Η αξία τους είναι πραγματική, αλλά δεν πρέπει να παρεξηγείται
Οι πολεμικές τέχνες μπορούν να είναι εξαιρετικές.
Μπορούν να δώσουν σε έναν άνθρωπο καλύτερη φυσική κατάσταση, καλύτερη κινησιολογία, πειθαρχία, αυτοπεποίθηση, συντονισμό, ισορροπία, ταχύτητα και αίσθηση προσωπικής προόδου. Μπορούν να γίνουν τρόπος άσκησης, χόμπι, αθλητική δραστηριότητα ή ακόμα και σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας κάποιου.
Όμως άλλο πράγμα είναι η καλή εκπαίδευση σε πολεμική τέχνη και άλλο πράγμα η προετοιμασία για πραγματική αυτοάμυνα.
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται απαραίτητα στις πολεμικές τέχνες. Βρίσκεται στην παρερμηνεία. Όταν ένας ασκούμενος πιστεύει ότι επειδή προπονείται σε ένα οργανωμένο, ελεγχόμενο και ασφαλές περιβάλλον είναι αυτόματα έτοιμος να αντιμετωπίσει αληθινή βία, τότε δημιουργείται επικίνδυνο κενό ανάμεσα στην αίσθηση ικανότητας και στην πραγματικότητα.
Οι σοβαρές πολεμικές τέχνες έχουν αξία. Αλλά δεν πρέπει να παρουσιάζονται άκριτα ως πλήρης λύση απέναντι σε κάθε μορφή βίας.
Η σύντομη απάντηση
Ναι, οι πολεμικές τέχνες είναι καλές, όταν η εκπαίδευση είναι καλή.
Μπορούν να προσφέρουν γερό σωματικό και ψυχολογικό υπόβαθρο. Μπορούν να βελτιώσουν τη φυσική κατάσταση, την αυτοπειθαρχία, την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα ενός ανθρώπου να κινείται καλύτερα. Οι αγώνες μπορούν επίσης να προσφέρουν πίεση, αδρεναλίνη και ελεγχόμενη δοκιμή ικανοτήτων.
Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η πολεμική τέχνη, όπως διδάσκεται συνήθως σήμερα, είναι αυτόματα προετοιμασία για πραγματική αυτοάμυνα.
Η πραγματική βία είναι απρόβλεπτη, άβολη, συχνά ξαφνική και δεν λειτουργεί με τους κανόνες της σχολής ή του αγώνα. Εκεί χρειάζεται διαφορετική μεθοδολογία, διαφορετική ψυχολογία και διαφορετική προσαρμογή.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Προπονείστε σε πολεμική τέχνη και θέλετε να καταλάβετε πόσο σας βοηθά στην αυτοάμυνα.
Σκέφτεστε να ξεκινήσετε πολεμικές τέχνες για λόγους αυτοπροστασίας.
Θέλετε να ξεχωρίσετε την καλή άσκηση από την πραγματική προετοιμασία για βία.
Σας ενδιαφέρει η διαφορά ανάμεσα στο ελεγχόμενο περιβάλλον της σχολής και στο απρόβλεπτο περιβάλλον του δρόμου.
Θέλετε μια πιο καθαρή, ρεαλιστική και πρακτική εικόνα για το τι μπορούν και τι δεν μπορούν να προσφέρουν οι πολεμικές τέχνες.
Τι θα μάθετε
Θα δείτε ποια είναι τα πραγματικά οφέλη της σοβαρής εκπαίδευσης.
Θα καταλάβετε γιατί η αυτοπεποίθηση που χτίζεται στη σχολή μπορεί να παρερμηνευτεί.
Θα μάθετε γιατί οι αγώνες είναι χρήσιμοι, αλλά δεν αποτελούν πλήρη προσομοίωση πραγματικής βίας.
Θα δείτε γιατί η αντιμετώπιση οπλισμένων ή πολλαπλών επιτιθέμενων δεν καλύπτεται συνήθως από την τυπική αθλητική εκπαίδευση.
