Ο «ειδικός μαχητής με μαχαίρι» είναι ένας από τους πιο επικίνδυνους μύθους στον χώρο της αυτοάμυνας, των πολεμικών τεχνών και των λεγόμενων συστημάτων μάχης δρόμου. Το μαχαίρι δεν είναι αθλητικό εργαλείο, δεν είναι παιχνίδι, δεν είναι αξεσουάρ «tactical» φαντασίωσης και δεν είναι αντικείμενο που μπορεί να διδαχθεί υπεύθυνα σε πολίτες με ελαφρότητα.
Σε μια πραγματική συμπλοκή με μαχαίρι, τα αποτελέσματα είναι δυαδικά και σκληρά: είτε έχεις αποφύγει, απουσιάσει ή αποδράσει, είτε κάποιος μπορεί να βρεθεί σοβαρά τραυματισμένος, ανάπηρος, νεκρός ή κατηγορούμενος. Η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να γίνει «μάστερ» στη μάχη με μαχαίρι μέσα από σεμινάρια, θεωρίες, συνεργάσιμες ασκήσεις και φαντασιώσεις ειδικών δυνάμεων είναι βαθιά προβληματική.
Για το Combatives Group, το μαχαίρι δεν είναι αντικείμενο επίδειξης. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο όπλο κοντινής απόστασης, με τεράστιες σωματικές, ψυχολογικές, νομικές και ηθικές συνέπειες. Ο σοβαρός πολίτης δεν πρέπει να αναζητά «μάχη με μαχαίρι». Πρέπει να αναζητά αυτοπροστασία, πρόληψη, επίγνωση, αποφυγή, απόδραση και ρεαλιστική κατανόηση του τι σημαίνει πραγματική βία με αιχμηρό όπλο.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν ακούσει για «knife fighting», «combat knife», «tactical knife», «ειδικούς μαχητές με μαχαίρι» ή σεμινάρια μάχης με μαχαίρι και θέλουν να καταλάβουν τι κρύβεται πίσω από αυτές τις εντυπωσιακές λέξεις.
Αφορά όσους ασκούνται σε πολεμικές τέχνες, μαχητικά αθλήματα ή συστήματα αυτοάμυνας και βλέπουν όλο και περισσότερους εκπαιδευτές να παρουσιάζουν μαχαίρια, στρατιωτικού τύπου εξοπλισμό και παραστρατιωτική εικόνα ως ανώτερη γνώση αυτοάμυνας.
Αφορά επίσης πολίτες που φοβούνται την εγκληματικότητα και μπορεί να πιστέψουν ότι η λύση είναι να μάθουν να χρησιμοποιούν μαχαίρι. Αυτό είναι επικίνδυνο συμπέρασμα. Ο πολίτης που μπαίνει σε τέτοια λογική μπορεί να βρεθεί όχι πιο ασφαλής, αλλά πιο εκτεθειμένος σωματικά, νομικά και ψυχολογικά.
Είναι επίσης χρήσιμο και για γονείς, εκπαιδευτές, επαγγελματίες ασφαλείας, ανθρώπους που συμμετέχουν σε Air-soft ή paintball, αλλά και όσους παρακολουθούν τη σύγχρονη κουλτούρα «tactical» που συχνά μπερδεύει το παιχνίδι, το χόμπι, τη στρατιωτική αισθητική και την πραγματική βία.
Πάνω απ’ όλα, απευθύνεται στον ρεαλιστή. Στον άνθρωπο που θέλει να ξεχωρίσει τη σοβαρή αυτοπροστασία από την παπάτζα, τη φαντασίωση, την εμπορική υπερβολή και την επικίνδυνη άγνοια.
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν αυτό που θέλουν να πιστεύουν.
- Γιατί ο ρεαλισμός στην αυτοάμυνα είναι αρετή, όχι αδυναμία.
- Πώς εμφανίστηκε η σύγχρονη παραστρατιωτική κουλτούρα στον χώρο των πολιτών.
- Γιατί το Air-soft μπορεί να είναι διασκεδαστικό και χρήσιμο ως παιχνίδι ή προσομοίωση, αλλά δεν πρέπει να μπερδεύεται με πραγματική μάχη.
- Γιατί η διδασκαλία «μάχης με μαχαίρι» σε πολίτες είναι ιδιαίτερα προβληματική.
- Ποιες ερωτήσεις πρέπει να κάνουμε για όσους αυτοαποκαλούνται ειδικοί στο μαχαίρι.
- Γιατί το μαχαίρι δεν είναι σκληρό άθλημα ούτε παιχνίδι.
- Γιατί η χρήση μαχαιριού οδηγεί σε δυαδικά και σκληρά αποτελέσματα.
- Γιατί είναι εύκολο κάποιος να ισχυρίζεται ότι είναι ειδικός στο μαχαίρι χωρίς να μπορεί να δοκιμαστεί με πραγματικό τρόπο.
- Τι σημαίνει πραγματικά «ειδικός» και γιατί ο τίτλος αυτός δεν πρέπει να χαρίζεται.
- Γιατί οι 10.000 ώρες ή οι πολλές επαναλήψεις δεν αρκούν από μόνες τους.
- Γιατί η «μάχη με μαχαίρι» προϋποθέτει ανταλλαγή βίας με όπλα και όχι θεωρητικό παιχνίδι.
- Γιατί οι τραυματισμοί από μαχαίρι είναι συχνά καταστροφικοί.
- Γιατί οι νομικές συνέπειες σπάνια εξηγούνται στα σεμινάρια «knife fighting».
- Γιατί η καλύτερη λύση για τον πολίτη είναι η πρόληψη, η αποφυγή και η απόδραση.
Βασικά σημεία
- Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν αυτό που θέλουν να πιστεύουν, ακόμη και όταν αυτό συγκρούεται με τη λογική και την πραγματικότητα.
- Ο χώρος των πολεμικών τεχνών, των μαχητικών αθλημάτων και της αυτοάμυνας έχει γεμίσει από καλούς εκπαιδευτές, κακούς εκπαιδευτές και τσαρλατάνους.
- Κάθε λίγα χρόνια εμφανίζεται μια νέα μόδα: παραδοσιακές πολεμικές τέχνες, μαχητικά αθλήματα, MMA, παραστρατιωτική εκπαίδευση, Air-soft, tactical εξοπλισμός και μαχαίρια «μάχης».
- Το Air-soft μπορεί να είναι διασκεδαστικό, σωματικά ωφέλιμο και χρήσιμο σε συγκεκριμένες προσομοιώσεις, εφόσον παραμένει στη σωστή προοπτική.
- Το μαχαίρι είναι τελείως διαφορετικό θέμα, επειδή είναι διαθέσιμο παντού, εύκολο να αποκτηθεί και εξαιρετικά επικίνδυνο.
- Ο πολίτης πρέπει να είναι ιδιαίτερα δύσπιστος απέναντι σε όσους διδάσκουν «μάχη με μαχαίρι».
- Τα κρίσιμα ερωτήματα είναι: ποιος διδάσκει, τι διδάσκει, πώς το έμαθε και πού το έχει πραγματικά δοκιμάσει.
