Πολύ λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν πραγματικά τη χρήση μαχαιριού όπως αυτή εμφανίζεται στη βία του δρόμου, στο έγκλημα ή σε πραγματικές συνθήκες απειλής.
Τα περισσότερα που κυκλοφορούν γύρω από το «knife fighting», τη «μάχη με μαχαίρι» και τις δήθεν μυστικές τεχνικές είναι μπερδεμένα, υπερβολικά, εμπορικά ή εντελώς φαντασιακά. Στη συντριπτική πλειοψηφία των πραγματικών περιστατικών, το μαχαίρι δεν χρησιμοποιείται με περίπλοκη τεχνική κατάρτιση. Χρησιμοποιείται με ένστικτο, φόβο, θυμό, ψυχολογικό στρες, αιφνιδιασμό, άγρια πρόθεση και απλές επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Η σύγχρονη βιομηχανία των πολεμικών τεχνών έχει δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση. Πολλοί άνθρωποι με στολές, κορνιζαρισμένα διπλώματα και εντυπωσιακούς τίτλους πουλάνε «μυστικές» ή «αποκλειστικές» δεξιότητες σε ανθρώπους που θέλουν να πιστέψουν ότι θα κατέχουν κάτι που οι άλλοι δεν κατέχουν. Όμως, αν εξεταστούν σοβαρά, αρκετοί από αυτούς δεν έχουν δοκιμαστεί ούτε σε έναν πραγματικό καβγά στον δρόμο, πόσο μάλλον σε πραγματική χρήση μαχαιριού.
Για τον πολίτη, ειδικά στην Ελλάδα, το θέμα γίνεται ακόμη σοβαρότερο. Η οπλοφορία απαγορεύεται. Άρα η διδασκαλία χρήσης μαχαιριού σε απλούς πολίτες ως «αυτοάμυνα» είναι, τουλάχιστον, παράδοξη και νομικά επικίνδυνη πρακτική. Δεν μιλάμε για στρατιώτες σε αποστολή. Μιλάμε για πολίτες που ζουν σε έννομη κοινωνία και θα κριθούν από τον νόμο.
Η σοβαρή θέση είναι απλή: απέναντι στο μαχαίρι δεν υπάρχουν σίγουρες λύσεις. Η εκπαίδευση πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην απουσία, την αποφυγή, την απόδραση, την εκτίμηση κινδύνου, τη νομική κατανόηση και την αποδόμηση των μύθων, όχι στη φαντασίωση ότι ο πολίτης θα γίνει «μαχαιροβγάλτης» με ασφαλή, νόμιμο και ελεγχόμενο τρόπο.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν ακούσει, διαβάσει ή δει εκπαιδευτές να παρουσιάζουν τη χρήση μαχαιριού ως «τέχνη», «σύστημα», «μυστική δεξιότητα», «μάχη με μαχαίρι» ή «ένοπλη αυτοάμυνα».
Αφορά πολίτες που σκέφτονται να μεταφέρουν μαχαίρι για αυτοάμυνα, ασκούμενους πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων, ανθρώπους που έχουν παρακολουθήσει σεμινάρια knife fighting, και όσους πιστεύουν ότι η γνώση χρήσης μαχαιριού θα τους βοηθήσει αυτόματα να αντιμετωπίσουν κάποιον οπλισμένο με μαχαίρι.
Αφορά επίσης εκπαιδευτές που διδάσκουν ή σκέφτονται να διδάξουν τέτοια θέματα σε πολίτες. Το άρθρο θέτει δύσκολα ερωτήματα: τι ακριβώς διδάσκεται, πού έχει δοκιμαστεί, σε ποιο νομικό πλαίσιο, με ποια ευθύνη και με ποιες συνέπειες για τον μαθητή;
Είναι χρήσιμο για ανθρώπους που μπερδεύουν την αυτοπροστασία με την οπλοφορία, την αυτοάμυνα με την ένοπλη μονομαχία, τη στρατιωτική χρήση βίας με την πολιτική καθημερινότητα και την τεχνική επίδειξη με την πραγματική βία.
Πάνω απ’ όλα, απευθύνεται στον νομοταγή πολίτη που θέλει να καταλάβει γιατί η σοβαρή αυτοπροστασία δεν ξεκινά από το «πώς χρησιμοποιώ μαχαίρι», αλλά από το «πώς δεν φτάνω ποτέ στο σημείο να χρειαστεί να αντιμετωπίσω μαχαίρι από τόσο κοντά».
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί έχει γίνει δύσκολη η διάκριση ανάμεσα στην πραγματική χρήση μαχαιριού και στη φαντασίωση.
- Γιατί η χρήση μαχαιριού εξαρτάται συχνά περισσότερο από ένστικτο, ψυχολογικό στρες, κατάσταση και περίσταση παρά από πολύπλοκη τεχνική.
- Γιατί η σύγχρονη κοινότητα των πολεμικών τεχνών έχει συμβάλει στη σύγχυση.
- Γιατί οι «μάστερ του μαχαιριού» συχνά πουλάνε μυστήριο, όχι πραγματικότητα.
- Γιατί οι στολές, οι τίτλοι και τα διπλώματα δεν αποδεικνύουν εμπειρία πραγματικής βίας.
- Γιατί οι πολύπλοκες πολεμικές τέχνες συχνά ξεχνούν τον αρχικό σκοπό των συστημάτων μάχης σώμα με σώμα.
- Γιατί η ιστορική μάχη σώμα με σώμα δημιουργήθηκε για άμεση εξουδετέρωση του εχθρού, όχι για επίδειξη.
- Γιατί μια απλή, άμεση και αποτελεσματική μέθοδος έχει μεγαλύτερη αξία από πενήντα εντυπωσιακές τεχνικές.
- Γιατί οι περισσότεροι πολίτες που χρησιμοποίησαν μαχαίρι σε θυμό ή έγκλημα δεν είχαν ειδική εκπαίδευση.
- Γιατί οι ειδικές δυνάμεις και οι μυστικές υπηρεσίες δεν κάνουν συνήθως μακροσκελή προγράμματα «μαχαιρομαχίας».
- Γιατί οι βασικές αρχές με άγρια πρόθεση είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα από το «knife fighting».
- Γιατί η ενέδρα, το τέχνασμα και η έκπληξη είναι πολύ πιο ρεαλιστικά από τη μονομαχία με μαχαίρι.
- Γιατί η διδασκαλία χρήσης μαχαιριού σε πολίτες είναι νομικά και πρακτικά προβληματική.
- Γιατί η οπλοφορία στην Ελλάδα δημιουργεί σοβαρές συνέπειες.
- Γιατί η γνώση χρήσης μαχαιριού δεν αποδεικνύει ότι μπορείς να αμυνθείς καλύτερα απέναντι σε μαχαίρι.
- Γιατί δεν υπάρχει σίγουρη άμυνα απέναντι στο μαχαίρι.
- Γιατί η «μονομαχία με μαχαίρια» είναι εξαιρετικά αβέβαιη και θυμίζει «μπλέντερ».
- Γιατί οι πιθανότητες πραγματικής επίθεσης με μαχαίρι σε μέσο πολίτη πρέπει να εξετάζονται ψύχραιμα, χωρίς τρομολαγνεία.
- Γιατί η εκπαίδευση που πουλά φόβο λειτουργεί σαν απατηλό φυλαχτό.
- Γιατί η αυτοάμυνα δεν σημαίνει εκδίκηση ή υπερβολική βία.
- Γιατί η χρήση μαχαιριού, ακόμη και αν κάποιος θεωρεί ότι αμύνεται, μπορεί να οδηγήσει σε βαριές νομικές συνέπειες.
Βασικά σημεία
- Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τη χρήση μαχαιριού, ώστε έχει γίνει δύσκολη η διάκριση ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό.
- Η πραγματική χρήση μαχαιριού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ένστικτο, ψυχολογικό στρες, κατάσταση και περίσταση.
- Η πολιτισμική προέλευση, το «στυλ» και η ποικιλόμορφη τεχνική κατάρτιση παίζουν πολύ μικρότερο ρόλο από όσο παρουσιάζεται εμπορικά.
- Η σύγχρονη κοινότητα των πολεμικών τεχνών έχει συμβάλει στη σύγχυση, επειδή συχνά πουλά «μυστικές» ή «αποκλειστικές» δεξιότητες.
- Πολλοί «μάστερ» δεν έχουν πραγματική εμπειρία βίας στον δρόμο.
- Η στολή, τα διπλώματα και ο εντυπωσιακός τίτλος δεν αποδεικνύουν γνώση της πραγματικής χρήσης μαχαιριού.
- Η άγνοια του μαθητή δεν είναι μεμπτή από μόνη της. Η έλλειψη έρευνας πριν εμπιστευθεί κάποιον είναι το πρόβλημα.
- Τα συστήματα μάχης σώμα με σώμα δημιουργήθηκαν για άμεση και αποτελεσματική εξουδετέρωση του εχθρού, όχι για πνευματική διακόσμηση, επίδειξη ή αθλητική μορφή.
- Μια απλή, άμεση και αποτελεσματική μέθοδος, όταν εφαρμόζεται αιφνιδιαστικά και με άγρια πρόθεση, μπορεί να είναι πιο ρεαλιστική από δεκάδες τεχνικές.
- Η πλειοψηφία των πολιτών που χρησιμοποιούν μαχαίρι σε θυμό ή έγκλημα δεν έχουν ειδική εκπαίδευση.
- Σε πραγματικά περιστατικά, η χρήση είναι συχνά απλή, άγρια, επαναλαμβανόμενη και καθοδηγούμενη από ένστικτο και πρόθεση.
- Ακόμη και στρατιωτικές ειδικές μονάδες δεν αφιερώνουν μακροσκελή εκπαίδευση σε «μαχαιρομαχία», επειδή το κύριο επιχειρησιακό όπλο είναι άλλο.