Θα καταλάβετε γιατί οι ικανότητες ενός αθλητή ή μαθητή πολεμικών τεχνών μπορούν να βοηθήσουν, αλλά συχνά χρειάζονται σημαντική προσαρμογή για πραγματική αυτοάμυνα.
Βασικά σημεία
Οι σοβαρές πολεμικές τέχνες μπορούν να προσφέρουν πολύ καλή σωματική και ψυχολογική βάση.
Η φυσική κατάσταση, η ισορροπία, η ταχύτητα, ο συντονισμός και η αυτοπειθαρχία είναι χρήσιμα στοιχεία για κάθε άνθρωπο.
Το σύστημα βαθμολόγησης και οι αγώνες μπορούν να δώσουν στόχο, δομή, πρόοδο και ασφαλή χώρο δοκιμής.
Όμως το ασφαλές περιβάλλον της σχολής δεν είναι ίδιο με την πραγματική βία.
Η αυτοπεποίθηση μπορεί να γίνει επικίνδυνη όταν δεν συνοδεύεται από κατανόηση των πραγματικών περιορισμών.
Οι τεχνικές που λειτουργούν σε συνεργάσιμο ή προβλέψιμο πλαίσιο δεν λειτουργούν πάντα απέναντι σε απρόβλεπτη, βίαιη και μη συνεργάσιμη επίθεση.
Το Civilian Combatives δεν ακυρώνει την αξία των πολεμικών τεχνών. Ξεκαθαρίζει όμως ότι η αυτοάμυνα απαιτεί διαφορετική προετοιμασία.
Εισαγωγή: Το πρόβλημα δεν είναι η τέχνη, αλλά η παρεξήγηση
Είναι λάθος να λέμε ότι οι πολεμικές τέχνες δεν έχουν αξία.
Έχουν. Και μάλιστα μεγάλη, όταν διδάσκονται σοβαρά.
Ένας καλός δάσκαλος πολεμικής τέχνης μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να γίνει πιο δυνατός, πιο πειθαρχημένος, πιο κινητικά ικανός και πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Μπορεί να του δώσει δομή, κίνητρο, άσκηση και έναν χώρο όπου η πρόοδος μετριέται βήμα προς βήμα.
Αυτά είναι σημαντικά.
Η παρεξήγηση αρχίζει όταν όλα αυτά βαφτίζονται αυτόματα «αυτοάμυνα». Η φυσική κατάσταση δεν είναι αυτοάμυνα από μόνη της. Η τεχνική δεν είναι αυτοάμυνα από μόνη της. Η ζώνη δεν είναι αυτοάμυνα. Ο αγώνας δεν είναι αυτοάμυνα. Η αυτοπεποίθηση δεν είναι αυτοάμυνα.
Η αυτοάμυνα είναι ένα ευρύτερο σύνολο δεξιοτήτων, αποφάσεων και αντιδράσεων που συνδέονται με την πραγματική απειλή, την αποφυγή, τη διαχείριση του φόβου, την απρόβλεπτη επίθεση, τη διαφυγή και τις συνέπειες μετά το περιστατικό.
Εκεί ακριβώς πρέπει να γίνει ο διαχωρισμός.
Τι προσφέρουν πραγματικά οι καλές πολεμικές τέχνες
Αν δεχτούμε τους περιορισμούς των πολεμικών τεχνών όπως διδάσκονται σήμερα, τότε η σοβαρή εκπαίδευση μπορεί να είναι πολύ ωφέλιμη.
Μπορεί να προσφέρει ένα γερό θεμέλιο στα φυσικά χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου. Καλύτερη κινησιολογία. Καλύτερη στάση σώματος. Καλύτερη ισορροπία. Καλύτερη αίσθηση απόστασης. Περισσότερη ταχύτητα. Καλύτερο συντονισμό. Αύξηση δύναμης. Βελτίωση αντοχής.
Αυτά δεν είναι μικρά πράγματα.
Ένας άνθρωπος που κινείται καλύτερα, αναπνέει καλύτερα, αντέχει περισσότερο και έχει μάθει να πιέζει τον εαυτό του μέσα σε προπόνηση, έχει ήδη κερδίσει κάτι ουσιαστικό. Δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν πριν ξεκινήσει.
