Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι μυστικές αποστολές
Ο Ρεξ Άπλγκεϊτ (Rex Applegate) γεννήθηκε στο Όρεγκον, όπου ξεκίνησε το κυνήγι και τη σκοποβολή σε νεαρή ηλικία. Έμαθε σκοποβολή από το θείο του Γκας Περετ (Gus Peret), διάσημο σκοπευτή σε εκδηλώσεις και επαγγελματία κυνηγό. Αυτή η εμπειρία έπαιξε σημαντικό ρόλο σε ολόκληρη τη ζωή του. Το 1940 ο Άπλγκεϊτ (Applegate) αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων και, στη συνέχεια, έλαβε αξίωμα στην Πολεμική Αεροπορία του Αμερικανικού Στρατού ως Ανθυποσμηναγός. Όμως, στη συνέχεια, τον απέκλεισαν από μάχιμο λόγω πάθησης στα πνευμόνια και αρχικά μετατάχθηκε στην 209η Μονάδα Στρατιωτικής Αστυνομίας όπου υπηρέτησε.
Rex Applegate, 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Αμερικανός ομόλογος του συνταγματάρχη William Fairbairn (Φέρμπερν), ο Ρεξ Άπλγκεϊτ ήταν μια επιπλέον κινητήρια δύναμη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Οι λόγοι αρκετοί: το ιδιαίτερο τεχνικό υπόβαθρο του Applegate, η σωματική του διάπλαση και ο ατρόμητος χαρακτήρας του. Στον Συνταγματάρχη Άπλγκεϊτ δόθηκε η συγκεκριμένη εντολή από τον Μπιλ Ντόνοβαν, (“Wild” Bill Donovan – πατέρας των σύγχρονων αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών):
«Να μάθει τα πάντα για την μάχη σώμα-με-σώμα.»
Λόγω αυτού είναι υπεύθυνος για πολλές καινοτομίες σε όλους τους τομείς της μάχης σώμα-με-σώμα, τόσο την άοπλη όσο και την ένοπλη. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, είχε φοιτήσει υπό τους Φέρμπερν και Σάικς στη Σκοτία στο Λοχαϊλορτ (Lochailort Special Training Centre – S.T.C.) όταν δόθηκε στους δύο (Φέρμπερν και Σάικς) η εντολή κατάρτισης των βρετανικών και συμμαχικών στρατευμάτων. Η δουλειά του αργότερα στο «Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Κέντρο Πληροφοριών» (M.I.T.C. – Military Intelligence Training Centre) που εφαπτόταν την «Περιοχή-Β’» (Area-B) είναι δικαίως θρυλικών διαστάσεων.
Ο Άπλγκεϊτ ανέπτυσσε προγράμματα ένοπλης και άοπλης μάχης σώμα-με-σώμα για τον αμερικανικό στρατό, όταν προσελήφθη από τον Μπιλ Ντόνοβαν του O.S.S. (Office of Strategic Services – πρόγονος της σημερινής C.I.A.) το 1941. Η πρόσληψή του έγινε ειδικά για να δημιουργήσει και να διοικήσει αυτό που ονομάστηκε «Σχολή κατασκόπων και δολοφόνων» (The School for Spies and Assassins) στην περιοχή η οποία είναι τώρα γνωστή ως «Κάμπ Ντέιβιντ» (Camp David). Ο Ντόνοβαν είχε δώσει στον Άπλγκεϊτ την εντολή και την ευθύνη να αποκτήσει γνώσεις σε όλα τα είδη ένοπλης και άοπλης μάχης, προκειμένου να δημιουργήσει μετέπειτα ένα βάναυσο και αποτελεσματικό σύστημα για τις Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις και Πράκτορες.
Επειδή υπήρξε ο συντονιστής της μάχης σώμα-με-σώμα για όλες τις μυστικές αποστολές, ο ρόλος του τον έφερε σε επαφή με άλλους δοκιμασμένους μαχητές και δασκάλους «Τεχνών του Πολέμου» της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου (δύο τέτοια παραδείγματα είναι ο Φιλανδός στρατιώτης που σκότωσε 21 Ρώσους με ένα μαχαίρι και ο David Stirling, ο ιδρυτής της βρετανικής S.A.S.).