- Οι έμπειροι επαγγελματίες δεν δίνουν έμφαση στη μονομαχία με μαχαίρι, αλλά στο τέχνασμα, στην έκπληξη και στην ενέδρα.
- Η ίδια προσέγγιση χρησιμοποιείται συχνά από κοινωνικά αρπακτικά απέναντι σε θύματα.
- Η πραγματική πρόκληση δεν είναι η τεχνική, αλλά η ψυχική δυνατότητα να χρησιμοποιήσει κάποιος το μαχαίρι.
- Για πολίτες στην Ελλάδα, η οπλοφορία με μαχαίρι δημιουργεί σοβαρό νομικό πρόβλημα.
- Η διδασκαλία χρήσης μαχαιριού σε απλούς πολίτες ως αυτοάμυνα είναι παράδοξη πρακτική.
- Το επιχείρημα «πρέπει να μάθω να χρησιμοποιώ μαχαίρι για να ξέρω πώς να αμυνθώ απέναντί του» ακούγεται λογικό, αλλά δεν αποδεικνύει αποτελεσματικότητα.
- Ο W.E. Fairbairn είχε διατυπώσει καθαρά ότι δεν υπάρχει σίγουρη άμυνα απέναντι στο μαχαίρι.
- Υπάρχουν άνθρωποι που επέζησαν άοπλοι από επίθεση με μαχαίρι, αλλά είναι πολύ περισσότεροι όσοι δεν τα κατάφεραν.
- Η εκπαίδευση σε ασφαλές περιβάλλον με συνεργάσιμους αντιπάλους δεν αποδεικνύει ικανότητα σε ενέδρα και αιφνιδιασμό.
- Το «knife fighting» ή «ναΐφ φαΐτινγκ» ανάμεσα σε δύο οπλισμένους ανθρώπους είναι εξαιρετικά αβέβαιο και επικίνδυνο.
- Για τον πολίτη, η απόσταση είναι φίλος.
- Η απουσία, η αποφυγή και η απόδραση προηγούνται της φαντασίωσης της ένοπλης μονομαχίας.
- Οι «ειδικοί μάστερ» συχνά παίζουν με τους φόβους των ανθρώπων και πουλάνε απατηλά φυλαχτά.
- Αν κάποιος χρησιμοποιήσει μαχαίρι, ακόμη και αν πιστεύει ότι αμύνεται, μπορεί να αντιμετωπίσει κατηγορίες για παράνομη οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία.
- Αυτοάμυνα δεν σημαίνει απαραίτητα να σκοτώσεις τον επιτιθέμενο.
- Σημαίνει να τον κάνεις απρόθυμο ή ανίκανο να συνεχίσει την επίθεση, χρησιμοποιώντας μόνο το αναγκαίο μέτρο δύναμης.
- Η υπερβολική βία μπορεί να θεωρηθεί εκδίκηση και να τιμωρηθεί.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Η πραγματικότητα πίσω από τη χρήση μαχαιριού
Τόσα πολλά έχουν ειπωθεί για τη χρήση μαχαιριού, ώστε πλέον είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι είναι αληθινό και τι όχι.
Η εμπορική εικόνα παρουσιάζει τη χρήση μαχαιριού σαν «τέχνη», σαν μυστικό σύστημα, σαν τεχνικό μονοπάτι που μόνο λίγοι μυημένοι κατέχουν. Όμως η πραγματικότητα των περισσότερων περιστατικών είναι πολύ πιο άσχημη και πολύ πιο απλή.
Το μαχαίρι σε πραγματική βία χρησιμοποιείται συχνά με ένστικτο, πανικό, θυμό, άγρια πρόθεση, ψυχολογικό στρες και επανάληψη. Δεν χρησιμοποιείται όπως στις επιδείξεις. Δεν χρησιμοποιείται πάντα με λεπτή τεχνική. Δεν ακολουθεί καθαρές γραμμές, όμορφες γωνίες και συνεργάσιμη ροή.
Η κατάσταση, η περίσταση και η ψυχική κατάσταση του ανθρώπου παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από την τεχνική σχολή ή το «στυλ».
Αυτό είναι το πρώτο σημείο που πρέπει να καταλάβουμε.
Η ευθύνη των πολεμικών τεχνών στη σύγχυση
Ένας από τους μεγάλους υπεύθυνους για τη σύγχυση γύρω από το μαχαίρι είναι η σύγχρονη κοινότητα των λεγόμενων πολεμικών τεχνών.
Πολλοί άνθρωποι που παρουσιάζονται ως «μάστερ» πουλάνε μια δήθεν μυστική ή αποκλειστική τέχνη σε ανθρώπους που θέλουν να πιστέψουν ότι θα αποκτήσουν κάτι ξεχωριστό.
Αυτό είναι ισχυρό εμπορικό προϊόν.
Ο μαθητής θέλει να πιστέψει ότι θα κατέχει γνώση που οι άλλοι δεν κατέχουν.
Ο δάσκαλος θέλει να πουλήσει κάτι που φαίνεται υψηλό, σπάνιο και θανατηφόρο.
Το αποτέλεσμα είναι συχνά μια θεατρική, τεχνικά φορτωμένη και ψυχολογικά επικίνδυνη φαντασίωση.
Αν όμως εξετάσει κανείς προσεκτικά αρκετούς από αυτούς τους ανθρώπους, μπορεί να ανακαλύψει ότι δεν έχουν καν δοκιμαστεί σε πραγματική βία στον δρόμο. Έχουν στολή, τίτλο, διπλώματα, κορνίζες και μαθητές που δεν ξέρουν τι να ελέγξουν.
Η άγνοια του μαθητή δεν είναι ντροπή. Όλοι ξεκινούν από κάπου.
Η έλλειψη όμως σοβαρής έρευνας πριν εμπιστευθεί κάποιος τέτοιες υποσχέσεις είναι πρόβλημα.
Το πρόβλημα της πολύπλοκης τεχνικής
Πολλές πολεμικές τέχνες έχουν καταλήξει να επικεντρώνονται υπερβολικά σε μια δήθεν «επιστημονική προσέγγιση», ξεχνώντας για ποιον λόγο δημιουργήθηκαν αρχικά τα συστήματα μάχης σώμα με σώμα.
Αν σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η ιστορική μάχη σώμα με σώμα δεν δημιουργήθηκε για πνευματική ανάπτυξη, πολιτιστική ανάδειξη, άθληση ή επίδειξη.
Δημιουργήθηκε για να εξουδετερώνει τον εχθρό γρήγορα και αποτελεσματικά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η σημερινή εκπαίδευση πολιτών πρέπει να διδάσκει τέτοια πράγματα με στρατιωτικό ή εγκληματικό τρόπο. Το αντίθετο.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να καταλάβουμε πως η πραγματική βία δεν ενδιαφέρεται για περίτεχνες απαντήσεις.
Μια απλή, άμεση και αποτελεσματική μέθοδος, καλά εκτελεσμένη, ειδικά όταν εφαρμόζεται με αιφνιδιασμό, τέχνασμα και καθαρή πρόθεση, μπορεί να είναι πολύ πιο ρεαλιστική από πενήντα εντυπωσιακές τεχνικές.
Οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν μαχαίρι δεν είναι εκπαιδευμένοι
Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που έχουν χρησιμοποιήσει μαχαίρι σε θυμό ή σε εγκληματική πράξη δεν έχουν εκπαιδευτεί σε στρατό, ειδικές δυνάμεις ή μυστικές υπηρεσίες.
Δεν χρειάστηκαν «τέχνη».
Δεν χρειάστηκαν σύστημα.
Δεν χρειάστηκαν διπλώματα.
Άρπαξαν το αντικείμενο, το έσφιξαν στο χέρι και το χρησιμοποίησαν με άγρια πρόθεση.
Αυτό είναι που σοκάρει πολλούς ανθρώπους: το απλό μπορεί να είναι φρικτά αποτελεσματικό όταν συνοδεύεται από βία, πρόθεση, αιφνιδιασμό και επανάληψη.
Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι «μάστερ» για να είναι επικίνδυνος με μαχαίρι.
Ακόμη και ένας ανεκπαίδευτος άνθρωπος με μαχαίρι είναι πολύ σοβαρή απειλή.
Αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο.
Ούτε οι επαγγελματίες ζουν στον μύθο του knife fighting
Ακόμη και σε στρατιωτικό ή επαγγελματικό πλαίσιο, το μαχαίρι δεν είναι το κύριο επιχειρησιακό όπλο.
Οι ειδικές δυνάμεις και οι πράκτορες δεν περνούν συνήθως μακροσκελή προγράμματα «μαχαιρομαχίας» για να λύσουν προβλήματα με τη λεπίδα. Η επιχειρησιακή πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Οι σοβαροί εκπαιδευτές γνωρίζουν ότι τα βασικά, όταν εφαρμόζονται με άγρια πρόθεση, μπορούν να πετύχουν. Δεν δίνουν έμφαση στη μονομαχία με μαχαίρι, διότι οι επαγγελματίες που εκπαιδεύονται πραγματικά για χρήση όπλων λειτουργούν κυρίως με τέχνασμα, έκπληξη και ενέδρα.
Και εδώ υπάρχει μια δυσάρεστη αλήθεια:
Αυτή είναι ακριβώς η ίδια λογική που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα κοινωνικό αρπακτικό απέναντι σε ανυποψίαστο θύμα.
Όχι τίμια μονομαχία.
Όχι τεχνική ανταλλαγή.
Όχι αθλητική σύγκρουση.
Πλεονέκτημα.
Έκπληξη.
Ενέδρα.
Υποταγή.
Η πραγματική πρόκληση δεν είναι η τεχνική
Η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν άνθρωπο που μιλά για χρήση μαχαιριού δεν είναι η τεχνική.
Είναι το ψυχικό όριο.
