Ποια άλλα όπλα γνώριζε ο Φέρμπερν να χρησιμοποιεί άριστα; Πού αλλού υπηρέτησε ο Φέρμπερν; Πότε εντάχθηκε στη Δ.Α.Σ.; Σε πόσα καταγεγραμμένα περιστατικά συμμετείχε ο Φέρμπερν;
(1885-1960) – Ο βασικός ιδρυτής του Combatives
Η βαθιά γνώση του Συνταγματάρχη Φέρμπερν (Fairbairn) στο άοπλο και ένοπλο Combatives είναι αδιαμφισβήτητη. Ποτέ στα χρονικά των καταγεγραμμένων σώμα-με-σώμα μαχών μέχρι και σήμερα δεν έχει υπάρξει άνθρωπος με περισσότερες συμπλοκές σε πραγματικές συνθήκες με απειλή της ζωής του.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Δ.Α.Σ. (Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάη) υπάρχουν πάνω από 2000 καταγεγραμμένα περιστατικά εκ των οποίων τα 665 ήταν ένοπλα, με μαχαίρι, πιστόλια και οπλοπολυβόλα (ο Fairbairn συμμετείχε σε όλα αυτά και φίλοι του ανέφεραν ότι έφερε πολλά τραύματα και ουλές σε όλο του το σώμα).
Ξεκινάμε την μακρά ιστορία του Φέρμπερν όταν απέπλευσε με τους βρετανικούς πεζοναύτες ως έφηβος, όπου οι τοπικοί στρατολόγοι πλαστογράφησαν τα χαρτιά του διότι ο Fairbairn ήταν ανήλικος (1901).
Κατά τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος των καθηκόντων του, αγωνίστηκε με επιτυχία στους Ετήσιους Διεθνής Στρατιωτικούς Διαγωνισμούς οι οποίοι περιελάμβαναν τη χρήση της ξιφολόγχης. Όπως τεκμηριώνεται από στρατιωτικά αρχεία, πειραματίστηκε αναπτύσσοντας νέες μεθόδους για την μάχη με ξιφολόγχη.
Η περιοδεία του περιελάμβανε επίσης την υπηρεσία ως μέλος της φρουράς της Πρεσβείας στη Σεούλ για τον Βρετανό Πρόξενο στην Κορέα. Είναι σε αυτό το χρονικό διάστημα που μάλλον έθεσε τις βάσεις για τη μάχη σώμα-με-σώμα με κλομπ. Τεχνικές τις οποίες χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα Αστυνομίες του κόσμου.
Είναι σημαντικό να εκτιμηθεί το γεγονός ότι οι τεχνικές που διέδωσε ήταν μόλις 6. Ο όποιος συνδυασμός αυτών των τεχνικών είναι εκπληκτικά αποτελεσματικός. Επίσης, δεν προστέθηκαν ΠΟΤΕ περισσότερες τεχνικές εφόσον αυτός ο έμπειρος άνθρωπος θεώρησε ότι θα περιπλέκουν το θέμα στο σημείο της αναποτελεσματικότητας.
Το 1907, μετά την απόλυση του (είχε εξαγοράσει την θητεία του) από το Βασιλικό Ναυτικό προκειμένου να παντρευτεί, ο Fairbairn ταξίδεψε στην Κίνα και στον διεθνή οικισμό της Σαγκάη, όπου εντάχθηκε στη Δ.Α.Σ. (Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάη – Shanghai Municipal Police S.M.P.). Οι περισσότερες διεθνείς αρχές θεωρούσαν την Σαγκάη την «σκληρότερη» περιοχή στον κόσμο για αστυνόμευση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο Διεθνής Οικισμός της Σαγκάη εκείνη την εποχή ήταν «ανοιχτό λιμάνι» όπου κάθε λογής εγκληματικής δραστηριότητας ήταν ασυγκράτητη.
Λαθρεμπόριο ναρκωτικών, απαγωγές, δολοφόνοι για ενοικίαση, πολιτικές δολοφονίες, πορνεία και οι ατελείωτοι πόλεμοι «περιοχών» των Tong (Κινέζικες συμμορίες), αποτελούσαν καθημερινό φαινόμενο (όμοιο με το Γιοχάνεσμπουργκ της Ν. Αφρικής τις τελευταίες δεκαετίες).
Combatives – Η αρχή
Ο Φέρμπερν (Fairbairn) ανέκαθεν είχε θεωρηθεί από τους συναδέλφους του ως «καλός σε ένα καυγά» και το αρχείο του με τους βρετανούς πεζοναύτες επιβεβαίωσε το γεγονός ότι ήταν ήδη πολύ έμπειρος σε μάχη σώμα-με-σώμα καθώς και στην μάχη με ξιφολόγχη. Ωστόσο, ήταν ένα συγκεκριμένο περιστατικό (στη Σαγκάη), όπου οι πιθανότητες ήταν σαφώς εναντίον του, που τον οδήγησε να αλλάξει εντελώς την προσέγγισή του στη μάχη σώμα-με-σώμα. Ενώ του είχε ανατεθεί μια από τις πιο διαβόητες περιοχές στην προκυμαία της Σαγκάη με τα «Κόκκινα φανάρια» (περιοχές με πορνεία), σε περιπολία ρουτίνας ο Φέρμπερν ξυλοκοπήθηκε άγρια από μια ομάδα των Tong και εγκαταλείφθηκε για νεκρός.