- Η πυγμαχία και άλλα μαχητικά αθλήματα έχουν καθαρό αποτέλεσμα μέσα στο αθλητικό πλαίσιο: είσαι νοκ άουτ ή δεν είσαι.
- Το μαχαίρι όμως δεν λειτουργεί ως άθλημα. Όταν μπαίνει μαχαίρι στην εξίσωση, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι τραυματισμός, αναπηρία, θάνατος ή κατηγορίες.
- Είναι εύκολο να δηλώσει κάποιος «ειδικός» στο μαχαίρι, επειδή κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν θα δεχθεί να δοκιμαστεί με πραγματικό μαχαίρι για να επαληθεύσει τους ισχυρισμούς του.
- Ο τίτλος «ειδικός μαχητής με μαχαίρι» χρειάζεται σκληρή εξέταση, όχι θαυμασμό.
- Ειδικός δεν είναι όποιος έχει πολλές τεχνικές, βαρύ τίτλο, στρατιωτικό ντύσιμο ή εντυπωσιακό βιογραφικό.
- Πραγματική εξειδίκευση απαιτεί κατεύθυνση, αλληλεπίδραση, ανάλυση, έρευνα, δοκιμή, εμπειρία και ορθή κρίση.
- Η «μάχη με μαχαίρι» σημαίνει ότι δύο ή περισσότερα άτομα εμπλέκονται σε βίαιη ανταλλαγή με όπλα. Αυτό δεν είναι αυτοάμυνα με την πολιτική έννοια.
- Οι τραυματισμοί από μαχαίρι μπορεί να είναι βαθιοί, καταστροφικοί και μόνιμοι, όχι απλές γρατσουνιές.
- Η σοβαρή αυτοπροστασία δεν δημιουργεί «ειδικούς μαχαιροβγάλτες». Δημιουργεί ανθρώπους που αποφεύγουν τέτοιες καταστάσεις.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Οι άνθρωποι πιστεύουν αυτό που θέλουν
Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν αυτό που θέλουν να πιστεύουν. Αυτό είναι ανθρώπινο. Στον χώρο της αυτοάμυνας, όμως, μπορεί να γίνει επικίνδυνο.
Πολλοί θέλουν να πιστεύουν ότι υπάρχει ένας δάσκαλος, ένα σύστημα, ένα σεμινάριο ή μια μέθοδος που θα τους κάνει άτρωτους. Άλλοι θέλουν να πιστεύουν ότι οι «ειδικές δυνάμεις», οι στρατιωτικές τεχνικές ή ένα μαχαίρι μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της προσωπικής ασφάλειας.
Ο ρεαλιστής δεν σκέφτεται έτσι. Ο ρεαλιστής ζητά αποδείξεις, λογική, πρακτικότητα και νόμιμο πλαίσιο. Και καλά κάνει.
Η μόδα των συστημάτων και των όπλων
Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκαν πολλά συστήματα πολεμικών τεχνών, μαχητικών αθλημάτων, αυτοάμυνας και παραστρατιωτικής εκπαίδευσης. Κάθε λίγα χρόνια ένα νέο «είδος» παρουσιάζεται ως η απόλυτη λύση.
Το MMA ανέδειξε τη σκληρή μαχητική άθληση. Το Air-soft και το paintball επέτρεψαν σε πολίτες να ζήσουν ρόλους στρατιωτικής φαντασίας με εξοπλισμό, αντίγραφα όπλων και τακτική εικόνα. Αυτό μπορεί να είναι αβλαβές, διασκεδαστικό και σωματικά ωφέλιμο, εφόσον δεν μπερδεύεται με πραγματική μάχη.
Το πρόβλημα γίνεται σοβαρό όταν μπαίνει το μαχαίρι στο κέντρο της εκπαίδευσης πολιτών.
Γιατί το μαχαίρι είναι διαφορετικό
Το μαχαίρι δεν είναι Air-soft. Δεν είναι paintball. Δεν είναι σκληρό άθλημα. Δεν είναι παιχνίδι ρόλων.
Είναι πραγματικό όπλο κοντινής απόστασης, διαθέσιμο σχεδόν παντού και ικανό να προκαλέσει σοβαρή βλάβη, αναπηρία ή θάνατο μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με όσους διδάσκουν «μάχη με μαχαίρι» σε πολίτες.
Ποιοι είναι αυτοί;
Τι διδάσκουν;
Πώς το έμαθαν;
Πού το χρησιμοποίησαν;
Πώς το τεκμηριώνουν;
Και, κυρίως, τι νομικές συνέπειες εξηγούν στους μαθητές τους;
Η δυαδική πραγματικότητα
Ο Mickey Davidow έλεγε ότι το καλό με την πυγμαχία είναι ότι είσαι νοκ άουτ ή δεν είσαι. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες.
Αυτό έχει νόημα μέσα στο αθλητικό πλαίσιο. Υπάρχει αγώνας, κανόνες, διαιτητής και σαφές αποτέλεσμα.
Στο Combatives όμως, και ειδικά όταν μιλάμε για μαχαίρι, η δυαδικότητα είναι πολύ πιο σκληρή. Είτε απουσιάζεις, αποφεύγεις ή αποδράς, είτε κάποιος μπορεί να τραυματιστεί σοβαρά, να μείνει ανάπηρος ή να πεθάνει.
Αυτό δεν είναι άθλημα.
Δεν είναι σεμινάριο εντυπωσιασμού.
Δεν είναι «μαχητική τέχνη» για το βιογραφικό.
Είναι ζήτημα ζωής, θανάτου και δικαστηρίου.
Ο μύθος του ειδικού
Είναι εύκολο να δηλώσει κάποιος «ειδικός» στη μάχη με μαχαίρι, επειδή κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα δεχθεί να δοκιμάσει τις τεχνικές με πραγματικό μαχαίρι.
Έτσι γεννιούνται οι μύθοι. Κάποιος δηλώνει ειδικός. Άλλοι τον πιστεύουν. Μερικοί τον αντιγράφουν. Μετά εμφανίζονται περισσότεροι «μάστερ». Η φήμη αντικαθιστά την απόδειξη.
Όμως ο τίτλος «ειδικός» σημαίνει κάτι πολύ βαρύτερο. Δεν σημαίνει απλώς πολλές τεχνικές, πολλές ώρες ή πολλά σεμινάρια. Σημαίνει ολοκληρωμένη, έγκυρη γνώση και εμπειρία σε συγκεκριμένο πεδίο.
Στη «μάχη με μαχαίρι», αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα. Ποιος ακριβώς έχει τέτοια εμπειρία; Πού την απέκτησε; Με ποιον τρόπο; Με τι συνέπειες; Και γιατί διδάσκει πολίτες σαν να πρόκειται για απλό εκπαιδευτικό αντικείμενο;
Οι 10.000 ώρες δεν αρκούν
Πολύ συχνά ακούμε για τις 10.000 ώρες εξάσκησης. Όμως το να κάνει κανείς κάτι για πολλές ώρες δεν τον κάνει απαραίτητα ειδικό.