Μπορεί πραγματικά να το χρησιμοποιήσει;
Μπορεί να παραμείνει λειτουργικός υπό ακραίο στρες;
Μπορεί να ελέγξει τη βία του;
Μπορεί να σταματήσει όταν πρέπει;
Μπορεί να εξηγήσει νομικά γιατί έκανε ό,τι έκανε;
Μπορεί να ζήσει με τις συνέπειες;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν πουλάνε εύκολα.
Δεν είναι θεαματικές.
Δεν εντυπωσιάζουν τον «κομάντο του καναπέ».
Γι’ αυτό οι αρχιμάστερ προτιμούν να πουλάνε κάτι πιο εντυπωσιακό: τεχνικές, ροές, μυστικά, γωνίες, ονόματα, συστήματα και «υψηλή τέχνη».
Το απλό και άγριο δεν πουλά τόσο καλά.
Το μυστηριώδες πουλάει.
Το πρόβλημα για τους πολίτες στην Ελλάδα
Εδώ αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα.
Μιλάμε για πολίτες.
Και ειδικά για πολίτες στην Ελλάδα.
Η ελληνική νομοθεσία απαγορεύει την οπλοφορία. Αυτό κάνει τη διδασκαλία χρήσης μαχαιριού σε πολίτες για αυτοάμυνα μια παράδοξη και πολύ επικίνδυνη πρακτική.
Δηλαδή τι ακριβώς διδάσκεται;
Πώς να γίνει κάποιος «μαχαιροβγάλτης»;
Πώς να κουβαλά παράνομα όπλο;
Πώς να χρησιμοποιεί θανατηφόρο αντικείμενο και μετά να πείσει τον νόμο ότι το έκανε με φειδώ;
Αυτά δεν είναι θεωρητικά ερωτήματα.
Είναι απολύτως πρακτικά.
Ο πολίτης πρέπει να ρωτήσει:
Αξίζει τις νομικές συνέπειες;
Αξίζει να στιγματιστεί ως άνθρωπος που οπλοφορεί;
Αξίζει να βρεθεί αντιμέτωπος με κατηγορίες οπλοκατοχής, οπλοφορίας και οπλοχρησίας;
Και αυτά είναι μόνο τα πρώτα ερωτήματα.
Υπάρχουν και σοβαρότερα.
Το επιχείρημα «να μάθω για να ξέρω να αμυνθώ»
Υπάρχει ένα συχνό επιχείρημα:
«Αν δεν μάθω πώς χρησιμοποιείται ένα μαχαίρι, πώς θα ξέρω να αμυνθώ άοπλος απέναντι σε κάποιον που το χρησιμοποιεί;»
Ακούγεται λογικό.
Αλλά δεν είναι αρκετό.
Διότι το ότι έμαθες θεωρητικά πώς χρησιμοποιείται ένα μαχαίρι δεν αποδεικνύει ότι μπορείς να αμυνθείς απέναντί του.
Και το ότι έμαθες να χρησιμοποιείς ένα εργαλείο σε ασφαλές περιβάλλον με συνεργάσιμο αντίπαλο δεν σημαίνει ότι κατάλαβες την πραγματική βία, την ενέδρα, τον αιφνιδιασμό, το στρες, το σοκ και την απρόβλεπτη χρήση του.
Είτε είσαι ένοπλος είτε άοπλος, η κατάσταση απέναντι σε μαχαίρι δεν είναι υπέρ σου.
Αυτό το σημείο πρέπει να το κρατήσουμε.
Ο W.E. Fairbairn, άνθρωπος με τεράστια πρακτική εμπειρία, είχε διατυπώσει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει σίγουρη άμυνα απέναντι στο μαχαίρι.
Αυτό πρέπει να αρκεί για να χαμηλώσουν οι φωνές όσων υπόσχονται βεβαιότητες.
Άοπλος απέναντι σε μαχαίρι
Βεβαίως υπάρχουν άνθρωποι που επέζησαν άοπλοι από επίθεση με μαχαίρι.
Υπάρχουν τέτοια περιστατικά.
Υπάρχουν βίντεο.
Υπάρχουν αφηγήσεις.
Υπάρχουν εξαιρέσεις.
Όμως για κάθε άνθρωπο που επέζησε, υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν τα κατάφεραν.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι:
Και αν ένας από αυτούς είσαι εσύ;
Η στατιστική δεν παρηγορεί αυτόν που βρίσκεται στο περιστατικό.
Η πιθανότητα δεν σώζει από μόνη της.
Η εκπαίδευση δεν εγγυάται αποτέλεσμα.
Η τεχνική δεν καταργεί τον κίνδυνο.
Γι’ αυτό, η σοβαρή προσέγγιση δεν είναι να καλλιεργούμε ψεύτικη σιγουριά, αλλά να διδάσκουμε ρεαλισμό, αποφυγή, απόσταση, διαφυγή και πολύ περιορισμένες, απλές αρχές επιβίωσης όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Το πρόβλημα του ασφαλούς περιβάλλοντος
Πουθενά δεν έχει αποδειχθεί με σιγουριά ότι μαθαίνοντας να χρησιμοποιούμε μαχαίρι σε θεωρητικό επίπεδο, με συνεργάσιμους αντιπάλους, σε ασφαλές περιβάλλον χωρίς ενέδρες και εκπλήξεις, αποκτούμε πραγματική ικανότητα άμυνας απέναντι σε αποφασισμένο δράστη με μαχαίρι.
Αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα.
Η αίθουσα είναι ασφαλής.
Ο συνασκούμενος συνεργάζεται.
Το σενάριο είναι γνωστό.
Η επίθεση είναι συχνά προκαθορισμένη.
Το όπλο είναι εκπαιδευτικό.
Δεν υπάρχει πραγματική πρόθεση.
Δεν υπάρχει αιφνιδιασμός.
Δεν υπάρχει ενέδρα.
Δεν υπάρχει φόβος θανάτου.
Δεν υπάρχει νομικό βάρος.
Δεν υπάρχει αίμα.
Δεν υπάρχει χάος.
Άρα, τι ακριβώς αποδεικνύεται;
Αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος μπορεί να εκτελέσει τεχνικές σε εκπαιδευτικό περιβάλλον.
Όχι ότι μπορεί να επιβιώσει από πραγματική επίθεση.
Απουσία, αποφυγή, απόδραση
Στατιστικά και αντικειμενικά, η πιθανότητα να δεχθεί κάποιος επίθεση αυξάνεται όταν ζει, εργάζεται ή κινείται σε ανάλογα περιβάλλοντα.
Εκεί η κοινή λογική επιβάλλει το γνωστό τρίπτυχο:
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Αν δεν είσαι εκεί, δεν δέχεσαι επίθεση.
Αν μπορείς να αποφύγεις, δεν εμπλέκεσαι.
Αν μπορείς να αποδράσεις, φεύγεις.
Αυτό δεν είναι δειλία.
Είναι στρατηγική.
Είναι σοβαρή αυτοπροστασία.
Είναι η βάση πριν από κάθε συζήτηση για φυσική αυτοάμυνα.
Το περιβόητο «ναΐφ φαΐτινγκ»
Αν φτάσουμε στο περιβόητο «knife fighting», δηλαδή στη μονομαχία με μαχαίρια, τα πράγματα γίνονται σχεδόν γελοία ως πολιτικό σενάριο και τραγικά ως πραγματικό γεγονός.
Δύο άνθρωποι, και οι δύο με μαχαίρι, σε κοντινή απόσταση, βρίσκονται σε κατάσταση εξαιρετικής αβεβαιότητας.
Μοιάζει με μπλέντερ.
Ο τραυματισμός ή ο θάνατος είναι πολύ κοντά.
Είναι εύκολο για όσους δεν έχουν δώσει μάχη επιβίωσης να λένε μεγάλα λόγια.
Στην κοινότητα του Combatives Group λέμε:
Η απόσταση είναι φίλος.
Και εδώ γεννιέται το ερώτημα:
Τι συνέβη στο «τρεχάτε ποδαράκια μου»;
Αν μπορείς να φύγεις, γιατί να μείνεις;
Κάποιος θα ρωτήσει:
«Τι γίνεται αν δεν μπορείς;»
Για το Combatives Group, αυτή είναι λάθος πρώτη ερώτηση.
Η πιο σωστή και πιο ρεαλιστική ερώτηση είναι:
Πόσοι πολίτες στην Ελλάδα έχουν πραγματικά δεχθεί επίθεση για ληστεία ή με δολοφονική πρόθεση από μαχαιροβγάλτη;
Όχι για να αγνοηθεί ο κίνδυνος.
Αλλά για να μη μετατρέψουμε έναν υπαρκτό αλλά ειδικό κίνδυνο σε εμπορική τρομολαγνεία.
Η εκμετάλλευση του φόβου
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι «ειδικοί μάστερ στα μαχαίρια» προτιμούν να παίζουν με τους φόβους των ανθρώπων.
Υπονοούν ότι παντού υπάρχουν ορδές κακοποιών που θέλουν να επιτεθούν με μαχαίρι σε ανυποψίαστους πολίτες.
Η τρομολαγνεία πουλάει.
Ο φόβος πουλάει.
Το «μυστικό σύστημα» πουλάει.
Η «θανατηφόρα τεχνική» πουλάει.
Το «κανείς άλλος δεν ξέρει αυτό» πουλάει.
Όμως για τον πολίτη, τέτοια εκπαίδευση μπορεί να λειτουργήσει σαν απατηλό φυλαχτό.
Τον κάνει να νιώθει ασφαλέστερος χωρίς να είναι πραγματικά ασφαλέστερος.
Τον κάνει να πιστεύει ότι κατέχει λύση, ενώ στην πραγματικότητα κατέχει φαντασίωση.
Και η φαντασίωση απέναντι στο μαχαίρι είναι επικίνδυνη.
