Όταν η απειλή είναι πραγματική, η παθητικότητα δεν είναι αρετή
Η λέξη «αγριότητα» ακούγεται άσχημη. Και δικαιολογημένα. Στην καθημερινή κοινωνική ζωή, η αγριότητα δεν είναι αρετή. Δεν θέλουμε ανθρώπους άγριους, ανεξέλεγκτους, ωμούς ή επιθετικούς χωρίς λόγο. Δεν θέλουμε πολίτες που κυκλοφορούν έτοιμοι να εκραγούν, ούτε ανθρώπους που χρησιμοποιούν την αυτοάμυνα ως δικαιολογία για να εκτονώνουν θυμό, εγωισμό ή μίσος.
Όμως στο πλαίσιο της πραγματικής αυτοάμυνας, η λέξη πρέπει να εξεταστεί διαφορετικά. Εδώ δεν μιλάμε για καυγά, επίδειξη σκληρότητας ή επιθυμία βίας. Μιλάμε για μια ακραία στιγμή όπου ένας άνθρωπος απειλείται σοβαρά, δεν έχει ασφαλή δυνατότητα διαφυγής και πρέπει να σταματήσει άμεσα μια επίθεση που μπορεί να του κοστίσει την υγεία ή τη ζωή.
Σε αυτή τη στιγμή, η παθητικότητα δεν βοηθά. Η ευγένεια δεν σταματά πάντα την απειλή. Η λογική εξήγηση μπορεί να έχει έρθει πολύ αργά. Η μισή πρόθεση μπορεί να αποτύχει. Ο δισταγμός μπορεί να δώσει στον επιτιθέμενο το πλεονέκτημα που χρειάζεται.
Η αγριότητα, όπως χρησιμοποιείται εδώ, δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη βία. Σημαίνει ψυχοσωματική σφοδρότητα στην υπηρεσία της επιβίωσης. Σημαίνει ότι ο αμυνόμενος παύει να είναι παθητικός στόχος και γίνεται άμεσο, δύσκολο, επικίνδυνο και μη συμφέρον πρόβλημα για τον δράστη. Σημαίνει ότι η αντίδρασή του είναι τόσο καθαρή, τόσο αποφασιστική και τόσο προσανατολισμένη στη διαφυγή, ώστε να ανατρέπει τον υπολογισμό του επιτιθέμενου.
Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο: η αγριότητα δεν υπάρχει για να παρατείνει τη βία. Υπάρχει για να τη σταματήσει αρκετά γρήγορα ώστε να μπορέσετε να φύγετε.
Η σύντομη απάντηση
Η αγριότητα στην αυτοάμυνα είναι η ελεγχόμενη σφοδρότητα που μπορεί να χρειαστεί όταν υπάρχει άμεση και σοβαρή απειλή και όλες οι ασφαλέστερες επιλογές έχουν χαθεί ή δεν είναι διαθέσιμες. Δεν είναι θυμός, εκδίκηση, σαδισμός ή επιθυμία να βλάψουμε. Είναι η αποφασιστική άρνηση να παραμείνουμε παθητικοί απέναντι σε πραγματική επίθεση.
Ο επιτιθέμενος συχνά υπολογίζει το ρίσκο. Δεν θέλει να εκτεθεί, να τραυματιστεί, να καθυστερήσει, να αποτύχει ή να πιαστεί. Αν ο στόχος του φαίνεται εύκολος, παθητικός, τρομαγμένος ή μπερδεμένος, το ρίσκο φαίνεται χαμηλό. Αν όμως ο στόχος αντιδρά άμεσα, δυναμικά, απρόβλεπτα και με καθαρή πρόθεση διαφυγής, ο δράστης μπορεί να αναγκαστεί να επανεκτιμήσει.