Τα μέλη των Tong «επιβάλλονταν» με τρόπο που είχε λάβει μυθικές διαστάσεις και, ήταν γνωστοί για την βάναυση και θανατηφόρα αντιμετώπιση των αντιπάλων τους. Αρκετοί αστυνομικοί βρήκαν το τέλος τους με αυτόν τον τρόπο.
Ο Φέρμπερν ξύπνησε σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και είδε μια μικρή πινακίδα απέναντι από το κρεβάτι του που έγραφε:
«Καθηγητής Οκάντα (Okada), Jujutsu και Χειροπράκτης» (η ακριβής λέξη ήταν “bonesetter”).
Μετά από μακρύ διάστημα ανάκαμψης, κατά τη διάρκεια του οποίου επεξεργάστηκε με λεπτομέρεια το ατυχές γι’ αυτόν περιστατικό, ο Φέρμπερν αποφάσισε ποτέ ξανά να μην υποστεί μια παρόμοια μοίρα. Ήταν το 1908 όταν έψαξε τον καθηγητή Οκάντα, έναν Ιάπωνα υπήκοο ο οποίος διέμενε στη Σαγκάη και, άρχισε να προπονείται μαζί του στο Σιν-Νο-Σιν-Ντο Ριου Τζού Τζούτσου (Shinno-Shin-do (ή to) Ryu Ju Jitsu).
Το Σιν-Νο-Σιν-Ντο Ριου Τζού Τζούτσου προέρχεται από το Γιόσιν Ριου Τζού Τζούτσου (Yoshin Ryu Ju Jitsu). Το σύστημα αποτελείται από τεχνικές περιορισμού ή λαβών (Kansetsu waza), στραγγαλισμούς και πνιγμούς (shime waza), αλλά σχεδόν καθόλου χτυπήματα (atemi waza) ή «βαριές» ρίψεις (nage waza). Υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε στα μέσα του 1500 από τον Γιαμαμότο Ταμπιζαέμον (Yamamoto Tabizayemon), έναν μεγάλο δάσκαλο του συστήματος Γιόσιν Ριου Τζου Τζούτσου.
Ο Ταμπιζαέμον ζούσε στην Οσάκα (Osaka), όπου κατείχε ανώτερη θέση σε αυτό που ήταν ουσιαστικά η αστυνομία της πόλης. Το σύστημά του αναπτύχθηκε προφανώς επειδή οι άνδρες του ήταν επιφορτισμένοι με την επιβολή του νόμου συνήθως των υψηλότερης κοινωνικής στάθμης Σαμουράι και, λόγω των περιορισμών της «κάστας» (κοινωνικής θέσης) δεν μπορούσαν να τους βλάψουν. Συνεπώς, έπρεπε να βρουν τρόπο να «ακινητοποιήσουν» τους «άτακτους» υψηλά ιστάμενους χωρίς να προκαλέσουν τραυματισμό.
Ο Οκάντα υπήρξε επίσης προσωπικός εκπαιδευτής του αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, γεγονός που ήταν αναμφισβήτητη απόδειξη της πολύ άνω του μέσου όρου ικανότητάς του. Ο Φέρμπερν προπονήθηκε σκληρά και επιμελώς στη σχολή του καθηγητή Οκάντα, καθημερινά για τα επόμενα τρία έτη και έξι μήνες βυθίζοντας τον εαυτό του στο νέο του πάθος.
Πιθανά γιατί κατάλαβε ότι μπορεί να μην είναι τόσο τυχερός την επόμενη φορά που θα τον έβρισκε η βία.
Για την περίοδο των 10 ετών που ακολούθησε, ο Φερμπερν σπούδασε και έγινε καλός και στην «κινέζικη πυγμαχία» Μπα Κούα (Pa Kua) και Τσίν-να (Chin na) υπό τη διδαχή του Τσαϊ Τουνγκ Τσινγκ (Tsai Tung Ching ή πιο σωστά Cui Jingdong), που κάποτε εργαζόταν στο αυτοκρατορικό παλάτι, στο Πεκίνο της Κίνας, ως εκπαιδευτής στους φύλακες της Αυτοκράτειρας.
