Η άοπλη αυτοάμυνα ενάντια σε μαχαίρι είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα, παρεξηγημένα και εμπορικά κακοποιημένα θέματα στον χώρο της αυτοάμυνας.
Η σκληρή αλήθεια είναι απλή:
Δεν υπάρχει 100% ασφαλής, αξιόπιστη, αλάνθαστη ή εγγυημένη άοπλη μέθοδος αντιμετώπισης μαχαιριού.
Όποιος παρουσιάζει εύκολες λύσεις, καθαρές τεχνικές αφοπλισμού, εντυπωσιακές ακολουθίες ή «σίγουρες» μεθόδους άοπλης άμυνας απέναντι σε αποφασισμένο επιτιθέμενο με μαχαίρι, πουλάει επικίνδυνη φαντασίωση. Μπορεί να το κάνει από άγνοια. Μπορεί να το κάνει από εμπορικό συμφέρον. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο: δίνει σε ανθρώπους ψεύτικη αυτοπεποίθηση σε ένα θέμα όπου η ψεύτικη αυτοπεποίθηση μπορεί να κοστίσει ζωή.
Το μαχαίρι είναι όπλο επαφής. Αυτό σημαίνει ότι, σε κοντινή απόσταση, κάθε επαφή μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό, αιμορραγία, απώλεια λειτουργικότητας, μόνιμη βλάβη ή θάνατο. Δεν χρειάζεται «μαεστρία» για να γίνει ζημιά. Ένας άπειρος αλλά αποφασισμένος άνθρωπος με μαχαίρι είναι ήδη εξαιρετικά επικίνδυνος.
Η πραγματική αυτοπροστασία απέναντι σε μαχαίρι αρχίζει πολύ πριν από τη φυσική εμπλοκή: απουσία, αποφυγή, απόσταση, εμπόδιο, διαφυγή, βοήθεια, συμμόρφωση όταν αυτό είναι η ασφαλέστερη επιλογή, και άμεση έξοδος από την κατάσταση. Αν όλα αυτά αποτύχουν και η απειλή είναι άμεση, τότε οποιαδήποτε φυσική δράση είναι πράξη έσχατης ανάγκης, όχι «τεχνική αυτοπεποίθησης».
Απέναντι σε μαχαίρι, ο στόχος δεν είναι να νικήσεις. Ο στόχος είναι να φύγεις ζωντανός.
Άοπλη αυτοάμυνα ενάντια σε μαχαίρι
Κι άλλες σοκαριστικές αλήθειες
Με τα χρόνια έχουμε δει πολλές άμυνες εναντίον μαχαιριού να διδάσκονται από «μάστερ», «ειδικούς» και εκπαιδευτές από κάθε κατεύθυνση. Το Διαδίκτυο έχει γίνει αστείρευτη πηγή τέτοιου υλικού. Βίντεο, σεμινάρια, τεχνικές, αφοπλισμοί, μυστικές μέθοδοι, «σίγουρες» λύσεις.
Δυστυχώς, το ίδιο υλικό λειτουργεί συχνά και ως διαφημιστική βιτρίνα για όσους προωθούν τη δική τους μάρκα «σούπερ αποτελεσματικής» και δήθεν αλάνθαστης αυτοάμυνας απέναντι σε μαχαίρι. Το κοινό θέλει να πιστέψει ότι υπάρχει μια εύκολη απάντηση. Θέλει να πιστέψει ότι μια τεχνική μπορεί να λύσει το πρόβλημα.
Εμείς ελπίζουμε ότι, μέχρι εδώ, ο σοβαρός αναγνώστης γνωρίζει ήδη κάτι βασικό:
Δεν υπάρχει εύκολη ή οριστική απάντηση απέναντι σε μαχαίρι.
Η θέση του Combatives Group
Η θέση μας είναι απολύτως καθαρή:
Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει 100% βιώσιμη, αλάνθαστη ή σίγουρη άοπλη μέθοδος αυτοάμυνας ενάντια σε μαχαίρι, είτε όρθιοι είτε στο έδαφος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει. Άνθρωποι έχουν επιβιώσει. Εκπαιδευμένοι και ανεκπαίδευτοι. Σε διάφορες συνθήκες. Με τύχη, αποφασιστικότητα, περιβάλλον, λάθη του δράστη, βοήθεια τρίτων ή στιγμές ευκαιρίας.
