Το κοινό στοιχείο κάθε πραγματικής επίθεσης
«Αν υπάρχει ένα κοινό στοιχείο σε κάθε επίθεση, είναι το απρόβλεπτο.» – Ζακ Καπανταϊδάκης
Αυτή η φράση συμπυκνώνει ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα στην αυτοάμυνα. Ο άνθρωπος θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί. Θέλει να πιστεύει ότι η επίθεση θα έχει καθαρή αρχή, συγκεκριμένη κατεύθυνση, αναγνωρίσιμη μορφή και αρκετό χρόνο αντίδρασης.
Η πραγματικότητα σπάνια του κάνει αυτή τη χάρη.
Σε μια αληθινή επίθεση, ο επιτιθέμενος δεν είναι υποχρεωμένος να κινηθεί όπως στην προπόνηση. Δεν είναι υποχρεωμένος να προειδοποιήσει. Δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει σωστή απόσταση. Δεν είναι υποχρεωμένος να επιτεθεί με τον τρόπο που βολεύει την τεχνική μας.
Γι’ αυτό, πέρα από τη δική μας πρώτη αμυντική ενέργεια, τίποτα δεν είναι βέβαιο.
Η σοβαρή αυτοάμυνα πρέπει να ξεκινά από αυτή την παραδοχή.
Η σύντομη απάντηση
Το απρόβλεπτο είναι ο βασικός λόγος που οι τεχνικές από μόνες τους δεν αρκούν.
Μια τεχνική μπορεί να φαίνεται σωστή σε ένα καθαρό, αποστειρωμένο και συνεργατικό περιβάλλον. Μπορεί να δείχνει εντυπωσιακή σε επίδειξη. Μπορεί να πείθει έναν άπειρο θεατή. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Μπορεί να λειτουργήσει όταν η επίθεση δεν έρχεται όπως την περιμέναμε;
Μπορεί να λειτουργήσει όταν υπάρχει φόβος, αιφνιδιασμός, πίεση, αντίσταση και κακή πρόθεση;
Μπορεί να λειτουργήσει όταν ο χώρος είναι περιορισμένος, ο επιτιθέμενος δεν συνεργάζεται και ο χρόνος είναι ελάχιστος;
Στο Combatives Group, η έμφαση δεν δίνεται στην εικόνα της τεχνικής, αλλά στη λειτουργικότητά της. Δεν μας ενδιαφέρει πώς φαίνεται. Μας ενδιαφέρει τι κάνει.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
- Πιστεύετε ότι η επίθεση θα έρθει με τρόπο καθαρό, αναγνωρίσιμο και προβλέψιμο.
- Έχετε εκπαιδευτεί σε τεχνικές αυτοάμυνας που βασίζονται σε συγκεκριμένη επίθεση και συγκεκριμένη απάντηση.
- Θέλετε να καταλάβετε γιατί η πραγματική βία δεν προσαρμόζεται στα σενάρια της σχολής.
- Σας ενδιαφέρει η διαφορά ανάμεσα στην τεχνική αρτιότητα και στη λειτουργική εφαρμογή.
- Θέλετε να δείτε γιατί η επίγνωση, η εγρήγορση, η παρατήρηση και η πρόληψη είναι συχνά σημαντικότερες από την ίδια την τεχνική.
Τι θα μάθετε
- Θα δείτε γιατί το απρόβλεπτο είναι βασικό χαρακτηριστικό κάθε επίθεσης.
- Θα καταλάβετε γιατί οι τεχνικές που δεν έχουν δοκιμαστεί υπό πίεση δεν πρέπει να θεωρούνται αξιόπιστες.
- Θα μάθετε γιατί η εκπαίδευση που βασίζεται μόνο σε τεχνικές και όχι σε αρχές λειτουργικότητας δημιουργεί ψευδαισθήσεις.
- Θα δείτε γιατί το αποστειρωμένο περιβάλλον της σχολής δεν αρκεί για να προετοιμάσει έναν άνθρωπο για πραγματική βία.
