Κάλυψη, Κλείσιμο, Αντεπίθεση!

Πως κλείνουμε την απόσταση με ασφάλεια;

(Μέρη αυτού του άρθρου είναι κλειδωμένα και προσβάσιμα μόνο με προσωπικό κωδικό.)

Η κάλυψη του κενού, χωρίς τραυματισμούς ήταν πάντα ένα σοβαρό πρόβλημα για τους πολεμιστές στη μάχη.

Αυτός είναι και ο λόγος που εφευρέθηκε το τόξο, η σάρισα και η ασπίδα. Φυσικά σήμερα ο περίπατος ανάμεσα στο κοινό με τέτοια όπλα θα ήταν τουλάχιστον αιτία για σχολιασμό. Σήμερα για τους πολίτες ή ακόμα και για στρατιωτικούς, η ασπίδα απλά δεν είναι πρακτική. Και για αυτόν τον λόγο, χρησιμοποιείται κυρίως από τα ΜΑΤ στον έλεγχο των ταραχών και, από εξειδικευμένες αντιτρομοκρατικές μονάδες ΕΚΑΜ και κάπου εδώ είναι που ουσιαστικά τελειώνει, η έκταση της χρήσης της (Ο W.E. Fairbairn εφηύρε την πρώτη αλεξίσφαιρη ασπίδα που ονόμασε “Stone” – Πέτρα).

Με μεγάλη βεβαιότητα, μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ο κίνδυνος τραυματισμού είναι σημαντικός αποτρεπτικός παράγοντας στο κλείσιμο της απόστασης. Το ρίσκο πληγμάτων από τα επικίνδυνα ταλαντευόμενα άκρα ενός επιτιθέμενου και ιδίως οπλισμένα άκρα, είναι τεράστιο.

Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν θέλει να τραυματιστεί και γιατί άλλωστε;

Είναι η θεμελιώδης αρχή της αυτοσυντήρησης που ενυπάρχει εντός κάθε ζωντανού οργανισμού. Και γι’ αυτό κάνουμε ό, τι είναι δυνατόν για να αποφευχθεί ο τραυματισμός μας. Στο μυαλό μας, εξακολουθούμε να θέλουμε να κερδίσουμε σε μια συμπλοκή, αλλά όχι και στο σημείο να πεθάνουμε για αυτό…

Είναι όπως λέει και η παροιμία:

«Όλοι θέλουν να πάνε στον παράδεισο, αλλά κανείς δεν θέλει να πεθάνει!» – Λορέττα Λύνν 1964

Το Κενό

Ούτε τα μαχητικά αθλήματα βαριάς επαφής δεν έχουν την εξειδικευμένη εκπαίδευση που τους προετοιμάζει για μια κατάσταση πολλών επιτιθέμενων ή ένοπλου επιτιθέμενου ή ακόμη και πολλών οπλισμένων επιτιθέμενων.

Η γεφύρωση του χάσματος με ελάχιστο κίνδυνο

Είναι αυτή η ιδιαίτερη πρόκληση του πώς να καλύψουμε το κενό η οποία κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων, μετά την έλευση των πυροβόλων όπλων, οι άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να λύσουν. Για παράδειγμα, δεν είναι ασυνήθιστο να δει κανείς δύο ανθρώπους σε Αθλητικούς Συλλόγους να ρίχνουν κλοτσιές και γροθιές στον αέρα, σε μια προσπάθεια να χτυπήσουν τον «αντίπαλο» τους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα συστήματα ημι-επαφής.

Ευτυχώς τα Μαχητικά Αθλήματα τα οποία χρησιμοποιούν σκληρή επαφή για να επιφέρουν την υποταγή ή το νοκ άουτ, δεν είναι θύματα αυτής της τραγικής παρωδίας. Εμείς στο Combatives Group εκτιμούμε πλήρως την ικανότητα και τη δύναμη που επιδεικνύουν αυτές οι κατηγορίες βαριάς επαφής. Εξάλλου και εμείς αυτό κάνουμε.

