Η αυτοάμυνα του δρόμου γίνεται από κοντά
Οι ιστορίες των ανθρώπων που έχουν επιβιώσει από επιθέσεις με πιστόλι, μαχαίρι και κλομπ είναι ελάχιστες σε σχέση με εκείνες που κατέληξαν σε τραγωδία.
Εδώ και χιλιετίες, οι άνθρωποι έχουν γίνει «επαγγελματίες» στη τέχνη του να αλληλοσκοτώνονται αποτελεσματικά, με μια τεράστια ποικιλία όπλων. Όμως τα όπλα εκείνα που έχουν επικρατήσει σε μεγάλο βαθμό στις κοινωνίες σε όλο τον κόσμο, γενικά έχουν περιοριστεί σε μόλις 3. Αυτά είναι:
- τα πιστόλια
- τα μαχαίρια
- τα κλομπ (εκ του Αγγλικού – “club” Ρόπαλο ή παρόμοιο αντικείμενο)
Παρακαλώ σημειώστε ότι δεν αποκλείουμε τη δυνατότητα χρήσης άλλων όπλων μεταξύ των πολιτών για την επίλυση των «θεμάτων» τους ή για να πάρουν ότι δεν τους ανήκει. Απλά αυτά είναι τα πλέον διαδεδομένα.
Παρότι υπάρχει ένας αριθμός ανθρώπων που οπλίζονται, εμείς στην Κοινότητα Combatives, παροτρύνουμε όλους τους μαθητές μας να ΜΗ δοκιμάζουν την ανοχή του νόμου οπλίζοντας τους εαυτούς τους με οποιοδήποτε από τα όπλα που συζητάμε.
Γιατί;
Πολύ απλά, η ελληνική νομοθεσία τα απαγορεύει. Ακόμη και στα αρχικά επίπεδα (1-6) όπου διδάσκεται το δοκιμασμένο σύστημα Combatives και οι αρχές του, ΔΕΝ διδάσκονται ΚΑΜΙΑ από τις υψηλότερες δεξιότητες σχετικά με τη χρήση πυροβόλων όπλων και μαχαιριών στους ασκούμενους. Όμως, σίγουρα τους εκπαιδεύουμε εξαντλητικά στην υπεράσπιση τους εναντίον αυτών (όσο αυτό είναι δυνατόν) και όχι όπως πολλοί αναγνώστες ίσως φαντάζονται. Οποιαδήποτε περαιτέρω εκπαίδευση σε αυτά το όπλα είναι μόνο για επαγγελματίες ασκούνενούς μας και μόνο αν το ζητήσουν και πάλι όχι όπως πολλοί ίσως την φαντάζονται.
Ανάμεσα στα «όπλα» που διδάσκουμε είναι η χρήση πληθώρας καθημερινών αντικειμένων που συνήθως φέρουμε καθώς κάνουμε τις εργασίες μας ή όταν βρισκόμαστε στον δρόμο. ΚΑΝΕΝΑ από αυτά δεν αποτελεί «όπλο» με την νομική έννοια ή με καμία ευρύτερη έννοια, αλλά σίγουρα «σκληραίνουν» τα χέρια. Ο λόγος που τηρούμε αυτή την στάση, μη υποστηρίζοντας ότι εκπαιδεύουμε πολίτες σε μαχαίρια, πιρούνα, μπαλτάδες και μπαζούκα, πέρα από τις νομικές περιπλοκές, είναι διότι θεωρούμε ακόμη εξαιρετικά σπάνια την περίπτωση να χρειαστεί ο μέσος Έλληνας πολίτης τίποτε περισσότερο. Δεν έχουμε φθάσει ούτε κατά διάνοια σε τέτοια επίπεδα ανομίας. Δεν ενθαρρύνουμε τους ασκούμενος μας να κάνουν περισσότερα απ’ όσα ορίζει ο νόμος για να ασκήσουν ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ.
Τα «άλλα» για την ώρα είναι για πολίτες φαντασμένους και για κομάντο του καναπέ. Εμείς από την πλευρά μας δεν είμαστε υπέρμαχοι της προώθησης και διαιώνισης της μπούρδας.