Η αγριότητα, στη σωστή της μορφή, είναι αποτρεπτική σφοδρότητα. Δεν είναι ανεξέλεγκτη συνέχιση της βίας. Είναι αρκετή ένταση για να χαλάσει η επίθεση, να σπάσει η αυτοπεποίθηση του δράστη, να δημιουργηθεί χρόνος και να ανοίξει δρόμος προς ασφάλεια.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Αυτό το άρθρο είναι για όσους δυσκολεύονται με τη λέξη «αγριότητα» και θέλουν να καταλάβουν γιατί υπάρχει στη σειρά των καλλιεργημένων χαρακτηριστικών του Combatives. Είναι για τον άνθρωπο που καταλαβαίνει ότι η αυτοάμυνα δεν πρέπει να διδάσκει ανεξέλεγκτη βία, αλλά επίσης δεν μπορεί να αγνοεί την πραγματικότητα μιας σοβαρής επίθεσης.
Είναι επίσης για όσους έχουν μάθει να σκέφτονται την αυτοάμυνα πολύ «καθαρά», πολύ τεχνικά ή πολύ ευγενικά. Η πραγματική βία δεν σέβεται πάντα κοινωνικούς κανόνες, προσωπικά όρια ή ευγενικές εξηγήσεις. Όταν η κατάσταση φτάσει στο σημείο όπου υπάρχει άμεση απειλή για την υγεία ή τη ζωή, ο αμυνόμενος πρέπει να μπορεί να λειτουργήσει με ένταση που δεν συνηθίζει στην καθημερινότητά του.
Τι θα μάθετε
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε τι σημαίνει αγριότητα στο πλαίσιο της πολιτικής αυτοάμυνας και τι δεν σημαίνει. Θα εξηγήσουμε γιατί ένας δράστης συχνά λειτουργεί με βάση το αποδεκτό ρίσκο, γιατί δεν θέλει να εκτεθεί ή να πληρώσει μεγάλο κόστος, και πώς μια αποφασιστική, απρόβλεπτη και σφοδρή αμυντική αντίδραση μπορεί να ανατρέψει τον υπολογισμό του.
Θα δούμε επίσης γιατί η αγριότητα πρέπει να περιορίζεται από αυτοκυριαρχία, αναλογικότητα και νόμιμη κρίση. Χωρίς αυτά, η αγριότητα μετατρέπεται σε ωμή βία. Με αυτά, γίνεται εργαλείο επιβίωσης που εμφανίζεται μόνο όταν είναι αναγκαίο και σταματά μόλις δημιουργηθεί δυνατότητα διαφυγής.
Βασικά σημεία
- Η αγριότητα στην αυτοάμυνα δεν είναι κοινωνική συμπεριφορά. Είναι ακραίο χαρακτηριστικό για ακραίες περιστάσεις.
- Δεν σημαίνει ότι ξεκινάμε βία. Σημαίνει ότι, όταν υπάρχει πραγματική άμεση απειλή, η αντίδραση δεν πρέπει να είναι αδύναμη, μπερδεμένη ή διστακτική.
- Ο δράστης συχνά υπολογίζει ρίσκο. Δεν θέλει να τον δουν, να τραυματιστεί, να καθυστερήσει ή να συλληφθεί.
- Η σφοδρή αμυντική αντίδραση μπορεί να ανατρέψει την αυτοπεποίθηση του δράστη και να τον κάνει να επανεκτιμήσει το αν αξίζει να συνεχίσει.
- Η αγριότητα πρέπει πάντα να υπηρετεί τη διαφυγή. Αν δεν υπηρετεί την έξοδο από τον κίνδυνο, μπορεί να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη σύγκρουση.
- Η χρήση δύναμης πρέπει να παραμένει αναγκαία, ανάλογη και να σταματά όταν σταματήσει η άμεση απειλή.
Εισαγωγή: Γιατί χρειάζεται να μιλήσουμε για αγριότητα
Η αυτοπροστασία ξεκινά από την επίγνωση. Συνεχίζει με αποφασιστικότητα. Περνά από την αμυντική επιθετικότητα όταν η κατάσταση το απαιτεί. Η αγριότητα είναι το επόμενο δύσκολο χαρακτηριστικό, γιατί αφορά την ένταση με την οποία ένας άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να αντιδράσει όταν αντιμετωπίζει πραγματική απειλή.
