται για αποστολή, ομάδα, οπλισμό, τακτική, επιχειρησιακό αποτέλεσμα και επιβίωση μέσα σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.
Αν δεν καταλάβουμε αυτή τη διαφορά, κινδυνεύουμε να αγοράσουμε μύθο αντί για αυτοπροστασία.
Η σύντομη απάντηση
Η στρατιωτική εκπαίδευση δεν είναι αυτόματα η καλύτερη επιλογή για πολιτική αυτοάμυνα.
Οι στρατιώτες και οι μονάδες Ειδικών Δυνάμεων έχουν υψηλές απαιτήσεις φυσικής και ψυχικής αντοχής. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι όλοι ειδικοί στην άοπλη μάχη σώμα με σώμα. Στην επιχειρησιακή πραγματικότητα, ο στρατιώτης στηρίζεται πρώτα στα όπλα του, στην ομάδα του, στην τακτική του και στον εξοπλισμό του.
Αν ένας στρατιώτης βρεθεί να χρησιμοποιεί άοπλη μάχη σε πραγματικό επιχειρησιακό περιβάλλον, συχνά κάτι έχει πάει πολύ στραβά.
Αυτό δεν μειώνει την αξία του στρατιώτη. Ξεκαθαρίζει όμως τον ρόλο του.
Για τον πολίτη, το ερώτημα δεν είναι «τι κάνουν οι Ειδικές Δυνάμεις;»
Το σωστό ερώτημα είναι:
«Τι χρειάζομαι εγώ, ως πολίτης, για να αναγνωρίσω, να αποφύγω, να διαχειριστώ και να διαφύγω από πραγματική απειλή μέσα στο νόμιμο πλαίσιο;»
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
- Σας ελκύουν συστήματα που προωθούνται ως στρατιωτικά, αντιτρομοκρατικά ή ειδικών δυνάμεων.
- Πιστεύετε ότι μια μέθοδος είναι αυτομάτως καλύτερη επειδή συνδέεται με στρατό, όπλα, στολές ή σκληρή εικόνα.
- Θέλετε να καταλάβετε γιατί η άοπλη μάχη δεν είναι πάντα τόσο κεντρική στη στρατιωτική εκπαίδευση όσο νομίζει ο κόσμος.
- Σκέφτεστε να ξεκινήσετε Krav Maga, Combatives ή άλλο σύστημα αυτοάμυνας και θέλετε να ξεχωρίσετε το μάρκετινγκ από τη λειτουργικότητα.
- Σας ενδιαφέρει η διαφορά ανάμεσα στην επιχειρησιακή χρήση βίας και στην πολιτική αυτοάμυνα.
Τι θα μάθετε
- Θα δείτε γιατί οι πολίτες συχνά εξιδανικεύουν τις Ειδικές Δυνάμεις.
- Θα καταλάβετε γιατί ο στρατιώτης δεν στηρίζεται κυρίως στην άοπλη μάχη.
- Θα μάθετε γιατί η στρατιωτική αισθητική είναι ισχυρό εργαλείο μάρκετινγκ.
- Θα δείτε γιατί ένα σύστημα που δημιουργήθηκε ή χρησιμοποιήθηκε σε στρατιωτικό πλαίσιο δεν είναι απαραίτητα κατάλληλο αυτούσιο για πολίτες.
- Θα καταλάβετε γιατί η πολιτική αυτοάμυνα απαιτεί προσαρμογή στον νόμο, στην αποφυγή, στη διαφυγή και στη μετά-σύγκρουση.
- Θα δείτε πώς το Combatives Group διαχωρίζει τη στρατιωτική φιλοσοφία της λειτουργικότητας από την πολιτική εφαρμογή της αυτοπροστασίας.
Βασικά σημεία
- Οι Ειδικές Δυνάμεις δεν είναι πρότυπο πολιτικής αυτοάμυνας.
- Ο στρατιώτης είναι πρωτίστως οπλισμένος και λειτουργεί σε ομάδα, με αποστολή, τακτική και εξοπλισμό.
- Η άοπλη μάχη σώμα με σώμα δεν έχει την ίδια προτεραιότητα σε όλους τους στρατούς και σπάνια αποτελεί το κύριο επιχειρησιακό εργαλείο.
- Η στρατιωτική εικόνα που χρησιμοποιείται στο μάρκετινγκ αυτοάμυνας συχνά δημιουργεί ψευδή εντύπωση ρεαλισμού.
- Ο πολίτης δεν έχει στρατιωτική αποστολή. Έχει ανάγκη αποφυγής, διαφυγής, νόμιμης αυτοπροστασίας και πρακτικής διαχείρισης κινδύνου.
- Το Civilian Combatives κρατά τη λειτουργικότητα της στρατιωτικής λογικής, αλλά την προσαρμόζει στις ανάγκες και στους περιορισμούς του πολίτη.
Εισαγωγή: Η εικόνα που πουλάει
Η στρατιωτική εικόνα πουλάει.
Μαύρες στολές. Κουκούλες. Όπλα. Κρανία. Εμβλήματα. Σκληρά συνθήματα. Φωτογραφίες με ανθρώπους που μοιάζουν με ομάδες κρούσης. Βίντεο με μαχαίρια, πιστόλια, τυφέκια και επιθετικές πόζες.
Όλα αυτά δημιουργούν αίσθηση ισχύος.
Ο πολίτης βλέπει αυτή την εικόνα και κάνει έναν γρήγορο ψυχολογικό συνειρμό:
«Αν εκπαιδευτώ σε αυτό, θα γίνω κι εγώ πιο σκληρός, πιο ικανός, πιο επικίνδυνος και πιο ασφαλής.»
Αυτός ο συνειρμός είναι ανθρώπινος. Αλλά είναι και εύκολα εκμεταλλεύσιμος.
Η στρατιωτική αισθητική μπορεί να κάνει ένα προϊόν να φαίνεται σοβαρότερο από όσο είναι. Μπορεί να κάνει έναν εκπαιδευτή να φαίνεται πιο αυθεντικός. Μπορεί να κάνει μια σχολή να μοιάζει πιο «ρεαλιστική» χωρίς να αποδεικνύει ότι όντως διδάσκει πρακτική αυτοάμυνα για πολίτες.
Στην αυτοάμυνα, όμως, δεν μας ενδιαφέρει η εικόνα.
Μας ενδιαφέρει η λειτουργία.
Ο μύθος των Ειδικών Δυνάμεων
Ο μύθος λέει ότι τα μέλη των Ειδικών Δυνάμεων είναι οι απόλυτοι ειδικοί σε κάθε μορφή μάχης.
Οπότε, αν κάτι διδάσκεται από αυτούς, χρησιμοποιείται από αυτούς ή παρουσιάζεται ως προϊόν της δικής τους εκπαίδευσης, πρέπει να είναι ανώτερο.
Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.
Οι Ειδικές Δυνάμεις έχουν πράγματι υψηλές απαιτήσεις επιλογής, αντοχής, πειθαρχίας, ψυχικής σκληρότητας και επιχειρησιακής ικανότητας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε μέλος τους είναι κορυφαίος ειδικός στην άοπλη μάχη. Η αποστολή τους δεν είναι να κερδίζουν άοπλους αγώνες. Η αποστολή τους είναι επιχειρησιακή.
Ένας στρατιώτης εκπαιδεύεται σε όπλα, τακτική, κίνηση, ομάδα, επιβίωση, επικοινωνία, αποστολή, πειθαρχία, φυσική κατάσταση, αντοχή και εξοπλισμό. Η άοπλη μάχη είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της συνολικής εικόνας και δεν έχει την ίδια βαρύτητα παντού.
Αυτό είναι το σημείο που συχνά ξεχνά ο πολίτης.
Ο στρατιώτης δεν είναι άοπλος πολεμιστής. Είναι ένοπλος επαγγελματίας μέσα σε επιχειρησιακό πλαίσιο.
Η πραγματικότητα της άοπλης στρατιωτικής μάχης
Σε μια πραγματική στρατιωτική επιχείρηση, ο στρατιώτης θα προτιμήσει να χρησιμοποιήσει τα κύρια μέσα του: τα όπλα του, την ομάδα του, την κάλυψη, την κίνηση, την τακτική και τον εξοπλισμό του.
Αυτό δεν είναι έλλειψη ικανότητας. Είναι κοινή λογική.
Η άοπλη μάχη σώμα με σώμα είναι έσχατη λύση. Μπορεί να έχει αξία για ψυχολογικούς λόγους, για ανάπτυξη επιθετικότητας, για αντοχή στην επαφή, για αυτοπεποίθηση, για ελεγχόμενες καταστάσεις ή για ειδικές συνθήκες. Όμως δεν είναι το κύριο επιχειρησιακό εργαλείο του σύγχρονου στρατιώτη.
Η πλειοψηφία των στρατιωτών παγκοσμίως δεν περνά χρόνια εντατικής άοπλης εκπαίδευσης. Ακόμη και όταν υπάρχουν προγράμματα Combatives, πρέπει να ανταγωνιστούν σε χρόνο και προτεραιότητα δεκάδες άλλα αντικείμενα που είναι επιχειρησιακά κρισιμότερα.
Αντίθετα, ένας πολίτης που προπονείται συστηματικά σε πλήρη επαφή, πυγμαχία, πάλη, τζούντο, BJJ, MMA ή άλλο σκληρό μαχητικό πλαίσιο μπορεί να έχει πολύ περισσότερες ώρες καθαρής άοπλης εμπειρίας από έναν στρατιώτη.
Αυτό δεν τον κάνει καλύτερο στρατιώτη.
Τον κάνει όμως πιθανόν πιο εξοικειωμένο με συγκεκριμένες άοπλες δεξιότητες.
Ο στρατός δεν είναι αθλητικός σύλλογος
Η σύγκριση στρατού και αθλητικού συλλόγου πρέπει να γίνεται προσεκτικά.
Ο αθλητικός σύλλογος μπορεί να αφιερώσει όλη του την ύλη σε μια συγκεκριμένη δεξιότητα. Πυγμαχία, πάλη, τζούντο, MMA, BJJ, kickboxing. Ο αθλητής μπορεί να προπονείται αρκετές φορές την εβδομάδα, για χρόνια, με στόχο τη βελτίωση σε αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο.
Ο στρατιώτης δεν έχει αυτή την πολυτέλεια.
Έχει πολλά αντικείμενα εκπαίδευσης. Η άοπλη μάχη είναι μόνο ένα από αυτά, και συχνά όχι το σημαντικότερο. Ένας επαγγελματίας στρατιώτης μπορεί να είναι εξαιρετικά ικανός στο δικό του επιχειρησιακό πλαίσιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα υπερέχει αυτόματα σε άοπλη αναμέτρηση απέναντι σε κάποιον που προπονείται καθημερινά σε σκληρή σωματική επαφή.
Αυτή η διάκριση δεν μειώνει κανέναν.
Απλώς βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Άλλο στρατιωτική ικανότητα.
Άλλο αθλητική μαχητική δεξιότητα.
Άλλο πολιτική αυτοάμυνα.
Κάθε πεδίο έχει διαφορετικό σκοπό.
Η ψυχολογική δύναμη του στρατιωτικού μάρκετινγκ
Το στρατιωτικό μάρκετινγκ είναι αποτελεσματικό επειδή χρησιμοποιεί σύμβολα δύναμης.
Ο στρατός συνδέεται στο μυαλό του κόσμου με αντοχή, πειθαρχία, θάρρος, σκληρότητα, ικανότητα μάχης, αποφασιστικότητα και επίτευξη αποστολής. Όταν ένα σύστημα αυτοάμυνας παρουσιάζεται ως στρατιωτικό, δανείζεται αυτά τα χαρακτηριστικά.
Ο πολίτης κάνει το άλμα:
«Αν μάθω αυτό που μαθαίνουν εκείνοι, θα γίνω κι εγώ σαν εκείνους.»
Αυτό είναι το σημείο όπου το μάρκετινγκ γίνεται παραπλανητικό.
Δεν γίνεται κάποιος μέλος Ειδικών Δυνάμεων επειδή έκανε μερικά μαθήματα σε μια σχολή. Δεν αποκτά την επιλογή, την πίεση, τη φυσική προετοιμασία, την επιχειρησιακή εμπειρία, τη στρατιωτική πειθαρχία, την ομαδική λειτουργία και την ψυχική δοκιμασία ενός τέτοιου περιβάλλοντος επειδή φόρεσε μαύρη μπλούζα και έμαθε μερικές τεχνικές.