Χρειάζεται σκόπιμη, επιστημονική, εστιασμένη και διορθούμενη ενασχόληση. Χρειάζεται κατεύθυνση, ανατροφοδότηση, δοκιμή, ανάλυση και πραγματική σύνδεση με το πεδίο.
Αλλιώς, ένας άνθρωπος μπορεί να επαναλαμβάνει λάθος πράγματα για χιλιάδες ώρες και απλώς να γίνεται πολύ καλός στο λάθος.
Στη μάχη με μαχαίρι, το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο, γιατί η πραγματική δοκιμή σημαίνει αιματηρό, παράνομο και καταστροφικό περιβάλλον. Άρα οι ισχυρισμοί πρέπει να εξετάζονται με μεγάλη δυσπιστία.
Τι σημαίνει «μαχητής με μαχαίρι»
Η μάχη σημαίνει συμμετοχή σε βίαιη ανταλλαγή. Όταν μιλάμε για μαχαίρι, αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον δύο άνθρωποι εμπλέκονται σε σύγκρουση με όπλα ή με πιθανότητα χρήσης όπλων.
Αυτό δεν είναι απλός καβγάς.
Δεν είναι αυτοβελτίωση.
Δεν είναι «αρπαχτοκλωτσομπουνίδι».
Είναι απελπισμένος αγώνας με πιθανότητα βαριάς βλάβης ή θανάτου.
Ο «νικητής» μπορεί να ζήσει, αλλά να αντιμετωπίσει κατηγορίες για οπλοκατοχή, οπλοφορία, οπλοχρησία ή σοβαρότερες πράξεις, ανάλογα με το αποτέλεσμα.
Ο «ηττημένος» μπορεί να μη σηκωθεί ποτέ.
Και το ερώτημα που πρέπει να κάνει κάθε πολίτης είναι απλό:
Και αν είμαι εγώ ο ηττημένος;
Οι τραυματισμοί δεν είναι γρατσουνιές
Υπάρχει μια επικίνδυνη φαντασίωση ότι ένας τραυματισμός από μαχαίρι είναι κάτι σαν κόψιμο που απλώς αιμορραγεί και περνά.
Η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ χειρότερη.
Μπορεί να υπάρξει βλάβη νεύρων, τενόντων, φλεβών, αρτηριών, μυών και οργάνων. Μπορεί να χρειαστούν μικροχειρουργικές επεμβάσεις, μακρά νοσηλεία, εντατική θεραπεία, αποκατάσταση, μόνιμη δυσλειτουργία, παραμόρφωση ή θάνατος.
Λίγοι εκπαιδευτές σε σεμινάρια «knife fighting» εξηγούν αυτό με την απαιτούμενη σοβαρότητα.
Ακόμη λιγότεροι εξηγούν τις νομικές συνέπειες.
Το τελικό συμπέρασμα
Ο μύθος του ειδικού μαχητή με μαχαίρι πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη δυσπιστία.
Ο πολίτης δεν χρειάζεται να γίνει μαχαιροβγάλτης.
Δεν χρειάζεται να αγοράσει φαντασίωση.
Δεν χρειάζεται να γίνει μέρος παραστρατιωτικής σκηνής.
Χρειάζεται να μάθει να προστατεύεται.
Να αποφεύγει.
Να αναγνωρίζει.
Να αποδρά.
Να καταλαβαίνει την πραγματική βία.
Να γνωρίζει ότι το μαχαίρι είναι καταστροφικό εργαλείο κοντινής απόστασης, όχι αντικείμενο επίδειξης.
Η πιο σοβαρή «τεχνική» απέναντι στο μαχαίρι είναι να μη βρεθείς ποτέ μέσα στο μπλέντερ.
Ξέρεις ποιος είμαι;
Οι άνθρωποι πιστεύουν ό,τι θέλουν να πιστεύουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση.
Έχει γίνει σχεδόν αυτόματη αντίδραση για εμένα να βοηθώ όσους είναι πρόθυμοι να δουν τα πράγματα αντικειμενικά και ρεαλιστικά. Ιδίως όταν αυτοί οι άνθρωποι αισθάνονται απομονωμένοι ανάμεσα σε όσους συρρέουν σε μύθους, ιδέες και έννοιες που αψηφούν τη λογική και την πραγματικότητα.
Όλοι εσείς οι ρεαλιστές εκεί έξω, πάρτε θάρρος.
Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα λάθος με το να είναι κανείς ρεαλιστής.
Δεν υπάρχει τίποτα λάθος με το να μετριάζει τις σκέψεις και τις ενέργειές του με σύνεση, κοινή λογική και ορθή κρίση.
Αντίθετα, στον χώρο της αυτοπροστασίας και της αυτοάμυνας, ο ρεαλισμός είναι απαραίτητος. Χωρίς αυτόν, ο άνθρωπος γίνεται εύκολα θύμα φαντασίας, υπερβολής, μάρκετινγκ και επικίνδυνης ανοησίας.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει την έλευση πολλών ειδών συστημάτων πολεμικών τεχνών, μαχητικών αθλημάτων και όπλων που διδάσκονται σε πολίτες.
Ήταν, και παραμένει, μια χρυσή εποχή ανταλλαγής πληροφοριών. Η πληροφορία κυκλοφορεί γρήγορα, διεθνώς, σχεδόν σε κάθε επίπεδο.
Όμως μαζί με την πληροφορία κυκλοφορούν και οι μύθοι.
Οι καλοί υπάρχουν.
Οι κακοί υπάρχουν.
Και οι τσαρλατάνοι αφθονούν.
Κάθε περίπου δέκα χρόνια, ένα νέο «είδος» πολεμικής τέχνης, μαχητικού αθλήματος ή συστήματος αυτοάμυνας φαίνεται να πρωτοστατεί. Την τελευταία δεκαετία, η αύξηση της κοινωνικής βίας φαίνεται να αντικατοπτρίστηκε και στην άνοδο του MMA ως μαχητικού θεάματος και σκληρής άθλησης.
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε και κάτι ακόμη: την εμφάνιση μιας παραστρατιωτικής κουλτούρας πολιτών, συχνά συνοδευόμενης από εξοπλισμό, τακτική εικόνα και όπλα.
Air-soft, φαντασία και πραγματικότητα
Το Air-soft βοήθησε τον άμαχο πολίτη να ζήσει τη φαντασίωση του «κομάντο» ακόμη περισσότερο από ό,τι το paintball.
Με αντίγραφα στρατιωτικών όπλων, πιστολιών, ενδυμασίες, εξαρτήσεις και ρόλους, πολλοί μπορούν να ντυθούν κατάλληλα, να παίξουν τακτικά σενάρια και να κυνηγήσουν τους «κακούς» μέσα σε οργανωμένο παιχνίδι.
Σε αυτό το επίπεδο, η συνολική σκηνή του Air-soft είναι σε μεγάλο βαθμό αβλαβής.
Παρέχει φυσική άσκηση.