- Θα καταλάβετε γιατί η μελέτη πραγματικών περιστατικών μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα από μια εντυπωσιακή επίδειξη.
Βασικά σημεία
- Το κοινό στοιχείο κάθε πραγματικής επίθεσης είναι το απρόβλεπτο.
- Η επίθεση δεν θα έρθει απαραίτητα από την κατεύθυνση, την απόσταση ή τη μορφή που περιμένουμε.
- Η εκπαίδευση που βασίζεται σε προκαθορισμένη ανταλλαγή τεχνικών είναι χρήσιμη για εκμάθηση, αλλά δεν αρκεί για αυτοάμυνα.
- Η τεχνική δεν πρέπει να κρίνεται από το πώς φαίνεται, αλλά από το τι αποτέλεσμα παράγει.
- Η επίγνωση, η παρατήρηση, η εγρήγορση και η πρόληψη μειώνουν την πιθανότητα αιφνιδιασμού.
- Η ρεαλιστική αυτοάμυνα πρέπει να εκπαιδεύει αρχές, νοοτροπία και λειτουργικότητα, όχι μόνο κινήσεις.
Εισαγωγή: Το πρόβλημα της βεβαιότητας
Ο άνθρωπος αγαπά τη βεβαιότητα.
Θέλει να ξέρει τι θα γίνει. Θέλει να έχει απάντηση. Θέλει να πιστεύει ότι για κάθε πιθανή επίθεση υπάρχει μια συγκεκριμένη τεχνική που θα λύσει το πρόβλημα.
Αυτό είναι κατανοητό. Είναι όμως και επικίνδυνο.
Η πραγματική βία δεν λειτουργεί σαν τεχνικό εγχειρίδιο. Δεν ακολουθεί πάντα αλληλουχίες. Δεν προχωρά βήμα προς βήμα. Δεν σέβεται την εκπαιδευτική ύλη. Δεν δίνει πάντα στον αμυνόμενο χρόνο να αναγνωρίσει, να αποφασίσει και να εκτελέσει.
Σε πραγματικές συνθήκες, τα πράγματα μπορεί να συμβούν πολύ γρήγορα. Η επίθεση μπορεί να ξεκινήσει από λάθος γωνία. Μπορεί να προηγηθεί εξαπάτηση. Μπορεί ο επιτιθέμενος να μιλά ενώ ετοιμάζεται να δράσει. Μπορεί να υπάρχει δεύτερο άτομο. Μπορεί ο χώρος να περιορίζει την κίνηση. Μπορεί να μην υπάρχει χρόνος για τίποτα καθαρό.
Εκεί καταρρέει η ψευδαίσθηση της σίγουρης τεχνικής.
Και εκεί φαίνεται η αξία της εκπαίδευσης που βασίζεται στην πραγματικότητα.
Πέρα από το πρώτο χτύπημα, τίποτα δεν είναι βέβαιο
«Πέρα από το δικό μας πρώτο χτύπημα, τίποτα δεν είναι βέβαιο.» – Ζακ Καπανταϊδάκης
Αυτή η φράση δεν είναι προτροπή σε επιθετικότητα. Είναι περιγραφή της αβεβαιότητας που υπάρχει σε κάθε βίαιη εμπλοκή.
Ακόμη και αν κάποιος δράσει πρώτος μέσα σε νόμιμο και αναγκαίο αμυντικό πλαίσιο, δεν μπορεί να γνωρίζει με απόλυτη σιγουριά τι θα συμβεί μετά. Ο άλλος μπορεί να απορροφήσει την ενέργεια. Μπορεί να αντιδράσει διαφορετικά. Μπορεί να πέσει. Μπορεί να συνεχίσει. Μπορεί να υπάρχει συνεργός. Μπορεί να εμφανιστεί όπλο. Μπορεί το περιβάλλον να αλλάξει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.
Αυτός είναι ο λόγος που η αυτοάμυνα δεν μπορεί να στηρίζεται σε υπερβολικά λεπτομερή σενάρια. Δεν μπορούμε να χτίζουμε όλη την εκπαίδευση πάνω στην ιδέα ότι τα πράγματα θα πάνε όπως τα σχεδιάσαμε.