Το πρόβλημα είναι ότι η λέξη έχει βάρος. Αν χρησιμοποιηθεί ανεύθυνα, μπορεί να παρεξηγηθεί ως άδεια για σκληρότητα. Αν αφαιρεθεί τελείως, μπορεί να αφήσει τον ασκούμενο απροετοίμαστο για το επίπεδο σφοδρότητας που μπορεί να απαιτήσει μια πραγματική επίθεση. Η λύση δεν είναι να την ωραιοποιήσουμε ούτε να την κρύψουμε. Η λύση είναι να την ορίσουμε σωστά.
Στο πλαίσιο του Combatives, η αγριότητα δεν είναι χαρακτήρας καθημερινής ζωής. Δεν είναι τρόπος επικοινωνίας. Δεν είναι νοοτροπία καυγά. Είναι μια ακραία ψυχοσωματική διάθεση που ενεργοποιείται μόνο όταν η κατάσταση έχει περάσει σε πραγματικό κίνδυνο και ο αμυνόμενος πρέπει να λειτουργήσει χωρίς παθητικότητα, χωρίς μισές προθέσεις και χωρίς την ψευδαίσθηση ότι ο επιτιθέμενος θα σταματήσει επειδή «πρέπει».
Η αγριότητα δεν είναι ο στόχος. Ο στόχος είναι η επιβίωση και η διαφυγή. Η αγριότητα είναι ένα από τα μέσα που μπορεί να χρειαστούν όταν η απειλή δεν αφήνει πιο ήπιες επιλογές.
Ο δράστης υπολογίζει το ρίσκο
Ένας σημαντικός λόγος που η αγριότητα έχει θέση στην αυτοάμυνα είναι ότι πολλοί δράστες λειτουργούν με βάση το ρίσκο. Δεν αναζητούν απλώς οποιονδήποτε στόχο. Αναζητούν στόχο που φαίνεται διαχειρίσιμος. Θέλουν να ελέγξουν την κατάσταση με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος για τους ίδιους.
Δεν θέλουν να τραβήξουν υπερβολική προσοχή. Δεν θέλουν να χρονοτριβήσουν. Δεν θέλουν να τραυματιστούν. Δεν θέλουν να αποτύχουν. Δεν θέλουν να συλληφθούν. Δεν θέλουν το θύμα να αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολο από όσο περίμεναν. Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος που θεωρήθηκε εύκολος στόχος αντιδρά άμεσα, έντονα και απρόβλεπτα, ο υπολογισμός αλλάζει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι δράστες είναι ίδιοι ή ότι κάθε επιτιθέμενος θα υποχωρήσει μπροστά σε σφοδρή αντίδραση. Κάποιοι μπορεί να είναι υπό επήρεια, ψυχικά ασταθείς, αποφασισμένοι, οπλισμένοι ή μέρος ομάδας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να μετατρέπουμε καμία αρχή σε εγγύηση. Παρ’ όλα αυτά, η έννοια του ρίσκου παραμένει σημαντική. Ένας δράστης που χάνει το πλεονέκτημα του ελέγχου μπορεί να αναγκαστεί να επανεκτιμήσει.
Η αγριότητα, όταν είναι σωστά ελεγχόμενη, δεν υπάρχει για να «τρομάξει» θεατρικά. Υπάρχει για να καταστήσει σαφές ότι η συνέχιση της επίθεσης δεν είναι εύκολη, ακίνδυνη ή μονόπλευρη.
Από στόχος σε πρόβλημα
Σε μια επίθεση, ο δράστης συχνά επιδιώκει να επιβάλει τη δική του βούληση. Θέλει ο άλλος να παγώσει, να υπακούσει, να καθυστερήσει ή να μπερδευτεί. Θέλει να κρατήσει τον έλεγχο της στιγμής. Αν το θύμα παραμείνει παθητικό, ο δράστης συνεχίζει να λειτουργεί μέσα στο πλαίσιο που ο ίδιος δημιούργησε.