Προσφέρει διασκέδαση.
Δημιουργεί παρέα.
Μπορεί να καταλήξει σε καλοπροαίρετο κέφι, φαγητό και χαλάρωση μετά.
Μπορεί επίσης, με σωστή καθοδήγηση και σοβαρότητα, να χρησιμοποιηθεί οικονομικά για βασική προσομοίωση ορισμένων τακτικών εννοιών, όπως η κίνηση σε χώρο ή η κατανόηση γωνιών.
Αρκεί όμως να διατηρείται η σωστή προοπτική.
Άλλο παιχνίδι.
Άλλο προσομοίωση.
Άλλο εκπαίδευση.
Άλλο πραγματική βία.
Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που βλέπουν τέτοια περιβάλλοντα με επιφύλαξη, διότι φοβούνται ότι μπορεί να καλλιεργηθούν παραστρατιωτικές φαντασιώσεις ή νοοτροπίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε συμμετέχων σε Air-soft έχει τέτοια πρόθεση. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεται ωριμότητα, ειδικά όταν η φαντασία αρχίζει να μπερδεύεται με πραγματικότητα.
Το πραγματικά επικίνδυνο θέμα, όμως, δεν είναι το Air-soft.
Είναι το μαχαίρι.
Το μαχαίρι ως μόδα μάχης
Το άλλο όπλο που έχει κάνει δυναμική εμφάνιση στον χώρο της αυτοάμυνας είναι το μαχαίρι «μάχης» και οι τεχνικές χρήσης του.
Αυτό είναι κάτι για το οποίο πράγματι πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί.
Γιατί;
Διότι τα μαχαίρια είναι διαθέσιμα παντού.
Τα τυφέκια στρατιωτικών προδιαγραφών δεν είναι διαθέσιμα στον μέσο πολίτη. Το μαχαίρι όμως είναι καθημερινό αντικείμενο. Υπάρχει στην κουζίνα, στο σπίτι, στο εργαστήριο, σε καταστήματα, σε τσάντες, σε εργαλεία και σε πολλές νόμιμες ή παράνομες μορφές.
Αυτό το κάνει πολύ πιο επικίνδυνο ως κοινωνικό φαινόμενο.
Όταν κάποιος διδάσκει «μάχη με μαχαίρι» σε πολίτες, πρέπει να τεθούν άμεσα δύσκολες ερωτήσεις:
Ποιος διδάσκει τη χρήση αυτού του όπλου;
Είναι δάσκαλος αθλητικού ή πολιτιστικού συλλόγου που απλώς πρόσθεσε ένα μαχαίρι στο πρόγραμμα;
Τι ακριβώς διδάσκει;
Είναι ρεαλιστικό ή θεατρικό;
Είναι εφαρμόσιμο ή φαντασίωση;
Είναι νόμιμα υπερασπίσιμο ή ποινικά επικίνδυνο;
Πώς το έμαθε;
Το έμαθε με άλλους αθλητές, σε συνεργάσιμες ασκήσεις, σε σεμινάρια ή σε πραγματικό περιβάλλον;
Πού το χρησιμοποίησε ώστε να τεκμηριωθεί η εμπειρία του;
Και αν το χρησιμοποίησε πραγματικά, πώς δεν το έμαθαν οι αρχές και γιατί δεν είχε λόγο ο εισαγγελέας;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι κακία.
Είναι κοινή λογική.
Το 0-1 της πραγματικής χρήσης
Ο δάσκαλός μου, Mickey Davidow, ήταν άνθρωπος που αγαπούσε τα σπορ επαφής. Συνήθιζε να λέει:
«Το καλό πράγμα με την πυγμαχία είναι ότι είσαι νοκ άουτ ή δεν είσαι. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες».
Μου αρέσει αυτή η προσέγγιση για τα μαχητικά αθλήματα.
Υπάρχει μια δυαδική αξία εκεί. Ένα είδος 0-1.
Είτε έπεσες νοκ άουτ είτε όχι.
Είτε κέρδισες είτε έχασες.
Είτε ο διαιτητής σταμάτησε τον αγώνα είτε συνεχίστηκε.
Όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτά είναι σπορ. Σκληρά, απαιτητικά και αξιόλογα, αλλά σπορ.
Ο Mickey Davidow δεν αντιμετώπισε ποτέ το Combatives ή το Ju Jutsu που είχε διδαχθεί ως άθλημα. Για εκείνον είχαν αυστηρά δυαδικό χαρακτήρα, αλλά για σοβαρή χρήση.
Έλεγε ουσιαστικά ότι, αν διαισθανθούμε ή δούμε πως πρόκειται να εμπλακούμε σε κατάσταση που δικαιολογεί τη χρήση τους, τότε είτε φεύγουμε είτε κάνουμε ζημιά. Παραδόξως, αυτή η λογική βρίσκεται πολύ κοντά στη σκληρή γραμμή του Fairbairn.
Όταν όμως οι ίδιες δυαδικές αρχές εφαρμόζονται με μαχαίρι, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σκοτεινά.
Σημαίνει ότι:
Έχουμε απουσιάσει από το πρόβλημα.
Ή το έχουμε αποφύγει.
Ή έχουμε αποδράσει.
Ή κάποιος μπορεί να είναι σοβαρά τραυματισμένος, ανάπηρος ή νεκρός.
Αυτό δεν είναι παιχνίδι Air-soft.
Δεν είναι σκληρή άθληση.
Δεν είναι θεατρική επίδειξη.
Είναι βία με αιχμηρό όπλο.
Και οι συνέπειες δεν είναι θεωρητικές.
Γιατί είναι εύκολο να δηλώνει κάποιος ειδικός στο μαχαίρι
Σε αυτό το πνεύμα, είναι εύκολο να ισχυριστεί κανείς ότι είναι «ειδικός» στη μάχη με μαχαίρι.
Γιατί;
Επειδή κανένας σοβαρός «μάστερ», «ειδικός» ή εκπαιδευτής δεν είναι πρόθυμος να κοπεί ή να μαχαιρωθεί με πραγματικό μαχαίρι για να δοκιμαστεί η αξίωση ή ο ισχυρισμός του.
Αυτό εξηγεί γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί «ειδικοί» και «μάστερ» που κάνουν τέτοιους ισχυρισμούς.
Δεν είναι περίεργο ότι σε περιόδους σχετικής ειρήνης ο καθένας μπορεί να πειραματίζεται με ιδέες μέχρι το σημείο όπου οι ιδέες του θεωρούνται αυτονόητα πραγματικότητα.
Το ένα σύστημα παρουσιάζεται ως το καλύτερο.
Το άλλο ως το πιο έγκυρο.
Το τρίτο ως η σίγουρη και ασφαλής μέθοδος.
Και όλα αυτά, φυσικά, συχνά «επικυρωμένα» από τις Ειδικές Δυνάμεις που δήθεν εκπαιδεύτηκαν από τον αντίστοιχο master.
Κάπου εδώ γεννιούνται οι μύθοι της παπάτζας.