Χρειαζόμαστε αρχές.
Χρειαζόμαστε λειτουργικότητα.
Χρειαζόμαστε προσαρμοστικότητα.
Χρειαζόμαστε ικανότητα να συνεχίσουμε όταν το πρώτο πράγμα που κάναμε δεν αρκεί.
Το λάθος βάρος στις τεχνικές
Ένα από τα βασικά προβλήματα της σύγχρονης εκπαίδευσης στις πολεμικές τέχνες είναι ότι μεγάλο βάρος δίνεται στις τεχνικές και όχι στις αρχές λειτουργικότητας.
Η τεχνική είναι απαραίτητη. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι πρέπει να εκπαιδευόμαστε πρόχειρα ή άτσαλα. Όμως η τεχνική πρέπει να υπηρετεί σκοπό. Αν γίνει αυτοσκοπός, τότε αρχίζει το πρόβλημα.
Πολλοί εκπαιδευτές διδάσκουν τεχνικές που οι ίδιοι δεν έχουν δοκιμάσει υπό ακραία πίεση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κακή πρόθεση. Σημαίνει όμως ότι η γνώση δεν έχει ελεγχθεί εκεί όπου έχει σημασία.
Μια τεχνική μπορεί να δείχνει σωστή όταν ο επιτιθέμενος ξέρει τι πρέπει να κάνει.
Μια τεχνική μπορεί να δείχνει όμορφη όταν ο ρυθμός είναι ελεγχόμενος.
Μια τεχνική μπορεί να φαίνεται έξυπνη όταν η επίθεση είναι προκαθορισμένη.
Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει όταν όλα αυτά χαθούν.
Όταν ο επιτιθέμενος δεν δίνει καθαρή είσοδο.
Όταν δεν σταματά μετά την πρώτη κίνηση.
Όταν πιέζει με βάρος.
Όταν αλλάζει κατεύθυνση.
Όταν αντιστέκεται.
Όταν το σώμα μας παγώνει για μισό δευτερόλεπτο.
Εκεί η τεχνική πρέπει να έχει λειτουργικό πυρήνα, όχι μόνο καλή εμφάνιση.
«Μην κοιτάς πώς φαίνεται, αλλά τι κάνει»
Ο Mickey Davidow συνήθιζε να λέει:
«Μην κοιτάς μια τεχνική για το πώς φαίνεται, αλλά για το τι κάνει.»
Αυτό είναι θεμελιώδες.
Σήμερα, πολλοί άνθρωποι ασχολούνται υπερβολικά με το πώς φαίνεται η τεχνική. Φανταχτερές άμυνες. Εντυπωσιακές κλοτσιές. Θεαματικές γροθιές. Πολύπλοκες λαβές. Ρίψεις. Δήθεν λύσεις απέναντι σε όπλα. Κινήσεις που εντυπωσιάζουν τον ανίδεο θεατή, αλλά δεν αντέχουν πάντα στην πραγματική πίεση.
Η αυτοάμυνα δεν είναι αισθητικό προϊόν.
Δεν κρίνεται από το αν δείχνει ωραία σε βίντεο.
Δεν κρίνεται από το αν εντυπωσιάζει κάποιον που δεν έχει νιώσει πραγματική βία.
Δεν κρίνεται από το αν μοιάζει καθαρή, κομψή ή τεχνικά περίπλοκη.
Κρίνεται από το αν δημιουργεί αποτέλεσμα όταν ο άλλος προσπαθεί πραγματικά να σου κάνει κακό.
Αν δεν κάνει αυτό, δεν έχει σημασία πόσο όμορφη φαίνεται.
Οι συνηθισμένες ψευδαισθήσεις
Υπάρχουν ορισμένες αντιλήψεις που επαναλαμβάνονται συχνά στον χώρο της εκπαίδευσης, αλλά δεν αντέχουν καλά στην πραγματικότητα.
Η πρώτη είναι ότι δεν χρειάζεται δύναμη ή ταχύτητα, παρά μόνο τεχνική.