Όμως άλλο πράγμα είναι «κάποιες φορές κάποιος επιβιώνει» και άλλο πράγμα είναι «υπάρχει αξιόπιστη μέθοδος που μπορώ να σου διδάξω με σιγουριά».
Αυτό το δεύτερο δεν το πιστεύουμε.
Όποιος υπόσχεται σιγουριά απέναντι σε μαχαίρι, είτε δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα είτε δεν λέει την αλήθεια.
Η παλιά σκληρή προειδοποίηση
Ο W.E. Fairbairn, μία από τις σημαντικότερες ιστορικές μορφές στη μεθοδολογία των Combatives, είχε εκφράσει πολύ καθαρά το πρόβλημα:
«Ένας άνθρωπος με μαχαίρι έχει το πάνω χέρι σε σύγκριση με έναν άοπλο άνδρα, ακόμη και αν είναι καλά εκπαιδευμένος στις πολεμικές τέχνες.»
– W.E. Fairbairn
Η φράση είναι σκληρή επειδή είναι αληθινή. Ο οπλισμένος άνθρωπος έχει πλεονέκτημα. Το μαχαίρι αλλάζει άμεσα τη σχέση κινδύνου. Ακόμη και υψηλή εκπαίδευση δεν καταργεί το πρόβλημα. Απλώς μπορεί, σε ορισμένες συνθήκες, να αυξήσει κάποιες πιθανότητες.
Αυτός είναι ο σωστός τρόπος να μιλάμε για το θέμα: πιθανότητες, όχι εγγυήσεις.
Η εκπαίδευση μπορεί να αυξήσει πιθανότητες. Δεν μετατρέπει το μαχαίρι σε ασήμαντο αντικείμενο.
Το μαχαίρι είναι όπλο επαφής
Όταν αντιμετωπίζουμε αποφασισμένο άνθρωπο με μαχαίρι, το πρόβλημα είναι ακραίο. Το μαχαίρι είναι όπλο επαφής. Αυτό σημαίνει ότι σε κοντινή απόσταση, κάθε επαφή μπορεί να είναι τραυματική.
Δεν χρειάζεται μεγάλη κίνηση. Δεν χρειάζεται θεαματική τεχνική. Δεν χρειάζεται αθλητική δύναμη. Ένα σύντομο κόψιμο ή κάρφωμα μπορεί να προκαλέσει σοβαρή αιμορραγία, λειτουργική απώλεια ή θάνατο.
Αυτό φαίνεται αυτονόητο. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί «γκουρού» της άοπλης αντιμετώπισης μαχαιριού συμπεριφέρονται σαν να μην το καταλαβαίνουν. Διδάσκουν καθαρές κινήσεις, σταθερά χέρια, αργές επιθέσεις και συνεργάσιμες αντιδράσεις, σαν να πρόκειται για τεχνικό παιχνίδι.
Δεν είναι παιχνίδι.
Το μαχαίρι δεν χρειάζεται να σε «νικήσει» τεχνικά. Αρκεί να σε αγγίξει λάθος μία φορά.
Αν το νιώσεις πριν το δεις
Το πιο άσχημο στοιχείο στις επιθέσεις με μαχαίρι είναι ότι συχνά δεν μοιάζουν με τις επιδείξεις. Αν ένας επιτιθέμενος θέλει πραγματικά να σκοτώσει, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να νιώσεις την επίθεση πριν τη δεις.
Μπορεί να έρθει από ενέδρα. Από εξαπάτηση. Από πολύ κοντινή απόσταση. Από φιλική προσέγγιση. Από ξαφνική αλλαγή. Από χώρο όπου δεν περίμενες επίθεση. Από άνθρωπο που δεν είχε δείξει καθαρά το όπλο.
Σε τέτοιες συνθήκες, το περιθώριο για τεχνική αντίδραση μπορεί να είναι ελάχιστο. Ο άνθρωπος μπαίνει σε κατάσταση σοκ, φόβου, πόνου και ενστικτώδους αντίδρασης. Η θεωρία εξαφανίζεται γρήγορα.
Αν η πρώτη σου πληροφορία είναι ο τραυματισμός, τότε η «τεχνική» έχει ήδη αργήσει.
Ενέδρα, εξαπάτηση και κλιμακούμενη απειλή
Δεν είναι όλες οι απειλές με μαχαίρι ίδιες. Κάποιες μπορεί να είναι ενέδρες. Κάποιες μπορεί να είναι ληστείες. Κάποιες μπορεί να είναι κλιμακούμενες καταστάσεις όπου ο δράστης βγάζει μαχαίρι για να απειλήσει, να εκφοβίσει, να ελέγξει, να πάρει κάτι ή να επιβάλει υποταγή.