Και ένας από τους μεγαλύτερους είναι ο μύθος του «ειδικού μαχητή με μαχαίρι».
Η ανάλυση του τίτλου «ειδικός μαχητής με μαχαίρι»
Για να δούμε αν ένας τίτλος έχει ουσία, πρέπει να τον σπάσουμε στα μέρη του.
Εδώ έχουμε τρεις λέξεις:
Ειδικός.
Μαχητής.
Με μαχαίρι.
Καθεμία από αυτές έχει βάρος.
Και όταν τις βάζουμε μαζί, το βάρος γίνεται τεράστιο.
Ο μύθος
Η λέξη «μύθος» είναι ελληνική και έχει βαθιές σημασίες.
Μπορεί να σημαίνει μια παραδοσιακή ή θρυλική ιστορία, συνήθως γύρω από κάποιο ον, ήρωα ή γεγονός, με ή χωρίς σαφείς βάσεις, γεγονότα ή φυσική εξήγηση.
Μπορεί όμως να σημαίνει και κάτι άλλο:
Μια αναπόδεικτη ή ψευδή συλλογική πεποίθηση που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει ένα κοινωνικό καθεστώς, έναν ρόλο, μια εικόνα ή μια αυθεντία.
Για τους σκοπούς μας, η δεύτερη έννοια ταιριάζει καλύτερα.
Στον χώρο της αυτοάμυνας έχουμε γεμίσει από αυτοαποκαλούμενους «ειδικούς», «μάστερ» και δασκάλους του μακελειού, οι οποίοι διαιωνίζονται από ανθρώπους που έχουν άγνοια των γεγονότων, αλλά παραμένουν ακλόνητοι στις πεποιθήσεις τους.
Η αντίληψη του καθενός γίνεται η πραγματικότητά του.
Και όταν αυτή η αντίληψη αφορά μαχαίρια, η ψευδαίσθηση μπορεί να γίνει θανατηφόρα.
Ο ειδικός
Ο όρος «ειδικός» συνδέεται ιστορικά με τον εμπειρογνώμονα, τον σοφό, τον άνθρωπο που διαθέτει βαθιά γνώση, σκέψη και ορθή κρίση.
Σήμερα, πιο πρακτικά, ειδικός θεωρείται το πρόσωπο που έχει ολοκληρωμένη και έγκυρη γνώση ή εμπειρία σε συγκεκριμένο θέμα.
Αυτός ο ορισμός ακούγεται απλός.
Αλλά όταν μιλάμε για πολίτες που αυτοπαρουσιάζονται ως «ειδικοί στη μάχη με μαχαίρι», γίνεται εξαιρετικά δύσκολος.
Ο Mickey Davidow συνήθιζε να μου λέει:
«Αν θέλεις να μάθεις μια τεχνική, θα χρειαστείς 1.000 επαναλήψεις. Αν θέλεις να την κάνεις καλά, θα χρειαστείς 10.000 επαναλήψεις».
Αυτός ήταν ο χαρακτηριστικά λακωνικός τρόπος του να απαντά στις αδιάκοπες ερωτήσεις μου.
Μετά από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μελέτης, άσκησης και δοκιμών, νομίζω ότι εννοούσε κάτι ακόμη βαθύτερο.
Σήμερα ακούμε συχνά ότι για να γίνει κάποιος ειδικός σε μια δεξιότητα απαιτούνται 10.000 ώρες σκόπιμης ενασχόλησης.
Ακόμη κι αν δεχθούμε αυτή την ιδέα για χάρη της συζήτησης, υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια:
Η έμφαση δεν είναι στις 10.000 ώρες.
Η έμφαση είναι στη σκόπιμη, επιστημονική και σωστά κατευθυνόμενη ενασχόληση.
Γιατί οι πολλές ώρες δεν αρκούν
Το να δαπανεί κανείς απλώς 10.000 ώρες κάνοντας κάτι δεν σημαίνει ότι γίνεται ειδικός.
Μπορεί να γίνεται απλώς πολύ έμπειρος στο λάθος.
Δεν με πιστεύετε;
Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που μαγειρεύει καθημερινά για δεκαετίες. Μπορεί να έχει περάσει πολύ περισσότερες από 10.000 ώρες στην κουζίνα. Αυτό δεν τον κάνει αυτόματα σεφ πέντε αστέρων.
Το ίδιο ισχύει και στην αυτοάμυνα.
Οι ώρες δεν αρκούν.
Οι επαναλήψεις δεν αρκούν.
Οι τεχνικές δεν αρκούν.
Χρειάζεται σωστή κατεύθυνση, διόρθωση, δοκιμή, ανάλυση, πίεση και πραγματική σχέση με το αντικείμενο.
Όταν μιλάμε για μαχαίρι, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ακραία.
Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι έχει χιλιάδες τεχνικές και ότι είναι ειδικός σε όλες, τότε η κοινή λογική πρέπει να ενεργοποιηθεί.
Αν κάθε τεχνική χρειάζεται χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες επαναλήψεις για να γίνει αξιόπιστη υπό πίεση, πότε πρόλαβε ο αντίστοιχος «μάστερ» να γίνει ειδικός σε όλα;
Πότε πρόλαβε να γίνει ειδικός σε πολλές πολεμικές τέχνες;
Πότε πρόλαβε να γίνει ειδικός σε άοπλη μάχη;
Πότε πρόλαβε να γίνει ειδικός σε όπλα;
Πότε πρόλαβε να γίνει και ειδικός μαχητής με μαχαίρι;
Η απάντηση, τις περισσότερες φορές, είναι απλή:
Δεν πρόλαβε.
Απλώς το ισχυρίζεται.
Τι θα απαιτούσε πραγματική εξειδίκευση
Αν μιλάμε σοβαρά για σκόπιμη, επιστημονική ενασχόληση σε ένα τόσο επικίνδυνο αντικείμενο, θα έπρεπε να υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα στοιχεία.
Κατεύθυνση
Θα έπρεπε να υπάρχει εκπαίδευση από πρόσωπο που έχει πραγματική σχέση με αυτό που διδάσκει.
Στην περίπτωση του «ειδικού μαχαιροβγάλτη», αυτό δημιουργεί αμέσως τεράστιο πρόβλημα. Αν κάποιος ισχυρίζεται ότι διδάσκει πραγματική μάχη με μαχαίρι, τότε από πού προέρχεται η εμπειρία του;
Από αθλητές;
Από σεμινάρια;
Από παραδοσιακές φόρμες;
Από βίντεο;
Ή από πραγματική χρήση;
Αν είναι το τελευταίο, τότε μπαίνουν άλλες ερωτήσεις, πολύ σοβαρότερες.
Αλληλεπίδραση
Θα έπρεπε να έχει κάνει, με κάποιον τρόπο, αυτό που διδάχθηκε.
Όχι να το έχει παίξει.
Όχι να το έχει προσομοιώσει σε ήρεμες συνθήκες.
Όχι να το έχει δείξει με συνεργάσιμο μαθητή.
Αλλά να έχει βιώσει την πραγματική πίεση.