Η αλήθεια είναι ότι όλα είναι αναγκαία. Τεχνική, δύναμη, ταχύτητα, αντοχή, πρόθεση, ψυχραιμία και ετοιμότητα. Όσα περισσότερα διαθέτει κάποιος, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να λειτουργήσει αποτελεσματικά.
Η δεύτερη είναι ότι οι τεχνικές πρέπει να εκτελεστούν άψογα για να λειτουργήσουν.
Σε πραγματική σύγκρουση, τίποτα δεν είναι άψογο. Το σώμα πιέζεται, ο χρόνος μειώνεται, η αντίληψη αλλάζει και η κίνηση γίνεται πιο χονδροειδής. Η τεχνική δεν χρειάζεται να είναι όμορφη. Χρειάζεται να είναι αποτελεσματική.
Η τρίτη είναι ότι η επίθεση θα εκδηλωθεί με συγκεκριμένο τρόπο.
Στην πραγματικότητα, το μόνο σχετικά σταθερό στοιχείο είναι η πρόθεση του άλλου να προκαλέσει βλάβη. Ο τρόπος μπορεί να αλλάξει. Η γωνία μπορεί να αλλάξει. Η απόσταση μπορεί να αλλάξει. Η ταχύτητα μπορεί να αλλάξει. Ο αριθμός των ανθρώπων μπορεί να αλλάξει.
Η τέταρτη είναι ότι η επίθεση θα έρθει από συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Δεν υπάρχει τέτοια εγγύηση. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σας «πει» από πού θα έρθει η απειλή. Αν ο επιτιθέμενος είναι δόλιος ή έμπειρος, ακριβώς αυτό θα προσπαθήσει να κρύψει.
Η πέμπτη είναι ότι ο επιτιθέμενος θα συναινέσει στο πνεύμα της ευγενούς άμιλλας.
Δεν θα το κάνει. Η πραγματική βία δεν ενδιαφέρεται για αθλητικό ήθος, καλούς τρόπους ή τελετουργίες. Ο επιτιθέμενος που έχει κακή πρόθεση θα χρησιμοποιήσει ό,τι θεωρεί χρήσιμο.
Η έκτη είναι ότι θα υπάρχει αρκετός χρόνος για αποτελεσματική αντίδραση.
Αν κάποιος είναι αφηρημένος, απροετοίμαστος ή πλήρως αιφνιδιασμένος, μπορεί να μην έχει χρόνο ούτε να καταλάβει τι έγινε. Εδώ μπαίνουν η επαγρύπνηση, η εγρήγορση, η παρατήρηση και η επίγνωση. Πρόληψη πριν από αντίδραση.
Η έβδομη είναι ότι η έκβαση θα είναι σίγουρα υπέρ του εκπαιδευμένου.
Κανείς δεν υπογράφει τέτοια εγγύηση.
Η εκπαίδευση αυξάνει πιθανότητες. Δεν δημιουργεί μαγική ασφάλεια.
Το αποστειρωμένο περιβάλλον
Η εκπαίδευση σε αποστειρωμένο περιβάλλον έχει τον ρόλο της.
Στην αρχή, ο ασκούμενος πρέπει να μάθει. Πρέπει να χτίσει βάση. Πρέπει να καταλάβει κίνηση, απόσταση, ισορροπία, μηχανική, θέση σώματος και ρυθμό. Η συνεργασία βοηθά στην εκμάθηση.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν το αποστειρωμένο περιβάλλον παρουσιάζεται ως προετοιμασία για το σύνολο της πραγματικής βίας.
Στην τυπική ανταλλαγή, ο ένας κάνει αυτό, ο άλλος κάνει εκείνο. Μετά ο πρώτος απαντά, μετά ο δεύτερος συνεχίζει. Είναι μια λογική «εσύ-εγώ, εσύ-εγώ, εσύ-εγώ».
Αυτή η διαδικασία μπορεί να χτίσει τεχνική αρτιότητα. Είναι χρήσιμη για αθλητές, για μαθητές, για ελεγχόμενη εκπαίδευση.
