Δεν χρειάζεται να πουλάμε φόβο. Χρειάζεται να διδάσκουμε διαχείριση κινδύνου.
Στον χώρο της αυτοάμυνας, ο φόβος πουλάει.
Πουλάει εύκολα.
Πουλάει γρήγορα.
Πουλάει σε ανθρώπους που νιώθουν ανασφάλεια, που έχουν δει βίντεο βίας, που έχουν ακούσει ιστορίες εγκληματικότητας ή που φοβούνται ότι κάποια στιγμή θα βρεθούν ξαφνικά μπροστά σε απειλή χωρίς καμία επιλογή.
Το πρόβλημα είναι ότι η εκπαίδευση που βασίζεται στον φόβο συχνά δημιουργεί λάθος εικόνα:
«Κάποια στιγμή, χωρίς καμία προειδοποίηση, θα βρεθείς σε κατάσταση ζωής ή θανάτου και η μόνη σου επιλογή θα είναι να πολεμήσεις μέχρι τέλους.»
Αυτό μπορεί να συμβεί σε σπάνιες και ακραίες περιπτώσεις.
Όμως δεν είναι ολόκληρη η πραγματικότητα της αυτοπροστασίας.
Η σοβαρή εκπαίδευση δεν πρέπει να αρχίζει από τον πανικό. Πρέπει να αρχίζει από την επίγνωση, την εκτίμηση κινδύνου, την απουσία, την αποφυγή, την απόδραση, την αποκλιμάκωση, τις κοινωνικές δεξιότητες και τα πρωτόκολλα.
Με άλλα λόγια, δεν αρκεί να διαχειρίζεσαι τον φόβο.
Πρέπει να διαχειρίζεσαι τον κίνδυνο που τον προκαλεί.
Η σύντομη απάντηση
Η εκπαίδευση βασισμένη στον φόβο εστιάζει στο συναίσθημα.
Η εκπαίδευση βασισμένη στον κίνδυνο εστιάζει στην πραγματικότητα.
Ο φόβος είναι χρήσιμος όταν μας προειδοποιεί. Είναι όμως επικίνδυνος όταν γίνεται εργαλείο πώλησης, πανικού ή φαντασίωσης. Αν ο εκπαιδευόμενος μαθαίνει μόνο να «αντιδρά στη βία», χωρίς να μαθαίνει πώς να αναγνωρίζει, να αποφεύγει και να διαχειρίζεται τον κίνδυνο πριν φτάσει στη σωματική σύγκρουση, τότε η εκπαίδευσή του είναι ελλιπής.
Η σοβαρή αυτοάμυνα δεν ξεκινά με χτύπημα.
Ξεκινά με επίγνωση.
Συνεχίζει με εκτίμηση κινδύνου.
Προτιμά την απουσία.
Επιλέγει την αποφυγή.
Ψάχνει την απόδραση.
Χρησιμοποιεί αποκλιμάκωση και κοινωνικές δεξιότητες.
Και μόνο όταν όλα αυτά αποτύχουν ή δεν υπάρχει χρόνος, περνά στη νόμιμη σωματική αυτοάμυνα.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
- Έχετε ακούσει μαθήματα αυτοάμυνας να βασίζονται κυρίως στον φόβο.
- Πιστεύετε ότι η αυτοάμυνα αρχίζει όταν κάποιος σας επιτεθεί.
- Θέλετε να καταλάβετε τη διαφορά ανάμεσα στη διαχείριση φόβου και στη διαχείριση κινδύνου.
- Αναρωτιέστε γιατί η επίγνωση, η αποφυγή και η αποκλιμάκωση είναι τόσο σημαντικές.
- Θέλετε να δείτε γιατί οι κοινωνικές δεξιότητες είναι μέρος της αυτοάμυνας.
- Σας ενδιαφέρει μια πιο ώριμη, πρακτική και νόμιμη προσέγγιση στην προσωπική ασφάλεια.
Τι θα μάθετε
- Θα δείτε γιατί η εκπαίδευση που πουλά φόβο μπορεί να δημιουργήσει λάθος νοοτροπία.
- Θα καταλάβετε γιατί η διαχείριση κινδύνου είναι πιο σημαντική από τη διαχείριση φόβου.