Στη μάχη με μαχαίρι, αυτό σημαίνει αίμα, τραύμα, νομικές συνέπειες και πιθανό θάνατο.
Άρα ο ισχυρισμός γίνεται αμέσως προβληματικός.
Ανάλυση
Θα έπρεπε να έχει αναλύσει λεπτομερώς τις ενέργειές του.
Αν όχι ως επαγγελματίας ο ίδιος, τότε τουλάχιστον μαζί με ανθρώπους που έχουν πραγματική εμπειρία από βία με όπλα: στρατιωτικούς, αστυνομικούς, ιατροδικαστικούς, χειρουργούς, ανακριτικούς, ακόμη και εγκληματολογικές πηγές.
Χωρίς ανάλυση, η εμπειρία μπορεί να γίνει απλώς ιστορία.
Και η ιστορία μπορεί εύκολα να γίνει μύθος.
Έρευνα
Θα έπρεπε να υπάρχει ενεργή συζήτηση, δοκιμή, αντιπαραβολή δεδομένων και έλεγχος θεωριών με ανθρώπους που έχουν πραγματική σχέση με τέτοια περιστατικά.
Όχι με ανθρώπους που απλώς φορούν tactical παντελόνι.
Όχι με ανθρώπους που παίζουν ρόλους.
Όχι με ανθρώπους που αυτοανακηρύχθηκαν ειδικοί.
Με ανθρώπους που έχουν αντικειμενική σχέση με το πεδίο.
Αν όλα αυτά φαίνονται δύσκολα, είναι επειδή είναι δύσκολα.
Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τους τίτλους.
Ο ειδικός στα πάντα είναι συχνά γνώστης κανενός
Οι περισσότεροι κλάδοι των παραδοσιακών πολεμικών τεχνών είναι τεράστιοι.
Χρειάζονται χρόνια για να καταλάβει κανείς ένα μέρος τους.
Χρειάζονται ακόμη περισσότερα για να γίνει πραγματικά καλός.
Και όμως βλέπουμε ανθρώπους σε σχετικά ώριμη αλλά όχι προχωρημένη ηλικία να παρουσιάζονται ως μάστερ σε διάφορες τέχνες, σε διάφορα όπλα, σε διάφορα συστήματα, σε διάφορες σχολές, σε στρατιωτικές τεχνικές και σε μαχαίρι.
Πώς είναι δυνατόν;
Πότε πρόλαβαν;
Αν τα πανεπιστήμια, με αιώνες οργάνωσης, χωρίζουν τη γνώση σε τομείς, ειδικότητες και υποειδικότητες, ώστε να μην καταλήξουν σε «ειδικούς στα πάντα και γνώστες κανενός», γιατί στον χώρο των πολεμικών τεχνών και της αυτοάμυνας δεχόμαστε τόσο εύκολα τον μάστερ όλων;
Η κοινή λογική πρέπει να μας προστατεύει.
Όχι ο εντυπωσιασμός.
Ο μαχητής
Η λέξη «μάχη» περιγράφει συμμετοχή σε βίαιο αγώνα που περιλαμβάνει ανταλλαγή φυσικών χτυπημάτων ή χρήση όπλων.
Η κρίσιμη λέξη εδώ είναι:
Ανταλλαγή.
Αν μιλάμε για «μάχη με μαχαίρι», δεν μιλάμε για θεωρητική χρήση μαχαιριού σε χαρτί.
Μιλάμε για βίαιη ανταλλαγή όπου δύο ή περισσότερα άτομα μπορεί να φέρουν μαχαίρι ή άλλο όπλο.
Και αυτό είναι ήδη τεράστιο πρόβλημα.
Γιατί;
Επειδή η οπλοκατοχή, η οπλοφορία και η οπλοχρησία μπορούν να είναι παράνομες και να επιφέρουν σοβαρές ποινές.
Η δεύτερη κρίσιμη φράση είναι:
Συμμετοχή σε βίαιο αγώνα.
Αυτό ακριβώς αδυνατούν να κατανοήσουν πολλοί άνθρωποι.
Δεν μιλάμε για απλό «αρπαχτοκλωτσομπουνίδι» του δρόμου.
Μιλάμε για επίμονο, απελπισμένο αγώνα επιβίωσης, που πιθανότατα λαμβάνει χώρα με όπλα και μπορεί να καταλήξει σε θάνατο.
Ο νικητής μπορεί να είναι ζωντανός, αλλά να αντιμετωπίζει κατηγορίες.
Ο ηττημένος μπορεί να είναι βαριά τραυματισμένος ή νεκρός.
Και το ερώτημα που πρέπει να κάνει κάθε άνθρωπος είναι:
Αν είμαι εγώ ο ηττημένος;
Όλοι θέλουν να πάνε στον παράδεισο, αλλά κανείς δεν θέλει να πεθάνει
Η Loretta Lynn τραγούδησε το 1965:
«Όλοι θέλουν να πάνε στον παράδεισο, αλλά κανείς δεν θέλει να πεθάνει».
Η φράση ταιριάζει τέλεια εδώ.
Πολλοί θέλουν να φαντάζονται ότι είναι σκληροί.
Πολλοί θέλουν να πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν μαχαίρι.
Πολλοί θέλουν να λένε ότι θα έκαναν αυτό ή εκείνο.
Πολύ λίγοι έχουν καταλάβει τι σημαίνει πραγματικά να βρεθεί ένα ανθρώπινο σώμα μέσα σε βίαιη σύγκρουση με αιχμηρό όπλο.
Στο Combatives Group το αποκαλούμε «μπλέντερ».
Φανταστείτε μόνο το χέρι σας πιασμένο σε ένα τέτοιο μηχάνημα.
Ένας τραυματισμός με μαχαίρι είναι σπάνια μια απλή γρατσουνιά, όπως θα ήθελαν να πιστεύουν τα «κομάντο του καναπέ».
Μπορεί να σημαίνει μικροχειρουργική επέμβαση νεύρων για να σωθεί η λειτουργία ενός άκρου.
Μπορεί να σημαίνει χειρουργική επέμβαση για να συνδεθούν τένοντες, φλέβες και αρτηρίες.
Μπορεί να σημαίνει μόνιμη παράλυση.
Μπορεί να σημαίνει παραμόρφωση.
Μπορεί να σημαίνει μακρά νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας.
Μπορεί να σημαίνει επιπλοκές διά βίου.
Μπορεί να σημαίνει θάνατο επί τόπου.
Αυτά δεν ακούγονται συχνά στα σεμινάρια «knife fighting combat» του Σαββατοκύριακου.
Ακόμη λιγότερο συχνά ακούγονται οι νομικές προεκτάσεις.
Και αυτό είναι απαράδεκτο.
Η νομική πραγματικότητα
Όταν μπαίνει μαχαίρι σε μια συμπλοκή, το θέμα δεν τελειώνει με το ποιος έμεινε όρθιος.
Αντιθέτως, εκεί μπορεί να αρχίζει το επόμενο μεγάλο πρόβλημα.
Αστυνομία.
Ανακρίσεις.