Όμως ούτε τα μαχητικά αθλήματα βαριάς επαφής δεν έχουν την εξειδικευμένη εκπαίδευση που τους προετοιμάζει για μια κατάσταση ένοπλου επιτιθέμενου, πολλών επιτιθέμενων ή ένοπλου επιτιθέμενου ή ακόμη και πολλών οπλισμένων επιτιθέμενων.

Επειδή συζητάμε για πολίτες, η βία στον δρόμο, στην έξοδο και στο σπίτι, αυτές είναι οι περιπτώσεις που πιθανά αλλά σπάνια να κληθούμε να αντιμετωπίσουμε.

Στην πραγματικότητα, το κενό που πρέπει κανείς να καλύψει για να συμμετέχει σε μια φυσική σύγκρουση, είναι ουσιαστικά η απόσταση των ημι-απλωμένων χεριών ενός ανθρώπου. (Είναι από αυτή την απόσταση που ξεσπάνε οι καβγάδες μεταξύ εξαγριωμένων πολιτών. Το λεγόμενο «Πιάστηκαν στα χέρια» μάλλον από εκεί προέρχεται.)

Πολλοί θα διαφωνήσουν υποστηρίζοντας ότι η απόσταση μετριέται με το απλωμένο πόδι, αλλά είναι σπάνιο να χρησιμοποιούνται με αποτελεσματικότητα όλα τα άκρα σε αυτή την απόσταση.

Η απόσταση είναι καθοριστική για τους αθλητές χτυπημάτων κυρίως διότι δεν θέλουν ο αντίπαλος να τους πάρει πόντο. Συνεπώς, την κρατάνε για να μπορέσουν οι ίδιοι να περιορίσουν αυτή την πιθανότητα. Αυτό βλέπουν και οι ανίδεοι της βίας και πιστεύουν ότι η προσωπική βία είναι κάτι που ασκείται από μακριά και με ελάχιστη προσωπική καταπόνηση. Το πρόβλημα είναι ότι οι συμπλοκές του δρόμου σπάνια ξεκινάνε σε απόσταση κλοτσιάς ή και μακρύτερα. Ξεκινάνε με τον επιτιθέμενο σε απόσταση χριού ή και πολύ κοντύτερα. Και εδώ είναι που πολλοί από τους αθλητές χτυπημάτων πιάνονται ξεβράκωτοι σε αντίθεση με όσους μαθαίνουν να αγωνίζονται από απόσταση χερός.

Ανάλογα με το ύψος του ανθρώπου και το μήκος των χεριών του, η απόσταση μπορεί να ποικίλει, αλλά θα ήταν ασφαλές να υποθέσουμε ότι είναι ανάμεσα σε 50cm έως 1m το πολύ (για εξαιρετικά ψηλό άνθρωπο). Εδώ το κενό μεταξύ δύο ατόμων παίζει σημαντικό ρόλο. Οι αποστάσεις που έχουμε στο Σύστημα Αυτοάμυνας Combatives μας είναι τέσσερις βασικές. Η τέταρτη απόσταση υποδιαιρείται σε τρεις ακόμη αποστάσεις.

Αναλόγως το περιβάλλον (άλλο στο Μετρό ή λεωφορείο, άλλοι πεζοί στο δρόμο κ.ο.κ.) έχουν ως εξής:

Στην ιδανική περίπτωση, γλιτώνουμε την αντιπαράθεση, προσπαθώντας να αποφύγουμε ή να αποδράσουμε. Δυστυχώς, θα υπάρξουν φορές που αυτό δεν είναι εφικτό. Όπως και να’ χει και επειδή φροντίζουμε οι ασκούμενοί μας να είναι καλά εκπαιδευμένοι, θα πρέπει κάθε στιγμή να κινείται κανείς προς την έξοδο. Το άνοιγμα της απόστασης μεταξύ του εαυτού μας και των εν δυνάμει επιτιθέμενων, είναι μόνο το ένα μέρος της ιστορίας. Το άλλο μέρος της ιστορίας, είναι η πιθανότητα όπου ο εν δυνάμει επιτιθέμενος κλείνει την απόσταση προς το μέρος μας φράζοντας την δίοδο προς την έξοδο, μην επιτρέποντάς μας, την επιλογή της απομάκρυνσης.