Ένα από τα αντικείμενα στο οποίο οι μαθητές μας εκπαιδεύονται εξαντλητικά είναι π.χ. το μπαστούνι. Φυσικά, αντιλαμβανόμαστε ότι σήμερα είναι σπάνιο να δει κανείς κάποιον να κάνει περίπατο με ένα μπαστούνι, εκτός αν είναι ηλικιωμένος, ασθενής, τραυματίας ή κάνει βόλτα τον Ρεξ. Αλλά για τους πολίτες στην Ελλάδα, αυτός που φέρει μπαστούνι δεν αποτελεί νομικό «θέμα» για τη δικαιοσύνη, σε αντίθεση με ένα κλομπ ή ένα ρόπαλο, που αποτελούν παράνομη οπλοφορία. Αν μας σταματήσουν οι αρχές σε ένα μπλόκο ή στο δρόμο φέροντας κλομπ ή ρόπαλο, σίγουρα θα επιστήσει την προσοχή τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει ή καταδικάσει για τη χρήση ενός μπαστουνιού που έχουμε στο αυτοκίνητο και μας βοηθάει να περπατήσουμε.
Άλλες χώρες στον κόσμο μπορεί να επιτρέπουν την οπλοκατοχή και οπλοφορία πυροβόλων όπλων, μαχαιριών μάχης και λοιπών μαχαιριών, πτυσσόμενων ατσάλινων κλομπ, ακόμη και δακρυγόνων και όπλων ηλεκτροσόκ. Αλλά ο γενικός κανόνας για χώρες εντός της Ε.Ε. συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας φυσικά, είναι ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ.
Όταν η βία πάει από το κακό στο χειρότερο
Δεν υπάρχουν εγγυήσεις
Πότε άρχισαν αθλητικοί σύλλογοι να εκπαιδεύουν μαχαιροβγάλτες;
Οι αθλητές δάσκαλοι που διδάσκουν τέτοια πράγματα, που τα έμαθαν;
Από ποιόν τα έμαθαν;
Πότε τα δοκίμασαν;
Που τα δοκίμασαν;
Σε ποιόν τα δοκίμασαν;
Γιατί οι αρχές δεν έμαθαν για αυτό;
Μόνιμη απορία θα έπρεπε να είναι αυτές οι ερωτήσεις στο νου των ανθρώπων που νομίζουν ότι ο αθλητικός σύλλογος και ο αθλητής δάσκαλος τους θα τους μάθει ΑΟΠΛΗ ή και ΟΠΛΙΣΜΕΝΗ αυτοάμυνα για συνθήκες δρόμου ή και πεδίου μάχης.
Εμείς τουλάχιστον δεν στηριζόμαστε σε γνώμες αλλά σε ΓΝΩΣΕΙΣ και ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ που έχουν περισυλλέξει ΜΑΧΙΜΟΙ ΕΠΙΒΙΩΣΑΝΤΕΣ αιματηρών συμπλοκών.
«Η γνώμη δεν είναι γνώση» – Ζακ Καπανταϊδάκης
Δεν υπάρχει συζήτηση ότι το να είναι κανείς ΑΟΠΛΟΣ εναντίον οποιουδήποτε ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΥ σίγουρα είναι ασύμφορο.
Το να βρεθούμε σε μία ανεπιθύμητη φιλονικία που ίσως καταλήξει σε «αρπαχτοκλοτσομπουνίδι», δεν είναι τόσο ανησυχητικό όσο ξαφνικά να εμφανίζεται ένα όπλο στο χέρι του αντιπάλου μας.
Πολύ συχνά βλέπουμε κάθε είδους «μάστερ των πολεμικών τεχνών» να διδάσκουν τους μαθητές τους πώς να αφοπλίζουν έναν οπλισμένο αντίπαλο σε τρεις εύκολες κινήσεις, που ακόμη και η γιαγιά μας θα μπορούσε να καταφέρει με επιτυχία. Η αλήθεια είναι ότι τη στιγμή που θα βρεθεί ένα όπλο στο χέρι ενός επιτιθέμενου, τα πράγματα έχουν μόλις πάει από το ΚΑΚΟ στο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ έως και το ΜΟΙΡΑΙΟ.