Πού δοκιμάστηκαν όλα αυτά;
Ακόμη κι αν κάποιος θέλει να μάθει τέτοιες δεξιότητες αποκλειστικά για γνώση, χωρίς πρόθεση χρήσης, υπάρχει ένα τεράστιο ερώτημα:
Πού δοκιμάστηκαν αυτά που διδάσκει ο εκπαιδευτής;
Πότε;
Σε ποιον;
Σε ποιο πραγματικό πλαίσιο;
Χωρίς να το μυριστεί ο νόμος;
Αν ο εκπαιδευτής ισχυρίζεται ότι ξέρει θανάσιμες τεχνικές με μαχαίρι, από πού ακριβώς το ξέρει;
Αν δεν τις έχει δοκιμάσει, πώς ξέρει;
Αν τις έχει δοκιμάσει, πού είναι οι συνέπειες;
Αν τις έμαθε από άλλον, ποιος ήταν αυτός;
Τι έκανε;
Πού το δοκίμασε;
Σε ποιο νομικό πλαίσιο;
Αυτές είναι δυσάρεστες ερωτήσεις.
Αλλά είναι δίκαιες.
Όταν το προϊόν που πωλείται αφορά θανατηφόρα βία, η επιμέλεια πρέπει να είναι αυστηρή.
Πολίτες, όχι μαχαιροβγάλτες
Πρέπει να θυμόμαστε ότι μιλάμε για πολίτες.
Υποτίθεται ότι διδάσκονται αυτά για αυτοάμυνα.
Ακόμη κι αν αποφάσιζαν να αψηφήσουν τον νόμο και να φέρουν ή να χρησιμοποιήσουν μαχαίρι, θα έπρεπε να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους ώστε να το χρησιμοποιήσουν σε αυστηρά αναγκαίο επίπεδο.
Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο.
Υπό ακραίο στρες, το σώμα και το μυαλό δεν λειτουργούν όπως στην αίθουσα.
Η θεωρία καταρρέει.
Η λεπτή τεχνική δυσκολεύει.
Η κρίση επηρεάζεται.
Η αναλογία θολώνει.
Ο φόβος και ο θυμός μπορούν να οδηγήσουν σε υπέρβαση.
Και η υπέρβαση τιμωρείται.
Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος που φέρει και χρησιμοποιεί μαχαίρι μπορεί να κατηγορηθεί για παράνομη οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία.
Και ακόμη κι αν ισχυριστεί αυτοάμυνα, θα πρέπει να εξηγήσει γιατί ήταν αναγκαίο, γιατί ήταν ανάλογο, γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση και γιατί σταμάτησε όταν έπρεπε.
Αυτοάμυνα δεν σημαίνει θανάτωση
Αυτοάμυνα κατά τον νόμο δεν σημαίνει απαραίτητα «σκοτώνω τον επιτιθέμενο».
Για το Combatives, σημαίνει ότι κάνω τον επιτιθέμενο απρόθυμο ή ανίκανο να συνεχίσει τη βία εναντίον μου.
Το μέτρο της δύναμης πρέπει να είναι όσο χρειάζεται για να σταματήσει η επίθεση.
Όχι περισσότερο.
Αν χρησιμοποιηθεί περισσότερη βία από όση είναι απαραίτητη, η πράξη μπορεί να θεωρηθεί εκδίκηση.
Και η εκδίκηση δεν είναι αυτοάμυνα.
Αυτό είναι κρίσιμο.
Πολλοί εκπαιδευτές δεν το καλύπτουν.
Δεν πουλάει.
Δεν είναι «σέξι».
Δεν εντυπωσιάζει.
Δεν κάνει τον μαθητή να νιώθει θανατηφόρος.
Όμως είναι η διαφορά ανάμεσα στην αυτοπροστασία και στη νομική καταστροφή.
Το τελικό συμπέρασμα
Η πραγματική χρήση μαχαιριού δεν είναι αυτό που παρουσιάζουν οι περισσότεροι «μάστερ».
Δεν είναι όμορφη.
Δεν είναι τεχνικά καθαρή.
Δεν είναι αθλητική.
Δεν είναι μονομαχία.
Δεν είναι ασφαλές εκπαιδευτικό παιχνίδι.
Στη βία του δρόμου, το μαχαίρι συνδέεται συχνά με ένστικτο, στρες, θυμό, εγκληματική πρόθεση, αιφνιδιασμό, ενέδρα, απλότητα και αγριότητα.
Ο πολίτης που νομίζει ότι θα λύσει το πρόβλημα της ασφάλειας μαθαίνοντας «χρήση μαχαιριού» μπορεί να μπαίνει σε ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα.
Νομικά.
Πρακτικά.
Ηθικά.
Ψυχολογικά.
Η σοβαρή αυτοπροστασία δεν ξεκινά από τη λεπίδα.
Ξεκινά από την εκτίμηση κινδύνου, την αποφυγή, την απόσταση, την απουσία, την απόδραση, την επίγνωση, τη νομική κατανόηση και την αποδόμηση των μύθων.
Ό,τι φαινομενικά λάμπει μπορεί επίσης να μετατραπεί σε σκατά.
Ποιοι πραγματικά γνωρίζουν τη χρήση μαχαιριού;
Τόσα πολλά έχουν γραφτεί για τη χρήση του μαχαιριού, που έχει γίνει πλέον δύσκολο να διακρίνει κανείς τι είναι πραγματικό και τι δεν είναι.
Τι είναι αλήθεια και τι είναι εμπορικός μύθος.
Τι λειτουργεί και τι απλώς φαίνεται όμορφο στην αίθουσα.
Τι ανήκει στη βία του δρόμου και τι ανήκει στη φαντασία ανθρώπων που δεν έχουν γνωρίσει τέτοια βία.
Η πραγματικότητα, όπως αποδεικνύεται στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων όπου έχει χρησιμοποιηθεί μαχαίρι, είναι ότι ο τρόπος χρήσης του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ένστικτο και το ψυχολογικό στρες.
Ρόλο παίζουν επίσης η κατάσταση και η περίσταση.
Πού γίνεται.
Πότε γίνεται.
Ποιος το χρησιμοποιεί.
Γιατί το χρησιμοποιεί.
Τι ψυχική κατάσταση έχει.
Τι απόσταση υπάρχει.
Υπάρχει θυμός;
Υπάρχει φόβος;
Υπάρχει εγκληματική πρόθεση;
Υπάρχει ενέδρα;
Υπάρχει πανικός;
Υπάρχει προσπάθεια ληστείας, εκδίκησης, ελέγχου ή υποταγής;
Αυτά παίζουν τεράστιο ρόλο.
Πολύ μεγαλύτερο από την πολιτισμική προέλευση, το «στυλ» ή την ποικιλόμορφη τεχνική κατάρτιση που προβάλλεται τόσο έντονα.
Η τεχνική μπορεί να έχει κάποια θέση.
Αλλά στην πραγματική χρήση μαχαιριού, όπως εμφανίζεται στις περισσότερες βίαιες πράξεις, η τεχνική κατάρτιση συχνά παίζει τελευταίο ρόλο.
Αυτό είναι το αντίθετο από ό,τι πουλιέται.
Εκεί όπου δίνεται η μεγαλύτερη εμπορική έμφαση, ίσως βρίσκεται το λιγότερο σημαντικό στοιχείο.
Και εκεί όπου δίνεται η μικρότερη έμφαση —ένστικτο, στρες, πρόθεση, συνθήκες, αιφνιδιασμός, ψυχική κατάσταση— βρίσκεται συχνά η πραγματική ουσία.
Η σύγχυση που δημιούργησαν οι «πολεμικές τέχνες»
Ένας από τους πραγματικούς ενόχους για αυτή τη σύγχυση είναι η σύγχρονη κοινότητα των λεγόμενων «πολεμικών τεχνών».
Δεν αναφερόμαστε εδώ σε κάθε σχολή, κάθε δάσκαλο ή κάθε ασκούμενο.
Αναφερόμαστε στη βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από το μυστήριο, το θέαμα, την αυθεντία, τις μυστικές γνώσεις και τη διαρκή ανάγκη του μαθητή να πιστέψει ότι μαθαίνει κάτι που τον κάνει ξεχωριστό.
Η τάση πολλών ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι είναι μάστερ του μαχαιριού μάχης είναι να πουλήσουν μια δήθεν «μυστική» ή «αποκλειστική» τέχνη.
Μια δεξιότητα που υποτίθεται ότι δεν κατέχουν οι άλλοι.
Ένα σύστημα που υποτίθεται ότι σώθηκε από αρχαίους πολεμιστές, μυστικές υπηρεσίες, ειδικές μονάδες, παλιά σχολεία ή άγνωστους δασκάλους.
Και αυτό πουλάνε σε εύπιστους ανθρώπους που θέλουν να πιστέψουν ότι θα αποκτήσουν κάτι που οι υπόλοιποι δεν έχουν.
Αυτό είναι πολύ ισχυρό ψυχολογικό δόλωμα.
Ο μαθητής δεν αγοράζει μόνο τεχνική.
Αγοράζει ταυτότητα.
Αγοράζει αίσθηση ανωτερότητας.
Αγοράζει μυστικότητα.
Αγοράζει την ιδέα ότι ξέρει κάτι επικίνδυνο.
Αγοράζει, τελικά, ένα αφήγημα.
Όμως αν γίνει πιο προσεκτική εξέταση των περισσότερων από αυτούς τους ανθρώπους, οι επίδοξοι μαθητές συχνά ανακαλύπτουν κάτι απογοητευτικό.
Πολλοί από αυτούς τους «μάστερ» δεν έχουν παίξει ούτε ένα γερό ξύλο στον δρόμο.
Πόσο μάλλον να έχουν εμπειρία πραγματικής χρήσης μαχαιριού.
Αποτελούνται από μια στολή.
Συχνά από πολλές όμορφα πλαισιωμένες κόλλες χαρτί στον τοίχο.