Εδώ μπαίνουμε σε μια διαδικασία προ-σύγκρουσης όπου προετοιμάζουμε το έδαφος για να είναι τα πράγματα προς όφελός μας. Συγκεκριμένα, αφού έχουμε διαπιστώσει ότι η γρήγορη διαφυγή ή απόδραση δεν είναι εφικτή, τότε, θέλουμε να «στήσουμε» την άμυνά μας. Στην περίπτωση που ο εν δυνάμει επιτιθέμενος είναι σε απόσταση απειλής, πρέπει να έχουμε ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία της:

• Έρευνας για την έξοδο
• Αποκλιμάκωσης
• Έρευνας για τυχόν όπλα μπορεί να μην έχουμε δει
• Έρευνας για τους φίλους του
• Έρευνας για σημάδια επικείμενης επίθεσης

Το τελευταίο σημείο, έρευνας για σημάδια επικείμενης επίθεσης, είναι ένας μηχανισμός «σκανδάλης» που αναπτύσσουμε ώστε να μπορούμε να τον χτυπήσουμε «προληπτικά», σε περίπτωση επικείμενης επίθεσης. Το «προληπτικά» σηκώνει συζήτηση εδώ, λόγο του νομικού θέματος που προκύπτει. Πρακτικά συμφέρει ένα γρήγορο τέλος, που συνεπάγεται ένα προληπτικό χτύπημα, αλλά αυτή η τακτική εμπεριέχει νομικούς κινδύνους. Για αυτό, η διαδικασία «στησίματος» γίνετε έτσι ώστε να είμαστε καλυμμένοι νομικά στην περίπτωση παρευρισκομένων μαρτύρων. Εάν ο εν δυνάμει δράστης δεν προσφέρει κανένα σημάδι επικείμενης επίθεσης και ορμάει κατ´ ευθείαν στο στάδιο της επίθεσης, εμείς Καλύπτουμε, Κλείνουμε και Αντεπιτιθέμεθα (ΚΚΑ ή ΚΚΚ ή Κ-3 – Κάλυψε, Κλείσε, Κτύπησε).

Κάλυψη

Γιατί η απόσταση θεωρείται καθοριστικός παράγοντας στην Αυτοάμυνα; Πώς μπορεί κανείς να υπερβεί τις δυσκολίες κάλυψής της; Υπάρχει κάποια μέθοδος που να είναι καλλίτερη από άλλες;

Η ασπίδα του Συστήματος Αυτοάμυνας Combatives. Αυτό είναι το κλειδί για το αποτελεσματικό κλείσιμο της απόστασης και κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα:

• Προστατεύει πολύ καλά τις γραμμές πρόσβασης
• Μας δίνει εμπιστοσύνη ελαχιστοποίησης τραυματισμού
• Δίνει την ευκαιρία να κλείσουμε την απόσταση με ασφάλεια και να αγκιστρώσουμε (αρπάξουμε) τον επιτιθέμενο μας

Η υψηλή γραμμή είναι καλά προστατευμένη λόγω της «δομικής αντοχής» της κάλυψης. Αν έχετε βεβαιωθεί ότι όλα είναι «σφιχτά» και το κεφάλι και ο σβέρκος σας είναι καλά προστατευμένα, δεν θα πρέπει να έχετε κανένα απολύτως πρόβλημα. Οι γραμμές πρόσβασης του επιτιθέμενου στο άνω σώμα κλείνονται ή προστατεύονται με όμοιο τρόπο που χρησιμοποιούν οι πυγμάχοι ττα χέρια τους χωρίς να εκθέτουν πολύ το κεφάλι.

Διάφοροι τύποι κάλυψης ασκούνται στις Αίθουσες Combatives και θα πρέπει οι ασκούμενοι να τις διερευνήσουν ενδελεχώς και να δοκιμάσουν τον κάθε τύπο σε διαφορετικούς σωματότυπους, πριν την προσθήκη τους στο προσωπικό τους ρεπερτόριο. Μόλις οι αποτελεσματικές μέθοδοι κάλυψης για τον δικό τους σωματότυπο έχουν καθιερωθεί, το επόμενο βήμα είναι να επιλέξουν αυτόν που λειτουργεί καλύτερα για την δική τους ψυχοσύνθεση. Στη συνέχεια, πρέπει να γίνουν πραγματικά ειδικοί στην εφαρμογή του.