- Θα μάθετε ποια στάδια προηγούνται της σωματικής αυτοάμυνας.
- Θα δείτε γιατί η βία συχνά έχει προειδοποιητικά σημάδια.
- Θα καταλάβετε γιατί οι καυγάδες δεν είναι αυτοάμυνα.
- Θα δείτε γιατί η κοινωνική δεξιότητα, η αποκλιμάκωση και η αποχώρηση μπορούν να είναι πιο χρήσιμες από την τεχνική σύγκρουσης.
Βασικά σημεία
- Ο φόβος είναι φυσικό συναίσθημα, αλλά δεν πρέπει να είναι το θεμέλιο της εκπαίδευσης.
- Η διαχείριση κινδύνου προηγείται της διαχείρισης φόβου.
- Η αυτοάμυνα δεν αρχίζει με τη σωματική σύγκρουση, αλλά με την επίγνωση και την πρόληψη.
- Η βία συχνά έχει προειδοποιητικά σημάδια, ειδικά όταν δεν πρόκειται για καθαρό αιφνιδιασμό.
- Οι θορυβώδεις καυγάδες συνήθως έχουν συμμετοχή και από τις δύο πλευρές, άρα δεν πρέπει να παρουσιάζονται εύκολα ως αυτοάμυνα.
- Οι κοινωνικές δεξιότητες, η αποκλιμάκωση, η αποφυγή και η απόδραση είναι κρίσιμα στοιχεία σοβαρής αυτοπροστασίας.
Εισαγωγή: Όταν το μόνο που έχεις είναι σφυρί
Υπάρχει μια γνωστή φράση που αποδίδεται στον Abraham Maslow:
«Όταν το μόνο εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, όλα σου φαίνονται σαν καρφί.»
Στην αυτοάμυνα, αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα.
Αν ο εκπαιδευτής διδάσκει μόνο τεχνικές μάχης, τότε κάθε απειλή φαίνεται σαν πρόβλημα που λύνεται με μάχη.
Αν διδάσκει μόνο χτυπήματα, τότε κάθε κατάσταση φαίνεται σαν ευκαιρία για χτύπημα.
Αν διδάσκει μόνο «τι κάνεις όταν σε πιάσουν», τότε αγνοεί όλα όσα έγιναν πριν σε πιάσουν.
Αν διδάσκει μόνο φόβο, τότε ο μαθητής μαθαίνει να σκέφτεται μέσα από φόβο.
Όμως η πραγματική αυτοπροστασία δεν είναι έτσι.
Δεν είναι ένα εργαλείο.
Είναι σύστημα κρίσης.
Και το πρώτο ερώτημα δεν είναι:
«Πώς θα πολεμήσω;»
Είναι:
«Πώς θα μη χρειαστεί να πολεμήσω;»
Η παγίδα της εκπαίδευσης που βασίζεται στον φόβο
Η εκπαίδευση που βασίζεται στον φόβο συχνά λειτουργεί με μια απλή συνταγή.
Πρώτα τρομάζει τον άνθρωπο.
Μετά του δείχνει μια τεχνική.
Μετά του λέει ότι χωρίς αυτήν κινδυνεύει.
Έτσι ο μαθητής νιώθει ότι πήρε λύση. Στην πραγματικότητα, όμως, μπορεί να πήρε μόνο ένα εργαλείο χωρίς πλαίσιο.
Δεν έμαθε πώς να αναγνωρίζει την απειλή.
Δεν έμαθε πώς να αποφεύγει.
Δεν έμαθε πώς να φεύγει.
Δεν έμαθε πώς να αποκλιμακώνει.
Δεν έμαθε πώς να διαχειρίζεται μάρτυρες, νόμο, χώρο, απόσταση, λεκτική ένταση ή μετά-σύγκρουση.
Έμαθε απλώς ότι «αν γίνει κάτι, θα κάνω αυτό».
Αλλά η πραγματική βία δεν είναι τόσο καθαρή.
Και η αυτοάμυνα δεν είναι ποτέ μόνο η τεχνική στιγμή.
Διαχείριση φόβου ή διαχείριση κινδύνου;
Ο φόβος είναι συναίσθημα.
Ο κίνδυνος είναι κατάσταση.