Υπάρχει επίσης το ψυχολογικό κομμάτι. Η πειθαρχία, η συνέπεια, η αυτοπεποίθηση και η εξοικείωση με τη σωματική επαφή μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά. Πολλοί άνθρωποι ξεκινούν διστακτικοί, φοβισμένοι ή σωματικά αμήχανοι και με τον χρόνο γίνονται πιο σταθεροί, πιο λειτουργικοί και πιο άνετοι μέσα στο σώμα τους.
Αυτό είναι πραγματική αξία.
Απλώς δεν πρέπει να μπερδεύεται με πλήρη προετοιμασία για επιβίωση σε αληθινή βία.
Το σύστημα βαθμολόγησης και οι αγώνες
Οι πολεμικές τέχνες χρησιμοποιούν συχνά συστήματα βαθμολόγησης. Ζώνες, επίπεδα, εξετάσεις, τεχνική ύλη, πιστοποιήσεις.
Αυτό βοηθά τον ασκούμενο να βλέπει πρόοδο. Του δίνει στόχους. Του δίνει μια αίσθηση δομής. Για πολλούς ανθρώπους, αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο, επειδή τους κρατά ενεργούς και συγκεντρωμένους.
Οι αγώνες, από την άλλη, προσφέρουν έναν ασφαλή και ελεγχόμενο χώρο δοκιμών. Ο ασκούμενος βιώνει αδρεναλίνη, πίεση, ανταγωνισμό, κόπωση, φόβο αποτυχίας και την ανάγκη να λειτουργήσει απέναντι σε έναν αντίπαλο που επίσης προσπαθεί να κερδίσει.
Αυτή η εμπειρία έχει αξία.
Ένας άνθρωπος που έχει αγωνιστεί έχει μάθει κάτι που δεν μαθαίνεται εύκολα μόνο με θεωρία. Έχει νιώσει την πίεση ενός ανθρώπου που κινείται εναντίον του. Έχει βιώσει το άγχος πριν την αναμέτρηση. Έχει αναγκαστεί να δράσει ενώ κουράζεται.
Όμως ο αγώνας παραμένει αγώνας.
Έχει κανόνες. Έχει χρόνο. Έχει διαιτητή. Έχει όρια. Έχει κατηγορίες. Έχει απαγορευμένες ενέργειες. Έχει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο όλοι γνωρίζουν, περίπου, τι πρόκειται να συμβεί.
Η πραγματική βία δεν προσφέρει αυτή την πολυτέλεια.
Το ελεγχόμενο περιβάλλον δεν είναι πραγματική βία
Η σχολή είναι απαραίτητα ελεγχόμενο περιβάλλον.
Και πρέπει να είναι. Δεν μπορεί κάθε προπόνηση να είναι χάος, τραυματισμός και ανεξέλεγκτη επιθετικότητα. Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να μαθαίνουν με ασφάλεια. Πρέπει να υπάρχει προοδευτικότητα, προστασία και μέθοδος.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η σχολή είναι ασφαλής. Το πρόβλημα είναι όταν ο ασκούμενος πιστεύει ότι επειδή κάτι λειτουργεί εκεί, θα λειτουργήσει αυτόματα και έξω.
Στην πραγματική βία ο άλλος δεν συνεργάζεται. Δεν περιμένει να ολοκληρώσετε την τεχνική. Δεν επιτίθεται με προβλέψιμο τρόπο. Δεν κρατά πάντα αποστάσεις. Δεν λειτουργεί με κανόνες. Μπορεί να επιτεθεί αιφνιδιαστικά, δόλια, βρώμικα, από λάθος γωνία, με βοήθεια άλλων ή με όπλο.
Εκεί φαίνεται το κενό.
Η γνωστή φράση του Ζακ Καπανταϊδάκη το αποτυπώνει απλά:
«Όλα λειτουργούν όταν ο αντίπαλος συνεργάζεται!»
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι τεχνικές είναι άχρηστες. Σημαίνει ότι η πραγματική δοκιμή μιας τεχνικής δεν είναι το αν φαίνεται σωστή σε συνεργατικό περιβάλλον. Είναι το αν μπορεί να παραμείνει λειτουργική όταν ο άλλος αντιστέκεται, πιέζει, εξαπατά, επιταχύνει και δεν σας χαρίζεται.