Η αγριότητα ανατρέπει αυτό το πλαίσιο. Ο αμυνόμενος παύει να είναι απλώς στόχος και γίνεται πρόβλημα. Όχι επειδή θέλει να παραμείνει στη σύγκρουση, αλλά επειδή πρέπει να σπάσει τη δυναμική που έχει δημιουργήσει ο επιτιθέμενος. Η ψυχολογική ανατροπή είναι κρίσιμη: ο δράστης περίμενε φόβο, σύγχυση ή υποταγή, και συναντά άμεση, έντονη, μη συνεργάσιμη αντίδραση.
Αυτό μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία του. Από επίθεση μπορεί να περάσει σε άμυνα. Από βεβαιότητα μπορεί να περάσει σε αμφιβολία. Από έλεγχο μπορεί να περάσει σε αποδιοργάνωση. Από επιλογή στόχου μπορεί να περάσει σε ανάγκη διαφυγής. Αυτή η ανατροπή είναι συχνά πιο σημαντική από οποιαδήποτε μεμονωμένη τεχνική.
Ο στόχος της αγριότητας δεν είναι να δείξει ο αμυνόμενος ότι είναι «σκληρός». Είναι να ανατρέψει το ψυχολογικό και πρακτικό πλεονέκτημα του επιτιθέμενου.
Αγριότητα δεν σημαίνει απώλεια ελέγχου
Το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να πιστέψει κανείς ότι αγριότητα σημαίνει να χάσει τον έλεγχο. Στην πραγματικότητα, στην αυτοάμυνα χρειάζεται το αντίθετο. Χρειάζεται ελεγχόμενη σφοδρότητα. Ο άνθρωπος πρέπει να μπορεί να ενεργήσει με ένταση, αλλά να παραμένει αρκετά παρών ώστε να αναγνωρίσει πότε πρέπει να φύγει, πότε πρέπει να σταματήσει και πότε η συνέχιση δεν εξυπηρετεί πλέον την προστασία.
Η ανεξέλεγκτη αγριότητα είναι επικίνδυνη. Μπορεί να οδηγήσει σε υπερβολή, σε νομικές συνέπειες, σε τραυματισμούς πέρα από το αναγκαίο και σε απώλεια του πραγματικού σκοπού. Η αυτοάμυνα δεν είναι τελετουργία εκδίκησης. Δεν είναι χώρος όπου εκτονώνουμε όσα φοβηθήκαμε ή όσα θυμώσαμε. Είναι πράξη προστασίας υπό πίεση.
Γι’ αυτό η αγριότητα πρέπει να συνδέεται με την αυτοκυριαρχία. Ο αμυνόμενος χρειάζεται αρκετή σφοδρότητα ώστε να μη συντριβεί από την απειλή, αλλά και αρκετό έλεγχο ώστε να μην γίνει ο ίδιος ο ανεξέλεγκτος παράγοντας. Αυτή η ισορροπία δεν είναι εύκολη και δεν εμφανίζεται αυτόματα. Εκπαιδεύεται.
Η αγριότητα χωρίς έλεγχο είναι πρόβλημα. Η αγριότητα με έλεγχο είναι εργαλείο επιβίωσης.
Δεν μιλάμε για καυγά
Είναι απαραίτητο να γίνει σαφής διάκριση ανάμεσα σε καυγά και αυτοάμυνα. Ο καυγάς συχνά περιλαμβάνει εγωισμό, αμοιβαία κλιμάκωση, προσβολές, απειλές, ανταλλαγές και επιλογές που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Η αυτοάμυνα αφορά την αναγκαία προστασία απέναντι σε άμεση και άδικη απειλή.
Η αγριότητα δεν έχει θέση στον καυγά. Αν κάποιος προσβάλλεται, θυμώνει, θέλει να αποδείξει κάτι ή μένει σε μια κατάσταση που μπορούσε να εγκαταλείψει, τότε δεν μιλάμε για την ίδια παράμετρο. Η σφοδρότητα που περιγράφουμε εδώ αφορά ακραίες περιστάσεις, όπου η βία δεν είναι κοινωνική διαφωνία αλλά πραγματικός κίνδυνος.