Ο φόβος μπορεί να είναι σωστός ή λάθος.
Μπορεί να μας προειδοποιεί.
Μπορεί όμως και να μας μπερδεύει.
Ο κίνδυνος, αντίθετα, πρέπει να αξιολογείται όσο πιο αντικειμενικά γίνεται.
Πού είμαι;
Ποιος είναι απέναντί μου;
Πόσο κοντά είναι;
Τι κάνει;
Τι λέει;
Ποιοι άλλοι είναι γύρω;
Υπάρχει έξοδος;
Υπάρχει φως;
Υπάρχει κόσμος;
Μπορώ να φύγω;
Μπορώ να αποκλιμακώσω;
Μπορώ να ζητήσω βοήθεια;
Αυτή είναι διαχείριση κινδύνου.
Δεν αγνοεί τον φόβο.
Τον χρησιμοποιεί ως πληροφορία, όχι ως οδηγό πανικού.
Τα στοιχεία που παραλείπει η εκπαίδευση φόβου
Η εκπαίδευση που βασίζεται κυρίως στον φόβο συχνά παραλείπει τα σημαντικότερα στοιχεία της αυτοπροστασίας.
Επίγνωση
Έχουμε εντοπίσει τον πιθανό κίνδυνο;
Προσέχουμε το περιβάλλον μας;
Βλέπουμε αλλαγές στη συμπεριφορά ανθρώπων γύρω μας;
Ή κινούμαστε αφηρημένα, απορροφημένοι και εύκολοι στόχοι;
Εκτίμηση κινδύνου
Έχουμε αξιολογήσει τι συμβαίνει;
Είναι απλή ενόχληση, λεκτική πρόκληση, πιθανή παγίδα, αυξανόμενη ένταση ή άμεση απειλή;
Ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τα επίπεδα κινδύνου;
Απουσία
Έπρεπε καν να είμαστε εκεί;
Υπάρχουν χώροι, ώρες, παρέες ή καταστάσεις που θα ήταν καλύτερο να αποφύγουμε από την αρχή;
Αποφυγή
Μπορούμε να αλλάξουμε διαδρομή;
Να μην μπούμε στη συζήτηση;
Να μη δεχτούμε την πρόκληση;
Να μην πλησιάσουμε;
Να μη μείνουμε;
Απόδραση
Έχουμε κάνει τα πάντα για να αποδεσμευτούμε;
Βλέπουμε την έξοδο;
Μπορούμε να φύγουμε πριν κλειδώσει η κατάσταση;
Αυτά τα στοιχεία είναι η βάση της σοβαρής αυτοπροστασίας.
Χωρίς αυτά, η αυτοάμυνα γίνεται απλώς μάθημα σύγκρουσης.
Οι ερωτήσεις που πρέπει να κάνουμε
Πριν φτάσουμε στο ερώτημα «πώς θα αμυνθώ», πρέπει να προηγηθούν άλλες ερωτήσεις.
Πώς βρέθηκα σε αυτή την κατάσταση;
Γιατί δεν την είδα να έρχεται;
Πότε κατάλαβα ότι υπήρχε κίνδυνος;
Τι θα μπορούσα να είχα κάνει νωρίτερα;
Πού ήταν η έξοδος;
Ποιος κλιμάκωσε την ένταση;
Συμμετείχα εγώ στην κλιμάκωση;
Υπήρχε τρόπος να φύγω;
Υπήρχε τρόπος να μιλήσω διαφορετικά;
Υπήρχε τρόπος να μη μπω καθόλου στο πρόβλημα;
Αυτές είναι δύσκολες ερωτήσεις.
Αλλά είναι απαραίτητες.
Ειδικά για όποιον θέλει πραγματική αυτοάμυνα και όχι τεχνική φαντασίωση.
Καλύτερα να μη φτάσει ποτέ εκεί
Ο Rory Miller έχει διατυπώσει μια χρήσιμη ιεράρχηση:
Είναι καλύτερα να αποφεύγεις από το να τρέχεις.
Καλύτερα να τρέχεις από το να αποκλιμακώνεις.
Καλύτερα να αποκλιμακώνεις από το να πολεμάς.
Καλύτερα να πολεμάς από το να πεθάνεις.