Η παρερμηνεία της αυτοπεποίθησης
Η μακρόχρονη εκπαίδευση σε πολεμική τέχνη μπορεί να δημιουργήσει αυτοπεποίθηση.
Αυτό είναι θετικό, εφόσον η αυτοπεποίθηση πατά σε πραγματική κατανόηση. Γίνεται όμως επικίνδυνο όταν μετατρέπεται σε υπερεκτίμηση.
Ο αμύητος στη βία μπορεί εύκολα να πιστέψει ότι η πολεμική τέχνη του προσφέρει ολοκληρωμένη απάντηση. Βλέπει τεχνικές, χτυπήματα, άμυνες, φόρμες, αγώνες ή προσομοιώσεις και συμπεραίνει ότι όλα αυτά μεταφέρονται ευθεία στην πραγματικότητα.
Δεν μεταφέρονται πάντα.
Το σοβαρό πρόβλημα εμφανίζεται όταν αυτός ο άνθρωπος βρεθεί απέναντι σε αληθινή και πιθανώς υπερβολική βία. Εκεί προσπαθεί να χρησιμοποιήσει στοιχεία που διδάχθηκε σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, αλλά τώρα βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική συνθήκη: φόβος, αιφνιδιασμός, ένταση, σύγχυση, πιθανή ανισορροπία, σκληρή πρόθεση από την άλλη πλευρά και καμία εγγύηση ότι το περιστατικό θα μείνει «δίκαιο».
Δεν είναι εκείνη η στιγμή κατάλληλη για να ανακαλύψει κάποιος ότι οι τακτικές και οι τεχνικές του δεν δουλεύουν όπως περίμενε.
Αυτή η ανακάλυψη πρέπει να γίνεται στην εκπαίδευση, όχι στην κρίση.
Οπλισμένοι και πολλαπλοί επιτιθέμενοι
Ένα από τα μεγαλύτερα κενά της τυπικής εκπαίδευσης είναι η αντιμετώπιση οπλισμένων ή πολλαπλών επιτιθέμενων.
Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί εδώ.
Καμία εκπαίδευση δεν μπορεί να εγγυηθεί ασφάλεια απέναντι σε όπλο ή ομάδα επιτιθέμενων. Όποιος το υπόσχεται αυτό, πουλά επικίνδυνη φαντασίωση. Τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά επικίνδυνες, ασταθείς και συχνά έχουν πολύ χαμηλό περιθώριο λάθους.
Παρόλα αυτά, ο τρόπος που κάποιος προετοιμάζεται έχει σημασία.
Αν ένας ασκούμενος δεν έχει ποτέ εκπαιδευτεί να σκέφτεται την αποφυγή, τη διαφυγή, την κάλυψη, την απόσταση, την προτεραιότητα απειλών, την πίεση πολλών κατευθύνσεων ή τον ψυχολογικό αιφνιδιασμό, τότε είναι απίθανο να λειτουργήσει καθαρά όταν κάτι τέτοιο συμβεί.
Οι περισσότερες πολεμικές τέχνες και τα περισσότερα μαχητικά αθλήματα δεν χτίστηκαν γύρω από αυτά τα σενάρια. Χτίστηκαν γύρω από έναν διαφορετικό σκοπό: άσκηση, τέχνη, παράδοση, αγωνιστική εφαρμογή ή ελεγχόμενη αναμέτρηση.
Αυτό δεν τα ακυρώνει.
Απλώς ξεκαθαρίζει τα όριά τους.
Μπορούν οι ικανότητες των πολεμικών τεχνών να δουλέψουν σε επίθεση;
Ναι, μπορούν.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου άνθρωποι με εκπαίδευση σε πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα κατάφεραν να προστατεύσουν τον εαυτό τους. Η φυσική κατάσταση, η εμπειρία επαφής, η ταχύτητα, η ισορροπία και η ικανότητα να παράγεις δύναμη μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο.
Δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι.