Μάρτυρες.
Κάμερες.
Ιατροδικαστικά δεδομένα.
Κατηγορίες.
Δικηγόροι.
Δικαστήριο.
Έξοδα.
Ψυχολογική πίεση.
Κοινωνικές συνέπειες.
Ακόμη και αν κάποιος ισχυρίζεται ότι έδρασε σε αυτοάμυνα, η χρήση μαχαιριού θα εξεταστεί πολύ σοβαρά.
Γιατί το μαχαίρι μπορεί να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη ή θάνατο.
Και ο πολίτης πρέπει να μπορεί να εξηγήσει:
Γιατί το είχε;
Γιατί το έφερε;
Γιατί το χρησιμοποίησε;
Γιατί δεν έφυγε;
Γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση;
Γιατί η χρήση του ήταν αναγκαία;
Γιατί σταμάτησε ή δεν σταμάτησε όταν σταμάτησε η απειλή;
Αν αυτά δεν εξηγούνται πειστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καταστροφικό.
Η φαντασίωση τελειώνει όταν αρχίζει η δικογραφία.
Γιατί ο πολίτης δεν χρειάζεται να γίνει μαχαιροβγάλτης
Ο νομοταγής πολίτης δεν χρειάζεται να γίνει ειδικός μαχαιροβγάλτης.
Δεν χρειάζεται να μάθει «μάχη με μαχαίρι» σαν να ετοιμάζεται για μονομαχία.
Δεν χρειάζεται να μπει στη νοοτροπία του ανθρώπου που κουβαλά ή χρησιμοποιεί παράνομα όπλα.
Χρειάζεται κάτι πολύ σοβαρότερο και πολύ πιο χρήσιμο:
Να ξέρει πώς να μη βρεθεί εκεί.
Να αναγνωρίζει προειδοποιητικά σημάδια.
Να αποφεύγει χώρους και ανθρώπους που αυξάνουν τον κίνδυνο.
Να καταλαβαίνει απόσταση.
Να προστατεύει τα χέρια και το σώμα του όσο μπορεί.
Να αναζητά έξοδο.
Να γνωρίζει ότι η απόδραση είναι επιτυχία, όχι ντροπή.
Να έχει ρεαλιστική εικόνα του τι σημαίνει αιχμηρό όπλο.
Η καλύτερη άμυνα απέναντι στο μαχαίρι είναι συχνά να μη μπει κανείς στη συνθήκη όπου το μαχαίρι μπορεί να λειτουργήσει.
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Αυτές οι λέξεις δεν είναι θεωρητικές.
Είναι επιβιωτικές.
Η «παπάτζα» σκοτώνει
Ο χώρος της αυτοάμυνας υποφέρει από την παπάτζα.
Από μεγάλες δηλώσεις.
Από τίτλους.
Από «μάστερ».
Από πολεμικά βιογραφικά χωρίς αποδείξεις.
Από ειδικές δυνάμεις που πάντα κάπου εμφανίζονται ως διαφημιστική σφραγίδα.
Από τεχνικές που φαίνονται εντυπωσιακές σε συνεργάσιμους μαθητές.
Από ανθρώπους που διδάσκουν θανάσιμα αντικείμενα χωρίς να εξηγούν θανάσιμες συνέπειες.
Αυτό δεν είναι αθώο.
Όταν κάποιος πουλά φαντασίωση με μαχαίρι, δεν πουλά απλώς κακή τεχνική.
Πουλά ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Και η ψευδαίσθηση ασφάλειας μπορεί να σκοτώσει.
Μπορεί να κάνει κάποιον να μείνει εκεί που έπρεπε να φύγει.
Μπορεί να τον κάνει να τραβήξει αντικείμενο που δεν έπρεπε να έχει.
Μπορεί να τον κάνει να εμπλακεί σε σύγκρουση που δεν καταλαβαίνει.
Μπορεί να τον οδηγήσει στο νοσοκομείο, στο δικαστήριο ή στο νεκροτομείο.
Γι’ αυτό χρειάζεται σκληρός ρεαλισμός.
Συμπέρασμα
Ο μύθος του «ειδικού μαχητή με μαχαίρι» πρέπει να καταρριφθεί.
Όχι επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι με σοβαρή γνώση όπλων.
Όχι επειδή το μαχαίρι δεν είναι υπαρκτή απειλή.
Αλλά επειδή ο τρόπος που συχνά παρουσιάζεται η «μάχη με μαχαίρι» στους πολίτες είναι επικίνδυνος, φαντασιακός και ελλιπής.
Το μαχαίρι δεν είναι παιχνίδι.
Δεν είναι Air-soft.
Δεν είναι σκληρή άθληση.
Δεν είναι weekend seminar για να νιώσει κάποιος επικίνδυνος.
Δεν είναι τίτλος για βιογραφικό.
Είναι όπλο που μπορεί να σακατέψει ή να σκοτώσει.
Ο σοβαρός πολίτης δεν χρειάζεται να γίνει μαχαιροβγάλτης.
Χρειάζεται να γίνει ρεαλιστής.
Να μάθει αυτοπροστασία.
Να καταλάβει την απόσταση.
Να αποφεύγει.
Να αποδρά.
Να μη λατρεύει φαντασιώσεις.
Να μη δίνει χρήματα σε μύθους.
Να μη μπερδεύει τον ειδικό με τον θεατρίνο.
Και, πάνω απ’ όλα, να θυμάται ότι σε τέτοια θέματα η καλύτερη νίκη είναι να μη μπει ποτέ στο μπλέντερ.
Συχνές ερωτήσεις
Υπάρχει πραγματικά «ειδικός μαχητής με μαχαίρι»;
Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι με σοβαρή γνώση όπλων, στρατιωτική ή επαγγελματική εμπειρία, αλλά ο τίτλος «ειδικός μαχητής με μαχαίρι» πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη δυσπιστία, ειδικά όταν χρησιμοποιείται εμπορικά σε εκπαίδευση πολιτών.
Γιατί είναι προβληματικά τα σεμινάρια μάχης με μαχαίρι;
Επειδή συχνά παρουσιάζουν το μαχαίρι σαν τεχνικό αντικείμενο επίδειξης, χωρίς να εξηγούν επαρκώς τη σωματική καταστροφή, τη νομική έκθεση και την πραγματική δυσκολία μιας συμπλοκής με αιχμηρό όπλο.
Είναι το μαχαίρι χρήσιμο για αυτοάμυνα;
Το μαχαίρι είναι επικίνδυνο όπλο που μπορεί να προκαλέσει βαριά βλάβη ή θάνατο. Για τον πολίτη, η κατοχή, μεταφορά ή χρήση του μπορεί να έχει σοβαρές νομικές συνέπειες. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απλή λύση αυτοάμυνας.
Γιατί λέτε ότι η μάχη με μαχαίρι είναι δυαδική;
Επειδή όταν μπει μαχαίρι σε πραγματική σύγκρουση, τα αποτελέσματα είναι σκληρά: αποφυγή ή απόδραση από τη μία πλευρά, σοβαρός τραυματισμός, αναπηρία, θάνατος ή κατηγορίες από την άλλη.