Ακόμη και σε κλιμακούμενη κατάσταση, ο κίνδυνος είναι τεράστιος. Το ότι βλέπουμε το μαχαίρι δεν σημαίνει ότι είμαστε ασφαλέστεροι. Η απειλή μπορεί να αλλάξει σε επίθεση μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου. Η απόσταση μπορεί να κλείσει. Η ψυχολογία του δράστη μπορεί να μεταβληθεί. Η συμμόρφωση ή η μη συμμόρφωση μπορεί να πυροδοτήσει νέο στάδιο.
Γι’ αυτό δεν υπάρχει μία απάντηση. Σε ληστεία, η συμμόρφωση μπορεί να είναι η ασφαλέστερη επιλογή, αν ο σκοπός του δράστη είναι αντικείμενο και υπάρχει δυνατότητα να τελειώσει το περιστατικό χωρίς σωματική εμπλοκή. Σε άλλη συνθήκη, η συμμόρφωση μπορεί να μην αρκεί. Κάθε πλαίσιο έχει διαφορετικό κίνδυνο.
Το μαχαίρι δεν δίνει καθαρές απαντήσεις. Δίνει μεταβλητές που αλλάζουν πολύ γρήγορα.
Οι μύθοι των «ειδικών»
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που πειραματίζονται με άμυνες απέναντι σε μαχαίρι. Ο πειραματισμός, όταν γίνεται υπεύθυνα και με ταπεινότητα, μπορεί να έχει αξία. Το ανησυχητικό είναι ότι πολλοί πουλούν τις τεχνικές τους ως δεδομένες δεξιότητες επιβίωσης.
Δείχνουν ένα εκπαιδευτικό μαχαίρι. Ο επιτιθέμενος κάνει μία καθαρή κίνηση. Το χέρι μένει εκεί. Ο δάσκαλος εφαρμόζει ακολουθία. Ο αφοπλισμός ολοκληρώνεται. Το κοινό εντυπωσιάζεται.
Με συνεργάσιμο επιτιθέμενο, όλα λειτουργούν.
Στην πραγματικότητα, ένας αποφασισμένος χρήστης μαχαιριού μπορεί να επιτεθεί επανειλημμένα, από πολλαπλές γωνίες, με ταχύτητα, δύναμη, πανικό ή οργή. Μπορεί να τραβά το χέρι πίσω, να αλλάζει στόχους, να πιέζει, να σπρώχνει, να τραβά, να πέφτει πάνω σου, να χρησιμοποιεί το άλλο χέρι, να φεύγει και να ξαναμπαίνει.
Η τεχνική που χρειάζεται συνεργάσιμο επιτιθέμενο δεν είναι λύση απέναντι σε αποφασισμένο άνθρωπο με μαχαίρι.
Ναι, όχι, ίσως
Η προσγειωμένη απάντηση στο αν είναι εφικτή η άοπλη άμυνα απέναντι σε μαχαίρι είναι ενοχλητική:
Ναι. Όχι. Ίσως.
Ναι, άνθρωποι έχουν επιβιώσει.
Όχι, δεν υπάρχει αξιόπιστη μέθοδος χωρίς σοβαρό κίνδυνο.
Ίσως, σε συγκεκριμένες συνθήκες, με συγκεκριμένες μεταβλητές, να υπάρξει ευκαιρία.
Αυτό είναι το μόνο έντιμο πλαίσιο. Οι μεταβλητές είναι πάρα πολλές: απόσταση, χρόνος, πρόθεση, αιφνιδιασμός, ρούχα, χώρος, έδαφος, φυσική κατάσταση, μέγεθος, τύπος μαχαιριού, αριθμός δραστών, ψυχολογία, τραυματισμός, τύχη, βοήθεια τρίτων και δυνατότητα διαφυγής.
Όποιος επιχειρεί να δώσει μία οριστική απάντηση, απλοποιεί επικίνδυνα.
Στο μαχαίρι δεν υπάρχει «η τεχνική». Υπάρχει ένα χαοτικό πρόβλημα με πολλές κακές εκβάσεις.
Καμία σύγκριση μεταξύ οπλισμένου και άοπλου
Η θέση μας είναι σταθερή:
Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ οπλισμένου και άοπλου ανθρώπου.
Αυτό πρέπει να το κρατάμε στο μυαλό μας κάθε φορά που κάποιος πουλά “knife defence” με υπερβολική σιγουριά. Η εκπαίδευση μπορεί να βοηθήσει στην επίγνωση, στην αποφυγή, στην επιλογή απόστασης, στη χρήση εμποδίων, στη δημιουργία ευκαιρίας διαφυγής και ίσως σε απελπισμένη φυσική προσπάθεια όταν όλα έχουν αποτύχει.
Δεν καταργεί όμως το πλεονέκτημα του όπλου.
Ο άοπλος άνθρωπος απέναντι σε μαχαίρι βρίσκεται σε τεράστιο μειονέκτημα. Αυτό δεν πρέπει να μας παραλύει. Πρέπει να μας προσγειώνει.
Η σοβαρή αυτοπροστασία αρχίζει όταν σταματάμε να παριστάνουμε ότι το όπλο δεν αλλάζει τα πάντα.
Η πραγματική προτεραιότητα: διαφυγή
Η διαφυγή είναι η πρώτη επιλογή. Και η δεύτερη. Και η τρίτη.
Αν υπάρχει έξοδος, φεύγουμε.
Αν μπορούμε να βάλουμε εμπόδιο, το βάζουμε.
Αν μπορούμε να κλειδώσουμε πόρτα, να μπούμε σε χώρο με κόσμο, να περάσουμε πίσω από όχημα, να κρατήσουμε απόσταση, να φωνάξουμε, να τραβήξουμε προσοχή, να καλέσουμε βοήθεια, το κάνουμε.
Αν πρόκειται για ληστεία και ο δράστης ζητά αντικείμενο, πολλές φορές το αντικείμενο δεν αξίζει τη ζωή μας. Η συμμόρφωση μπορεί να είναι η ασφαλέστερη επιλογή, εφόσον φαίνεται ότι ο στόχος του είναι υλικός και όχι άμεση σωματική βλάβη. Αυτό δεν είναι δειλία. Είναι κρίση.
Η φυσική εμπλοκή με άνθρωπο που κρατά μαχαίρι είναι έσχατη επιλογή όταν δεν υπάρχει πλέον βιώσιμη διαφυγή και η άμεση απειλή δεν αφήνει άλλη λύση.
Δεν υπάρχει ντροπή στο να φύγεις από μαχαίρι. Υπάρχει σοβαρή σοφία.
Απουσία, αποφυγή, απόσταση, εμπόδιο, βοήθεια
Η πραγματική απάντηση του Combatives δεν ξεκινά από τον αφοπλισμό. Ξεκινά από πρωτόκολλα επιβίωσης:
Απουσία. Να μη βρεθείς εκεί όπου το πρόβλημα είναι προβλέψιμο.
Αποφυγή. Να μη μπεις σε σύγκρουση όταν μπορείς να φύγεις.
Απόσταση. Να μη επιτρέψεις σε όπλο επαφής να γίνει άμεσα λειτουργικό.
Εμπόδιο. Να βάλεις ανάμεσα σε εσένα και στο μαχαίρι οτιδήποτε μπορεί να καθυστερήσει, να απορροφήσει, να περιορίσει ή να δημιουργήσει χρόνο.
Βοήθεια. Να τραβήξεις προσοχή, να καλέσεις κόσμο, να καλέσεις αστυνομία, να πας προς ασφαλές σημείο.
Διαφυγή. Να φύγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Αυτά δεν είναι θεαματικά. Δεν δίνουν ωραία βίντεο. Δεν τα πουλάς εύκολα ως «μυστική τεχνική». Αλλά είναι πολύ πιο σοβαρά από μια καθαρή ακολουθία αφοπλισμού.
Απέναντι σε μαχαίρι, το πιο χρήσιμο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι συχνά το λιγότερο θεαματικό: να μη μείνεις εκεί.
Αν όλα αποτύχουν
Αν όλα αποτύχουν και η φυσική εμπλοκή είναι αναπόφευκτη, τότε μιλάμε για κατάσταση έσχατης ανάγκης. Δεν μιλάμε για τεχνική επιδεξιότητα. Δεν μιλάμε για «θα κάνω αυτό και μετά αυτό». Μιλάμε για απελπισμένη προσπάθεια να μειωθεί η άμεση απειλή, να δημιουργηθεί χρόνος και να υπάρξει διαφυγή.
Ακόμη και τότε, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα τραυματιστείς. Στην πραγματικότητα, πρέπει να θεωρείς πολύ πιθανό ότι θα τραυματιστείς. Η ερώτηση δεν είναι «θα βγω άθικτος;». Η ερώτηση είναι «μπορώ να μείνω λειτουργικός αρκετά ώστε να φύγω;».