Αυτή η λογική είναι πυρήνας σοβαρής αυτοπροστασίας.
Η μάχη δεν είναι το πρώτο στάδιο.
Είναι το τελευταίο πριν από το χειρότερο.
Όσο νωρίτερα λύνεται το πρόβλημα, τόσο καλύτερη είναι η έκβαση.
Αν δεν είστε εκεί, δεν κινδυνεύετε.
Αν φύγετε νωρίς, δεν εμπλέκεστε.
Αν αποκλιμακώσετε, δεν χρειάζεται να πολεμήσετε.
Αν χρειαστεί να πολεμήσετε, τότε όλα τα προηγούμενα έχουν αποτύχει ή δεν υπήρχε χρόνος.
Η εκπαίδευση που ξεκινά από τη μάχη ξεκινά πολύ αργά.
Η βία συχνά έχει σημάδια
Υπάρχουν περιστατικά που είναι αιφνιδιαστικά.
Υπάρχουν επιθέσεις που δεν δίνουν χρόνο.
Υπάρχουν ενέδρες.
Υπάρχει δόλος.
Αυτό πρέπει να αναγνωρίζεται.
Όμως σε πολλές περιπτώσεις, η βία έχει προειδοποιητικά σημάδια.
Αλλαγή στάσης σώματος.
Παραβίαση απόστασης.
Επαναλαμβανόμενη πρόκληση.
Καρφωμένο βλέμμα.
Έλεγχος του χώρου.
Συνεργοί που κινούνται γύρω.
Ασυνήθιστη ηρεμία πριν από έκρηξη.
Χέρια που κρύβονται.
Ξαφνική μείωση ομιλίας.
Προσπάθεια απομόνωσης.
Λεκτική δοκιμή ορίων.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν πάντα επίθεση.
Σημαίνουν όμως ότι ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να παρατηρεί.
Η επίγνωση δεν είναι παράνοια.
Είναι ενημερωμένη προσοχή.
Όταν το θύμα λέει «δεν το είδα»
Σε πολλά πραγματικά περιστατικά, οι άνθρωποι λένε:
«Δεν τον είδα να έρχεται.»
«Ξαφνικά χτυπήθηκα από πίσω.»
«Δεν κατάλαβα τι με χτύπησε.»
«Δεν είδα τον άλλον.»
«Δεν είδα το αντικείμενο.»
«Δεν κατάλαβα ότι κινδύνευα μέχρι που ήταν αργά.»
Αυτές οι μαρτυρίες δεν πρέπει να αγνοούνται.
Δεν είναι θεωρία.
Δείχνουν ότι η αυτοάμυνα πρέπει να αρχίζει πριν από την επαφή.
Αν ο άνθρωπος δεν βλέπει, δεν προλαβαίνει.
Αν δεν προλαβαίνει, περιορίζονται οι επιλογές του.
Αν περιοριστούν οι επιλογές του, η σωματική δράση μπορεί να γίνει η μόνη διέξοδος.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση πρέπει να χτίζει παρατήρηση, επίγνωση και πρωτόκολλα.
Όχι μόνο τεχνικές.
Η βία ως διαδικασία
Η βία δεν εμφανίζεται από το πουθενά.
Είναι διαδικασία.
Κάποιος επιλέγει στόχο.
Πλησιάζει.
Δοκιμάζει όρια.
Παρατηρεί αντίδραση.
Κλιμακώνει.
Απομονώνει.
Απειλεί.
Δημιουργεί σύγχυση.
Δρα.
Δεν συμβαίνουν όλα έτσι κάθε φορά.
Όμως η ιδέα της διαδικασίας είναι κρίσιμη.
Όταν αντιλαμβανόμαστε τη βία ως διαδικασία, μπορούμε να παρέμβουμε νωρίτερα.
Στο στάδιο της επιλογής.
Στο στάδιο της προσέγγισης.
Στο στάδιο της λεκτικής δοκιμής.
Στο στάδιο της απόστασης.
Στο στάδιο της κλιμάκωσης.
Αν περιμένουμε να φτάσει στο σωματικό στάδιο, έχουμε χάσει πολύ χρόνο.
Θορυβώδεις καυγάδες και αυτοάμυνα
Οι θορυβώδεις καυγάδες είναι από τις πιο συνηθισμένες μορφές κοινωνικής βίας.