Υπάρχουν βέβαια άνθρωποι που αμφισβητούν τις μελέτες του σε αυτά τα συγκεκριμένα συστήματα, αν και οι τεχνικές του που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα βιβλία του, είναι άμεσα αναγνωρίσιμες από ασκούμενους σε αυτά και, κανένα δυτικό σύστημα μετά το τέλος των Ναπολεόντειων πολέμων (1803-1815) δεν έχει όμοιες τεχνικές σαν αυτές στα βιβλία του παρά μόνο το Bartitsu το οποίο ιδρύθηκε το 1900. Ήταν γνωστό ότι ο Φέρμπερν πειραματιζόταν με διάφορα συστήματα μάχης σώμα-με-σώμα, όπως και ότι είχε άριστη γνώση στην Αγγλική πυγμαχία, το Cornish wrestling (μια μορφή πάλης από την περιοχή της Κορνουάλλης) και το Γαλλικό Σαβάτ (Savate). Και μάλιστα, θεωρείται ότι οι κλωτσιές στην κνήμη και το γόνατο που δίδασκε μάλλον από εκεί προέρχονταν.
Το 1918 ο Φέρμπερν έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο Κόντοκαν Τζούντο (Kodokan Judo) του Τόκιο (Tokyo) κατόπιν αιτήσεώς του. Έλαβε την 3ου βαθμού καφέ ζώνη τον Ιανουάριο του 1919, επτά χρόνια αργότερα τον Φεβρουάριο του 1926 το 1ο Νταν (Μαύρη ζώνη) και, πέντε χρόνια αργότερα το 2ο Νταν (Δεύτερη Μαύρη ζώνη) τον Φεβρουάριο του 1931.
Αξίζει να σημειωθούν πέντε πράγματα:
- Πρώτον, τα τριάμισι χρόνια με τον καθηγητή Οκάντα (Okada) σε καθημερινή βάση (Σήμερα οι περισσότεροι αθλητικοί σύλλογοι Πολεμικής Τέχνης δίνουν την μαύρη ζώνη στα τρία χρόνια το πολύ, με προπόνηση 2-3 φορές την εβδομάδα.)
- Δεύτερον, η προθυμία του να εξετάσει άλλα συστήματα και φιλοσοφίες (Πράγμα που έκανε μελετώντας τα σε βάθος χωρίς να επιτρέπει τους δασκάλους της εποχής να τον περιορίζουν από την επαφή με άλλα συστήματα, κάτι που ήταν σχεδόν δεδομένη πρακτική μέχρι και την δεκαετία του 1970 και ακόμη είναι σε κάποιες ανατολικές σχολές.)
- Τρίτον, το συνολικό χρονικό διάστημα από την έναρξη των σπουδών του στο τζούντο (Τα 13 χρόνια – δεν είναι μικρό επίτευγμα στο Κοντοκαν Τζούντο εκείνης της εποχής, ενώ ακόμη και σήμερα τα χρόνια αυτά, με πιστή μελέτη, αποφέρουν το 2ο – 3ο Νταν όπως και τότε, πιστοποιώντας την ποιότητα της διδασκαλίας της αρχής του Τζούντο.)
- Τέταρτον, το χρονικό διάστημα σπουδών μεταξύ βαθμίδων επίτευξης. (Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο σήμερα σε διάφορα γνωστά και άγνωστα συστήματα να δίνονται ζώνες κάθε 2-3 μήνες. Ένας εξαιρετικός εισπρακτικός μηχανισμός καταλήγοντας όμως με εντεκάχρονα παιδιά «μαυροζωνάδες» που ακόμη δεν έχουν αναπτυχθεί στην ίδια αναλογία με τον βαθμό εγκεφαλικά και πνευματικά.)
- Πέμπτον, τα πιστοποιητικά του που υπογράφονται από τον ίδιο τον Τζιγκόρο Κάνο (Jigoro Kano – Τον ιδρυτή του Τζούντο).
Αυτοί οι τρεις δάσκαλοι και τα συστήματα μάχης σώμα-με-σώμα τους αποτέλεσαν το σύστημα πάνω στο οποίο ο Φέρμπερν έχτισε αργότερα τα θεμέλια της δικής του «επινόησης» Δυτικών Combatives (αν και το τζούντο είναι άθλημα παρότι στηρίχθηκε αρχικά στο μαχητικό Τζού Τζούτσου – όχι αυτό που παρουσιάζεται σήμερα – και ονομαζόταν τότε Κάνο Τζού Τζούτσου – Kano Ju Jutsu). Είναι αρκετά ασφαλές και προφανές να υποθέσουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του συστήματος Combatives του Φέρμπερν βασίστηκε κυρίως στο Σιν-Νο-Σιν-Ντο Ριου Τζού Τζούτσου και το αρχικό Κάνο Τζου Τζούτσου (Kano Ju Jutsu – Ζίου Ζίτσου – «Τζού Τζούτσου» – είναι η σωστή προφορά) που αργότερα εξευγενίστηκε για να εισχωρήσει στο σύστημα παιδείας της Ιαπωνίας. Αυτό το συμπέρασμα βγαίνει καθαρά λόγω του χρόνου που δαπανήθηκε σε αυτό το σύστημα με τέτοιου βεληνεκούς γνώστες εκπαιδευτικούς (Οκάντα και Κάνο).