Αυτό είναι σημαντικό και νομικά και ηθικά. Αν κάποιος χρησιμοποιεί τη γλώσσα της αυτοάμυνας για να δικαιολογήσει εγωιστική βία, τότε έχει χάσει το νόημα. Η αυτοάμυνα δεν είναι προνόμιο του θυμωμένου. Είναι δικαίωμα του ανθρώπου που χρειάζεται να προστατευτεί.
Γι’ αυτό κάθε συζήτηση περί αγριότητας πρέπει να συνοδεύεται από την ίδια υπενθύμιση: οι νόμοι ισχύουν κανονικά. Η ένταση της αντίδρασης δεν καταργεί την ανάγκη για αναγκαιότητα, αναλογικότητα και διακοπή της δράσης όταν η απειλή παύσει.
Η σφοδρότητα πρέπει να υπηρετεί τη διαφυγή
Αν η αγριότητα δεν οδηγεί σε έξοδο, κινδυνεύει να γίνει παγίδα. Ο πολίτης δεν έχει σκοπό να μείνει στη σύγκρουση. Δεν έχει αποστολή να κυριαρχήσει πάνω στον άλλον. Δεν έχει λόγο να παρατείνει την επαφή. Δεν βρίσκεται σε αγώνα, ούτε σε τελετή απόδειξης ανωτερότητας.
Ο στόχος είναι να φύγει.
Αν η σφοδρή αντίδραση δημιουργήσει ένα παράθυρο χρόνου, αυτό το παράθυρο πρέπει να χρησιμοποιηθεί για διαφυγή. Αν ο δράστης οπισθοχωρήσει, αν η επίθεση διακοπεί, αν δημιουργηθεί απόσταση, αν υπάρχει έξοδος, τότε το κέντρο βάρους μεταφέρεται αμέσως στην απομάκρυνση. Η παραμονή στη σύγκρουση αυξάνει κινδύνους: νέα εμπλοκή, τρίτα άτομα, παρερμηνεία από μάρτυρες, τραυματισμό, νομική επιβάρυνση.
Η σωστή αγριότητα δεν είναι προσκόλληση στη μάχη. Είναι η στιγμιαία σφοδρότητα που χρειάζεται για να δημιουργηθεί έξοδος από τη μάχη.
Αυτό είναι και το όριο που την ξεχωρίζει από την απλή ωμότητα.
Η πρόθεση πρέπει να είναι καθαρή
Στην πραγματική απειλή, ο αμυνόμενος δεν μπορεί να λειτουργεί με μισή πρόθεση. Αν η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο όπου απαιτείται σωματική δράση για να προστατευτεί, τότε η δράση πρέπει να έχει καθαρό σκοπό. Η αμφιβολία, η μισή κίνηση και η αδύναμη εφαρμογή μπορεί να αφήσουν την απειλή να συνεχιστεί.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πρόθεση είναι «να καταστρέψω». Σημαίνει ότι η πρόθεση είναι να σταματήσω αυτό που με απειλεί αρκετά ώστε να διαφύγω. Η διαφορά είναι ουσιαστική. Η πρώτη πρόθεση είναι εκδικητική. Η δεύτερη είναι προστατευτική. Η πρώτη μπορεί να χαθεί στην υπερβολή. Η δεύτερη έχει στόχο και τέλος.
Η εκπαίδευση πρέπει να ξεκαθαρίζει αυτό το σημείο. Δεν θέλουμε ανθρώπους που μπαίνουν στη βία συναισθηματικά θολωμένοι. Θέλουμε ανθρώπους που, αν αναγκαστούν να δράσουν, δρουν με αρκετή σφοδρότητα για να σταματήσουν την απειλή και με αρκετή αυτοκυριαρχία για να μη συνεχίσουν πέρα από αυτό.
Η πρόθεση στην αυτοάμυνα πρέπει να είναι ισχυρή, αλλά όχι μισάνθρωπη. Σκληρή, αλλά όχι εκδικητική. Άμεση, αλλά όχι ανεξέλεγκτη.