Αλλά μέχρι εκεί.
Η πραγματική επίθεση δεν είναι πάντα ανταλλαγή. Συχνά είναι επιβολή. Είναι αιφνιδιασμός. Είναι πίεση. Είναι χάος. Είναι βρόμικη πρόθεση. Είναι ξαφνική αλλαγή.
Αν ο ασκούμενος έχει μάθει μόνο να λειτουργεί μέσα σε αμοιβαίο, καθαρό πλαίσιο, μπορεί να δυσκολευτεί πολύ όταν βρεθεί σε μονόπλευρη, χαοτική βία.
Η έλλειψη ρεαλισμού
Το βασικό πρόβλημα της αποστειρωμένης πολεμικής τέχνης δεν είναι ότι δεν έχει τεχνική.
Συχνά έχει πολλή τεχνική.
Το πρόβλημα είναι η έλλειψη ρεαλισμού.
Αν η εκπαίδευση δεν αγγίζει την αιφνιδιαστική επίθεση, την ενέδρα, τη λεκτική προ-σύγκρουση, την κακή πρόθεση, την πίεση, τη σύγχυση, τον περιορισμένο χώρο, τη σωματική αντίσταση και την ανάγκη διαφυγής, τότε δεν προετοιμάζει ολοκληρωμένα για αυτοάμυνα.
Μπορεί να προσφέρει άσκηση.
Μπορεί να προσφέρει πειθαρχία.
Μπορεί να προσφέρει τεχνική γνώση.
Μπορεί να προσφέρει αγωνιστική εμπειρία.
Αλλά δεν αρκεί για να απαντήσει στο απρόβλεπτο.
Η πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για το αν μια τεχνική ανήκει σε γνωστό σύστημα. Ενδιαφέρεται μόνο για το αν μπορεί να λειτουργήσει όταν τα πράγματα στραβώσουν.
Οι επιθέσεις σπάνια προειδοποιούν καθαρά
Οι πραγματικά επικίνδυνες επιθέσεις σπάνια δίνουν καθαρή προειδοποίηση σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να παρατηρήσουν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σημάδια. Συχνά υπάρχουν. Αλλά δεν είναι πάντα θεαματικά. Μπορεί να είναι μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά, στην απόσταση, στη στάση σώματος, στην ένταση, στη φωνή, στο βλέμμα, στη θέση των χεριών, στην τοποθέτηση του σώματος ή στην κίνηση τρίτων.
Ο άνθρωπος που δεν έχει εκπαιδευτεί να βλέπει αυτά τα στοιχεία συχνά τα αγνοεί.
Μέχρι να είναι αργά.
Έτσι στερείται το πλεονέκτημα της προετοιμασίας. Δεν δημιουργεί απόσταση. Δεν αλλάζει θέση. Δεν ελέγχει έξοδο. Δεν διακόπτει την κλιμάκωση. Δεν αποφεύγει. Δεν προετοιμάζει νοητικά και σωματικά την αντίδρασή του.
Γι’ αυτό η αυτοπροστασία προηγείται της αυτοάμυνας.
Η καλύτερη τεχνική είναι αυτή που δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιηθεί, επειδή ο άνθρωπος είδε το πρόβλημα αρκετά νωρίς και απομακρύνθηκε.
Η αξία της μελέτης πραγματικών περιστατικών
Η μελέτη πραγματικών περιστατικών μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη, όταν γίνεται με σοβαρότητα και όχι με νοσηρή περιέργεια.
Πραγματικές επιθέσεις που έχουν καταγραφεί δείχνουν πράγματα που σπάνια φαίνονται σε μια καθαρή επίδειξη. Δείχνουν πώς πλησιάζει κάποιος. Πώς κρύβει την πρόθεση. Πώς αλλάζει η απόσταση. Πόσο γρήγορα ξεκινά η επίθεση. Πόσο άσχημα αντιδρούν οι άνθρωποι όταν αιφνιδιάζονται. Πόσο λίγο χρόνο έχουν. Πόσο χαοτική γίνεται η σωματική επαφή.