Από έναν τρανταχτό τίτλο.
Από ορολογία.
Από τελετουργικό.
Από μια αίθουσα όπου οι άνθρωποι τους αποδέχονται ως αυθεντία επειδή δεν ξέρουν πώς να τους ελέγξουν.
Και αυτά τα αντικείμενα οδηγούν ελπιδοφόρα «κομάντο» να πιστεύουν ότι ο μάστερ ξέρει για τι πράγμα μιλάει.
Η άγνοια από μόνη της δεν είναι μεμπτή.
Όλοι αγνοούμε κάτι μέχρι να το μάθουμε.
Όμως η έλλειψη δέουσας επιμέλειας στην έρευνα είναι πρόβλημα.
Πριν εμπιστευθεί κάποιος άνθρωπο που του πουλά δεξιότητες θανατηφόρας βίας, έχει υποχρέωση απέναντι στον εαυτό του να ρωτήσει:
Ποιος είναι;
Τι έχει κάνει;
Πού το έμαθε;
Πού το δοκίμασε;
Σε ποιο πλαίσιο;
Ποιος τον ελέγχει;
Τι νομικές συνέπειες θα είχε αν αυτά που λέει είναι αληθινά;
Και αν δεν είναι αληθινά, γιατί τα διδάσκει;
Πού είναι το πρόβλημα;
Το πρόβλημα με πολλές πολύπλοκες πολεμικές τέχνες είναι ότι πλέον επικεντρώνονται υπερβολικά σε μια τάχα «επιστημονική προσέγγιση».
Αναλύουν ασταμάτητα.
Κατηγοριοποιούν ασταμάτητα.
Ονομάζουν ασταμάτητα.
Προσθέτουν τεχνικές.
Προσθέτουν αντιτεχνικές.
Προσθέτουν παραλλαγές.
Προσθέτουν ροές.
Προσθέτουν μορφές.
Και κάπου εκεί ξεχνούν τη χρήση για την οποία δημιουργήθηκαν αρχικά τα συστήματα μάχης σώμα με σώμα.
Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Η ιστορική μάχη σώμα με σώμα αναπτύχθηκε για να εξουδετερώνει τον εχθρό όσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά γίνεται.
Όχι για πνευματική ανάπτυξη.
Όχι για πολιτιστική ανάδειξη.
Όχι για άθληση.
Όχι για επίδειξη.
Και σίγουρα όχι για να επιδείξουμε πενήντα τρόπους να κάνουμε το απλούστερο πράγμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η σημερινή εκπαίδευση πολιτών πρέπει να μετατραπεί σε στρατιωτική ή εγκληματική εκπαίδευση.
Αντιθέτως.
Σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ψέματα για τη φύση της βίας.
Η πραγματική βία δεν σέβεται τις τεχνικές συλλογές.
Δεν σέβεται τα διπλώματα.
Δεν σέβεται τις βαθμίδες.
Δεν σέβεται την αισθητική της αίθουσας.
Δεν σέβεται τον εγωισμό μας.
Μία απλή, άμεση και αποτελεσματική μέθοδος, καλά εκτελεσμένη, μπορεί να λειτουργήσει πολύ καλύτερα από έναν κατάλογο τεχνικών.
Ειδικά όταν εφαρμόζεται αιφνιδιαστικά, με τέχνασμα και με καθαρή πρόθεση.
Αυτό είναι σκληρό, πεζό και αντι-θεαματικό.
Ακριβώς γι’ αυτό δεν πουλάει τόσο εύκολα όσο το «μυστικό σύστημα».
Η πραγματική χρήση από πολίτες και εγκληματίες
Είναι άκρως σημαντικό να εκτιμήσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που έχουν χρησιμοποιήσει μαχαίρι σε κατάσταση θυμού ή για έγκλημα δεν έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση.
Δεν εκπαιδεύτηκαν σε στρατό.
Δεν εκπαιδεύτηκαν σε μυστική υπηρεσία.
Δεν πέρασαν από ειδική μονάδα.
Δεν μελέτησαν ιστορικά στυλ.
Δεν έκαναν πολυετή εκπαίδευση.
Απλώς έσφιξαν το όπλο στην παλάμη και το χρησιμοποίησαν.
Συχνά επαναλαμβανόμενα.
Συχνά άγρια.
Συχνά με πανικό, θυμό, φόβο ή εγκληματική πρόθεση.
Συχνά με την ίδια βασική κίνηση ξανά και ξανά.
Αυτό είναι το σημείο που πολλοί δεν θέλουν να πιστέψουν.
Διότι αν το πιστέψουν, τότε καταρρέει η ιδέα ότι το μαχαίρι χρειάζεται υψηλή τέχνη για να είναι επικίνδυνο.
Δεν χρειάζεται.
Ακόμη και ένας ανεκπαίδευτος άνθρωπος με μαχαίρι είναι εξαιρετικά επικίνδυνος.
Αν κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να το πιστέψει, μπορεί να αναζητήσει πραγματικές καταγραφές επιθέσεων με μαχαίρι. Θα δει γρήγορα ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από τις σχολικές επιδείξεις.
Δεν θα δει «υψηλή τέχνη».
Θα δει άγρια πρόθεση.
Θα δει βία.
Θα δει χάος.
Θα δει ελάχιστη τεχνική και πολλή αποφασιστικότητα.
Μηδέν εκπαίδευση.
Μόνο άγρια πρόθεση.
Ούτε οι ειδικές δυνάμεις ζουν στη φαντασία της μαχαιρομαχίας
Ακόμη και σε παγκόσμια κλίμακα, ούτε οι ειδικές δυνάμεις στρατών ούτε οι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών εκπαιδεύονται συνήθως σε μακροσκελή προγράμματα μαχαιρομαχίας.
Γιατί;
Επειδή η επιχειρησιακή χρήση του μαχαιριού είναι ελάχιστη συγκριτικά με τα κύρια όπλα τους.
Το τυφέκιο, το πιστόλι, η τακτική, η ομάδα, η κάλυψη, η επικοινωνία, η απόσταση και τα επιχειρησιακά μέσα έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Το μαχαίρι μπορεί να έχει ειδική θέση.
Αλλά δεν είναι η κεντρική λύση.
Οι ευφυείς, γνώστες και έμπειροι εκπαιδευτές γνωρίζουν ότι τα βασικά, εφαρμοσμένα με άγρια πρόθεση, μπορούν να πετύχουν.
Δεν δίνουν έμφαση στη μονομαχία με μαχαίρι.
Ή, Ελληνιστί, στο «ναΐφ φαΐτινγκ».
Γιατί;
Διότι όσοι επαγγελματίες εκπαιδεύονται πραγματικά για τέτοια πράγματα, εκπαιδεύονται κυρίως για να αποκτήσουν πλεονέκτημα.
Τέχνασμα.
Έκπληξη.
Ενέδρα.
Όχι τίμια ανταλλαγή τεχνικών.
Όχι αθλητική μονομαχία.
Όχι «έλα να δούμε ποιος ξέρει περισσότερο».
Σημειώστε ότι αυτή είναι και η ίδια προσέγγιση που χρησιμοποιεί ένα αρπακτικό της κοινωνίας απέναντι στα άτυχα θύματά του.
Το αρπακτικό δεν ενδιαφέρεται για δίκαιη αναμέτρηση.
Ενδιαφέρεται για επιτυχία.
Και η επιτυχία του στηρίζεται συχνά στο να χτυπήσει όταν το θύμα δεν είναι έτοιμο.
Η πραγματική πρόκληση δεν είναι η τεχνική
Η πρόκληση για κάθε άνθρωπο που εκπαιδεύεται να χρησιμοποιεί μαχαίρι δεν είναι η τεχνική που χρησιμοποιεί.
Είναι οι ψυχικές ποιότητες που χρειάζεται για να το χρησιμοποιήσει.
Αυτό είναι το σημείο που αποφεύγεται περισσότερο.
Διότι δεν πουλάει εύκολα.
Ο μαθητής θέλει τεχνικές.
Θέλει να νιώθει ότι μαθαίνει κάτι μυστικό.
Θέλει να κρατήσει αντικείμενο.
Θέλει να κάνει ροές.
Θέλει να εντυπωσιαστεί.
Θέλει να πιστέψει ότι γίνεται επικίνδυνος.
Όμως η πραγματική ερώτηση είναι διαφορετική:
Μπορεί πραγματικά να το χρησιμοποιήσει;
Μπορεί να λειτουργήσει με αυτό υπό ακραίο στρες;
Μπορεί να διατηρήσει κρίση;
Μπορεί να ελέγξει τη βία;
Μπορεί να σταματήσει;
Μπορεί να εξηγήσει νομικά γιατί το έκανε;
Μπορεί να ζήσει ψυχολογικά με το αποτέλεσμα;
Μπορεί να δεχθεί τις συνέπειες;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι «σέξι».
Δεν είναι ωραίες για διαφήμιση.
Δεν χωρούν εύκολα σε αφίσα σεμιναρίου.
Γι’ αυτό οι αρχιμάστερ δεν μπορούν να πουλήσουν κάτι τόσο πεζό.
Και τα επίδοξα «κομάντα» απαιτούν περισσότερα.
Θέλουν κάτι που να φαίνεται εντυπωσιακό.
Θέλουν να δουν τεχνικές αρκετά εντυπωσιακές ώστε να πιστέψουν ότι ο δάσκαλος διδάσκει μια «υψηλότατη μορφή τέχνης».
Έτσι το προϊόν γίνεται όμορφο.
Μυστικό.
Θανατηφόρο.
Εντυπωσιακό.
Και πολύ συχνά, επικίνδυνα άσχετο με την πραγματικότητα.
Μερικές αλήθειες για τη χρήση μαχαιριού
Εδώ αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα.
Μιλάμε για πολίτες.
Και ειδικά για πολίτες στην Ελλάδα.