Περιέργως, ΚΑΝΕΝΑΣ από αυτούς τους δασκάλους Αθλητικών Συλλόγων Πολεμικών Τεχνών και Μαχητικών Αθλημάτων «ειδικούς στο είδος» δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος (ακόμα) από το νόμο για τη διδασκαλία πραγμάτων που μπορεί να αφήσει τους μαθητές του ανάπηρους ή νεκρούς. Είναι ίσως και ο λόγος ο οποίος είναι τόσο άνετοι διδάσκοντας μπούρδες…
Η πραγματικότητα είναι ότι ακόμη αν:
- έχουμε εντοπίσει τον πιθανό επιτιθέμενο
- έχουμε μαντέψει την πρόθεσή του
- αναμένουμε την επίθεσή του
- έχουμε εκπαιδευτεί να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά
- έχουμε κατά νου πιθανές άγνωστες μεταβλητές που θα προκύψουν
τότε, έχουμε μόλις ΑΡΧΙΣΕΙ να καταλαβαίνουμε σε πόσα ΛΙΓΑ μπορούμε πραγματικά να βασιστούμε.
Δύσκολα τα πράγματα…
Για όσους αμφιβάλλουν, προτείνω μόνο δύο πιθανές (για να μην πούμε πολύ δυνατές) εκδοχές:
- Υποθέτοντας ότι είστε παγκόσμιας κλάσης σκοπευτής μάχης (combat shooter), μπορείτε πραγματικά να εγγυηθείτε ότι θα είστε σε θέση να αντιδράσετε έγκαιρα όταν ένας αποφασισμένος ληστής που παραμονεύει εν αγνοία σας από πίσω σας στο σκοτάδι, απλά σας καρφώσει στα νεφρά μερικές φορές πριν «την κάνει» με τα υπάρχοντά σας;
- Υποθέτοντας ότι είστε παγκόσμιας κλάσης «ειδικός μαχητής μαχαιριού» (expert knife fighter – το συζητάμε και αυτό σε επόμενα άρθρα), μπορείτε πραγματικά να εγγυηθείτε ότι θα είστε σε θέση να καλύψετε την απόσταση μεταξύ εσάς και ενός άλλου ανθρώπου που έχει στραμμένο το όπλο του επάνω σας και είναι αποφασισμένος να σας σκοτώσει, αν πάρετε έστω και ανάσα;
Μέσα στα τελευταία 40 και χρόνια, έχω ακούσει από πολλούς ανθρώπους όσες ιστορίες αντέχει κανείς να ακούσει και έχω δει σωρεία τεχνικών από όλες τις κατευθύνσεις της πυξίδας.
Το συμπέρασμά μου;
Τίποτα δεν είναι καινούριο!!.
Επιπλέον, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα που διδάσκονται σε σχέση με όπλα από αυτούς τους αυτοαποκαλούμενους «Master», είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά επικίνδυνα για τους μαθητές.
«Άλλο η «τέχνη» για την «τέχνη», άλλο η πραγματικότητα και άλλο να προωθείται η «τέχνη» για πραγματικότητα.» – Ζακ Καπανταϊδάκης
Ειδικά εφόσον οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν ανοίξει καν μύτη και σίγουρα δεν έχουν αντιμετωπίσει τέτοια σενάρια για να γνωρίζουν τι θα πει:
«Του έφυγε η μαγκιά!»
Για να μην μας μπερδέψουν και εμάς σε τέτοια κατηγορία, εμείς στο C.G., προτιμούμε να κρατάμε τα πράγματα Ρεαλιστικά, Απλά, Άμεσα και Αποτελεσματικά, επειδή όταν πέσουμε στα επικίνδυνα όπου αυτόματα ενεργοποιείται το Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα (θα ακολουθήσουν αναλυτικά άρθρα περί αυτού) είμαστε σίγουροι πλέον ότι:
Τα λίγα ίσον πολλά και η πολύ ανάλυση προκαλεί παράλυση.
Υπάρχουν Απαραβίαστοι Κανόνες;
Πάνε οι παλιοί καλοί καιροί…
Οι εκπαιδευτές που έχουν αποφοιτήσει από την Σχολή Εκπαιδευτών Combatives όπως και των εβρισκόμενων στην διαδικασία φοίτησης, είναι 30 ετών και άνω. Δηλαδή άνθρωποι με οικογένειες, ευθύνες και αντικειμενική, ώριμη σκέψη.