Τόσο ο Καθηγητής Οκάντα όσο και ο Δάσκαλος Κάνο ήταν σπουδαίοι εκπαιδευτικοί των αντίστοιχων συστημάτων Jujutsu (Τζού Τζούτσου) τους. Ο Κάνο Σενσεϊ (Kano Sensei) και οι διάδοχοί του σταδιακά απομακρύνθηκαν από την πτυχή του Jujutsu (Τζού Τζούτσου) κρατώντας μεν πολλές τεχνικές (κυρίως τις βαριές ρίψεις του Τενσιν Σινιο Ρίου Τζού Τζούτσου), κρύβοντας όμως τα πιο εσωτερικά απόκρυφα της τέχνης (τα πνευματικά στοιχεία). Προτίμησαν την προώθηση του Τζούντο ως εκπαιδευτικό σύστημα και ως άθλημα, μιας και ο Κάνο θεωρούσε τον εαυτό του εκπαιδευτικό.
Οι πρώτες δοκιμές του Combatives
Κατά την διάρκεια της καριέρας του με τη Δ.Α.Σ. (Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάη – S.M.P. Shanghai Municipal Police), η οποία διήρκεσε πάνω από τριάντα χρόνια, ο Ουίλιαμ Φέρμπερν (William Fairbairn) όχι μόνο έκανε μελέτες σε βάθος σε σχεδόν κάθε γνωστή σε αυτόν μορφή μάχης σώμα-με-σώμα, αλλά επίσης, δοκίμασε στην πράξη αυτές τις μεθόδους εναντίον αποφασισμένων, συχνά ενόπλων εγκληματιών. Απελπισμένων ανθρώπων που θα σκότωναν έναν αστυνομικό προκειμένου να αποφύγουν την σύλληψη και να αντιμετωπίσουν σχεδόν βέβαια εκτέλεση (Οι σκληρές εποχές απαιτούσαν σκληρή νομοθεσία).
Είναι προφανές ότι για τον Φέρμπερν ήταν επιβεβλημένο, μετά την οδυνηρή εμπειρία που τον έφερε κοντά στο θάνατο, αλλά και λόγω του βίαιου περιβάλλοντός του, να αναπτύξει μια αποτελεσματική και πρακτική μέθοδο άοπλης και ένοπλης μάχης σώμα-με-σώμα, όχι με την νοοτροπία της αυτοπροστασίας αλλά, λόγω των εξαιρετικών περιστάσεων, για την ίδια την επιβίωση!
Δημοτική Αστυνομία Shanghai
Καθώς ο Φέρμπερν αναρριχήθηκε μέσα από τις τάξεις της Δ.Α.Σ., του ανατέθηκε το καθήκον να διδάξει την χρήση πυροβόλων όπλων και τη μάχη σώμα-με-σώμα. Το δεύτερο, χωρίς αμφιβολία, λόγω της προφανούς του πλέον εμπειρίας. Μαζί με τον φίλο του, ειδικό στα πυροβόλα όπλα και πωλητή όπλων Eric Anthony Sykes (Έρικ Άντονι Σάικς), αναθεώρησε πλήρως τις μεθόδους κατάρτισης στα πυροβόλα όπλα που είχαν χρησιμοποιηθεί προηγουμένως και καθιέρωσε μια νέα μέθοδο, η οποία αντανακλά τις πραγματικές συνθήκες πυρών που βασίζονται σε πραγματικές εμπειρίες από τη ζωή τους (Διαβάστε – “Shooting to Live” – W. E. Fairbairn, E. A. Sykes).
«Βρώμικος» ή ηττημένος;
Μια πιο προσεκτική ματιά στην έρευνα του Φέρμπερν δείχνει ότι είχε μελετήσει προσεκτικά ή δοκίμασε ή εξέτασε όλα τα συστήματα μάχης σώμα με σώμα της Ανατολής που είχε στη διάθεσή του εκείνη την περίοδο. Διέθεσε το χρόνο να σπουδάσει όποια από αυτά θεωρούσε «υποψήφια για τους κινδύνους της εργασίας του» συστήματα, που θα μπορούσαν επίσης να διευρύνουν τις γνώσεις του. Στη συνέχεια, πρόσθεσε τακτικές που είχε ίσως ακούσει, βιώσει ή δει να εφαρμόζονται από οδομαχίες, διαπληκτισμούς, καθώς και άλλες που μερικοί θα χαρακτήριζαν ως «βρώμικες» τακτικές και τεχνικές. «Οπλισμένος» πια με όλα αυτά, τα δοκίμαζε σε πραγματικές καταστάσεις στο «δρόμο» υπό συνθήκες πίεσης (συχνά με κίνδυνο της ζωής του), ώστε να ξέρει ακριβώς τι λειτουργούσε και τι όχι.