Η ψυχολογική αυτοπεποίθηση που λαμβάνει κανείς από το να είναι «ασφαλής» από το άγρια ταλαντευόμενο άκρο του επιτιθέμενου, είναι μόνο προσωρινή. Αυτό δεδομένου ότι υπάρχουν τουλάχιστον άλλα δύο άκρα με τα οποία ένας επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ζημιά (πρέπει να σταθεί σε τουλάχιστον ένα από τα πόδια του). Αυτό μας λέει ότι πρέπει να μάθουμε να καλυπτόμαστε και από μια συνεχόμενη επίθεση. Φυσικά είναι σκόπιμο, να μην επιτρέψουμε να συμβεί αυτό. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος της μείωσης της αποστάσεως, ώστε να περιοριστεί αποτελεσματικά ο αριθμός των δυνατών επαναλαμβανόμενων χτυπημάτων.

Κλείσιμο

Γιατί είναι σημαντικό να κλείσει κανείς την απόσταση γρήγορα μεταξύ του ιδίου και ενός επιτιθέμενου; Μήπως κινδυνεύει περισσότερο; Μήπως είναι καλλίτερο να είναι σε απόσταση χρησιμοποιώντας τα ποόδια του; Δουλεύουν οι περίτεχνοι τρόποι αυτοάμυνας εναντίων του μαχαιριού;

Θυμόσαστε «Πίεση στην ευθεία»;
Αυτό το σημείο δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά. Η δρασκελιά για να καλύψετε την απόσταση προς τον επιτιθέμενο πρέπει να είναι «βαθιά». Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά η επιθετική άμυνα Θα πρέπει προσκρούοντας με το σώμα σας επάνω στον επιτιθέμενο, να τον κάνετε να οπισθοχωρήσει ώστε να βρεθεί το βάρος του στις φτέρνες του.

Το Σύστημα Αυτοάμυνας Combatives προσομοιώνει την πραγματικότητα. Είναι δραστηριότητα βαριάς κρούσης!!

Το να κλείσει κανείς την απόσταση είναι ζωτικής σημασίας για να είναι σε θέση να ξεκινήσει μια επίθεση.

Για πολλά χρόνια έχουμε ακούσει ένα σωρό «ειδικούς» να λένε ότι πρέπει να κρατάτε τις αποστάσεις σας ώστε να μπορείτε να χτυπάτε «επιλεκτικά» έναν αντίπαλο με την άνεσή σας. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα αθλήματα πολεμικής τέχνης, όπου πρέπει να αποτρέψετε τον αντίπαλο από το να πάρει σημείο στη βαθμολογία. Καταντάει να γίνετε μια ανταλλαγή «πυρών εξ αποστάσεως» στην οποία μετράει ο χρόνος αντίστροφα, μια στρατηγική να μη δοθεί ευκαιρία στον συναθλητή αν θέλετε.

Απέχει πολύ από την αλήθεια σε μια απελπισμένη συμπλοκή επιβίωσης. Η πραγματικότητα δείχνει ότι σε αυτές τις συνθήκες ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ (ή απλά την «κάνουμε»).

π.χ. Αν είμαστε σε μια κατάσταση όπου ένας επιτιθέμενος προσπαθεί να μας καρφώσει με μαχαίρι, δεν θα επιχειρήσει να το κάνει μόνο μία φορά όπως κάνουν σε μαθήματα αυτοάμυνας και σε επιδείξεις. Θα βρεθείτε αντιμέτωποι με πολύπλευρες και πολλαπλές μαχαιριές με μεγάλη ταχύτητα και σε γρήγορη διαδοχή σε πολλά σημεία του κορμιού και λαιμού με τον επιτιθέμενο πιθανά να σας κρατάει γερά με το ελευθερο χέρι.