Αυτά είναι σκληρά μαθήματα.
Αλλά είναι χρήσιμα.
Η σοβαρή εκπαίδευση αυτοάμυνας δεν πρέπει να κοιτά μόνο τεχνικές. Πρέπει να μελετά περιβάλλοντα και συνθήκες. Πού συμβαίνουν επιθέσεις; Πώς δημιουργούνται ευκαιρίες για τον επιτιθέμενο; Ποια λάθη κάνουν τα θύματα πριν από την επίθεση; Πώς κλιμακώνεται μια κατάσταση; Πότε η διαφυγή ήταν εφικτή αλλά δεν αξιοποιήθηκε;
Μέσα από αυτή τη διαδικασία γίνεται γρήγορα αντιληπτό ότι πολλά από όσα θεωρεί ο κόσμος «σωστά» δεν είναι παρά εικασίες.
Περιβάλλοντα και συνθήκες
Τα μαθήματα αυτοάμυνας πρέπει να δίνουν μεγάλη έμφαση στα περιβάλλοντα και στις συνθήκες που ευνοούν την επίθεση.
Δεν αρκεί να μαθαίνει κάποιος τι κάνει όταν τον πιάσουν από το χέρι.
Πρέπει να μαθαίνει πώς να μην επιτρέψει την προσέγγιση.
Δεν αρκεί να μαθαίνει τι κάνει όταν δεχθεί γροθιά.
Πρέπει να μαθαίνει πότε η γροθιά ετοιμάζεται.
Δεν αρκεί να μαθαίνει τεχνική απέναντι σε όπλο.
Πρέπει να μαθαίνει πώς φαίνεται μια ύποπτη προσέγγιση, πώς ελέγχεται η απόσταση, πώς χρησιμοποιείται το περιβάλλον και πότε η απομάκρυνση είναι η καλύτερη λύση.
Η αυτοάμυνα δεν αρχίζει όταν πέσει το πρώτο χτύπημα.
Αρχίζει πριν.
Αρχίζει στην παρατήρηση. Στην επίγνωση. Στη στάση. Στην επιλογή διαδρομής. Στην αναγνώριση ανθρώπων και καταστάσεων. Στην προθυμία να φύγει κάποιος νωρίς, πριν ο εγωισμός ή η αμηχανία τον κρατήσει στο λάθος σημείο.
Η θέση του Combatives Group
Στο Combatives Group δεν βλέπουμε την τεχνική ως ξεχωριστό αντικείμενο από τη λειτουργικότητα.
Η τεχνική πρέπει να υπηρετεί την αρχή. Η αρχή πρέπει να υπηρετεί τον σκοπό. Και ο σκοπός στην πολιτική αυτοάμυνα είναι η προστασία της ζωής, η διαχείριση της απειλής και η ασφαλής έξοδος από την κατάσταση.
Δεν μας ενδιαφέρει να έχουμε μεγάλο αριθμό τεχνικών αν αυτές δεν λειτουργούν υπό πίεση.
Δεν μας ενδιαφέρει να δείχνουμε εντυπωσιακοί.
Δεν μας ενδιαφέρει να κερδίσουμε αισθητική αποδοχή.
Μας ενδιαφέρει να δημιουργηθεί ένας ασκούμενος που καταλαβαίνει το περιβάλλον του, αναγνωρίζει κίνδυνο, δρα εγκαίρως, προσαρμόζεται και δεν στηρίζεται σε ψεύτικες βεβαιότητες.
Η αυτοάμυνα δεν είναι συλλογή κινήσεων.
Είναι τρόπος σκέψης, αντίληψης και δράσης.
Τελική σκέψη
Το απρόβλεπτο δεν είναι εξαίρεση.
Είναι ο κανόνας.
Αν η εκπαίδευση δεν το λαμβάνει υπόψη, τότε προετοιμάζει τον άνθρωπο για κάτι πιο καθαρό, πιο ευγενικό και πιο προβλέψιμο από την πραγματική βία. Αυτό μπορεί να είναι χρήσιμο για άσκηση, άθλημα ή τεχνική ανάπτυξη. Δεν είναι αρκετό για αυτοπροστασία.