Η συμπύκνωση του προγράμματος
Μετά από λεπτομερή έλεγχο και δοκιμή σε όλες τις τεχνικές εφαρμογές για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήρθε στο συμπέρασμα που όλοι οι έμπειροι και σοβαροί μελετητές και ασκούμενοι της μάχης σώμα-με-σώμα τελικά φθάνουν. Την ανάγκη να απορρίψει τα περιττά από αυτά που είχε διδαχθεί (καθιστώντας έτσι πιο σαφή την εφαρμογή).
Η διαδικασία της συμπίεσης του προγράμματος σπουδών σε μερικές βασικές τεχνικές έγινε υψίστης σημασίας και το θεμέλιο του Combatives, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Παρέμειναν μόνο αυτές που λειτουργούν σε πραγματικές συνθήκες όπου οι καταστάσεις προκαλούν το στρες του φόβου, τον αποπροσανατολισμό και τη σύγχυση.
Ήταν σημαντικό ο ασκούμενος του Συστήματος Combatives που είχε δημιουργήσει να αποκτήσει «Άκρως επιθετική νοοτροπία!» όπως έλεγε ο ίδιος. Είναι προφανές ότι δεν ήταν υπέρμαχος της σχολής με νοοτροπία «αυτοάμυνας», παρά το γεγονός ότι προωθούσε ουσιαστικά την χρήση του Συστήματος Combatives του για αστυνομικούς και πολίτες.
Αυτό που είναι πραγματικά αξιοσημείωτο είναι ότι τα συμπεράσματα αυτά επιβεβαιώθηκαν από την πραγματική ζωή στο πεδίο της «μάχης στους δρόμους» εναντίον παράνομων κάτω από εξαιρετικά βίαιες και πολλές φορές θανατηφόρες συνθήκες.
Δεν υπήρχε το αποστειρωμένο περιβάλλον του Αθλητικού Συλλόγου Πολεμικής Τέχνης ή Ντότζο (dojo) ή Ρινγκ, σε αγώνες με κανόνες και διαιτητές για να δοκιμάσει τις θεωρίες του υπό την προστασία τους.
Αντιθέτως λόγω των συνθηκών που αντιμετώπιζε, πίστευε ακράδαντα ότι η έλλειψη ρεαλισμού είναι ο κύριος λόγος που η νοοτροπία της άμυνας αποτυγχάνει στα περισσότερα πραγματικά συμβάντα.
Η πρώτη περίοδος στις Η.Π.Α.
Το 1920 (την εποχή της ποτοαπαγόρευσης των ΗΠΑ), ο Φέρμπερν πήρε μια παρατεταμένη άδεια από τη Δ.Α.Σ. (Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάη – S.M.P.), διάστημα κατά το οποίο αποσπάστηκε στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης (N.Y.P.D. – New York Police Department) των Η.Π.Α. με βαθμό Αστυνόμου για μια περίοδο «παρατήρησης» 10 εβδομάδων. Χωρίς αμφιβολία, αυτό είχε κανονιστεί από τους ανωτέρους του, ίσως κατόπιν αίτησής του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και, με σκοπό να «απορροφήσει» όσα μπορούσε, συμμετείχε στα πάντα, από καθήκοντα περιπόλου ρουτίνας, σε μεγάλες επιδρομές σε παράνομα τυχερά παιχνίδια και ποτοποιεία. Εδώ για άλλη μια φορά έδειξε το βάθος και εύρος της εμπειρίας του.
Ό κατάλογος των καινοτομικών του επιτευγμάτων πριν από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στην άοπλη και ένοπλη μάχη σώμα-με-σώμα είναι τεράστιος!
Αυτές οι δεξιότητες διδάχτηκαν στους:
- Εννέα χιλιάδες (9000) αστυνομικούς της αστυνομικής δύναμης της Σαγκάη.
- Το φημισμένο 4ο σύνταγμα πεζοναυτών γνωστό ως «Πεζοναύτες της Κίνας» (China Marines).
- Την νεοσύστατη Ομάδα Καταστολής Ταραχών «Μ.Α.Τ.» της Σαγκάη (Shanghai Riot Squad) που ονομάστηκε Μονάδα Εφέδρων. (Reserve Unit – Αυτή ήταν η πρώτη μονάδα παγκοσμίως εξειδικευμένη σε Ειδικά Όπλα και Τακτικές – S.W.A.T. Special Weapons And Tactics – και ήταν ένα πρωτότυπο για τα S.R.T. – Special Reaction Team – σήμερα.) Ιδρύθηκαν και αναπτύχθηκαν από τον ίδιο και τον Σαϊκς (Sykes), της οποίας ηγήθηκαν και εκπαίδευσαν τα μέλη.
Αργότερα, μαζί με τον τότε φίλο και συνάδελφό του, τον Έρικ Άντονι Σάικς και τον τότε υπολοχαγό Σαμουίλ Γιτον (Samuel Yeaton του Σώματος Αμερικανών Πεζοναυτών – U.S.M.C.), ο Φερμπερν άρχισε τις εργασίες σχετικά με τα πρότυπα σχέδια αυτού που θα γινόταν το πιο διάσημο μαχαίρι μάχης στον κόσμο, το “Fairbairn/Sykes combat knife”. Το μαχαίρι μπήκε στη μαζική παραγωγή το 1941 στο Σέφιλντ (Sheffield) της Αγγλίας και πολλά σχέδια που έχουν ακολουθήσει έκτοτε αντιγράφουν τις βασικές αρχές σχεδιασμού του.