Η ελληνική νομοθεσία απαγορεύει την οπλοφορία. Αυτό από μόνο του κάνει την πρακτική της διδασκαλίας χρήσης μαχαιριού σε πολίτες εξαιρετικά παράδοξη.
Δηλαδή τι ακριβώς διδάσκεται;
Να δηλώνει κανείς επάγγελμα «μαχαιροβγάλτης»;
Να κουβαλά παράνομα μαχαίρι;
Να το χρησιμοποιεί και μετά να εξηγεί ότι ήταν «αυτοάμυνα»;
Να μπει σε έναν νομικό εφιάλτη επειδή κάποιος του πούλησε φαντασίωση;
Σίγουρα μπορεί κάποιος να φέρει παράνομα ένα μαχαίρι.
Το ότι μπορεί να το κάνει, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει.
Ο πολίτης οφείλει να κάνει δύο βασικά ερωτήματα:
Αξίζει τις νομικές συνέπειες και τις προεκτάσεις αυτών;
Και αν συλληφθώ με μαχαίρι ή πιστόλι, αξίζει να στιγματιστώ ως «μαχαιροβγάλτης», «οπλοφόρος» ή ύποπτο στοιχείο;
Αυτά είναι μόνο τα πρώτα ερωτήματα.
Υπάρχουν ακόμη σημαντικότερα.
Τι θα γίνει αν το χρησιμοποιήσω;
Τι θα γίνει αν το πάρει ο άλλος;
Τι θα γίνει αν η κατάσταση κλιμακωθεί επειδή το έδειξα;
Τι θα γίνει αν ο εισαγγελέας θεωρήσει ότι πήγα έτοιμος για ένοπλη σύγκρουση;
Τι θα γίνει αν τραυματιστεί σοβαρά ή πεθάνει κάποιος;
Τι θα γίνει αν έκανα περισσότερο από όσο χρειαζόταν;
Τι θα γίνει αν δεν μπορώ να αποδείξω ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή;
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες.
Είναι η ουσία.
Το combatives.gr έχει ήδη σχετικό άρθρο που ασχολείται ακριβώς με τις συνέπειες της οπλοφορίας και της χρήσης μαχαιριού σε αυτοάμυνα.
Το επιχείρημα της εκμάθησης για άμυνα
Από την άλλη πλευρά, υπάρχει συχνά το επιχείρημα:
«Αν δεν μάθει κανείς πώς να χρησιμοποιεί ένα μαχαίρι, πώς θα γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει άοπλος κάποιον επιτιθέμενο που ενδεχομένως χρησιμοποιήσει μαχαίρι πάνω του;»
Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν κοινή λογική.
Αλλά χρειάζεται προσοχή.
Είτε είστε ένοπλος είτε άοπλος, όπως απαιτεί ο νόμος, η κατάσταση σίγουρα δεν είναι υπέρ σας.
Ό,τι κι αν ξέρετε.
Γιατί;
Διότι οι πραγματικοί ειδικοί έχουν μιλήσει πολύ καθαρά.
Ο W.E. Fairbairn, άνθρωπος με εμπειρία που δεν μπορεί εύκολα να αγνοηθεί, είχε πει:
«Δεν υπάρχει σίγουρη άμυνα εναντίον του μαχαιριού».
Μια σύντομη ανάγνωση του ιστορικού αυτού του ανθρώπου αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι δεν μιλούσε θεωρητικά.
Και τι γίνεται αν είστε άοπλοι;
Σίγουρα υπάρχουν περιστατικά όπου άνθρωποι που δέχθηκαν επίθεση με μαχαίρι επέζησαν άοπλοι.
Υπάρχουν και βίντεο.
Υπάρχουν και αφηγήσεις.
Υπάρχουν και περιπτώσεις τύχης, θάρρους, ευκαιρίας, λάθους του επιτιθέμενου ή αποτελεσματικής αντίδρασης.
Όμως αριθμητικά υπάρχει συντριπτικά μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων που δεν τα κατάφεραν.
Το ερώτημα που γεννιέται αμέσως είναι:
Και αν ένας από αυτούς είσαι εσύ;
Αυτό δεν είναι φόβος για τον φόβο.
Είναι σοβαρή εκτίμηση κινδύνου.
Η θεωρία δεν αποδεικνύει πραγματική ικανότητα
Πουθενά δεν έχει αποδείξει κανείς με σιγουριά ότι μπορούμε να αμυνθούμε καλύτερα απέναντι σε μαχαίρι επειδή έχουμε μάθει θεωρητικά να χρησιμοποιούμε μαχαίρι.
Γιατί;
Διότι τα περισσότερα διδάσκονται σε θεωρητικό επίπεδο.
Με συνεργάσιμους αντιπάλους.
Σε ασφαλές περιβάλλον.
Χωρίς ενέδρες.
Χωρίς εκπλήξεις.
Χωρίς πραγματική πρόθεση.
Χωρίς χάος.
Χωρίς φόβο θανάτου.
Χωρίς νομικό βάρος.
Χωρίς απρόβλεπτη βία.
Άλλο να ξέρεις τι κάνει ένα αντικείμενο.
Άλλο να το αντιμετωπίζεις όταν εμφανίζεται ξαφνικά.
Άλλο να δουλεύεις με συνασκούμενο.
Άλλο να αντιμετωπίζεις άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται αν θα ζήσεις.
Άλλο να παίζεις σε αίθουσα.
Άλλο να βρίσκεσαι σε χώρο όπου μια λάθος απόφαση μπορεί να είναι η τελευταία.
Η εκπαίδευση που δεν ενσωματώνει αυτή τη διαφορά είναι επικίνδυνη, επειδή παράγει αυτοπεποίθηση χωρίς αντίστοιχη πραγματική ικανότητα.
Απουσία, αποφυγή και απόδραση
Στατιστικά και αντικειμενικά, η πιθανότητα να δεχθεί κανείς επίθεση αυξάνεται όταν ζει ή κινείται σε ανάλογα περιβάλλοντα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι παντού ίδιος.
Δεν σημαίνει ότι όλοι κινδυνεύουν το ίδιο.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε σε παράνοια.
Σημαίνει ότι το περιβάλλον έχει σημασία.
Η ώρα έχει σημασία.
Η περιοχή έχει σημασία.
Η παρέα έχει σημασία.
Η συμπεριφορά μας έχει σημασία.
Η έκθεση έχει σημασία.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η κοινή λογική και μόνο υπαγορεύει:
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Αν μια περιοχή είναι επικίνδυνη και δεν χρειάζεται να είμαι εκεί, δεν πάω.
Αν μια κατάσταση μυρίζει κακό, δεν μπαίνω.
Αν η ένταση ανεβαίνει, απομακρύνομαι.
Αν υπάρχει έξοδος, τη χρησιμοποιώ.
Αν μπορώ να αποφύγω, αποφεύγω.
Αν μπορώ να φύγω, φεύγω.
Αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό από το να κουβαλά κανείς φαντασίωση ένοπλης μονομαχίας.
Και τώρα, στο περιβόητο «ναΐφ φαΐτινγκ»
Αντιμετωπίζοντας έναν ένοπλο επιτιθέμενο ενώ κρατούν και οι δύο μαχαίρι, η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη.
Δεν γίνεται ξαφνικά ασφαλής επειδή έχετε και εσείς όπλο.
Δεν γίνεται ξαφνικά ελεγχόμενη επειδή έχετε εκπαιδευτεί.
Δεν γίνεται ξαφνικά τίμια επειδή και οι δύο κρατούν κάτι.
Μοιάζει περισσότερο με μπλέντερ.
Είστε πολύ κοντά σε βέβαιο τραυματισμό ή θάνατο.
Είναι εύκολο για όσους δεν έχουν δώσει μάχη επιβίωσης να λένε μεγάλα λόγια.
Από απόσταση.
Μέσα σε αίθουσα.
Μπροστά σε μαθητές.
Στο διαδίκτυο.
Με εκπαιδευτικά μαχαίρια.
Με χρόνο.
Με χαμηλό κόστος λάθους.
Στην κοινότητα του Combatives Group λέμε:
Η απόσταση είναι φίλος.
Και εδώ πρέπει να ρωτήσουμε:
Τι συνέβη στο «τρεχάτε ποδαράκια μου»;
Γιατί να μείνω σε απόσταση θανάτου αν μπορώ να φύγω;
Γιατί να δεχθώ μονομαχία;
Γιατί να παίξω το παιχνίδι του άλλου;
Κάποιος θα απαντήσει:
«Τι γίνεται όμως αν δεν μπορείς;»
Αυτή είναι σημαντική ερώτηση όταν η κατάσταση έχει ήδη κλείσει.
Αλλά ως πρώτο πλαίσιο σκέψης είναι λάθος.
Πιο σωστό είναι να ρωτήσουμε:
Πόσοι άνθρωποι από τα περίπου δέκα εκατομμύρια στην Ελλάδα έχουν δεχθεί επίθεση για ληστεία ή με δολοφονική πρόθεση από μαχαιροβγάλτη;
Η ερώτηση δεν γίνεται για να μειωθεί ο κίνδυνος σε όσους τον αντιμετωπίζουν πραγματικά.
Γίνεται για να τοποθετηθεί ο κίνδυνος στη σωστή του κλίμακα.
Να μη γίνει εμπορικός τρόμος.
Να μη γίνει εργαλείο πώλησης.
Να μη γίνει επιχείρημα για να διδάσκεται σε πολίτες παράνομη ή πρακτικά άσχετη χρήση μαχαιριού.
Η τρομολαγνεία των «ειδικών»
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί «ειδικοί μάστερ στα μαχαίρια» προτιμούν να παίζουν με τους φόβους των ανθρώπων.
Υπονοούν ότι υπάρχουν ορδές κακοποιών που θέλουν να επιτεθούν με μαχαίρι σε ανυποψίαστους πολίτες.