Υπηρέτησε επίσης στην ομάδα προσωπικής σωματοφυλακής του Προέδρου Ρούσβελτ (Franklin D. Roosevelt) για ένα χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του πολέμου, την περίοδο που αυτός φέρεται να είχε μυστικές συναντήσεις με τον Τσόρτσιλ.
Το 1943 έγραψε το πρώτο βιβλίο του “Kill or Get Killed”, ένα κλασικό εγχειρίδιο του δυτικού τρόπου μάχης σώμα-με-σώμα βασισμένο στην εκπαίδευση που έλαβε από τους Φέρμπερν (Fairbairn) και Σάικς (Sykes), που εξακολουθεί ακόμα να έχει ζήτηση. Μια ενημερωμένη επανέκδοση του “Kill or Get Killed” (1976) δόθηκε στη δημοσιότητα από το Σώμα των Πεζοναυτών των Η.Π.Α.
Το τεχνικό υπόβαθρο του Rex Applegate
Από τους τέσσερις ιδρυτές των Combatives, ο Rex Applegate (Ρεξ Άπλγκεϊτ) ήταν ο μόνος ο οποίος δεν είχε Ιαπωνικό ή Κινέζικο τεχνικό υπόβαθρο από την αρχή. Είχε επιλεχθεί από τον Μπιλ Ντονοβαν (Bill Donovan) διότι ήταν ευφυής, εξαιρετικός σκοπευτής, μεγαλόσωμος και δεν φοβόταν την βία. Το μεγαλύτερο μέρος των τεχνικών που ασκούσε, με ελάχιστες διαφορές, ήταν αντιγραφή των τεχνικών των William Fairbairn (Φέρμπερν) και Eric Anthony Sykes (Σάικς).
Ο Άπλγκεϊτ εξέδωσε βιβλίο βασιζόμενος στις τεχνικές που διδάχθηκαν και που περιγράφονταν στα βιβλία άοπλης μάχης σώμα-με-σώμα του Φέρμπερν, μετά το πέρας της συνεργασίας του με τον Φέρμπερν. Στο βιβλίο αυτό ανέπτυσσε και κάποιες δικές του τεχνικές (παραλλαγές αυτών που είχε διδαχθεί).
Ο Φέρμπερν στο παρελθόν είχε αναπτύξει δικές του τεχνικές ενώ εργαζόταν για την Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάη (Δ.Α.Σ. – Shanghai Municipal Police – S.M.P.) από το 1907 έως το 1940. Είχε φυσικά αντλήσει σε μεγάλο βαθμό τεχνικές από δύο Ιαπωνικά και δύο Κινέζικα συστήματα, τα οποία απλοποίησε και προσάρμοσε στις ανάγκες της εκπαίδευσης αστυνομικών σε αυτό που θεωρείτο την εποχή εκείνη «η πόλη με τον μεγαλύτερο δείκτη εγκληματικότητας στην κόσμο». Το αποτέλεσμα ήταν η ανάπτυξη του «Ντιφέντου» (Defendu), που αποτελεί σήμερα το «Σύγχρονο Δυτικό Combatives». Το σύστημα και οι τεχνικές του Άπλγκεϊτ σε μεγάλο βαθμό βασίζονται σε αυτές του Φέρμπερν στο «Ντιφέντου». Η ύλη του «Ντιφέντου» εμπλουτιζόταν διαρκώς με πληροφορίες πρακτόρων του O.S.S. που έβαζαν σε δράση αυτές τις τεχνικές κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Rex Applegate – Point Shooting
Ήταν αποδεδειγμένο γεγονός ότι ο Άπλγκεϊτ ήταν πολύ καλός σκοπευτής υπό πίεση με το σύστημα του “Point Shooting”, το οποίο βασίζεται σε βολές με γρήγορη απόκριση και, με ιδιαίτερη έμφαση στις κοντινές αποστάσεις. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής αυτού του συστήματος σκόπευσης που αργότερα περιέγραψε στο “Kill or Get Killed”.