Πιστεύουμε ότι αυτή είναι αρκετά ώριμη ηλικία για ανθρώπους που έχουν, σε ορισμένες περιπτώσεις, 20 έως 25 χρόνια εμπειρίας ο καθένας σε διάφορες παραδοσιακές και σύγχρονες πολεμικές τέχνες ή και μαχητικά αθλήματα βαριάς επαφής. Αυτό σημαίνει ότι είναι και αρκετά ώριμοι και αρκετά έμπειροι στη ζωή για να γνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα στην κοινή λογική, στον μύθο και στην πραγματικότητα.
Τα αναφέρουμε αυτό σε μια προσπάθεια να καταστήσουμε σαφές ότι παίρνουμε μια πολύ σοβαρή στάση όσον αφορά στην ευημερία του συνόλου των ασκούμενων του Combatives στην κοινότητά μας. Μην κάνετε το λάθος να νομίζετε ότι διδάσκουμε παιδιά, καθώς σε όλα τα σχολεία μας, πλην του Anti-bullying, η παρακολούθηση επιτρέπεται μόνο σε ενήλικες άνω των 18 ετών και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις έχουμε δεχθεί νεότερους. Η πλειοψηφία των ασκούμενων μας είναι οικογενειάρχες. Έτσι ξέρουμε ότι αναγνωρίζουν τα τρέχοντα κοινωνικά προβλήματα και έχουν ανησυχίες…, η παρουσία τους στα τρίμηνα σεμινάριά μας αυτό δηλώνει.
Η ζωή δεν είναι πια αυτό που ήταν πριν από 40 χρόνια. Το πρόσωπο της βίας από τις γραφικές βρισιές και σφαλιάρες στον δρόμο έχει αλλάξει σε αγώνα για την ζωή μας. Τώρα, βάση στατιστικών, περισσότερο από ποτέ στον Ελλαδικό χώρο, δεν υπάρχουν απόλυτα στο μέγεθος της βίας που μπορεί να βιώσει κανείς. Το φάσμα της ηλικίας στην οποία διαπράττονται σοβαρά εγκλήματα όλο και μεγαλώνει. Γίνονται ληστείες από ανήλικους σε ανήλικους. Πάνε οι «κανόνες».
Τα επισημάνουμε αυτά διότι αν φθάσουμε στο σημείο όπου ένας αποφασισμένος άνθρωπος στέκεται απέναντί μας με θανάσιμο όπλο στο χέρι, ξαφνικά, τα μεγάλα λόγια φαίνονται ΑΝΟΥΣΙΑ και ΠΑΡΑΛΟΓΑ.
Τίποτα δεν είναι σημαντικότερο πια από την επιβίωση!
Αυτή ΔΕΝ είναι η κατάλληλη στιγμή να ανακαλύψουμε ότι οι τεχνικές αφοπλισμού του Μάστερ Fu-Ma-Ra ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ!
Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουμε αμαχητί;
Όχι βέβαια!
Αλλά ότι και να είναι αυτό που πρόκειται να κάνουμε εκείνη την στιγμή για να σωθούμε, θα έπρεπε καλύτερα να το έχουμε δοκιμάσει ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ με ΜΗ συνεργάσιμο συνασκούμενο τόσες πολλές φορές, που να μας έκανε τουλάχιστον να τρέμουμε από την προσπάθεια αν όχι να ξεράσουμε! Πρέπει να είμαστε ΣΙΓΟΥΡΟΙ ότι λειτουργεί σχεδόν κάθε φορά κάτω από συνθήκες φυσικής απειλής και βίαιης πίεσης.