Στην αυτοάμυνα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ανάγκη για βεβαιότητα και να εκπαιδευτούμε στην προσαρμογή.
Να μην ρωτάμε μόνο «πώς φαίνεται αυτή η τεχνική;»
Να ρωτάμε «τι κάνει;»
Να μη ρωτάμε μόνο «ποια είναι η απάντηση σε αυτή την επίθεση;»
Να ρωτάμε «πώς μπορώ να δω το πρόβλημα νωρίτερα;»
Να μην ψάχνουμε μόνο την τέλεια κίνηση.
Να χτίζουμε αρχές που αντέχουν στο χάος.
Γιατί στην πραγματική βία, πέρα από το πρώτο μας αμυντικό πλεονέκτημα, τίποτα δεν είναι βέβαιο.
Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να εκπαιδευόμαστε ρεαλιστικά.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να εμβαθύνετε στη ρεαλιστική εκπαίδευση και στη διαφορά ανάμεσα στην τεχνική επίδειξη και την εφαρμογή υπό πίεση, διαβάστε το άρθρο Ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας και το άρθρο Οι κίνδυνοι της παρερμηνείας.
- Για το ζήτημα των απρόβλεπτων επιθέσεων και ειδικά των απρόβλεπτων παραγόντων σε επιθέσεις με μαχαίρι, συνεχίστε με το άρθρο Μπορείς να αμυνθείς από απρόβλεπτη επίθεση με μαχαίρι ή ματσέτα; και το άρθρο Υπάρχουν τεχνικές αυτοάμυνας εναντίων του μαχαιριού;.
- Για την επίγνωση, την παρατήρηση και την πρόληψη πριν από την επίθεση, δείτε το άρθρο Οι Αρετές του Combatives, Επίγνωση περιβάλλοντος και το άρθρο Το Δόγμα μας.
- Για την πρακτική σχέση αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, διαβάστε το άρθρο Αυτοάμυνα ή Αυτοπροστασία και ποιά είναι η διαφορά; και το άρθρο Τι είναι η Αυτοάμυνα και τι η Αυτοπροστασία και πως σχετίζονται;.
- Για την αξία της αποτελεσματικότητας έναντι της εντυπωσιακής εικόνας, δείτε το άρθρο Ποιά είναι η καλλίτερη αυτοάμυνα και ποιά η αποτελεσματική αυτοάμυνα; και τη σελίδα Αποτελεσματικό.
Σημείωση ασφαλείας
Η μελέτη πραγματικών περιστατικών βίας πρέπει να γίνεται με σοβαρότητα, ψυχραιμία και εκπαιδευτικό σκοπό. Δεν αντικαθιστά την υπεύθυνη καθοδήγηση και δεν πρέπει να οδηγεί σε υπερεκτίμηση ικανοτήτων.
Νομική σημείωση
Η αυτοάμυνα αφορά την αναγκαία και ανάλογη προστασία απέναντι σε άμεση απειλή. Η πρόληψη, η αποφυγή και η διαφυγή προηγούνται όπου είναι εφικτές. Κάθε αμυντική ενέργεια μπορεί να έχει νομικές συνέπειες.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Καμία τεχνική, καμία σχολή και κανένα σύστημα δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα κάθε μορφή επίθεσης. Η σοβαρή εκπαίδευση δεν υπόσχεται έλεγχο του χάους. Εκπαιδεύει τον άνθρωπο να λειτουργεί καλύτερα μέσα σε αυτό.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group δίνει έμφαση στις αρχές λειτουργικότητας, στην επίγνωση, στην πρόληψη, στην προσαρμογή και στη δοκιμή υπό πίεση. Η τεχνική κρίνεται από το αποτέλεσμα, όχι από την εμφάνιση.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να γνωρίσετε μια ρεαλιστική προσέγγιση αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας που λαμβάνει υπόψη το απρόβλεπτο της πραγματικής βίας, επικοινωνήστε με το Combatives Group.