Το σύστημα “Point Shooting” βρίσκεται σε αντίθεση με ένα άλλο γνωστό σύστημα που αναπτύχθηκε και προωθήθηκε πολύ πιο πρόσφατα από τον Τζεφ Κούπερ (Jeff Cooper), σύστημα που ο ίδιος αποκάλεσε «Η σύγχρονη τεχνική του πιστολιού».
Ενώ και τα δύο συστήματα έχουν πολλούς οπαδούς, είναι το σύστημα του Κούπερ (Cooper) που χρησιμοποιείται συχνότερα (με διάφορες παραλλαγές). Υποστηρικτές των μεθόδων Κούπερ (Cooper) είναι ως επί το πλείστον μέλη της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Πρακτικής Σκοποβολής (I.P.S.C.) και άλλες μορφές δράσης με πυροβόλο όπλο (η πιθανότερη εξήγηση για τον αριθμό οπαδών του καθενός είναι ότι οι αγώνες σκοποβολής προσελκύουν περισσότερο κόσμο). Οι υποστηρικτές του Applegate από την άλλη πλευρά, υποδεικνύουν περιστατικά αστυνομικών που εκπαιδεύτηκαν στις μεθόδους του Κούπερ (Cooper) που έχουν ρίξει πολλές σφαίρες υπό πίεση σε κοντινή απόσταση (3μ ή λιγότερο) με συγκρητικά λίγες επιτυχίες! Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι παγκόσμιες στατιστικές χρήσης του πιστολιού είναι το 80% κάτω από 10μ εκ των οποίων το 80% είναι κάτω των 3ων μέτρων με το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών σχεδόν εξ επαφής! Σε αυτές τις αποστάσεις το εντικτώδες “Point Shooting” αποδεικνύεται σωτήριο.
Ο Άπλγκεϊτ (Applegate) τα τελευταία χρόνια της ζωής του προωθούσε τη μέθοδο σκοποβολής του σε διάφορες υπηρεσίες της αστυνομίας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της “International Close Combat Instructors Association” και συν-έγραψε το βιβλίο “The Close-Combat Files of Colonel Rex Applegate” με τον Chuck Melson.
Applegate – Fairbairn, σχεδιασμός μαχαιριού
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Άπλγκεϊτ (Applegate) κυκλοφόρησε ένα νέο σχέδιο μαχαιριού που ονομάζεται το “Applegate/Fairbairn fighting knife” («Μαχαίρι μάχης Applegate-Fairbairn» μια βελτιωμένη έκδοση του Fairbairn / Sykes μαχαιριού – κατά τον ίδιο). Η σχεδίαση αυτού του νέου μαχαιριού προωθήθηκε από τον ίδιο ως μια συλλογική προσπάθεια του ιδίου και του Φέρμπερν κατά τη διάρκεια του πολέμου (δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο για αυτό που να το αποδεινύει, ούτε καν σκαρίφιμα), η οποία εξάλειψε τις «σημαντικές αδυναμίες» του μαχαιριού Fairbairn/Sykes. Η αμερικανική εταιρεία “Camillus” που έφτιαξε το αντίγραφό του μαχαιριού για τις αμερικανικές δυνάμεις δεν χρησιμοποίησε το σωστό κράμα μετάλλου με αποτέλεσμα να σημειωθούν πολλά προβλήματα, μεταξύ των οποίων ήταν η αδύναμη άκρη της λεπίδας (που ήταν επιρρεπής σε θραύση – υποψιάστηκε και έγινε έρευνα για σαμποτάζ) και η δυσκολία προσανατολισμού της κοπής της λεπίδας λόγο της στρογγυλής λαβής με σχήμα πούρου. Για τα αντίστοιχα Αγγλικής κατασκευής δεν αναφέρθηκαν προβλήματα.