Combatives και 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1940 η καριέρα του Φέρμπερν (Fairbairn) με την Δ.Α.Σ. (Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάη – S.M.P>.) τελείωσε και συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του Υπαρχηγού Αστυνομίας. Μια ανασκόπηση των υπηρεσιών του που διήρκησαν πάνω από τρεις δεκαετίες, αποκαλύπτει ότι είχε εμπλακεί προσωπικά σε εκατοντάδες βίαιες συγκρούσεις από οικιακές διαμάχες, μάχες στους δρόμους πολλές φορές ακόμα και με τους Tong, καθώς και συγκρούσεις ανάμεσα στον κομμουνιστικό «Κόκκινο» στρατό του Μαο Τσε Τουνγκ (Mao Tse Tung) και του στρατού “Kumontong” του Τσιανγκ Και Σεκ (Chiang Kai Shek).
Είχε δει επίσης την εισβολή της Κίνας από τους Ιάπωνες και την επακόλουθη βίαιη και αιματηρή πολιορκία της Σαγκάη και των γύρω επαρχιών της από τον ιαπωνικό αυτοκρατορικό στρατό.
Επίσης, είχε συνεργαστεί στενά με το «Ειδικό Τμήμα» (Special Branch) της Δ.Α.Σ. που ουσιαστικά ήταν μονάδα συλλογής πληροφοριών για τους Βρετανούς που λειτουργούσαν κρυφά σε ολόκληρη τη Σαγκάη.
Ήταν με αυτό το τεράστιο όγκο γνώσεων και την εμπειρία βγαλμένη από τον πραγματικό κόσμο της βίας, που ο Φέρμπερν μπήκε στην επόμενη φάση της ζωής του και τέθηκε στην υπηρεσία της πατρίδας του. Το 1940 ο Φέρμπερν επέστρεψε στην Αγγλία, που ήταν σε πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία και μόλις κρεμόταν από μια κλωστή. Η διάσωση και η επακόλουθη κατάρρευση της Δουνκέρκης, οι επαναλαμβανόμενες ήττες στα χέρια του Στρατάρχη Ρόμελ (Field Marshall Rommel) στον τομέα της Βόρειας Αφρικής και η επικείμενη ήττα στην Άπω Ανατολή από τις ιαπωνικές δυνάμεις, θα καθιστούσε την τότε Μεγάλη Βρετανία απροετοίμαστη και σχεδόν ανίκανη να μάχεται σε συμβατικό πόλεμο.
Η Βρετανική Αυτοκρατορία είχε φτάσει στα όριά της. Ήταν ο Σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ (Sir Winston Churchill) με την ατσάλινη αποφασιστικότητά του, την γεωπολιτική του ιδιοφυΐα και διορατικότητα που θα άνοιγε έμμεσα τον δρόμο για τον Φέρμπερν (Fairbairn) τον Σάικς (Sykes) και του άλλους συμβαλλόμενους να εκμεταλλευτούν το ταλέντο, τις γνώσεις και την εμπειρία τους που θα χρησιμοποιείτο στην υπηρεσία των συμμάχων.
Βάλτε φωτιά στην Ευρώπη!
«Βάλτε φωτιά στην Ευρώπη!»
Αυτή ήταν η κραυγή μάχης του Τσόρτσιλ, των νεοσύστατων μυστικών υπηρεσιών και των ειδικών δυνάμεων που θα χτυπούσαν τις ναζιστικές δυνάμεις με ταχύτητα, εξυπνάδα, γενναιότητα, τόλμη, πυγμή και θανατηφόρες δεξιότητες.
Ο Φέρμπερν (Fairbairn) και ο Σάικς (Sykes) έλαβαν έκαστος το αξίωμα του Λοχαγού και επιφορτίστηκαν με την ευθύνη της μετατροπής των ανδρών και των γυναικών αυτών των κλάδων, σε θανάσιμους αντιπάλους σε μάχη σώμα-με-σώμα. Ότι διδάχτηκε από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος του πολέμου ήταν καθαρά προσανατολισμένο στη στρατιωτική χρήση, σε αντίθεση με τον προσανατολισμό της αστυνόμευσης όπως είχε γίνει στην Σαγκάη. Ο Φέρμπερν και ο Σάικς επέλεξαν μια ομάδα από 12 άνδρες, οι οποίοι διδάχτηκαν το πρόγραμμα εκπαιδευτών 12 εβδομάδων αρχικά στο «Ειδικό Κέντρο Κατάρτισης – Ε.Κ.Κ.» (S.T.C. – Special Training Centre) Λάχαϊλορτ (Lochailort) και, στη συνέχεια αποστάλθηκαν να διδάξουν το σύστημα μάχης σε άλλες δυνάμεις. Οι ίδιοι σύντομα μετατέθηκαν από την αρχική τους βάση στο Λάχαϊλορτ η οποία έγινε το νέο «Κέντρου Βασικής Εκπαίδευσης Καταδρομών» – Κε.Βα.Ε.Κ. (C.B.T.C. – Commando Basic Training Centre).