Εκεί, δύο ή περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν στη δημιουργία της έντασης.
Ο ένας προκαλεί.
Ο άλλος απαντά.
Ο ένας προσβάλλει.
Ο άλλος πλησιάζει.
Ο ένας απειλεί.
Ο άλλος δεν φεύγει.
Κάποια στιγμή, η κατάσταση περνά από λέξεις σε πράξεις.
Τότε όλοι προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί είχαν δίκιο.
Όμως η αυτοάμυνα δεν είναι εγωιστικός καυγάς που πήγε στραβά.
Αν συμμετείχατε στην κλιμάκωση, αν μπορούσατε να φύγετε και δεν φύγατε, αν προκαλέσατε, αν μείνατε για να αποδείξετε κάτι, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν ηθικά και νομικά.
Η σοβαρή εκπαίδευση πρέπει να μαθαίνει τον άνθρωπο να μην ταΐζει τη σύγκρουση.
Ο καυγάς δεν είναι αυτοάμυνα
Ο καυγάς είναι συχνά σύγκρουση εγωισμών.
Η αυτοάμυνα είναι προστασία από άμεση και άδικη απειλή.
Ο καυγάς συνήθως έχει συμμετοχή.
Η αυτοάμυνα έχει ανάγκη.
Ο καυγάς συχνά μπορεί να αποφευχθεί.
Η αυτοάμυνα αρχίζει όταν η αποφυγή δεν είναι πλέον εφικτή.
Αυτός ο διαχωρισμός είναι σημαντικός.
Αν κάποιος μπει σε καυγά επειδή «δεν σηκώνει κουβέντα», επειδή θέλει να επιβληθεί, επειδή αισθάνθηκε προσβεβλημένος ή επειδή δεν ήθελε να κάνει πίσω, δεν πρέπει να μπερδεύει το αποτέλεσμα με αυτοάμυνα.
Η αυτοπροστασία απαιτεί να ξέρουμε πότε ο εγωισμός μάς τραβά σε κίνδυνο.
Κοινωνικές δεξιότητες: το υποτιμημένο εργαλείο
Σε πολλές περιπτώσεις, οι κοινωνικές δεξιότητες είναι πιο χρήσιμες από μια τεχνική.
Να μιλήσεις χωρίς να προκαλέσεις.
Να βάλεις όριο χωρίς να ταπεινώσεις.
Να αποχωρήσεις χωρίς να δώσεις αφορμή.
Να μη μπεις σε ανταλλαγή προσβολών.
Να χρησιμοποιήσεις φωνή με έλεγχο.
Να ζητήσεις βοήθεια.
Να αλλάξεις δυναμική.
Να μην παγιδευτείς σε παιχνίδι εγωισμού.
Αυτά δεν είναι «μαλακά» θέματα.
Είναι πρακτικά εργαλεία επιβίωσης στην κοινωνική βία.
Πολλά περιστατικά δεν χρειάζονταν τεχνική.
Χρειάζονταν ωριμότητα, απόσταση και έξοδο.
Αποκλιμάκωση και απομάκρυνση
Αν οι κοινωνικές δεξιότητες λειτουργήσουν, το πρόβλημα τελειώνει χωρίς σωματική εμπλοκή.
Αν δεν λειτουργήσουν, η επόμενη επιλογή είναι η απομάκρυνση.
Απομάκρυνση δεν σημαίνει ήττα.
Σημαίνει ότι δεν επιτρέπουμε στον άλλον να ορίσει το πεδίο.
Αν κάποιος δεν θέλει αποκλιμάκωση, δεν είστε υποχρεωμένοι να μείνετε για να τον πείσετε.
Φεύγετε.
Αν σας ακολουθεί, αν σας κλείνει δρόμο, αν σας εμποδίζει να φύγετε, αν η απειλή γίνεται άμεση, τότε αλλάζει η κατάσταση.
Τότε πλέον η προετοιμασία για προστασία γίνεται πιο σοβαρή.
Όμως και πάλι, ο στόχος παραμένει η διαφυγή.
Όχι η τιμωρία.
Πρωτόκολλα αντί για πανικό
Ο φόβος χωρίς πρωτόκολλα γίνεται πανικός.