Η εκπαίδευση μπορεί να είναι χρήσιμη.
Η φαντασίωση όμως δεν είναι εκπαίδευση.
Krav Maga, εικόνα και πραγματικότητα
Το Krav Maga είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα συστήματος που έχει επωφεληθεί από τη στρατιωτική εικόνα στο μάρκετινγκ.
Στη συνείδηση πολλών ανθρώπων συνδέεται με τον ισραηλινό στρατό, τις ειδικές δυνάμεις, την αντιτρομοκρατία και την καθημερινή εμπόλεμη πραγματικότητα του Ισραήλ. Αυτό το αφήγημα είναι εξαιρετικά ισχυρό εμπορικά.
Όμως ο πολίτης πρέπει να ξεχωρίζει την ιστορική ή στρατιωτική σύνδεση από το τι πραγματικά διδάσκεται στη σχολή που επισκέπτεται.
Άλλο πράγμα η σύντομη, λειτουργική στρατιωτική εκπαίδευση σε συγκεκριμένο πλαίσιο.
Άλλο πράγμα το εμπορικό πρόγραμμα επιπέδων για πολίτες.
Άλλο πράγμα η ιστορία ενός συστήματος.
Άλλο πράγμα η σημερινή ποιότητα εκπαίδευσης ενός συγκεκριμένου εκπαιδευτή.
Το ίδιο ισχύει για κάθε σύστημα που προωθείται με στρατιωτική γλώσσα.
Η ερώτηση δεν πρέπει να είναι «από πού προέρχεται;»
Η ερώτηση πρέπει να είναι:
«Τι ακριβώς διδάσκεται εδώ, σε εμένα, ως πολίτη, και πώς δοκιμάζεται αυτό υπό ρεαλιστικές συνθήκες;»
Ο πολίτης δεν είναι στρατιώτης
Ο πολίτης δεν έχει στρατιωτική αποστολή.
Δεν κινείται με ομάδα μάχης. Δεν φέρει νόμιμα στρατιωτικό οπλισμό. Δεν έχει κανόνες εμπλοκής στρατιωτικής επιχείρησης. Δεν ενεργεί σε εμπόλεμο περιβάλλον. Δεν έχει το δικαίωμα να εφαρμόζει βία σαν να βρίσκεται σε πεδίο μάχης.
Ο πολίτης έχει άλλες ανάγκες.
Να δει τον κίνδυνο νωρίς.
Να αποφύγει όπου μπορεί.
Να αποκλιμακώσει όπου είναι εφικτό.
Να διαφύγει.
Να προστατεύσει τον εαυτό του και τους δικούς του μέσα σε νόμιμο πλαίσιο.
Να σταματήσει όταν σταματήσει η απειλή.
Να διαχειριστεί τη μετά-σύγκρουση.
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό πλαίσιο.
Αν πάρουμε μια στρατιωτική μέθοδο και την περάσουμε αυτούσια στον πολίτη, χωρίς νομική, κοινωνική και πρακτική προσαρμογή, δημιουργούμε πρόβλημα.
Το Civilian Combatives πρέπει να είναι πολιτικό στην εφαρμογή του, ακόμη κι αν κρατά τη λειτουργική φιλοσοφία του κλασικού Combatives.
Η διαφορά ανάμεσα σε επιχειρησιακή βία και αυτοάμυνα
Η επιχειρησιακή βία έχει σκοπό την εκτέλεση αποστολής.
Η πολιτική αυτοάμυνα έχει σκοπό την προστασία και την έξοδο από την απειλή.
Αυτός ο διαχωρισμός είναι θεμελιώδης.
Ο επαγγελματίας μπορεί να χρειαστεί να κινηθεί προς τον κίνδυνο. Ο πολίτης, όπου μπορεί, πρέπει να κινηθεί μακριά από αυτόν.
Ο επαγγελματίας μπορεί να χρειαστεί να ελέγξει, να συλλάβει, να κρατήσει ή να εξουδετερώσει μέσα σε υπηρεσιακό πλαίσιο. Ο πολίτης πρέπει να αποφύγει την παρατεταμένη εμπλοκή.
Ο επαγγελματίας μπορεί να έχει εξοπλισμό, υποστήριξη, ρόλο και νομική εξουσιοδότηση. Ο πολίτης συνήθως δεν έχει τίποτα από αυτά.