Τι σημαίνει το «μπλέντερ»;
Είναι ένας τρόπος να περιγραφεί η χαοτική, γρήγορη και καταστροφική φύση μιας συμπλοκής με μαχαίρια. Το σώμα μπορεί να δεχθεί πολλαπλές βλάβες σε ελάχιστο χρόνο, συχνά χωρίς ο άνθρωπος να καταλάβει αμέσως τι έχει συμβεί.
Γιατί οι πολλές ώρες προπόνησης δεν αρκούν;
Επειδή οι ώρες από μόνες τους δεν δημιουργούν ειδικό. Χρειάζεται σωστή κατεύθυνση, επιστημονική ενασχόληση, δοκιμή, διόρθωση, ανάλυση και πραγματική σχέση με το αντικείμενο. Αλλιώς κάποιος μπορεί να επαναλαμβάνει λάθη για χρόνια.
Γιατί είναι εύκολο κάποιος να δηλώνει ειδικός στο μαχαίρι;
Επειδή οι ισχυρισμοί δύσκολα δοκιμάζονται με πραγματικό τρόπο. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν πρόκειται να δεχθεί πραγματικό κόψιμο ή μαχαίρωμα για να επαληθεύσει μια τεχνική.
Ποια είναι η καλύτερη άμυνα απέναντι σε μαχαίρι;
Η καλύτερη άμυνα είναι η πρόληψη, η απόσταση, η αποφυγή, η απόδραση και η έγκαιρη αναγνώριση της απειλής. Η σωματική εμπλοκή με μαχαίρι είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως φυσιολογική επιλογή.
Πρέπει ένας πολίτης να μάθει να χρησιμοποιεί μαχαίρι;
Ο πολίτης πρέπει πρώτα να μάθει αυτοπροστασία, νομική επίγνωση, αποφυγή, απόδραση και ρεαλιστική κατανόηση της βίας. Η εκπαίδευση στη χρήση μαχαιριού ως όπλου για πολίτες είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και νομικά επικίνδυνο θέμα.
Τι πρέπει να ρωτήσω έναν εκπαιδευτή που διδάσκει μαχαίρι;
Πρέπει να ρωτήσετε ποιος είναι, τι ακριβώς διδάσκει, πώς το έμαθε, πού δοκιμάστηκε, ποιο είναι το νομικό πλαίσιο, τι συνέπειες μπορεί να έχει η χρήση μαχαιριού και αν η εκπαίδευση δίνει έμφαση στην αποφυγή και την απόδραση ή στη φαντασίωση μάχης.
Σχετικά άρθρα
Υπάρχοντα άρθρα στο combatives.gr
- Ο Μύθος του Ειδικού Μαχητή με Μαχαίρι
Το αρχικό άρθρο στο οποίο βασίζεται η παρούσα αναδόμηση και η βασική θέση του Combatives Group απέναντι στον μύθο του «knife fighting expert». - Η Πραγματική Χρήση Μαχαιριού και τα προβλήματα που παρουσιάζει
Σχετικό με τη ρεαλιστική διάσταση της χρήσης μαχαιριού και τα πρακτικά προβλήματα που παραβλέπονται στη φαντασιακή εκπαίδευση. - Τι σου κάνουν αν χρησιμοποιήσεις μαχαίρι σε αυτοάμυνα;
Σχετικό με τις σοβαρές συνέπειες που μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος όταν χρησιμοποιήσει μαχαίρι, ακόμη και αν επικαλείται αυτοάμυνα. - Όπλα κοντινής εμβέλειας
Σχετικό με τα πιο διαδεδομένα όπλα κοντινής απόστασης και την ανάγκη να κατανοούνται οι πραγματικοί κίνδυνοι. - Άοπλος ή Ένοπλος – Το Δίλημμα του νομοταγή πολίτη που ασκείται στην αυτοάμυνα
Σχετικό με το δίλημμα του πολίτη ανάμεσα στην πρακτική ανάγκη προστασίας και στο νομικό πλαίσιο της οπλοφορίας και οπλοχρησίας. - Αυτοάμυνα ή Αυτοπροστασία και ποια είναι η διαφορά;
Σχετικό με τη βασική διάκριση ανάμεσα στην πρόληψη και στην καταστολή, δηλαδή ανάμεσα στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα. - Street-fighting και Αυτοάμυνα
Σχετικό με τη διάκριση ανάμεσα στην παράνομη συμπλοκή δρόμου και στη νόμιμη αυτοάμυνα. - Οι κίνδυνοι της παρερμηνείας
Σχετικό με το πώς η λανθασμένη κατανόηση της αυτοάμυνας μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες πρακτικές και παραπλανητικές εκπαιδεύσεις. - Ασφάλεια, Αυτοπροστασία, Αυτοάμυνα – Το τρίπτυχο της εκπαίδευσης
Σχετικό με τη βασική θέση ότι η πρόληψη και η αυτοπροστασία προηγούνται της αυτοάμυνας και της φυσικής σύγκρουσης.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο έχει εκπαιδευτικό και ενημερωτικό χαρακτήρα. Δεν αποτελεί οδηγία χρήσης μαχαιριού, δεν προτρέπει σε οπλοφορία, δεν παρέχει τεχνικές επίθεσης και δεν αποτελεί νομική συμβουλή.
Η κατοχή, μεταφορά ή χρήση μαχαιριού ως όπλου μπορεί να έχει σοβαρές ποινικές, αστικές, σωματικές, ψυχολογικές και κοινωνικές συνέπειες. Κάθε περιστατικό εξετάζεται ξεχωριστά, ανάλογα με τις συνθήκες, την απειλή, την αναγκαιότητα, την αναλογία, τη δυνατότητα αποφυγής και το αποτέλεσμα.
Η πρώτη επιλογή πρέπει να είναι η αποφυγή, η αποκλιμάκωση και η απόδραση, όπου αυτό είναι δυνατόν. Για πραγματική νομική αξιολόγηση απαιτείται συμβουλή από αρμόδιο δικηγόρο.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία και την πρακτική εμπειρία του Combatives Group στην εκπαίδευση προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στην κατάρριψη μύθων, στη διάκριση ανάμεσα σε άθληση, παιχνίδι, φαντασίωση και πραγματική βία, στην αποφυγή παραπλανητικών ισχυρισμών γύρω από τη «μάχη με μαχαίρι», και στην προτεραιότητα της πρόληψης έναντι της καταστολής.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε στην πράξη τι σημαίνει πραγματική αυτοπροστασία απέναντι σε απειλές κοντινής απόστασης, η θεωρία δεν αρκεί.
Η ουσιαστική κατανόηση έρχεται μέσα από καθοδηγούμενη εκπαίδευση, πρακτική εφαρμογή, σενάρια, προσομοιώσεις, πίεση και σοβαρή ανάλυση των νομικών, ψυχολογικών και πρακτικών ορίων.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για να ενημερωθείτε για μαθήματα, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.