Ο κίνδυνος με πρωτόκολλα γίνεται διαχειρίσιμος.
Τα πρωτόκολλα δεν σημαίνουν ότι υπάρχει τέλεια λύση για κάθε περίπτωση.
Σημαίνουν ότι ο άνθρωπος έχει εκπαιδευτεί να ακολουθεί μια σειρά λογικών βημάτων:
Παρατηρώ.
Αξιολογώ.
Κρατώ απόσταση.
Δεν τροφοδοτώ την ένταση.
Ψάχνω έξοδο.
Χρησιμοποιώ φωνή.
Αποφεύγω.
Απομακρύνομαι.
Καλώ βοήθεια.
Δρω μόνο αν χρειαστεί.
Σταματώ όταν πρέπει.
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να περιμένω παθητικά μέχρι να γίνει η επίθεση και μετά να θυμηθώ μια τεχνική.
Η λάθος εκπαίδευση σπέρνει σύγκρουση
Όταν μια σχολή παρουσιάζεται ως σχολή αυτοάμυνας αλλά διδάσκει κυρίως άθλημα, τεχνικές ή «πώς να δέρνεις», τότε δημιουργεί πρόβλημα.
Όχι επειδή το άθλημα είναι κακό.
Ο αθλητισμός έχει αξία.
Όχι επειδή η τεχνική είναι άχρηστη.
Η τεχνική έχει θέση.
Το πρόβλημα είναι η παρουσίαση.
Αν ο μαθητής νομίζει ότι μαθαίνει ολοκληρωμένη αυτοάμυνα, ενώ στην πραγματικότητα μαθαίνει κυρίως σωματική σύγκρουση, τότε λείπουν κρίσιμα στοιχεία.
Επαγρύπνηση.
Επίγνωση.
Εκτίμηση κινδύνου.
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Αποκλιμάκωση.
Κοινωνικές δεξιότητες.
Νομική σκέψη.
Διαχείριση συνεπειών.
Χωρίς αυτά, η εκπαίδευση μπορεί να σπείρει σύγκρουση και να θερίσει νομικές συνέπειες.
Ο φόβος ως εργαλείο, όχι ως προϊόν
Ο φόβος δεν είναι εχθρός.
Ο φόβος είναι προειδοποίηση.
Είναι σήμα.
Είναι βιολογικός μηχανισμός προστασίας.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι φοβόμαστε.
Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε με τον φόβο.
Αν τον πουλάμε, γίνεται προϊόν.
Αν τον τρέφουμε, γίνεται παράνοια.
Αν τον αγνοούμε, γίνεται τύφλωση.
Αν τον εκπαιδεύουμε, γίνεται εργαλείο.
Ο σωστά εκπαιδευμένος άνθρωπος δεν χρειάζεται να είναι άφοβος.
Χρειάζεται να είναι λειτουργικός.
Να φοβάται και να σκέφτεται.
Να πιέζεται και να κινείται.
Να ανησυχεί και να αξιολογεί.
Να απειλείται και να ψάχνει έξοδο.
Αυτός είναι ο στόχος.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group δεν στηρίζει την εκπαίδευση στην πώληση φόβου.
Τη στηρίζει στη διαχείριση κινδύνου.
Αυτό σημαίνει ότι ο ασκούμενος πρέπει να μάθει:
Να παρατηρεί.
Να αναγνωρίζει σημάδια.
Να αξιολογεί κίνδυνο.
Να αποφεύγει.
Να απομακρύνεται.
Να αποκλιμακώνει.
Να χρησιμοποιεί κοινωνικές δεξιότητες.
Να γνωρίζει πότε ο εγωισμός τον τραβά σε λάθος κατεύθυνση.
Να προετοιμάζεται για άμεση απειλή.
Να δράσει όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Να σταματήσει όταν πρέπει.
Η σωματική αυτοάμυνα είναι μέρος της εκπαίδευσης.
Όχι το σύνολο.
Το σύνολο είναι ασφάλεια, αυτοπροστασία, διαχείριση κινδύνου και νόμιμη αυτοάμυνα.
Τελική σκέψη
Η εκπαίδευση που βασίζεται μόνο στον φόβο είναι ελλιπής.