Η αγριότητα ως ψυχολογική ανατροπή
Η βία δεν είναι μόνο σωματική διαδικασία. Είναι και ψυχολογική. Ένας δράστης μπορεί να στηρίζεται στην ιδέα ότι ο στόχος θα παγώσει, θα υποχωρήσει, θα υπακούσει ή θα προσπαθήσει να «λογικευτεί» σε λάθος στιγμή. Αν αυτός ο υπολογισμός επιβεβαιωθεί, ο δράστης αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Η αγριότητα λειτουργεί ως ψυχολογική ανατροπή όταν σπάει αυτή την προσδοκία. Δεν χρειάζεται να είναι θεατρική. Δεν χρειάζεται να είναι κραυγές χωρίς ουσία. Χρειάζεται να εκπέμπει ξεκάθαρα ότι ο αμυνόμενος δεν είναι διαθέσιμος για παθητική θυματοποίηση. Η φωνή, η κίνηση, η στάση, η άμεση προσπάθεια διαφυγής και η αποφασιστική προστατευτική δράση μπορούν να αλλάξουν την εικόνα που είχε ο δράστης.
Στην πράξη, αυτή η ανατροπή μπορεί να κάνει τον δράστη να αναρωτηθεί αν αξίζει να συνεχίσει. Και αυτό είναι συχνά το ζητούμενο. Όχι να τον «νικήσουμε» με την αθλητική έννοια, αλλά να σπάσουμε αρκετά την πρόθεσή του ώστε να δημιουργηθεί έξοδος.
Η σωματική πλευρά της αυτοάμυνας έχει σημασία. Αλλά η ψυχολογική πλευρά συχνά καθορίζει αν η σύγκρουση συνεχιστεί ή διακοπεί.
Η αγριότητα δεν αντικαθιστά την τεχνική
Επειδή η λέξη έχει ισχυρό συναισθηματικό φορτίο, υπάρχει ο κίνδυνος να νομίσει κάποιος ότι η αγριότητα από μόνη της αρκεί. Δεν αρκεί. Η σφοδρότητα χωρίς δομή μπορεί να γίνει σπατάλη ενέργειας. Η ένταση χωρίς κατεύθυνση μπορεί να χαθεί. Η ορμή χωρίς εκπαίδευση μπορεί να οδηγήσει σε λάθος απόφαση ή σε μεγαλύτερη έκθεση.
Η αγριότητα πρέπει να εφαρμόζεται μέσα σε μεθοδολογία. Πρέπει να συνδέεται με επίγνωση, απόσταση, αποφασιστικότητα, απλή εφαρμογή, διαφυγή και νόμιμη κρίση. Διαφορετικά, είναι απλώς συναισθηματική έκρηξη.
Το Combatives δεν διδάσκει αγριότητα ως αντικατάσταση της εκπαίδευσης. Τη χρησιμοποιεί ως καλλιεργημένο χαρακτηριστικό που δίνει ένταση στην εφαρμογή όταν όλα τα προηγούμενα στάδια έχουν αποτύχει ή δεν υπάρχουν. Η τεχνική χωρίς πρόθεση μπορεί να αποτύχει. Η πρόθεση χωρίς τεχνική μπορεί να χαθεί. Η αποτελεσματική αυτοάμυνα χρειάζεται και λειτουργική εφαρμογή και ψυχολογική σφοδρότητα.
Το ζήτημα δεν είναι να γίνουμε απλώς πιο «άγριοι». Είναι να γίνουμε πιο λειτουργικοί όταν η απειλή δεν αφήνει περιθώρια ευγένειας.
Όχι περισσότερη βία από όση χρειάζεται
Το προηγούμενο χαρακτηριστικό, η επιθετικότητα, έθεσε μια κρίσιμη αρχή: το μόλις αρκετό αρκεί. Η ίδια αρχή ισχύει και εδώ. Η αγριότητα δεν σημαίνει ότι συνεχίζουμε επειδή μπορούμε. Δεν σημαίνει ότι ξεπερνάμε το αναγκαίο επειδή φοβηθήκαμε. Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε την αδρεναλίνη να αποφασίσει για εμάς.