Ανάλογα με τις έρευνες του κυρίου Κάσσιντι στις προσωπικές συναντήσεις του με την κόρη του Φέρμπερν, για να μπορέσει να πουληθεί το μαχαίρι μάχης Applegate-Fairbairn ο Άπλγκεϊτ ζήτησε την άδεια της κόρης του Φέρμπερν. Αυτή συμφώνησε να φέρει το όνομα και υπογραφή του Φέρμπερν παρότι δεν υπήρχαν στοιχεία ή τεκμήρια ότι ο Φέρμπερν είχε συμμετάσχει ποτέ στην σχεδίασή του. Η συμφωνία έδωσε ως αντάλλαγμα στην κόρη του Φέρμπερν ένα ποσοστό από κάθε μαχαίρι που πουλήθηκε.
Κατά τον Άπλγκεϊτ, στο μαχαίρι Applegate-Fairbairn, το πρώτο πρόβλημα «διορθώθηκε» με την προσθήκη περισσότερου χάλυβα στην άκρη του κάνοντάς τη φαρδύτερη και με μια ελαφρώς παχύτερη λεπίδα. Το τελευταίο «πρόβλημα» βελτιώθηκε με την αντικατάσταση του στρογγυλού, σε σχήμα πούρου, σχήματος της λαβής με δύο επίπεδες πλευρές για να ταιριάζει με τον προσανατολισμό του «σταυρού» (που προφυλάσσει τα δάκτυλα). Έγινε επίσης και αλλαγή στο υλικό της λαβής από μπρούνζο σε θερμοπλαστικό. Άλλες αλλαγές ήταν ο μπρούτζινος σταυρός του οποίου τα “quillion” είναι και τα δύο λυγισμένα πρός την λεπίδα.
Η δεκαετία του 1980 είδε την πώληση από τον Άπλγκεϊτ μιας επίσης κατά τον ίδιο βελτιωμένης έκδοσης του Σμάτσετ (“Smatchet”) του Φέρμπερν το οποίο όμως εικάζουν οι ιστορικοί ότι ήταν μάλλον αντίγραφο μαχαιριού Ουαλού πολυβολητή. Άλλοι δε, στηρίζουν ότι η ανάπτυξη αυτού του όπλου είχε αρχίσει κατά τη διάρκεια του πολέμου ως μια προσπάθεια συνεργασίας μεταξύ των Άπλγκεϊτ και Φέρμπερν (ούτε για αυτό δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο να το αποδεινύει, ούτε καν σκαρίφιμα). Το Σμάτσετ (“Smatchet” – που αρχικά ονομάστηκε Fair-sword – πάλι μάλλον οικοιοποίηση του Φέρμπερν) είχε χρησιμοποιηθεί τόσο από την S.A.S. (οι οποίοι ποτέ δεν το αναγνώρισαν ως σχέδιο του Φέρμπερν) όσο και το O.S.S. κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Άπλγκεϊτ ονόμασε το δίκοπο μαχαίρι 25 εκατοστών του “Applegate-Fairbairn Combat Smatchet” μάλλον οικοιοποίηση του ονόματος του Φέρμπαιρν από τον Άπλγκεϊτ για να βοηθήσει τις πωλήσεις.
Το 1994 στην έκθεση μαχαιριών στην Ατλάντα, της πολιτείας της Γεωργίας, στις ΗΠΑ, ο Ρεξ Άπλγκεϊτ (Rex Applegate) εγγράφηκε στο περιοδικό “Blade Magazine Cutlery Hall of Fame” σε αναγνώριση για τα γραπτά του έργα, για τη δημιουργία του μαχαιριού μάχης και τον αντίκτυπο που έχουν κάνει τα σχέδια του στη βιομηχανία μαχαιριών.
Η κυβέρνηση του Μεξικό του απένειμε τον βαθμό του «Επίτιμου Στρατηγού» μετά το πέρας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ως τότε είχε περάσει 15 χρόνια εκεί σαν σύμβουλος.