Αυτό, ακόμη και σαν σκέψη, φοβίζει τους ανθρώπους, και έτσι θα έπρεπε…, είναι μια τρομακτική εμπειρία.

Αν πιστεύετε ότι μπορείτε να ανταπεξέλθετε σε τέτοια επίθεση, δοκιμάστε τo βάζοντας έναν άτεχνο παρτενέρ απέναντί σας με οδηγίες να επιτεθεί δυνατά, γρήγορα και επαναλαμβανόμενα με έναν γερό μαρκαδόρο κρατώντας σφικτά τα ρούχα σας και τα ξαναλέμε…

Είναι εύκολο για τους διάφορους δασκάλους να υποστηρίζουν ότι είναι καλύτερο να κρατήσει κανείς έναν επιτιθέμενο μακριά με κλωτσιές. Αυτό μπορεί να φαίνεται λογικό όταν ο επιτιθέμενος κρατάει μαχαίρι διότι «ανοίγει» κανείς την απόσταση και, ως ένα σημείο είναι, εάν εφαρμοστεί εντός κάποιων πλαισίων. Όμως αυτό δίνει την δυνατότητα στον οπλισμένο με μαχαίρι επιτιθέμενο, να σε κόβει και να σε καρφώνει, καιροσκοπικά συνεχώς, μέχρις σημείου που δεν θα μπορείς πια να αντισταθείς.

Τότε ακολουθεί το τέλος, είτε:

• λόγω πολλαπλών τραυμάτων
• επειδή έχεις εξουθενωθεί
• επειδή πέτυχε κάποιο σημείο που σε «σακάτεψε» και δεν μπορείς να αμυνθείς αποτελεσματικά πια
• επειδή στάθηκε αυτός τυχερός και εσύ άτυχος ή πιο σωστά, λάθος εκπαιδευμένος και απληροφόρητος

Υπάρχουν όμως και άλλες λύσεις, διαβάστε τα επόμενα σημεία προσεκτικά!

Οι μόνοι λογικοί και ασφαλής τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς έναν ένοπλο επιτιθέμενο με μαχαίρι, κατά την γνώμη και άποψή μας είναι:

• Η Απουσία, Αποφυγή ή Απόδραση από την εν δυνάμει σύγκρουση (το γρήγορο 800άρι)
  
• Να τοποθετήσουμε ένα μεγάλο αντικείμενο ανάμεσα σε εμάς και το μαχαίρι και να το κρατήσουμε εκεί (εδώ είναι όπου οι κλωτσιές χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό π.χ. με ένα σκαμνί, ένα χαρτοφύλακα, μία μεγάλη τσάντα ώμου και όσο γελοίο κι αν ακούγεται, να τρέχετε γύρω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο -τσιρίζοντας σαν κοριτσάκι- είναι πολύ καλό!)
• Να μην τον αφήσουμε να οπλιστεί (με δήθεν τεχνικές «σύλληψης», παγίδευσης ή αφαίρεσης – χιλιοδοκιμασμένες υπό πίεση με ΜΗ συνεργάσιμο συνασκούμενο)
• Να τον σημαδεύουμε με πυροβόλο όπλο από απόσταση τουλάχιστον 10 μέτρων (σε χώρες που επιτρέπεται η οπλοφορία) και τον πείθουμε ανακοινώνοντας σθεναρά σε αυτόν και όσους βρίσκονται κοντά, ότι θα πυροβολήσουμε αν δεν ρίξει κάτω το μαχαίρι

Αυτό το τελευταίο σημείο σηκώνει συζήτηση. Ο λόγος που το αναφέρουμε αυτό είναι επειδή υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων που πυροβολούσαν κατ’ επανάληψη επιτιθέμενους οπλισμένους με μαχαίρι, οι οποίοι στην συνέχεια πέθαναν από τις μαχαιριές.Αν δεν με πιστεύετε, να αναζητήσετε “knife attacks” (επιθέσεις με μαχαίρι) στο YouTube™ για να το επιβεβαιώσετε. Αν έχετε τον χρόνο, δείτε τα Βίντεο στο playlist “So you think you can” στο κανάλι του Combatives στο YouTube.