Οι Φέρμπερν και Σαϊκς καθώς και άλλοι πρώην αστυνομικοί της Σαγκάη που ήταν επίσης εμπειρογνώμονες στις άοπλες μεθόδους των δύο, ορίστηκαν ως εκπαιδευτές σε διάφορες Ελίτ Δυνάμεις και Μυστικές Μονάδες Πληροφοριών που ήταν διάσπαρτες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αυτές περιελάμβαναν:
- Λόχους Commando
- Λόχους Αλεξιπτωτιστών
- Μυστικές Υπηρεσίες (S.I.S./M.I.6 – Secret Intelligence Service)
- Γραφείο Ειδικών Αποστολών (S.O.E. – Special Operations Executive)
- Σώμα Πεζοναυτών
- Βρετανική Πολιτοφυλακή (οι οποίοι έλαβαν ειδική εκπαίδευση ως μαχητές αντίστασης)
Υπό τον τίτλο «Σιωπηλή δολοφονία» (Silent Killing) οι Φέρμπερν και Σάικς επινόησαν μια σειρά από «βρώμικες» μεθόδους για την αντιμετώπιση ενός εχθρού που κρατήθηκαν μυστικές. Το Σύστημα Μάχης είχε σχεδιαστεί για χρήση χωρίς πυροβόλα όπλα ή όταν η χρήση πυροβόλων όπλων θα ήταν επιζήμια (στην αποστολή). Ήταν χωρισμένη σε έξι τμήματα και διδάχθηκαν επιπλέον την Άοπλη Μάχη και την Χρήση Μικρών Όπλων.
Τον Μάρτιο του 1942 ο Φέρμπερν έφτασε στον Καναδά με αυτό που αρχικά θα ήταν προσωρινή απόσπαση. Αμέσως, με την εντολή του «Βρετανού Συντονιστή Ασφαλείας» (B.S.C. / British Security Co-ordinator), δίδαξε τις μεθόδους του σε Μυστικούς Πράκτορες στο «Στρατόπεδο-Χ», επίσης γνωστό ως «Ειδικό Σχολείο Εκπαίδευσης Αρ. 103» (“Camp-X”).
Ενώ ο Ουίλιαμ Φέρμπερν δίδασκε στο «Στρατόπεδο-Χ» στον Καναδά, ο Ερικ Σάικς παρέμεινε στην Αγγλία. Ασχολήθηκε ως επόπτης στο προσωπικού του S.O.E. (Special Operations Executive) που ασχολείτο με συγκεκαλυμμένη δράση, δολιοφθορά, κατασκοπεία και, τη δολοφονία στη κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη πραγματοποιώντας την πολεμική κραυγή του Ουίνστον Τσόρτσιλ (Winston Churchill).
Λίγο μετά τον βομβαρδισμό του Λιμανιού Πέρλ (Pearl Harbour) που ανάγκασε τις μέχρι τότε ουδέτερες Ηνωμένες Πολιτείες να κηρύξουν στον πόλεμο εναντίον των δυνάμεων του άξονα, ο Φέρμπερν ασχολιόταν ενεργά με την εκπαίδευση προσωπικού στις ΗΠΑ στη «Περιοχή-Β’» (Area-B), ένα μυστικό στρατόπεδο εκπαίδευσης στο Μέρυλαντ, (Maryland – υπάρχουν εικασίες ότι αυτό συνέβαινε ήδη πριν από την επίσημη κήρυξη του πολέμου). Αυτό το στρατόπεδο ήταν μία από τις πολλές «σχολές» που είχαν στηθεί για την εκπαίδευση Μυστικών Πρακτόρων που είχαν ανατεθεί στο O.S.S. (Γ.Σ.Υ – «Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών») το οποίο ιδρύθηκε το 1942 (Πρόγονος της C.I.A. που ιδρύθηκε 1945). Για ένα χρονικό διάστημα, ο Φέρμπερν είχε πολύ έντονο και διαιρούμενο πρόγραμμα, μεταξύ των «Στρατόπεδο-Χ» (Camp-X) στον Καναδά και την «Περιοχή-Β’» στο Μέρυλαντ των Η.Π.Α., ωστόσο, δεν θα περνούσε πολύς χρόνος πριν το O.S.S. θα διεκδικούσε όλη την προσοχή του.