Στην πραγματική αυτοάμυνα, η ένταση πρέπει να είναι αρκετή για να σταματήσει την απειλή. Αν είναι λιγότερη, μπορεί να μη λειτουργήσει. Αν είναι περισσότερη, μπορεί να γίνει υπέρβαση. Αυτό είναι δύσκολο, γιατί η πραγματική απειλή προκαλεί φόβο, θυμό, πανικό και έντονη σωματική διέγερση. Ο άνθρωπος μπορεί να θέλει να συνεχίσει μέχρι να νιώσει ασφαλής, ακόμη κι αν αντικειμενικά η απειλή έχει σταματήσει.
Εδώ φαίνεται η αξία της εκπαίδευσης. Ο ασκούμενος πρέπει να μάθει όχι μόνο να ανεβάζει ένταση, αλλά και να τη διακόπτει. Να περνά από παθητικότητα σε δράση, αλλά και από δράση σε απομάκρυνση. Να μη κολλά στη σύγκρουση.
Η αγριότητα που δεν μπορεί να σταματήσει δεν είναι αυτοάμυνα. Είναι απώλεια ελέγχου.
Η θέση του Combatives Group
Στο Combatives Group, η αγριότητα αντιμετωπίζεται ως ακραίο αλλά αναγκαίο χαρακτηριστικό για ακραίες περιστάσεις. Δεν αφορά την καθημερινή συμπεριφορά. Δεν αφορά καυγάδες. Δεν αφορά επιβολή εγωισμού. Αφορά την ικανότητα ενός ανθρώπου να μη καταρρεύσει όταν αντιμετωπίζει πραγματική απειλή και να μπορέσει να αντιδράσει με αρκετή σφοδρότητα ώστε να δημιουργήσει έξοδο.
Η αγριότητα διδάσκεται μόνο μέσα σε πλαίσιο. Το πλαίσιο είναι αυτό που την κάνει χρήσιμη και όχι επικίνδυνη. Επίγνωση για να μη φτάσουμε εκεί άσκοπα. Αποφασιστικότητα για να μη παγώσουμε. Επιθετικότητα για να δράσουμε αρκετά δυναμικά όταν χρειάζεται. Αγριότητα για να σπάσουμε την πρόθεση του δράστη όταν η απειλή είναι σοβαρή. Αυτοκυριαρχία για να σταματήσουμε όταν πρέπει.
Χωρίς αυτοκυριαρχία, η αγριότητα είναι επικίνδυνη. Χωρίς αγριότητα, η αυτοκυριαρχία μπορεί να μείνει παθητική σε λάθος στιγμή. Η πραγματική εκπαίδευση χρειάζεται και τα δύο, αλλά στη σωστή σειρά και με τον σωστό σκοπό.
Ο σκοπός δεν είναι να γίνουμε βίαιοι άνθρωποι. Ο σκοπός είναι να μη γίνουμε εύκολα θύματα όταν η βία δεν μας αφήνει άλλη επιλογή.
Τελική σκέψη
Η αγριότητα είναι δύσκολη λέξη, αλλά η πραγματική αυτοάμυνα δεν μπορεί να χτιστεί μόνο με ευγενικές έννοιες. Υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί να αντιδράσει με σφοδρότητα που δεν ανήκει στην καθημερινή του συμπεριφορά. Αυτό δεν τον κάνει βίαιο χαρακτήρα. Τον κάνει άνθρωπο που αρνείται να μείνει παθητικός απέναντι σε άμεση απειλή.
Το ζητούμενο δεν είναι να εμφυσήσετε φόβο για λόγους κυριαρχίας. Το ζητούμενο είναι να καταστήσετε σαφές, με τη στάση και τη δράση σας, ότι η συνέχιση της επίθεσης έχει κόστος και ότι δεν είστε εύκολος στόχος. Αν αυτό αναγκάσει τον δράστη να επανεκτιμήσει, να απομακρυνθεί ή να χάσει το πλεονέκτημά του, τότε η αγριότητα έχει υπηρετήσει τον σκοπό της.