Άρα, η εκπαίδευση για πολίτες πρέπει να απαντά στην πολιτική πραγματικότητα.
Όχι στη φαντασίωση του κομάντο.
Τι πρέπει να κρατήσουμε από τη στρατιωτική λογική
Δεν απορρίπτουμε τη στρατιωτική προσέγγιση.
Απορρίπτουμε τη λάθος μεταφορά της στον πολίτη.
Από τη στρατιωτική λογική μπορούμε να κρατήσουμε σημαντικά στοιχεία:
Απλότητα.
Αμεσότητα.
Λειτουργικότητα.
Πίεση.
Πειθαρχία.
Επανάληψη.
Σαφή σκοπό.
Προσαρμογή στο περιβάλλον.
Αποφυγή περιττής πολυπλοκότητας.
Αυτά είναι εξαιρετικά χρήσιμα και στην πολιτική αυτοάμυνα.
Αλλά η εφαρμογή πρέπει να αλλάξει. Ο πολίτης δεν χρειάζεται να σκέφτεται σαν στρατιώτης σε αποστολή. Χρειάζεται να σκέφτεται σαν άνθρωπος που θέλει να επιστρέψει σπίτι του με τις μικρότερες δυνατές συνέπειες.
Η φιλοσοφία της λειτουργικότητας είναι πολύτιμη.
Η φαντασίωση της στρατιωτικής ταυτότητας είναι άχρηστη.
Τι πρέπει να ρωτάτε όταν ακούτε «στρατιωτικό σύστημα»
Όταν μια σχολή ή ένα σύστημα προωθείται ως στρατιωτικό, κάντε συγκεκριμένες ερωτήσεις.
Ποια είναι η πραγματική σχέση του συστήματος με τον στρατό;
Η ύλη που διδάσκεται είναι στρατιωτική, πολιτική ή εμπορική εκδοχή;
Πόσο διαρκεί η πραγματική στρατιωτική εκπαίδευση σε αυτό το αντικείμενο;
Έχει προσαρμοστεί το περιεχόμενο για πολίτες;
Διδάσκεται νομικό πλαίσιο;
Διδάσκεται αποφυγή και διαφυγή;
Διδάσκεται προ-σύγκρουση;
Διδάσκεται μετά-σύγκρουση;
Δοκιμάζονται οι δεξιότητες υπό πίεση;
Ή μήπως το μεγαλύτερο μέρος της έλξης βασίζεται σε εικόνα, στολές, όπλα και σκληρή γλώσσα;
Αν οι απαντήσεις είναι αόριστες, υπάρχει πρόβλημα.
Η σοβαρή αυτοάμυνα δεν φοβάται τις ερωτήσεις.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group αναγνωρίζει τη στρατιωτική καταγωγή και τη λειτουργική φιλοσοφία του δυτικού Combatives.
Όμως δεν πουλά στους πολίτες τη φαντασίωση ότι θα γίνουν στρατιώτες, κομάντο ή επιχειρησιακοί επαγγελματίες επειδή εκπαιδεύονται σε μια αίθουσα.
Η πολιτική αυτοάμυνα έχει άλλο σκοπό.
Το Civilian Combatives παίρνει την απλότητα, την αμεσότητα, τη λειτουργικότητα και την ψυχοσωματική πίεση της μεθοδολογίας Combatives και τα προσαρμόζει στις ανάγκες του πολίτη.
Ο πολίτης πρέπει να μάθει να αποφεύγει.
Να αναγνωρίζει.
Να αποφασίζει.
Να διαφεύγει.
Να δρα αμυντικά όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Να λειτουργεί μέσα στα όρια του νόμου.
Να μη μπερδεύει την επιχειρησιακή βία με την αυτοπροστασία.
Αυτός είναι ο πραγματικός διαχωρισμός.
Τελική σκέψη
Η στρατιωτική προσέγγιση έχει κύρος επειδή συνδέεται με σκληρότητα, πειθαρχία, ικανότητα και αποστολή.
Όμως η πολιτική αυτοάμυνα δεν είναι στρατιωτική αποστολή.