Μπορεί να εντυπωσιάσει.
Μπορεί να πουλήσει.
Μπορεί να κάνει τον μαθητή να νιώσει ότι πήρε μια λύση.
Όμως η πραγματική αυτοπροστασία δεν χτίζεται πάνω στον πανικό.
Χτίζεται πάνω στη σαφήνεια.
Στην παρατήρηση.
Στην εκτίμηση κινδύνου.
Στην απουσία.
Στην αποφυγή.
Στην απόδραση.
Στην αποκλιμάκωση.
Στις κοινωνικές δεξιότητες.
Στα πρωτόκολλα.
Στη νόμιμη δράση όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Ο φόβος έχει θέση.
Αλλά δεν πρέπει να οδηγεί την εκπαίδευση.
Ο κίνδυνος πρέπει να οδηγεί την εκπαίδευση.
Γιατί όταν καταλαβαίνουμε τον κίνδυνο, έχουμε επιλογές.
Όταν βλέπουμε μόνο τον φόβο, μένει μόνο το σφυρί.
Και τότε όλα φαίνονται σαν καρφιά.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να συνεχίσετε στο ίδιο θέμα, διαβάστε το άρθρο Ένας καλά εκπαιδευμένος άνθρωπος δεν ασχολείται με διαχείριση φόβου, αλλά διαχείριση κινδύνου και το άρθρο Τι είναι Πρωτόκολλα Διαχείρισης Κινδύνου στην Αυτοάμυνα;.
- Για να καταλάβετε καλύτερα την εκτίμηση κινδύνου, διαβάστε το άρθρο Εκτίμηση Κινδύνου και το άρθρο Τα μυστικά της Διαχείρισης Απειλής.
- Για τη σχέση φόβου, κινδύνου και ψυχοσωματικών αντιδράσεων, συνεχίστε με το άρθρο Είναι ο φόβος κακό συναίσθημα; και το άρθρο Οι φυσικοψυχολογικές επιδράσεις του κινδύνου – Μέρος 1.
- Για την αξία των κοινωνικών δεξιοτήτων, διαβάστε το άρθρο Δώσε έμφαση στις Κοινωνικές Δεξιότητες Πρώτα!! και το άρθρο Ανάγνωση γλώσσας σώματος.
- Για πρακτικά πρωτόκολλα ασφάλειας και αυτοπροστασίας, διαβάστε το άρθρο Πρωτόκολλα για απειλές κατά υγείας και ζωής και το άρθρο Πρωτόκολλα για ασφάλεια, αυτοπροστασία και αυτοάμυνα.
Σημείωση ασφαλείας
Η εκπαίδευση αυτοπροστασίας πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, προοδευτική πίεση και ασφαλείς προσομοιώσεις. Η διαχείριση κινδύνου δεν σημαίνει αναζήτηση επικίνδυνων καταστάσεων, αλλά καλύτερη αναγνώριση και αποφυγή τους.
Νομική σημείωση
Η αυτοάμυνα αφορά αναγκαία και ανάλογη προστασία απέναντι σε άμεση και άδικη απειλή. Η συμμετοχή σε καυγά, η κλιμάκωση έντασης ή η εκδικητική συμπεριφορά μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές νομικές συνέπειες.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Κανένα μάθημα, καμία τεχνική και κανένα σύστημα δεν εγγυάται ότι θα ελέγξετε πλήρως μια βίαιη κατάσταση. Η σοβαρή εκπαίδευση δεν υπόσχεται παντοδυναμία. Διδάσκει πρόληψη, επίγνωση, διαφυγή και ρεαλιστική κρίση.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group δίνει έμφαση στη διαχείριση κινδύνου και όχι στην πώληση φόβου. Η εκπαίδευση περιλαμβάνει πρωτόκολλα, κοινωνικές δεξιότητες, αποκλιμάκωση, αποφυγή, απόδραση και μόνο ως έσχατη ανάγκη νόμιμη σωματική αυτοάμυνα.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να γνωρίσετε μια προσέγγιση αυτοπροστασίας που δεν βασίζεται στην τρομοκράτηση του πολίτη, αλλά στην κατανόηση και διαχείριση του πραγματικού κινδύνου, επικοινωνήστε με το Combatives Group.