Τονίζουμε ξανά. Σε αντίθεση με την προπόνηση «συνεργασίας και βολής» που προσφέρεται σε Αθλητικούς Συλλόγους Πολεμικών Τεχνών και Μαχητικών Αθλημάτων, θα πρέπει να εξετάσουμε σοβαρά το ενδεχόμενο να προπονούμαστε με συνασκούμενους που σε καμία περίπτωση ΔΕΝ θα μας «δώσουν» την τεχνική, αλλά θα αντισταθούν σθεναρά, αντιδρώντας όπως θα αντιδρούσε ένας «κανονικός» αντίπαλος, ώστε να μπορούμε να εντοπίσουμε τις ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ αυτού που προσπαθούμε να καταφέρουμε. Η λέξη κλειδί εδώ είναι η «σθεναρή αντίσταση», δηλαδή, η αντίσταση με όλες του τις δυνάμεις.
Αν δεν προπονούμαστε με αυτόν τον τρόπο δεν εκπαιδευόμαστε σε ένα πραγματικά βίαιο περιβάλλον. – (τελεία και παύλα!)
Το είδος της εκπαίδευσης που περιγράφεται παραπάνω πραγματοποιείται καθημερινά. Δεν είναι εύκολο και έχει και το αντίτιμο της, αλλά η ανταμοιβή, είναι ότι μαζί με αυτή τη συνεπέστατη προσέγγιση, ελπίζουμε και με λίγη ΤΥΧΗ, να συγκαταλεγόμαστε μεταξύ των επιζώντων της βίας.
Αναφέρουμε την τύχη, όχι επειδή είμαστε άνθρωποι του τζόγου, αλλά επειδή υπάρχουν σχεδόν πάντα μεταβλητές. «Πράγματα» τα οποία ΔΕΝ έχουμε υπολογίσει, αλλά καλούμαστε και ΠΡΕΠΕΙ να αντιμετωπίσουμε. Αυτά είναι τα απρόβλεπτα «πράγματα» είναι που κάνουν τους απαραβίαστους κανόνες δύσκολους να εφαρμοστούν κατά γράμμα. Οι κανόνες που συζητάμε είναι εκείνοι που αφορούν στην ΕΚΤΕΛΕΣΗ των ΤΑΚΤΙΚΩΝ και ΤΕΧΝΙΚΩΝ υπό απρόβλεπτες συνθήκες πίεσης. Δεν αναφερόμαστε σε ΑΡΧΕΣ.
Γιατί;
Διότι για εμάς τους ασκούμενος της κοινότητας του C.G. οι ΑΡΧΕΣ είναι σταθερές οντότητες, γι’ αυτό και ονομάζονται ΑΡΧΕΣ. Και επειδή λοιπόν αυτές ορίζονται ως τέτοιες, ΜΠΟΡΟΥΜΕ να τις ακολουθήσουμε κατά γράμμα.
Παρακάτω δίνουμε μερικά παραδείγματα που διδάσκονται τακτικά στα μαθήματα Combatives μας:
- Αν γνωρίζουμε κάποιο επικίνδυνο σημείο, Απουσιάζουμε από αυτό
- Αν δούμε κίνδυνο να έρχεται καταπάνω μας, τον Αποφεύγουμε
- Αν βρισκόμαστε ήδη σε κίνδυνο, Αποδράττουμε από αυτόν
Αν δεν μπορούμε να κάνουμε τα παραπάνω, τότε ότι κάνουμε στη συνέχεια πρέπει να είναι:
- Απλό
- Άμεσο
- Αποτελεσματικό
Με γερές δόσεις:
- Επίγνωσης
- Αποφασιστικότητας
- Επιθετικότητας
- Αγριότητας
- Έλλειψης ελεημοσύνης
- Αιφνιδιασμού
- Ταχύτητας
- Χρονισμού
- Αυτοκυριαρχίας
Διαβάστε το άρθρο: Αρετές του Combatives
Τα υπόλοιπα είναι οι απρόβλεπτες μεταβλητές και η κοπιαστική, χρονοβόρα, σκληρή, επίπονη και επαναλαμβανόμενη πρακτική εξάσκηση μαζί με κάποια μικρά μυστικά μας. Δεν προσπαθούμε να φοβίσουμε τον κόσμο ούτε να τον αποθαρρύνουμε από την συμμετοχή τους στα σεμινάριά μας. Αντιθέτως επικροτούμε και ενθαρρύνουμε την άρνησή τους να πιαστούν κορόιδα και αντί αυτού, να δεχτούν σοβαρή και υπεύθυνη καθοδήγηση σε θέματα ασφάλειας, αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας.