Υπάρχει τεράστια διαφορά
Στη θεωρία όλα φαίνονται εφικτά.
Στην πράξη, όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Η θεωρία είναι απλή, καθαρή και ανώδυνη. Η πρακτική εφαρμογή κάτω από ψυχοσωματική πίεση, φόβο, αιφνιδιασμό και πραγματική απειλή είναι εντελώς διαφορετική.
Αυτό είναι το σημείο όπου πολλοί άνθρωποι μπερδεύονται. Βλέπουν πολεμικές τέχνες, μαχητικά αθλήματα και αυτοάμυνα σαν να ανήκουν όλα στην ίδια κατηγορία. Δεν ανήκουν. Μπορεί να έχουν κοινά στοιχεία, κοινές κινήσεις ή κοινές λέξεις, αλλά δεν έχουν απαραίτητα τον ίδιο σκοπό, την ίδια φιλοσοφία ή το ίδιο αποτέλεσμα.
Στο Combatives Group παίρνουμε την ευθύνη απέναντι στους ασκούμενούς μας πολύ σοβαρά. Δεν μας ενδιαφέρει να πουλήσουμε μύθο. Δεν μας ενδιαφέρει να συντηρήσουμε φαντασιώσεις. Δεν μας ενδιαφέρει να βαφτίσουμε κάθε τεχνική «αυτοάμυνα», επειδή φαίνεται εντυπωσιακή σε μια αίθουσα.
Η βασική ερώτηση είναι απλή:
«Μπορεί αυτό να λειτουργήσει σε πραγματικές συνθήκες για εμένα; Τώρα, σήμερα κιόλας;»
Και αμέσως μετά:
«Μπορώ να το χρησιμοποιήσω αν υπάρχουν περισσότεροι από ένας επιτιθέμενοι; Δύο; Τρεις;»
«Τι γίνεται αν είναι οπλισμένοι;»
Αν η απάντηση δεν είναι καθαρή, τότε το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Είναι πρακτικό. Και στην αυτοάμυνα, το πρακτικό πρόβλημα μπορεί να γίνει ζήτημα ζωής.
Η σύντομη απάντηση
Οι πολεμικές τέχνες, η μαχητική άθληση και η αυτοάμυνα δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Οι πολεμικές τέχνες, όπως διδάσκονται συνήθως σήμερα, συχνά περιλαμβάνουν παράδοση, τεχνική ύλη, φιλοσοφία, πειθαρχία, σωματική ανάπτυξη και σύστημα βαθμολόγησης.
Η μαχητική άθληση λειτουργεί μέσα σε αγωνιστικό πλαίσιο, με κανόνες, χρόνο, διαιτητή, κατηγορίες, αποδεκτές και απαγορευμένες ενέργειες.
Η αυτοάμυνα, ειδικά στην πρακτική μορφή του Civilian Combatives, έχει άλλο σκοπό: αναγνώριση κινδύνου, αποφυγή, διαχείριση απειλής, διαφυγή και αναγκαία αμυντική δράση όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Το σωστό εργαλείο πρέπει να χρησιμοποιείται για τη σωστή δουλειά. Μια δραστηριότητα μπορεί να είναι εξαιρετική για άσκηση, πειθαρχία ή αθλητική απόδοση, αλλά να μην είναι κατάλληλη για πραγματική αυτοπροστασία.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
- Θέλετε να καταλάβετε τη διαφορά ανάμεσα στις πολεμικές τέχνες, τα μαχητικά αθλήματα και την αυτοάμυνα.
- Έχετε εκπαιδευτεί σε πολεμική τέχνη και αναρωτιέστε πόσο εφαρμόσιμη είναι σε πραγματικές συνθήκες.
- Σκέφτεστε να ξεκινήσετε εκπαίδευση για λόγους προσωπικής ασφάλειας και δεν θέλετε να παρασυρθείτε από μάρκετινγκ.
- Θέλετε να ξεχωρίσετε τη σωματική άσκηση και τον αγώνα από την πρακτική αυτοπροστασία.
- Σας ενδιαφέρει η φιλοσοφική και πρακτική διαφορά ανάμεσα στην «ανταλλαγή» των πολεμικών τεχνών και στη «μονομέρεια» των Combatives.
Τι θα μάθετε
- Θα δείτε γιατί οι πολεμικές τέχνες και τα Combatives έχουν διαφορετικό σκοπό.
- Θα καταλάβετε γιατί η θεωρητική γνώση δεν αρκεί όταν υπάρχει πραγματική πίεση.
- Θα μάθετε γιατί τα μαχητικά αθλήματα είναι χρήσιμα, αλλά δεν ταυτίζονται με την αυτοάμυνα.
- Θα δείτε γιατί η εκπαίδευση που βασίζεται στην «ανταλλαγή» μπορεί να γίνει προβληματική σε πραγματική βία.
- Θα καταλάβετε γιατί το Civilian Combatives δίνει έμφαση στην προληπτική σκέψη, στην αναγνώριση κινδύνου και στην άμεση έξοδο από την απειλή.
Βασικά σημεία
- Η θεωρία της αυτοάμυνας είναι απλή. Η εφαρμογή της υπό πίεση είναι δύσκολη.
- Οι πολεμικές τέχνες σήμερα συχνά λειτουργούν ως τέχνη, άθλημα, χόμπι ή μέσο αυτοβελτίωσης.
- Η μαχητική άθληση λειτουργεί μέσα σε κανόνες και ελεγχόμενο πλαίσιο.
- Η πραγματική αυτοάμυνα δεν έχει κανόνες αγώνα, διαιτητή ή εγγυημένο ξεκίνημα.
- Τα Combatives δεν βασίζονται στην αμοιβαία ανταλλαγή τεχνικών, αλλά στην άμεση διαχείριση της απειλής.
- Η προτεραιότητα του πολίτη δεν είναι να «κερδίσει» μια αναμέτρηση. Είναι να αποφύγει, να διαφύγει και να επιβιώσει.
Εισαγωγή: Η σύγχυση που μπορεί να κοστίσει ακριβά
Για τον μέσο άνθρωπο, όλα μοιάζουν σχετικά ίδια.
Πολεμικές τέχνες, αυτοάμυνα, μαχητικά αθλήματα, Combatives, μάχη σώμα με σώμα. Όλα φαίνεται να έχουν χτυπήματα, λαβές, άμυνες, κίνηση και σωματική επαφή.
Όμως η εξωτερική ομοιότητα δεν σημαίνει ίδια λειτουργία.
Ένα εργαλείο μπορεί να μοιάζει χρήσιμο, αλλά να είναι λάθος για τη συγκεκριμένη δουλειά. Ένα κατσαβίδι δεν είναι σφυρί. Ένα αγωνιστικό σύστημα δεν είναι αυτόματα σύστημα αυτοάμυνας. Μια παραδοσιακή πολεμική τέχνη δεν είναι απαραίτητα πρακτική προετοιμασία για εγκληματική βία.
«Χρησιμοποιήστε το σωστό εργαλείο για τη δουλειά.»
Αυτό το παλιό ρητό έχει άμεση εφαρμογή εδώ. Αν ο στόχος είναι φυσική κατάσταση, πειθαρχία, άθληση ή προσωπική ανάπτυξη, πολλές πολεμικές τέχνες μπορούν να προσφέρουν πραγματική αξία. Αν ο στόχος είναι η αυτοπροστασία σε πραγματικές συνθήκες, τότε η εκπαίδευση πρέπει να κριθεί με πολύ πιο αυστηρά κριτήρια.
Η επιβίωση δεν λειτουργεί με αθλητικούς κανόνες. Η εγκληματική βία δεν ενδιαφέρεται για το τι φαίνεται όμορφο, δίκαιο ή τεχνικά καθαρό. Σε πραγματική απειλή, οι πράξεις πρέπει να είναι απλές, άμεσες, αναγκαίες και αποτελεσματικές.
Όσο πιο περίπλοκο είναι κάτι, τόσο πιο δύσκολα επιβιώνει μέσα στο χάος.
Είναι διαφορετικά τα συστήματα;
Η συζήτηση δεν γίνεται απλώς για να πούμε ότι οι πολεμικές τέχνες είναι διαφορετικές από τα Combatives.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Ποιο είναι καταλληλότερο για την αντιμετώπιση πραγματικής βίας σε συνθήκες αυτοάμυνας;
Η απάντηση είναι καθαρή: είναι διαφορετικά.
Αν κάναμε αυτή τη συζήτηση πριν από αρκετούς αιώνες, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Σε ορισμένες ιστορικές περιόδους, αυτό που σήμερα ονομάζουμε πολεμική τέχνη είχε πραγματική σχέση με μάχη, όπλα, στρατιωτική ανάγκη και επιβίωση. Δεν ήταν χόμπι. Δεν ήταν άθλημα. Δεν ήταν δραστηριότητα αναψυχής.
Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, η έννοια των πολεμικών τεχνών άλλαξε. Πολλά συστήματα μετατράπηκαν σε αθλητικές δραστηριότητες, πολιτισμικές παραδόσεις, μεθόδους αυτοβελτίωσης ή εμπορικά οργανωμένες σχολές. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι όμως διαφορετικό.
Σήμερα, ο περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται την πολεμική τέχνη ως ένα μαχητικό σύστημα, συχνά ασιατικής προέλευσης, που συνδυάζει τεχνική, φιλοσοφία, μυστικισμό, άσκηση, πειθαρχία, αγώνες και αυτοάμυνα.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα στοιχεία δεν έχουν όλα την ίδια αξία όταν μιλάμε για πραγματική απειλή.
Η φιλοσοφία μπορεί να είναι χρήσιμη για την προσωπική ανάπτυξη. Η άσκηση μπορεί να είναι εξαιρετική για το σώμα. Οι αγώνες μπορούν να προσφέρουν πίεση και ανταγωνισμό. Όμως η πραγματική αυτοάμυνα απαιτεί κάτι πιο συγκεκριμένο: λειτουργικότητα κάτω από απρόβλεπτες, βίαιες και μη συνεργατικές συνθήκες.
Η εμπορική μετατόπιση των πολεμικών τεχνών
Οι σύγχρονες πολεμικές τέχνες, σε μεγάλο βαθμό, έχουν προσαρμοστεί στην οικονομική τους βιωσιμότητα.
Μια σχολή χρειάζεται μαθητές. Ένας σύλλογος χρειάζεται πρόγραμμα. Ένας δάσκαλος χρειάζεται εισόδημα. Μια αθλητική δομή χρειάζεται συμμετοχές, αγώνες, μετάλλια, αναγνωρισιμότητα και συνέπεια. Όλα αυτά είναι φυσιολογικά μέσα σε ένα οργανωμένο σύστημα.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ανάγκη να διατηρηθεί το εμπορικό προϊόν αλλοιώνει την αλήθεια της αυτοάμυνας.
Για να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο, πολλές σχολές δίνουν έμφαση στο ευχάριστο, στο θεαματικό, στο ασφαλές, στο μετρήσιμο και στο εύκολα κατανοητό. Ζώνες, εξετάσεις, τουρνουά, επιδείξεις, τεχνικές σειρές, παιδικά τμήματα, αγωνιστικές επιτυχίες.
Όλα αυτά μπορούν να έχουν αξία.
Αλλά δεν είναι από μόνα τους αυτοάμυνα.
Η αυτοάμυνα δεν είναι σχεδιασμένη για να είναι ευχάριστη. Δεν είναι πάντα όμορφη. Δεν είναι πάντα θεαματική. Δεν είναι πάντα εμπορικά βολική. Συχνά είναι άβολη, ωμή, απλή και αντιαισθητική. Έχει να κάνει με φόβο, κίνδυνο, αναγνώριση απειλής, νομικές συνέπειες και την ανάγκη να φύγει κάποιος από το πρόβλημα.
Αυτό δεν πουλιέται πάντα εύκολα.
Αλλά είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Οι πολεμικές τέχνες σήμερα χαρακτηρίζονται από ανταλλαγή
Στις περισσότερες σχολές πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων, η προπόνηση βασίζεται σε κάποια μορφή ανταλλαγής.
«Κάνω αυτό όταν ο άλλος κάνει εκείνο.»
«Αν επιτεθεί έτσι, απαντώ έτσι.»
«Αν με πιάσει από εδώ, κάνω αυτό.»
«Αν χτυπήσει έτσι, μπλοκάρω και ανταποδίδω.»
Αυτό δημιουργεί μια λογική αλληλουχίας: εγώ, αυτός, εγώ, αυτός, εγώ, αυτός.
Η ανταλλαγή έχει εκπαιδευτική αξία. Μαθαίνει στον ασκούμενο ρυθμό, απόσταση, αντίδραση, τεχνική εκτέλεση και συνεργασία. Σε αγωνιστικό περιβάλλον, μπορεί να είναι απολύτως χρήσιμη, επειδή ο αγώνας είναι πράγματι μια μορφή ανταλλαγής μέσα σε κανόνες.
Όμως η πραγματική βία δεν λειτουργεί πάντα έτσι.
Ο επιτιθέμενος δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει καθαρή επίθεση. Δεν είναι υποχρεωμένος να σας αφήσει χώρο. Δεν είναι υποχρεωμένος να περιμένει να ολοκληρώσετε την τεχνική. Δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ένας. Δεν είναι υποχρεωμένος να είναι άοπλος. Δεν είναι υποχρεωμένος να σας προειδοποιήσει.
Αν η εκπαίδευση έχει συνηθίσει τον ασκούμενο σε ανταλλαγή, μπορεί να τον κάνει να περιμένει «σειρά» εκεί που δεν υπάρχει σειρά.
Και αυτό είναι επικίνδυνο.
Το Combatives χαρακτηρίζεται από μονομέρεια
Το Combatives ακολουθεί διαφορετική λογική.
Δεν ενδιαφέρεται για ανταλλαγή. Δεν ενδιαφέρεται για τεχνικό διάλογο. Δεν ενδιαφέρεται για «εγώ κάνω αυτό, εκείνος κάνει εκείνο, άρα εγώ απαντώ με το άλλο».
Η λογική είναι μονομερής.
Ο ασκούμενος εκπαιδεύεται να αναγνωρίζει σήματα κινδύνου πριν η κατάσταση γίνει συμπλοκή. Να βλέπει συμπεριφορές, αποστάσεις, στάσεις σώματος, αλλαγές στην ένταση, πιθανά σημάδια προετοιμασίας επίθεσης και ευκαιρίες απομάκρυνσης.
Η προληπτική δράση δεν σημαίνει απερίσκεπτη βία. Σημαίνει ότι ο ασκούμενος προσπαθεί να διαχειριστεί την απειλή πριν αυτή τον καταπιεί. Πρώτα με επίγνωση. Μετά με αποφυγή. Μετά με αποκλιμάκωση όπου είναι εφικτό. Μετά με διαφυγή. Και μόνο όταν η απειλή είναι άμεση και δεν υπάρχει άλλη ασφαλής επιλογή, με αναγκαία αμυντική ενέργεια.
Δεν υπάρχει φιλικός αγώνας.
Δεν υπάρχει αμοιβαιότητα.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι ο άλλος θα σταματήσει επειδή «βγήκε πόντος».
Ο στόχος του πολίτη δεν είναι να δώσει μάχη. Είναι να μη μείνει μέσα στη μάχη. Να δημιουργήσει άνοιγμα, να κινηθεί προς ασφαλές σημείο και να επιβιώσει με τις μικρότερες δυνατές συνέπειες.
Το πρόβλημα του «δίκαιου αγώνα»
Πολλοί άνθρωποι, ειδικά όσοι έχουν μεγαλώσει μέσα σε αθλητικά πλαίσια, κουβαλούν ασυνείδητα την ιδέα του δίκαιου αγώνα.
Ένας εναντίον ενός.
Χωρίς όπλα.
Με αρχή και τέλος.
Με κοινή αποδοχή του πλαισίου.
Με κανόνες.
Με κάποιον να σταματά την κατάσταση αν γίνει υπερβολική.
Στην πραγματική βία αυτά δεν ισχύουν.
Η επίθεση μπορεί να έρθει από πίσω. Μπορεί να υπάρχει δεύτερος άνθρωπος. Μπορεί να εμφανιστεί όπλο. Μπορεί ο χώρος να είναι περιορισμένος. Μπορεί να υπάρχουν οικεία πρόσωπα που πρέπει να προστατευθούν. Μπορεί να υπάρχει νομική, κοινωνική και ψυχολογική συνέπεια μετά.
Η αυτοάμυνα δεν είναι «ποιος είναι καλύτερος». Είναι «ποιος κατάλαβε γρηγορότερα τι συμβαίνει και πήρε τη σωστή απόφαση».
Η σωστή απόφαση μπορεί να είναι να φύγεις.
Μπορεί να είναι να μη μιλήσεις.
Μπορεί να είναι να δημιουργήσεις απόσταση.
Μπορεί να είναι να φωνάξεις.
Μπορεί να είναι να χρησιμοποιήσεις εμπόδιο.
Μπορεί να είναι να δράσεις αμυντικά επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό από την αγωνιστική σκέψη.
Το σωστό εργαλείο για τη σωστή ανάγκη
Δεν είναι όλα για όλους και δεν είναι όλα για κάθε σκοπό.
Αν θέλετε σωματική άσκηση, μια πολεμική τέχνη μπορεί να είναι εξαιρετική επιλογή.
Αν θέλετε αγωνιστική πίεση, ένα μαχητικό άθλημα μπορεί να είναι εξαιρετική επιλογή.
Αν θέλετε πειθαρχία, κοινότητα, χόμπι, παράδοση ή μακροχρόνια τεχνική μελέτη, πολλές σχολές μπορούν να σας δώσουν ακριβώς αυτό.
Αν όμως θέλετε αυτοπροστασία για πραγματικές συνθήκες, τότε χρειάζεστε εκπαίδευση που ασχολείται ευθέως με την πραγματική απειλή.
Όχι μόνο με τεχνικές.
Με πριν, κατά τη διάρκεια και μετά.
Πριν: επίγνωση, αποφυγή, ανάγνωση συμπεριφοράς, απόσταση, έξοδος.
Κατά τη διάρκεια: απλότητα, άμεση δράση, διαχείριση φόβου, κίνηση, δημιουργία διαφυγής.
Μετά: ασφάλεια, νομική διαχείριση, ψυχολογική συνέπεια, αναφορά, προστασία από περαιτέρω κίνδυνο.
Αν ένα σύστημα δεν ασχολείται με όλα αυτά, μπορεί να είναι αξιόλογο, αλλά δεν είναι ολοκληρωμένη αυτοάμυνα.
Γιατί η απλότητα είναι επιχειρησιακή αξία
Σε κατάσταση πίεσης, το πολύπλοκο διαλύεται πρώτο.
Όσο ανεβαίνει ο φόβος, τόσο μειώνεται η λεπτή κινητικότητα. Όσο αυξάνεται η σύγχυση, τόσο δυσκολότερη γίνεται η ανάκληση περίπλοκων αλληλουχιών. Όσο πιο γρήγορα εξελίσσεται η απειλή, τόσο λιγότερος χρόνος υπάρχει για σκέψη.
Γι’ αυτό η απλότητα δεν είναι ένδειξη φτώχειας. Είναι επιχειρησιακή αξία.
Απλό δεν σημαίνει πρόχειρο.
Απλό σημαίνει ότι μπορεί να ανακληθεί γρήγορα.
Απλό σημαίνει ότι μπορεί να εφαρμοστεί κάτω από πίεση.
Απλό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ιδανική απόσταση, τέλεια στάση ή συνεργασία του άλλου.
Απλό σημαίνει ότι υπηρετεί τον σκοπό: ασφαλής έξοδος από την απειλή.
Μια περίπλοκη πολεμική τέχνη μπορεί να είναι όμορφη, απαιτητική και τεχνικά ενδιαφέρουσα. Αλλά αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να εφαρμόσει τίποτα όταν φοβηθεί, παγώσει ή αιφνιδιαστεί, τότε η πρακτική της αξία στην αυτοάμυνα είναι περιορισμένη.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group δεν υποστηρίζει ότι οι πολεμικές τέχνες δεν έχουν αξία.
Έχουν αξία όταν παρουσιάζονται με ειλικρίνεια.
Έχουν αξία ως άσκηση. Ως πειθαρχία. Ως χόμπι. Ως πολιτισμική πρακτική. Ως αθλητική δραστηριότητα. Ως μέσο αυτοβελτίωσης. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορούν επίσης να προσφέρουν χρήσιμες σωματικές βάσεις για αυτοάμυνα.
Αλλά η αυτοάμυνα είναι άλλο αντικείμενο.
Το Civilian Combatives ενδιαφέρεται για την πρακτική προστασία του πολίτη. Για την αναγνώριση κινδύνου. Για τη διαχείριση προ-σύγκρουσης. Για την αποφυγή. Για την άμεση δράση όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Για τη διαφυγή. Για τη μετά-σύγκρουση.