Η αλήθεια είναι ότι εκτός από τα σημεία αυτά που αναφέραμε, κανείς δεν μπορεί να σας δώσει μια οριστική απάντηση ως προς το πώς να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά επιτιθέμενος με μαχαίρι, διότι απλά υπάρχουν πάρα πολλές μεταβλητές, παράμετροι και αστάθμητοι παράγοντες. Όποιος δάσκαλος ισχυρίζεται ότι ξέρει τον μοναδικό τρόπο, λέει ψέματα και θέτει τη ζωή σας σε κίνδυνο! Και όσοι διδάσκουν περίτεχνους τρόπους αντιμετώπισης του μαχαιριού άοπλοι ή ένπολοι με μαχαίρι επίσης!

Ο Fairbairn είχε χτυπήσει το καρφί στο κεφάλι, όταν είπε:

«…δεν υπάρχει σίγουρη άμυνα κατά του μαχαιριού …»

Αν αποτύχουμε να ακολουθήσουμε αυτά τα σημεία, εναντίον επίθεσης με μαχαίρι,… βάζουμε την πλάτη μας σε τοίχο κρατάμε και τα δύο χέρια μας μπροστά μας και μαθαίνουμε πώς να χρησιμοποιήσουμε τις ασκήσεις επιθετικής άμυνας που διδάσκονται στις Αίθουσες Combatives. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας άμυνας, αναζητούμε την έξοδο.

Έχουμε κάνει κάποια πειράματα με την πλάτη στη γωνία και έχουν βρεθεί αποτελεσματικά, το να βρει κανείς μια εύκαιρη γωνία είναι το πρόβλημα.

Αν δεν είστε σίγουροι, ξέρετε πού να μάθετε τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης μεθόδου για την αντιμετώπιση των ένοπλων δραστών.

Κλείνετε την απόσταση για να:

• Ελέγξτε το κενό
• Κτυπήστε δυνατά, γρήγορα και συνεχόμενα
• Ελέγξτε την προσπάθεια να «τραβήξει» το όπλο
• Περιορίστε την ικανότητα δυνατών επαναλαμβανόμενων κτυπημάτων του δράστη
• Αποκτήστε τον έλεγχο του δράστη «αγκιστρώνοντάς» τον

Μπορεί να υπάρχουν φορές που δεν χρειάζεται να είμαστε πάρα πολύ κοντά σε επιτιθέμενο. Ένα τέτοιο παράδειγμα θα ήταν να εκτελούμε χωρίς προειδοποίηση μια γρήγορη κλωτσιά στην βουβωνική χώρα. Αυτή απαιτεί μεγάλη επιδεξιότητα θεατρικότητας για να «νικήσει» την άμυνα, ειδικά όταν αντιμετωπίζετε ένα άτομο, του οποίου οι αισθήσεις και οι αντιδράσεις είναι αυξημένες, λόγω των περιστάσεων. Αυτά καλύπτονται από το άρθρο «Η Τέχνη του Δόλου» και απαιτούν πολύ περισσότερη εργασία από την απλή ανάγνωση του συγκεκριμένου άρθρου.

Υπάρχουν πολλές παραλλαγές στην «Εξαπάτηση/παραπλάνηση/δόλο», που διδάσκονται από τους Εκπαιδευτές του Combatives Group οι οποίοι έχουν εκπαιδευτεί καλά σε αυτή τη ξεχωριστή μορφή «τέχνης».

Μια επίσκεψη σε μια από τις Αίθουσες Combatives, θα σας παράσχει μία πρώτης τάξεως εκπαίδευση από αυτούς.

Αντεπίθεση

Γιατί είναι σημαντικό να πραγματοποιείται αντεπίθεση; Τι κερδίζουμε ακλουθώντας τέτοια τακτική; Πόσο σημαντικό είναι η αντεπίθεση να είναι καθοριστική στη λήξη της βιαιοπραγίας σε κατάσταση αυτοάμυνας;

Συνεχίστε να κτυπάτε … δυνατά!