Υπονοούν ότι το μαχαίρι βρίσκεται παντού.
Υπονοούν ότι χωρίς το δικό τους σύστημα είστε χαμένοι.
Υπονοούν ότι αυτοί έχουν τη λύση.
Υπονοούν ότι ξέρουν κάτι που οι άλλοι δεν ξέρουν.
Αυτό είναι πολύ παλιό μάρκετινγκ.
Φόβος πρώτα.
Λύση μετά.
Πληρωμή στο τέλος.
Διδάσκοντας απλούς πολίτες αληθοφανείς «υπέρ μυστικές θανατηφόρες τεχνικές με μαχαίρι», προσφέρουν συχνά ένα απατηλό φυλαχτό.
Ο μαθητής νιώθει ότι έχει προστασία.
Όμως το φυλαχτό δεν σταματά πραγματική λεπίδα.
Δεν σταματά εισαγγελέα.
Δεν σταματά συνέπειες.
Δεν σταματά πανικό.
Δεν σταματά υπέρβαση βίας.
Δεν σταματά την πραγματικότητα.
Το σχετικό άρθρο για τη διαχείριση φόβου ή κινδύνου έχει ιδιαίτερη αξία εδώ, επειδή η σοβαρή αυτοπροστασία δεν πρέπει να χτίζεται πάνω στον φόβο ως εμπορικό εργαλείο, αλλά πάνω στην πραγματική διαχείριση κινδύνου.
Πού, πότε και σε ποιον δοκιμάστηκαν;
Ακόμη και αν ένας άνθρωπος ήθελε να εκπαιδευτεί απλώς για να γνωρίζει θεωρητικά τέτοιες δεξιότητες, χωρίς να έχει ποτέ την παραμικρή πρόθεση ή πιθανότητα χρήσης τους, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτά που διδάσκει ο μάστερ Fu-Ma-Ra αξίζουν έστω και μία δεκάρα.
Το ερώτημα είναι ωμό:
Πότε, πού και σε ποιον τα έχει δοκιμάσει χωρίς να το μυριστεί ο νόμος;
Αν τα έχει δοκιμάσει σε πραγματικούς ανθρώπους, τότε πού είναι οι συνέπειες;
Αν δεν τα έχει δοκιμάσει, τότε πώς ξέρει ότι λειτουργούν;
Αν τα έμαθε από άλλον, πού τα δοκίμασε εκείνος;
Αν προέρχονται από στρατιωτικό πλαίσιο, γιατί μεταφέρονται σε πολίτες;
Αν προέρχονται από παράδοση, ποια πραγματική επαλήθευση έχουν;
Αν είναι μόνο εκπαιδευτική ροή, γιατί παρουσιάζεται ως πραγματική δεξιότητα επιβίωσης;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν γίνονται για να μειώσουμε την αξία κάθε εκπαιδευτή.
Γίνονται επειδή το αντικείμενο είναι σοβαρό.
Όταν κάποιος διδάσκει πράγματα που μπορούν να οδηγήσουν σε βαριά σωματική βλάβη, θάνατο ή νομική καταστροφή, οι ερωτήσεις πρέπει να είναι σκληρές.
Μιλάμε για πολίτες
Αυτό που πρέπει να έχουμε συνεχώς κατά νου είναι ότι μιλάμε για πολίτες.
Υποτίθεται ότι διδάσκονται αυτά για αυτοάμυνα.
Όχι για πόλεμο.
Όχι για εγκληματική δράση.
Όχι για αποστολή.
Όχι για μονομαχία.
Όχι για εκδίκηση.
Ακόμη και αν επρόκειτο να αψηφήσουν τον νόμο με το να φέρουν ή να χρησιμοποιήσουν μαχαίρι, θα έπρεπε να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους ώστε να το χρησιμοποιήσουν αυστηρά σε αυτοάμυνα.
Αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο.
Γιατί;
Επειδή είναι αποδεδειγμένο ότι το στρες που βιώνει κανείς σε εν δυνάμει θανατηφόρες καταστάσεις καθιστά πολλές θεωρίες και τεχνικές ανέφικτες.
Η αίθουσα είναι μία πραγματικότητα.
Η βία είναι άλλη.
Στην αίθουσα υπάρχει έλεγχος.
Στη βία υπάρχει πανικός.
Στην αίθουσα υπάρχει δάσκαλος.
Στη βία υπάρχει εισαγγελέας.
Στην αίθουσα υπάρχει συνασκούμενος.
Στη βία υπάρχει επιτιθέμενος, θύμα, μάρτυρες, κάμερες, αστυνομία και συνέπειες.
Στην αίθουσα σταματάς όταν τελειώσει η τεχνική.
Στη βία πρέπει να σταματήσεις όταν τελειώσει η αναγκαιότητα.
Αν δεν σταματήσεις, δεν είσαι πλέον σε αυτοάμυνα.
Μπορεί να είσαι σε εκδίκηση.
Αυτοάμυνα δεν σημαίνει να σκοτώσεις
Η αυτοάμυνα κατά τον νόμο δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη «να σκοτώσεις τον επιτιθέμενο».
Για το Combatives, μπορεί να σημαίνει να τον κάνεις απρόθυμο ή ανίκανο να προβεί σε περαιτέρω βία εναντίον σου.
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό.
Σημαίνει ότι ο στόχος δεν είναι η τιμωρία.
Δεν είναι η εκδίκηση.
Δεν είναι η κυριαρχία.
Δεν είναι να αποδείξεις ότι είσαι πιο σκληρός.
Δεν είναι να ολοκληρώσεις μια τεχνική.
Ο στόχος είναι να σταματήσει η άμεση απειλή και να δημιουργηθεί δυνατότητα ασφάλειας.
Σε γενικές γραμμές, μπορείς να χρησιμοποιήσεις το ίδιο μέτρο δύναμης που χρειάζεται για να σταματήσεις τον επιτιθέμενο.
Όχι περισσότερο.
Αν ένα άτομο χρησιμοποιήσει περισσότερο από ό,τι είναι απαραίτητο για να σταματήσει την επίθεση, η πράξη μπορεί να θεωρηθεί εκδίκηση.
Και η εκδίκηση τιμωρείται.
Αυτή η πραγματικότητα δεν είναι ευχάριστη για εμπορική διδασκαλία.
Δεν πουλάει καλά.
Δεν κάνει τον μαθητή να νιώθει «θανατηφόρος».
Δεν τον εντυπωσιάζει.
Δεν ταιριάζει στο μάρκετινγκ ενός «σέξι» προϊόντος.
Γι’ αυτό η κατάρτιση στον τοπικό σύλλογο πολεμικών τεχνών μάλλον δεν καλύπτει ποτέ αυτά τα γεγονότα αρκετά σοβαρά.
Είναι αντίθετα με τη φαντασία που πουλιέται σε ανθρώπους που αγνοούν τις συνέπειες και πολύ πιθανόν δεν τις έχουν καν σκεφτεί.
Και ας μην κοροϊδευόμαστε.
Είναι επίσης ένας καλός τρόπος για τον «εκπαιδευτή» να κερδίζει χρήματα από ένα προϊόν που δεν φέρει νομικές συνέπειες για τον ίδιο.
Αυτές τις συνέπειες θα τις φέρει ο μαθητής.
Όχι ο δάσκαλος.
Προσοχή σε ό,τι λάμπει
Προσοχή.
Ό,τι φαινομενικά λάμπει μπορεί επίσης να μετατραπεί σε σκατά.
Η φράση είναι σκληρή, αλλά ταιριάζει.
Η χρήση μαχαιριού μπορεί να φαίνεται εντυπωσιακή στην αίθουσα.
Μπορεί να φαίνεται ισχυρή.
Μπορεί να φαίνεται «πολεμική».
Μπορεί να δίνει στον μαθητή αίσθηση ελέγχου.
Μπορεί να τον κάνει να νιώθει διαφορετικός.
Όμως στην πραγματική ζωή, μπορεί να τον οδηγήσει σε φυλακή, νομική καταστροφή, ψυχολογικό βάρος, κοινωνικό στίγμα ή τραγωδία.
Αυτό δεν είναι θεωρία.
Είναι πρακτική συνέπεια.
Ο πολίτης δεν χρειάζεται να γίνει μαχαιροβγάλτης.
Χρειάζεται να γίνει πιο ασφαλής.
Και αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο.
Τελικό συμπέρασμα
Ποιοι πραγματικά γνωρίζουν τη χρήση μαχαιριού;
Πολύ λιγότεροι απ’ όσους ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν.
Και ακόμη λιγότεροι απ’ όσους τη διδάσκουν εμπορικά.
Η πραγματική χρήση μαχαιριού δεν είναι ο χορός τεχνικών που παρουσιάζεται σε πολλές αίθουσες.
Δεν είναι μονομαχία.
Δεν είναι ασφαλής ανταλλαγή δεξιοτήτων.
Δεν είναι υψηλή τέχνη για επίδοξα κομάντο.
Στις περισσότερες πραγματικές περιπτώσεις, είναι άγρια, απλή, χαοτική, επαναλαμβανόμενη, ενστικτώδης και καθοδηγούμενη από στρες, θυμό, εγκληματική πρόθεση ή φόβο.
Για τους πολίτες, ειδικά στην Ελλάδα, το ζήτημα είναι ακόμη πιο καθαρό.
Η οπλοφορία απαγορεύεται.
Η χρήση μαχαιριού δημιουργεί τεράστιες συνέπειες.
Η αυτοάμυνα έχει όρια.
Η υπερβολή τιμωρείται.
Η φαντασίωση δεν βοηθά.
Η ασφαλής αίθουσα δεν αποδεικνύει επιβίωση στον δρόμο.
Άρα, πριν κάποιος πληρώσει για «μυστικές τεχνικές μαχαιριού», ας κάνει μερικές δύσκολες ερωτήσεις.