Όμως η ερώτηση δεν είναι αν μπορούν κάποτε να δουλέψουν. Η ερώτηση είναι πόσο αξιόπιστα μπορούν να δουλέψουν όταν οι συνθήκες γίνουν ξαφνικές, βρώμικες, χαοτικές και νομικά επικίνδυνες.
Εκεί χρειάζεται προσαρμογή.
Ο αθλητής πολεμικών τεχνών που θέλει να μεταφέρει τις ικανότητές του στην αυτοάμυνα πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση σε σημαντικό βαθμό. Πρέπει να μάθει να σκέφτεται πριν από την εμπλοκή. Να αναγνωρίζει προειδοποιητικά σημάδια. Να αποκλιμακώνει όπου γίνεται. Να αποφεύγει την παγίδευση. Να προσαρμόζει τη στάση του σε μη αθλητικό περιβάλλον. Να δίνει προτεραιότητα στη διαφυγή και όχι στη νίκη.
Αυτή η προσαρμογή απαιτεί χρόνο και ειδική προετοιμασία.
Και δυστυχώς, όταν τα πράγματα πάνε στραβά, συνήθως δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε άνεση για να γίνει αυτή η προσαρμογή εκείνη τη στιγμή.
Η διαφορά ανάμεσα στο «κερδίζω» και στο «επιβιώνω»
Στα μαχητικά αθλήματα, ο στόχος είναι να κερδίσεις μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο.
Στην αυτοάμυνα, ο στόχος είναι να επιβιώσεις και να φύγεις.
Αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Ο αθλητής μπορεί να συνεχίσει επειδή ο αγώνας δεν έχει τελειώσει. Ο πολίτης πρέπει να φύγει μόλις δημιουργηθεί ευκαιρία. Ο αθλητής λειτουργεί απέναντι σε έναν αντίπαλο που έχει συμφωνήσει στους ίδιους κανόνες. Ο πολίτης μπορεί να αντιμετωπίζει άνθρωπο που δεν έχει καμία πρόθεση να παίξει δίκαια. Ο αθλητής ξέρει πότε αρχίζει η αναμέτρηση. Ο πολίτης μπορεί να βρεθεί μέσα σε περιστατικό πριν καταλάβει ότι έχει ξεκινήσει.
Αν η εκπαίδευση δεν λαμβάνει υπόψη αυτή τη διαφορά, τότε δεν είναι εκπαίδευση αυτοάμυνας. Είναι κάτι άλλο.
Και αυτό το κάτι άλλο μπορεί να είναι καλό, αλλά δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως πλήρης απάντηση στη βία.
Πώς μπορεί να γίνει χρήσιμη η εμπειρία των πολεμικών τεχνών
Η εμπειρία στις πολεμικές τέχνες μπορεί να γίνει πολύ χρήσιμη όταν ο ασκούμενος είναι πρόθυμος να την επαναξιολογήσει.
Δεν χρειάζεται να πετάξει όσα έμαθε. Χρειάζεται να τα φιλτράρει.
Τι δουλεύει υπό πίεση;
Τι είναι πολύ περίπλοκο;
Τι απαιτεί συνεργασία;
Τι χρειάζεται πολύ χώρο;
Τι λειτουργεί μόνο με κανόνες;
Τι μπορεί να προσαρμοστεί για διαφυγή;
Τι δημιουργεί καθυστέρηση;
Τι αυξάνει τον κίνδυνο νομικά;
Αυτές είναι πρακτικές ερωτήσεις.
Ο ασκούμενος που έχει ήδη σώμα, πειθαρχία και εμπειρία επαφής έχει πλεονέκτημα. Αν προσθέσει ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοπροστασίας, μπορεί να γίνει πολύ πιο λειτουργικός. Αν όμως μείνει μόνο στην εικόνα της σχολής και πιστέψει ότι αυτό αρκεί για κάθε μορφή βίας, τότε το πλεονέκτημα μπορεί να γίνει παγίδα.
Η θέση του Civilian Combatives
Το Civilian Combatives δεν χρειάζεται να ακυρώσει τις πολεμικές τέχνες για να σταθεί.