Από τη στιγμή που θα έχετε καλυφθεί και έχετε αγκιστρώσει τον επιτιθέμενο, κάθε κτύπημα από το κεφάλι, το χέρι, το γόνατο ή τον αγκώνα σας που ακολουθεί, πρέπει να ρίχνει το βάρος του στις φτέρνες του. Εάν έχετε αλλάξει από κτυπήματα με τα χέρια σε κτυπήματα με τα γόνατά σας, τότε κάθε χτύπημα με το γόνατο πρέπει να τελειώνει με το πόδι το οποίο μόλις χρησιμοποιήσατε να φυτεύεται σταθερά στο σημείο στο οποίο ήταν ο δράστης πριν χτυπηθεί. Κάντε βήμα εμπρός με το άλλο πόδι στο κενό που δημιουργήσατε και, επαναλάβετε τη διαδικασία.

Θα παρατηρήσετε ότι δεν παρατίθενται πολλές λεπτομέρειες εδώ για το πώς να καλυφτεί κανείς, ή κάλυψης είναι καλύτερος σε μια δεδομένη κατάσταση. Αυτό είναι εκ προθέσεως, διότι πώς αλλιώς μπορεί κανείς να μάθει να χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους υπό πίεση, εκτός από την μαθητεία σε Αίθουσα Άσκησης Combatives; Εξάλλου, αυτά τα πράγματα μπορούν να διδάσκονται μόνο σε ατομικό επίπεδο, από έναν καλό και πιστοποιημένο Εκπαιδευτή του Combatives Group.

Συζητώντας για άοπλους δράστες, κλείνουμε αποτελεσματικά την απόσταση, αρπάζοντας ή «αγκιστρώνοντας» τον επιτιθέμενο, καθώς αυτή είναι μια φυσική εξέλιξη, η οποία θα μας επιτρέψει να χτυπήσουμε κατά βούληση. Σε όλο αυτό το διάστημα μπορούμε, αν μας επιτρέπουν οι συνθήκες, να δοκιμάσουμε και την ακινητοποίηση ενός άκρου ή τον έλεγχο του ώστε να εφαρμόσουμε και «βαρύτερη» τεχνική εξάρθρωσης ή ρίψης οι οποίες μπορεί να επιφέρουν και κατάγματα οστών.

Εννοείται ότι αυτό δίνει και οριστικό τέλος και στην επίθεση. Αυτή η μέθοδος ελέγχου στερεί επίσης προσωρινά την χρήση του άκρου και την δυνατότητα της επίθεσης του δράστη, συχνά προκαλώντας τον πανικό στην προσπάθειά του να το ελευθερώσει. Σε αυτό το στάδιο θα πρέπει να λαμβάνει χώρα από εσάς μια πλήρη αντεπίθεση με καταιγισμό κτυπημάτων.

Δεν είναι πάντα απαραίτητος ο έλεγχος των άκρων. Αρπάζοντας βαριά χειμωνιάτικα ρούχα μπορεί να μας βοηθήσει να ελέγξουμε την ισορροπία ενός ανθρώπου πολύ αποτελεσματικά. Ίσως η καλύτερη μέθοδος ελέγχου είναι να αρπάξουμε μια καλή χούφτα μακριά μαλλιά. Είναι κανόνας ότι το σώμα θα ακολουθήσει το κεφάλι. Έτσι το τράβηγμα το μαλλιών είναι μια καλή επιλογή ενόσω εμείς κτυπάμε, μέχρι να υποταχθεί ή να χάσει τις αισθήσεις του ή να καταφέρουμε την άτακτη υποχώρηση του. Τραβώντας τα μαλλιά φέρνουμε τον επιτιθέμενο σε δύσκολη θέση, αφού γίνεται σχεδόν αδύνατο να αντισταθεί αποτελεσματικά. Αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος που ενθαρρύνουμε τους ασκούμενους combatives, να κρατάνε κοντά τα μαλλιά τους όσο χρειάζεται, για να είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν επιτιθέμενο να αποκτήσει έλεγχο, μέσω των μαλλιών.

Η συνέχεια στο μάθημα…