Αυτό είναι το επίπεδο σοβαρότητας που απαιτεί το θέμα.
Η άοπλη εμπλοκή απέναντι σε μαχαίρι δεν είναι σχέδιο νίκης. Είναι τελευταία προσπάθεια να μη πεθάνεις.
Το έδαφος απέναντι σε μαχαίρι
Η κατάσταση στο έδαφος απέναντι σε μαχαίρι είναι ακόμη χειρότερη. Αν βρεθούμε κάτω, η κινητικότητα μειώνεται, η διαφυγή δυσκολεύει, η απόσταση εξαφανίζεται και το όπλο επαφής γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο.
Πολλοί άνθρωποι που έχουν αθλητική ή μαχητική εμπειρία στο έδαφος μπορεί να υποτιμήσουν αυτό το πρόβλημα. Το έδαφος σε αθλητικό πλαίσιο και το έδαφος απέναντι σε μαχαίρι δεν είναι το ίδιο πράγμα. Στο ένα υπάρχει κανόνας, διαιτητής και συμφωνημένη μορφή πάλης. Στο άλλο μπορεί να υπάρχει επαναλαμβανόμενος θανάσιμος τραυματισμός σε κλειστή απόσταση.
Γι’ αυτό, σε πλαίσιο αυτοπροστασίας, δεν επιδιώκουμε το έδαφος όταν το ζητούμενο είναι η διαφυγή. Αν βρεθούμε εκεί, τα πράγματα είναι εξαιρετικά σοβαρά.
Το έδαφος μπορεί να είναι χώρος αθλητικής δεξιότητας. Απέναντι σε μαχαίρι μπορεί να γίνει παγίδα θανάτου.
Ο τάφος
Ο τίτλος είναι σκληρός, αλλά η πραγματικότητα το δικαιολογεί. Η άοπλη αντιμετώπιση μαχαιριού μάς φέρνει κοντά στον τάφο. Αυτό δεν είναι θεατρική υπερβολή. Είναι η σωστή ψυχολογική τοποθέτηση απέναντι στο πρόβλημα.
Χρειάζεται μεγάλο ψυχολογικό σθένος ακόμη και για να αντιμετωπίσει κανείς την ιδέα ενός αποφασισμένου χρήστη μαχαιριού. Χρειάζεται ακόμη περισσότερη εκπαίδευση για να μη παγώσει πλήρως. Και ακόμη κι έτσι, δεν υπάρχει εγγύηση.
Όπως λέμε στο Combatives Group:
«Ακόμη και ένας βλάκας με μαχαίρι είναι ένας επικίνδυνος βλάκας.»
– Ζακ Καπανταϊδάκης
Η φράση είναι ωμή, αλλά ακριβής. Δεν χρειάζεται ένας άνθρωπος να είναι ειδικός για να είναι επικίνδυνος με μαχαίρι. Η λεπίδα κάνει μεγάλο μέρος της «δουλειάς».
Το μαχαίρι κάνει επικίνδυνο ακόμη και τον αδέξιο. Γι’ αυτό ο σοβαρός άνθρωπος δεν το υποτιμά.
Μην πουλάτε βεβαιότητα
Το χειρότερο που μπορεί να κάνει ένας εκπαιδευτής είναι να πουλήσει βεβαιότητα απέναντι σε μαχαίρι. Να κάνει τον μαθητή να πιστέψει ότι επειδή έμαθε μια σειρά κινήσεων, είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει αποφασισμένο επιτιθέμενο.
Αυτό δεν είναι εκπαίδευση. Είναι ανευθυνότητα.
Η σοβαρή εκπαίδευση πρέπει να λέει:
Μπορεί να τραυματιστείς.
Μπορεί να μη δεις την επίθεση.
Μπορεί να μη προλάβεις.
Μπορεί η τεχνική να χαθεί.
Μπορεί να χρειαστεί να φύγεις αντί να «νικήσεις».
Μπορεί η συμμόρφωση να είναι καλύτερη από την αντίσταση.
Μπορεί η μόνη σου ευκαιρία να είναι ένα εμπόδιο, μια πόρτα, ένα αυτοκίνητο, ένας άλλος άνθρωπος, μια φωνή, ένα δευτερόλεπτο.
Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν πουλά εύκολα. Αλλά προστατεύει καλύτερα από το ψέμα.