Ο πολίτης που ψάχνει ασφάλεια δεν χρειάζεται να ντυθεί ψυχολογικά με την εικόνα του κομάντο. Χρειάζεται να μάθει τι πραγματικά τον αφορά: επίγνωση, αποφυγή, απόσταση, διαφυγή, πρακτική αμυντική δράση, νόμιμη σκέψη και ρεαλιστική εκπαίδευση.
Η στρατιωτική αισθητική μπορεί να πουλάει.
Η λειτουργικότητα όμως σώζει.
Αν ένα σύστημα είναι πραγματικά χρήσιμο, δεν χρειάζεται να κρύβεται πίσω από στολές, κρανία, όπλα και φαντασιώσεις. Μπορεί να απαντήσει καθαρά:
Τι διδάσκει;
Σε ποιον;
Για ποιον σκοπό;
Υπό ποιες συνθήκες;
Με ποιο νομικό πλαίσιο;
Και με ποιο πραγματικό αποτέλεσμα;
Αυτές είναι οι ερωτήσεις που μετράνε.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να δείτε πώς το Combatives Group διαχωρίζει την αστική, αστυνομική και στρατιωτική χρήση του Combatives, διαβάστε το άρθρο Σύστημα Combatives Group για Πολίτες, Αστυνομία και Στρατό και τη σελίδα Περί CQC και Combatives.
- Για το ζήτημα των στρατιωτικών τεχνικών και τη σχέση τους με το Combatives για πολίτες, συνεχίστε με τη σελίδα Είμαι υπέρ των στρατιωτικών τεχνικών και το άρθρο Πραγματική και Προσποιητή Μάχη Σώμα με Σώμα.
- Για να κατανοήσετε καλύτερα τη συζήτηση γύρω από Krav Maga, νεότερα συστήματα και στρατιωτική εικόνα, διαβάστε το άρθρο Η Αλήθεια για Νεότερα Συστήματα Combatives και το άρθρο Το «άλλο» Krav Maga.
- Για πρακτική σύγκριση ανάμεσα σε Combatives, Systema και Krav Maga, δείτε τη σελίδα Να επιλέξω Combatives, Systema ή Krav Maga και τη σελίδα Ομοιότητα των Combatives με το Krav Maga.
- Για να δείτε πώς το Combatives Group ορίζει τη ρεαλιστική αυτοάμυνα για πολίτες, διαβάστε τη σελίδα Combatives Group σύστημα ίσον «Ρεαλιστική Αυτοάμυνα» και το άρθρο Ποιά είναι η καλλίτερη αυτοάμυνα και ποιά η αποτελεσματική αυτοάμυνα;.
- Για τη γενικότερη διαφορά ανάμεσα σε πολεμικές τέχνες, αυτοάμυνα και Combatives, διαβάστε το άρθρο Η αλήθεια για τις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα και το άρθρο Τι είναι το Combatives και σε τι διαφέρει από τις πολεμικές τέχνες.
Σημείωση ασφαλείας
Η ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, προοδευτικότητα και μέτρα ασφαλείας. Η χρήση στρατιωτικής ορολογίας ή αισθητικής δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη ποιότητας ή καταλληλότητας για πολίτες.
Νομική σημείωση
Η πολιτική αυτοάμυνα αφορά αναγκαία και ανάλογη προστασία απέναντι σε άμεση απειλή. Ο πολίτης δεν έχει στρατιωτική αποστολή ούτε δικαίωμα ανεξέλεγκτης χρήσης βίας. Η αποφυγή, η αποκλιμάκωση και η διαφυγή προηγούνται όπου είναι εφικτές.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Καμία στρατιωτική εικόνα, κανένα σύστημα και κανένας τίτλος δεν εγγυάται πραγματική ικανότητα αυτοάμυνας. Η σοβαρή εκπαίδευση δεν πουλά ταυτότητα. Χτίζει δεξιότητες.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group κρατά τη λειτουργική φιλοσοφία του κλασικού Combatives, αλλά την προσαρμόζει στην πραγματικότητα του πολίτη. Ο σκοπός δεν είναι η επιχειρησιακή δράση, αλλά η αυτοπροστασία και η ασφαλής έξοδος από την απειλή.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να γνωρίσετε μια προσέγγιση αυτοάμυνας που διαχωρίζει τη στρατιωτική φαντασίωση από την πολιτική λειτουργικότητα, επικοινωνήστε με το Combatives Group.