Ποιος τις διδάσκει;
Πού τις έμαθε;
Πού τις δοκίμασε;
Σε ποιο νομικό πλαίσιο;
Γιατί τις διδάσκει σε πολίτες;
Τι θα πάθει ο μαθητής αν τις χρησιμοποιήσει;
Τι θα συμβεί αν κάνει περισσότερο από όσο έπρεπε;
Ποιος θα πληρώσει τις συνέπειες;
Η σοβαρή αυτοπροστασία δεν χρειάζεται μύθους.
Χρειάζεται ρεαλισμό.
Χρειάζεται πρόληψη.
Χρειάζεται απουσία, αποφυγή και απόδραση.
Χρειάζεται κατανόηση κινδύνου.
Χρειάζεται νόμιμη κρίση.
Χρειάζεται αποδόμηση της ψεύτικης αυτοπεποίθησης.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να σταματήσουμε να αγοράζουμε ό,τι λάμπει επειδή κάποιος το πούλησε ως «υψηλή τέχνη».
Συχνές ερωτήσεις
Ποιοι γνωρίζουν πραγματικά τη χρήση μαχαιριού;
Πολύ λιγότεροι απ’ όσους το ισχυρίζονται. Η πραγματική χρήση μαχαιριού σε συνθήκες βίας συνδέεται περισσότερο με ένστικτο, στρες, περίσταση, πρόθεση και αιφνιδιασμό παρά με εντυπωσιακή τεχνική κατάρτιση.
Είναι απαραίτητη η τεχνική εκπαίδευση στη χρήση μαχαιριού;
Για πολίτες, ειδικά σε χώρες όπου η οπλοφορία απαγορεύεται, η διδασκαλία χρήσης μαχαιριού ως αυτοάμυνα είναι εξαιρετικά προβληματική. Η προτεραιότητα πρέπει να είναι η αυτοπροστασία, η αποφυγή και η νομική κρίση.
Οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν μαχαίρι είναι εκπαιδευμένοι;
Όχι. Σε πολλά πραγματικά περιστατικά, οι δράστες δεν έχουν ειδική εκπαίδευση. Χρησιμοποιούν το μαχαίρι με άγρια πρόθεση, ένστικτο, πανικό, θυμό ή εγκληματική απόφαση.
Γιατί οι πολεμικές τέχνες μπερδεύουν το θέμα;
Επειδή συχνά παρουσιάζουν τη χρήση μαχαιριού ως σύνθετη, μυστική ή υψηλή τέχνη, ενώ η πραγματική χρήση στη βία είναι συχνά απλή, άσχημη και χαοτική.
Είναι χρήσιμο να μάθω να χρησιμοποιώ μαχαίρι για να αμυνθώ απέναντι σε μαχαίρι;
Ακούγεται λογικό, αλλά δεν αποδεικνύει πραγματική ικανότητα. Το ότι ξέρεις θεωρητικά πώς χρησιμοποιείται κάτι δεν σημαίνει ότι μπορείς να επιβιώσεις από αιφνιδιαστική, άγρια επίθεση με αυτό.
Υπάρχει σίγουρη άμυνα απέναντι στο μαχαίρι;
Όχι. Η θέση του W.E. Fairbairn, την οποία υιοθετεί και η ρεαλιστική προσέγγιση Combatives, είναι ότι δεν υπάρχει σίγουρη άμυνα απέναντι στο μαχαίρι.
Τι είναι το «ναΐφ φαΐτινγκ»;
Είναι η μονομαχία με μαχαίρια, δηλαδή δύο άνθρωποι οπλισμένοι με μαχαίρι απέναντι ο ένας στον άλλο. Για πολίτες είναι εξαιρετικά αβέβαιο, επικίνδυνο και πρακτικά παράλογο ως σενάριο αυτοάμυνας.
Τι πρέπει να κάνει ο πολίτης αντί να μαθαίνει μαχαίρι;
Να δίνει προτεραιότητα στην απουσία, την αποφυγή, την απόδραση, την επίγνωση, τη διαχείριση κινδύνου, τη νομική κατανόηση και τη ρεαλιστική αυτοπροστασία.
Τι νομικά προβλήματα δημιουργεί το μαχαίρι;
Μπορεί να οδηγήσει σε κατηγορίες για παράνομη οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία, ακόμη και αν ο άνθρωπος ισχυριστεί ότι το χρησιμοποίησε σε αυτοάμυνα.
Τι σημαίνει αυτοάμυνα στο πλαίσιο του Combatives;
Σημαίνει να κάνεις τον επιτιθέμενο απρόθυμο ή ανίκανο να συνεχίσει τη βία, χρησιμοποιώντας μόνο το αναγκαίο μέτρο δύναμης. Δεν σημαίνει εκδίκηση, υπερβολή ή θανάτωση.
Σχετικά άρθρα
Υπάρχοντα άρθρα στο combatives.gr
- Η Πραγματική Χρήση Μαχαιριού και τα προβλήματα που παρουσιάζει
Σχετικό με το παρόν άρθρο και την κεντρική αποδόμηση της φαντασίωσης γύρω από τη χρήση μαχαιριού. - Τι σου κάνουν αν χρησιμοποιήσεις μαχαίρι σε αυτοάμυνα;
Σχετικό με τις νομικές και πρακτικές συνέπειες της οπλοφορίας και της χρήσης μαχαιριού από πολίτη. - Τι συνέπειες έχει η οπλοφορία και οπλοχρησία ενός μαχαιριού;
Σχετικό με τη σοβαρή προειδοποίηση ότι η χρήση μαχαιριού μπορεί να έχει συνέπειες ανεξάρτητα από το πώς την αντιλαμβάνεται ο πολίτης. - Η εκπαίδευση μάχης με μαχαίρι είναι αναγκαία ή μόνο μια φαντασίωση;
Σχετικό με το κατά πόσο η εκπαίδευση στη χρήση μαχαιριού έχει πραγματική αξία για πολίτες ή καλλιεργεί επικίνδυνες φαντασιώσεις. - Αυτοάμυνα και ένοπλη αυτοάμυνα με μαχαίρι σε όλους τους τομείς
Σχετικό με τη θέση ότι ούτε η χρήση μαχαιριού ούτε η αντιμετώπισή του έχουν εύκολο ή «ευτυχές» τέλος. - Ένας καλά εκπαιδευμένος άνθρωπος δεν ασχολείται με διαχείριση φόβου αλλά με διαχείριση κινδύνου
Σχετικό με το πώς οι φόβοι των πολιτών χρησιμοποιούνται εμπορικά και γιατί πρέπει να εστιάζουμε στον πραγματικό κίνδυνο. - Πώς επιλέγει θύμα ένας κακοποιός και με τι κριτήρια το κάνει;
Σχετικό με την πρόληψη, την αποφυγή επιλογής ως θύμα και τη λογική ότι η αυτοπροστασία αρχίζει πριν από τη σύγκρουση. - Η Γλώσσα του Σώματος παίζει μεγάλο ρόλο στην Επιλογή Θύματος
Σχετικό με την αναγνώριση συμπεριφορικών ενδείξεων και την ανάγκη να μη βασίζεται ο πολίτης μόνο σε τεχνική αντίδραση. - Μπορείς να αμυνθείς από απρόβλεπτη επίθεση με μαχαίρι;
Σχετικό με την απρόβλεπτη, δόλια και αιφνιδιαστική φύση της πραγματικής απειλής με μαχαίρι. - Ο Μύθος του Ειδικού Μαχητή με Μαχαίρι
Σχετικό με τη συνολική αποδόμηση της εικόνας του δήθεν ειδικού μαχητή με μαχαίρι.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο έχει ενημερωτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Δεν αποτελεί οδηγό χρήσης μαχαιριού, δεν παρέχει τεχνικές επίθεσης, δεν προτρέπει σε οπλοφορία, δεν ενθαρρύνει παράνομη συμπεριφορά και δεν αποτελεί νομική συμβουλή.
Οι αναφορές στη χρήση μαχαιριού γίνονται για να αποδομηθούν μύθοι, να εξηγηθούν οι κίνδυνοι και να ενισχυθεί η αυτοπροστασία του πολίτη μέσα σε νόμιμο πλαίσιο.
Για πολίτες, η πρώτη επιλογή πρέπει να είναι η απουσία, η αποφυγή, η απόδραση, η πρόληψη, η διαχείριση κινδύνου και η αναζήτηση ασφάλειας. Η φυσική αυτοάμυνα είναι έσχατη επιλογή, μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη νόμιμη και πρακτική λύση.
Για πραγματική νομική αξιολόγηση οποιουδήποτε περιστατικού απαιτείται συμβουλή από αρμόδιο δικηγόρο.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία και την πρακτική εμπειρία του Combatives Group στην εκπαίδευση προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στην αποδόμηση των μύθων γύρω από τη χρήση μαχαιριού, στη διάκριση πολιτικής αυτοάμυνας και εγκληματικής/στρατιωτικής βίας, στη νομική ευθύνη του πολίτη, στην προτεραιότητα της απουσίας, αποφυγής και απόδρασης, και στην κατανόηση ότι απέναντι στο μαχαίρι δεν υπάρχουν σίγουρες λύσεις.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε στην πράξη γιατί η πραγματική χρήση μαχαιριού διαφέρει τόσο πολύ από αυτό που συχνά παρουσιάζεται σε σχολές, βίντεο και σεμινάρια, η θεωρία δεν αρκεί.
Η ουσιαστική κατανόηση έρχεται μέσα από καθοδηγούμενη εκπαίδευση, ανάλυση πραγματικής απειλής, ρόλους, προσομοιώσεις, σενάρια, πίεση και σοβαρή συζήτηση για το τι είναι νόμιμο, τι είναι ρεαλιστικό και τι είναι επικίνδυνη φαντασίωση.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για να ενημερωθείτε για μαθήματα, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.