Σύμφωνα με τo βιβλίο «Μυστική Έκθεση Πόλεμου του O.S.S.», το οποίο έχει συγγράψει ο Κέρμιτ Ρούσβελτ (ξάδελφος του Προέδρου των Η.Π.Α.), όπου ο Φέρμπερν και η κατάρτισή του προσωπικού της O.S.S. αναφέρεται, ο Φέρμπερν (Fairbairn) δεν χρησιμοποιούσε τον όρο “Defendu” όπως ο ίδιος είχε κάνει στη Σαγκάη. Εν καιρώ πολέμου η μέθοδο μάχης σώμα-με-σώμα του, αναφαίρετο απλώς ως «Σύστημα Fairbairn» (Fairbairn System).
Αυτό μπορεί να υπήρξε ένα από τα σημεία τριβής μεταξύ αυτού και του Σάικς (Sykes) μιας και ο δεύτερος είχε συμβάλλει στο σύστημα ισάξια.
Fairbairn, συνεισφορά κατά τον πόλεμο
Η συνεισφορά του Φέρμπερν (Fairbairn) στον τομέα της μάχης σώμα-με-σώμα στη Βόρεια Αμερική κατά τη διάρκεια του πολέμου είναι σε πολυάριθμους τομείς. Σχεδόν κάθε συμμαχική στρατιωτική δύναμη θέσπισε τις μεθόδους του.
Οι δυνάμεις αυτές περιλάμβαναν:
- Ειδικές δυνάμεις Η.Π.Α.
- Ομάδες Ρέιντζερ (Ανιχνευτές – Army Rangers)
- Δυνάμεις Αλεξιπτωτιστών
- Ομάδες Επιδρομών Πεζοναυτών και Ανιχνευτές πεζοναυτών (Marine Raiders & Scouts)
- Το Γραφείο Πληροφοριών του Πολεμικού Ναυτικού (O.N.I. – Office of Naval Intelligence)
- Σώμα Αντικατασκοπίας (C.I.C. – Counter Intelligence Corps)
- Στρατιωτικό Τμήμα Πληροφοριών (M.I.D. – Military Intelligence Division)
- Την Πρώτη Ειδική Δύναμη Υπηρεσίας, επίσης γνωστή ως «Ταξιαρχία του διαβόλου» (Devil’s Brigade) ή οι «Μαύροι διάβολοι» (Black Devils – εκπαιδευμένοι από τον πρώην αστυνομικό του Δ.Α.Σ. και προστατευόμενο του Fairbairn τον λοχαγό Ντερμοτ Ο’Νιλ – Capt. Dermot M. “Pat” o’Neill).
Φωτογραφία © https://www.militarytimes.com
Η ενεργή συνταξιοδότηση του Fairbairn
Ο Φέρμπερν (Fairbairn) ήταν 60 ετών κατά τη λήξη του πολέμου. Όμως η καριέρα του δεν τελείωσε απότομα καθώς γινόταν με τους περισσότερους επαγγελματίες στρατιώτες επειδή βρέθηκε σύντομα στη Σιγκαπούρη (το 1952), όπου προσελήφθη από την αστυνομία της Σιγκαπούρης για να δημιουργήσει μια ομάδα ΜΑΤ.
Φημολογείται ότι ο Πρόεδρος Τρούμαν, προς μεγάλη δυσφορία των σωματοφυλάκων του, καθόταν μαζί του στο οβάλ γραφείο επί ώρες και τον έβαζε να του μιλήσει για τις εμπειρίες του.
Το 1956, σε ηλικία 71 ετών προσλήφθηκε στην Κύπρο, από την Κυπριακή Αστυνομία, όπου δίδαξε την καταστολή ταραχών, σκοποβολή (point shooting), συνέγραψε ένα εγχειρίδιο για την καταστολή ταραχών, και ανέπτυξε μια αλεξίσφαιρη ασπίδα που αποκάλεσε την «πέτρα» (STONE), του οποίου απόγονος μπορεί να δει κανείς σε χρήση στις ομάδες S.W.A.T. (Special Weapons And Tactics).
Φάνηκε ότι δεν υπήρχε τέλος για την απίστευτη δημιουργικότητα του ανθρώπου δεδομένου ότι ενόσω ακόμη εργαζόταν στην Κύπρο, σχεδίασε και εισήγαγε ένα νέο μαχαίρι (που δημιουργήθηκε για χρήση σε ταραχές) πάνω στο οποίο είχε εργαστεί για κάποιο χρονικό διάστημα. Ο Φέρμπερν ονόμασε το νέο μαχαίρι του «Μαχαίρι Μάχης Cobra» (Cobra Combat Knife). Το ενδιαφέρον του για αυτό το όπλο, καθώς και το σύστημα μάχης που το υποστήριζε, συνεχίστηκε και αφότου έφυγε από την Κύπρο και επέστρεψε στην Αγγλία, όπου κατέλαβε το χρόνο του μέχρι το θάνατό του.
Στις 20 Ιουνίου το έτος 1960 ο Ουίλιαμ Εουαρτ Φέρμπερν (William Ewart Fairbairn) απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών στο σπίτι του.