Δεν υπάρχει ανάγκη να μοιάζει με τέχνη.
Δεν υπάρχει ανάγκη να μοιάζει με άθλημα.
Δεν υπάρχει ανάγκη να είναι όμορφο.
Χρειάζεται να είναι εφαρμόσιμο.
Τελική σκέψη
Οι πολεμικές τέχνες, η μαχητική άθληση και η αυτοάμυνα μπορεί να συναντιούνται σε κάποια σημεία, αλλά δεν ταυτίζονται.
Η πολεμική τέχνη μπορεί να χτίσει σώμα, πειθαρχία και αυτοπεποίθηση.
Η μαχητική άθληση μπορεί να χτίσει πίεση, αντοχή, επαφή και αγωνιστική εμπειρία.
Η αυτοάμυνα πρέπει να χτίσει επιβίωση, κρίση, αποφυγή, διαφυγή και πρακτική δράση απέναντι σε πραγματική απειλή.
Το κρίσιμο δεν είναι τι όνομα έχει το σύστημα. Το κρίσιμο είναι τι μπορεί να κάνει για εσάς όταν τα πράγματα γίνουν άσχημα.
Ρωτήστε απλά:
«Μπορεί αυτό να λειτουργήσει για εμένα, σήμερα, σε πραγματικές συνθήκες;»
Αν η απάντηση δεν είναι καθαρή, τότε χρειάζεται περισσότερη ειλικρίνεια, όχι περισσότερος μύθος.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να εμβαθύνετε περισσότερο στη σχέση και τη διαφορά ανάμεσα στις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα, διαβάστε το άρθρο Η αυτοάμυνα και οι πολεμικές τέχνες είναι το ίδιο πράγμα; και το άρθρο Η αλήθεια για τις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα.
- Για να καταλάβετε γιατί η ψευδαίσθηση ικανότητας μπορεί να γίνει επικίνδυνη, συνεχίστε με το άρθρο Το Φαινόμενο Ντάνινγκ-Κρούγκερ σε πολεμικές τέχνες και το άρθρο Οι κίνδυνοι της παρερμηνείας.
- Για την πρακτική διαφορά ανάμεσα στην αυτοπροστασία και την αυτοάμυνα, δείτε το άρθρο Τι είναι η αυτοάμυνα και τι η αυτοπροστασία και πώς σχετίζονται; και το άρθρο Αυτοάμυνα ή αυτοπροστασία και ποια είναι η διαφορά;.
- Για τη μεθοδολογία της εκπαίδευσης που βασίζεται στην πραγματικότητα, δείτε το άρθρο Ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας και τη σελίδα Combatives Group σύστημα ίσον «Ρεαλιστική Αυτοάμυνα».
Σημείωση ασφαλείας
Η ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, προοδευτικότητα και μέτρα ασφαλείας. Η αναφορά σε άμεση αμυντική δράση δεν σημαίνει απερίσκεπτη ή επιθετική συμπεριφορά.
Νομική σημείωση
Η αυτοάμυνα αφορά την αναγκαία και ανάλογη προστασία απέναντι σε άμεση απειλή. Η αποφυγή και η διαφυγή προηγούνται πάντα όπου είναι εφικτές. Κάθε πράξη βίας μπορεί να έχει νομικές συνέπειες.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Κανένα σύστημα δεν εγγυάται επιτυχία απέναντι σε πραγματική βία, πολλούς επιτιθέμενους ή όπλα. Η σοβαρή εκπαίδευση μειώνει κινδύνους και αυξάνει πιθανότητες, αλλά δεν δημιουργεί μαγική ασφάλεια.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group διαχωρίζει την αυτοπροστασία και την αυτοάμυνα από την τυπική έννοια των πολεμικών τεχνών και των μαχητικών αθλημάτων, επειδή ο σκοπός, το πλαίσιο και το κριτήριο επιτυχίας είναι διαφορετικά.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε ποια εκπαίδευση είναι κατάλληλη για πραγματική αυτοπροστασία και πώς διαφέρει από τις συνηθισμένες πολεμικές τέχνες ή τα μαχητικά αθλήματα, επικοινωνήστε με το Combatives Group.