Η αξία τους υπάρχει. Η συμβολή τους υπάρχει. Πολλοί άνθρωποι έχουν ωφεληθεί σωματικά και ψυχολογικά μέσα από αυτές.
Το θέμα είναι ο σκοπός.
Το Civilian Combatives ξεκινά από άλλη ερώτηση: τι χρειάζεται ένας πολίτης για να προστατεύσει τον εαυτό του σε πραγματικές συνθήκες;
Η απάντηση δεν είναι απαραίτητα περισσότερες τεχνικές. Δεν είναι περισσότερη παράδοση. Δεν είναι περισσότερη επίδειξη. Είναι καθαρότερη κατανόηση της απειλής, απλούστερες ενέργειες, ταχύτερη λήψη απόφασης, πίεση, προσαρμογή και διαφυγή.
Η καλή εκπαίδευση δεν πρέπει να χαϊδεύει την ψευδαίσθηση του ασκούμενου. Πρέπει να του δείχνει πού είναι δυνατός, πού είναι αδύναμος και τι χρειάζεται να αλλάξει.
Αυτό μπορεί να είναι άβολο.
Αλλά η αυτοάμυνα δεν υπάρχει για να μας κάνει να νιώθουμε ωραία. Υπάρχει για να μας κάνει πιο ικανούς απέναντι σε άσχημες καταστάσεις.
Τελική σκέψη
Οι πολεμικές τέχνες είναι καλές, όταν η εκπαίδευση είναι καλή και όταν ο σκοπός παρουσιάζεται με ειλικρίνεια.
Είναι καλές ως άσκηση. Είναι καλές ως πειθαρχία. Είναι καλές ως χόμπι. Είναι καλές ως μέσο ανάπτυξης φυσικών και ψυχολογικών χαρακτηριστικών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορούν να δώσουν και χρήσιμα στοιχεία για αυτοάμυνα.
Αλλά δεν πρέπει να συγχέονται αυτόματα με την πραγματική προετοιμασία για βία.
Ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται για αυτοπροστασία χρειάζεται να δει καθαρά τα όρια της εκπαίδευσής του. Να κρατήσει ό,τι είναι χρήσιμο. Να απορρίψει ό,τι είναι φαντασίωση. Να προσαρμόσει ό,τι μπορεί να προσαρμοστεί. Και να εκπαιδευτεί με τρόπο που έχει σχέση με την πραγματικότητα, όχι μόνο με την αίθουσα.
Η αυτοπεποίθηση είναι καλή.
Η ρεαλιστική αυτοπεποίθηση είναι καλύτερη.
Σημείωση ασφαλείας
Η εκπαίδευση σε πολεμικές τέχνες, μαχητικά αθλήματα ή αυτοάμυνα πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, σταδιακή πίεση και σεβασμό στην ασφάλεια των ασκούμενων. Η ρεαλιστική εκπαίδευση δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη βία στην προπόνηση.
Νομική σημείωση
Η αυτοάμυνα δεν είναι άδεια για επίθεση, εκδίκηση ή τιμωρία. Κάθε πράξη βίας μπορεί να έχει σοβαρές νομικές συνέπειες και πρέπει να αξιολογείται με βάση την αναγκαιότητα, την αναλογικότητα και το πραγματικό πλαίσιο της απειλής.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Καμία πολεμική τέχνη, κανένα άθλημα και κανένα σύστημα δεν εγγυάται επιτυχία απέναντι σε πραγματική βία, ειδικά όταν υπάρχουν όπλα, πολλοί επιτιθέμενοι ή αιφνιδιασμός. Όποιος υπόσχεται βεβαιότητες, δημιουργεί επικίνδυνες ψευδαισθήσεις.
Σημείωση εμπειρίας: Το Combatives Group αναγνωρίζει την αξία της σοβαρής εκπαίδευσης στις πολεμικές τέχνες, αλλά διαχωρίζει την ψυχοσωματική και αθλητική τους αξία από την πρακτική αυτοπροστασία σε πραγματικές συνθήκες.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε πώς μπορεί να προσαρμοστεί η προηγούμενη εμπειρία σας σε πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα προς πιο πρακτική αυτοάμυνα, επικοινωνήστε με το Combatives Group.