Όμως πρέπει πάντα να θυμόμαστε το όριο. Η αγριότητα στην αυτοάμυνα δεν είναι ανεξέλεγκτη βία. Είναι ελεγχόμενη σφοδρότητα που εμφανίζεται μόνο όταν χρειάζεται, διαρκεί μόνο όσο χρειάζεται και σταματά μόλις υπάρξει δυνατότητα ασφάλειας και διαφυγής.
Η αγριότητα δεν είναι να χάσετε τον εαυτό σας.
Είναι να μη χαθείτε όταν η απειλή προσπαθεί να σας επιβάλει τη δική της βία.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να συνεχίσετε πάνω στην ίδια σειρά, διαβάστε τη σελίδα Τα απαιτούμενα καλλιεργημένα χαρακτηριστικά της κοινότητας Combatives Group και το άρθρο Χαρακτηριστικό 3 – Επιθετικότητα.
- Για το παρόν χαρακτηριστικό, δείτε το υπάρχον άρθρο Χαρακτηριστικό 4 – Αγριότητα και συνεχίστε με το άρθρο Χαρακτηριστικό 5 – Αδυσώπητος.
- Για τη σχέση αγριότητας, επιθετικότητας και νόμιμου μέτρου, διαβάστε το άρθρο Ποιά είναι η καλλίτερη αυτοάμυνα και ποιά η αποτελεσματική αυτοάμυνα; και το άρθρο Η βία δεν υπόκειται σε κανόνες;.
- Για να καταλάβετε γιατί η σφοδρότητα πρέπει να υπηρετεί τη διαφυγή, διαβάστε το άρθρο Πρωτόκολλα για ασφάλεια, αυτοπροστασία και αυτοάμυνα και το άρθρο Πρωτόκολλα για απειλές κατά υγείας και ζωής.
- Για τη λειτουργική εφαρμογή χωρίς φαντασίωση, συνεχίστε με το άρθρο Απλό, Άμεσο, Αποτελεσματικό είναι κανόνες της Τακτικής και της Εφαρμογής και το άρθρο Τεχνικές Αυτοάμυνας – Τέλειες ή Λειτουργικές.
Σημείωση ασφαλείας
Η αγριότητα ως εκπαιδευτικό χαρακτηριστικό πρέπει να καλλιεργείται μόνο με υπεύθυνη καθοδήγηση, προοδευτική πίεση, ασφαλείς προσομοιώσεις και σαφές πλαίσιο ελέγχου. Δεν πρέπει να συγχέεται με ανεξέλεγκτο θυμό, εκδίκηση ή πρόκληση σύγκρουσης.
Νομική σημείωση
Το άρθρο δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Η χρήση δύναμης στην αυτοάμυνα πρέπει να είναι αναγκαία και ανάλογη της άμεσης απειλής. Όταν η απειλή σταματήσει ή υπάρξει ασφαλής δυνατότητα διαφυγής, η συνέχιση της βίας μπορεί να έχει σοβαρές νομικές συνέπειες.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Η αγριότητα δεν εγγυάται επιτυχία και δεν αντικαθιστά την εκπαίδευση, την επίγνωση, την απόσταση, την κρίση και τη διαφυγή. Χωρίς μέθοδο και αυτοκυριαρχία μπορεί να γίνει επικίνδυνη για όλους.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group θεωρεί την αγριότητα ακραίο χαρακτηριστικό για ακραίες περιστάσεις. Η αξία της βρίσκεται στην ανατροπή της πρόθεσης του δράστη και στη δημιουργία ευκαιρίας διαφυγής, όχι στην παραμονή στη σύγκρουση.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να μάθετε πώς καλλιεργείται η ψυχοσωματική σφοδρότητα με ασφάλεια, έλεγχο και νόμιμη κατεύθυνση μέσα σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, επικοινωνήστε με το Combatives Group.