Η αλήθεια απέναντι σε μαχαίρι δεν σε κάνει άτρωτο. Σε κάνει λιγότερο ανόητο.
Η πραγματικότητα του φόβου
Όποιος βρεθεί πραγματικά απέναντι σε μαχαίρι μπορεί να βιώσει ξηρό στόμα, τρέμουλο, πάγωμα, αίσθηση αδυναμίας, σύγχυση, περίεργη φωνή, ανάγκη φυγής, απώλεια λεπτών κινήσεων, πανικό ή απότομη έκρηξη ενέργειας.
Αυτά δεν είναι ντροπή. Είναι ανθρώπινες αντιδράσεις σε θανάσιμο κίνδυνο. Η εκπαίδευση δεν τις εξαφανίζει. Μπορεί όμως να βοηθήσει έναν άνθρωπο να τις αναγνωρίσει, να μη παραδοθεί πλήρως σε αυτές και να ψάξει έξοδο.
Όποιος υπόσχεται ότι με αρκετή προπόνηση στο dojo θα είσαι ψύχραιμος, καθαρός και άτρωτος απέναντι σε μαχαίρι, δεν περιγράφει πραγματικότητα. Περιγράφει φαντασίωση.
Η πραγματική εκπαίδευση δεν υπόσχεται ότι δεν θα φοβηθείς. Σε προετοιμάζει να κινηθείς ενώ φοβάσαι.
Μετά το περιστατικό
Αν κάποιος επιβιώσει από απειλή ή επίθεση με μαχαίρι, το περιστατικό δεν τελειώνει πάντα τη στιγμή που φεύγει. Χρειάζεται άμεση ασφάλεια, ιατρικός έλεγχος, αστυνομική ενημέρωση και ψυχολογική φροντίδα όπου χρειάζεται.
Τα τραύματα από μαχαίρι μπορεί να μην γίνουν αμέσως αντιληπτά λόγω αδρεναλίνης. Ακόμη και μικρό τραύμα μπορεί να είναι σοβαρό. Η αιμορραγία, το σοκ και η καθυστερημένη επίδραση τραυματισμού πρέπει να αντιμετωπίζονται σοβαρά.
Αν υπάρχει ασφαλής δυνατότητα, το περιστατικό πρέπει να αναφερθεί στις αρχές. Όχι από εκδίκηση. Από ευθύνη. Ο δράστης μπορεί να απειλήσει άλλους. Η καταγραφή δημιουργεί δεδομένα για την προστασία της κοινωνίας.
Η διαφυγή είναι η πρώτη νίκη. Η ιατρική και νομική συνέχεια είναι μέρος της επιβίωσης.
Συμπέρασμα
Η άοπλη αυτοάμυνα ενάντια σε μαχαίρι είναι θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση, αλλά όχι ψέματα. Δεν υπάρχει ασφαλής, αλάνθαστη ή εγγυημένη μέθοδος. Δεν υπάρχει μαγικός αφοπλισμός. Δεν υπάρχει τεχνική που να ακυρώνει το πλεονέκτημα του όπλου.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν επιβιώσει. Υπάρχουν στιγμές ευκαιρίας. Υπάρχει εκπαίδευση που μπορεί να αυξήσει κάποιες πιθανότητες. Υπάρχει επίγνωση, απόσταση, εμπόδιο, βοήθεια, διαφυγή και ψυχική προετοιμασία. Αλλά δεν υπάρχει βεβαιότητα.
Το μαχαίρι είναι όπλο επαφής. Ο αποφασισμένος χρήστης μαχαιριού είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Η επίθεση μπορεί να έρθει από ενέδρα, εξαπάτηση ή ξαφνική κλιμάκωση. Αν βρεθούμε άοπλοι και κλεισμένοι απέναντι σε μαχαίρι, είμαστε σε πολύ κακή θέση.
Η σοβαρή απάντηση δεν είναι τεχνική αλαζονεία. Είναι ταπεινότητα, αποφυγή, διαφυγή, εμπόδιο, βοήθεια και, μόνο όταν όλα αυτά αποτύχουν, απελπισμένη προστατευτική δράση με σκοπό να δημιουργηθεί δυνατότητα επιβίωσης.
Αν δεν έχεις καταλάβει την επιτακτική ανάγκη να εξαφανιστείς από εκεί, πάση θυσία και όσο πιο γρήγορα γίνεται, τότε δεν έχεις καταλάβει ακόμη τι σημαίνει μαχαίρι.