Γιατί το Combatives έχει ιδιαίτερη αξία για αστυνομικούς, ένστολους επαγγελματίες και όσους αντιμετωπίζουν πραγματική πίεση
Το Combatives δεν είναι ένα σύστημα που γεννήθηκε σε αθλητικό περιβάλλον.
Δεν δημιουργήθηκε για αγώνες.
Δεν δημιουργήθηκε για επίδειξη.
Δεν δημιουργήθηκε για να κερδίζει κανείς μετάλλια, βαθμούς ή ζώνες.
Η ιστορική του ρίζα βρίσκεται αλλού: στην ανάγκη ανθρώπων της πρώτης γραμμής να επιβιώσουν, να ελέγξουν βίαιες καταστάσεις και να επιστρέψουν ζωντανοί στο σπίτι τους.
Γι’ αυτό και η σχέση του Combatives με την αστυνομία δεν είναι τυχαία. Το σύστημα σχεδιάστηκε, δοκιμάστηκε και αναπτύχθηκε αρχικά από ανθρώπους με αστυνομική εμπειρία, για ανθρώπους που είχαν καθήκον να αντιμετωπίζουν τη βία όταν οι υπόλοιποι πολίτες είχαν κάθε λόγο να την αποφεύγουν.
Ο William Ewart Fairbairn και ο Eric Anthony Sykes συνδέονται άμεσα με αυτή την ιστορική γραμμή. Το combatives.gr παρουσιάζει επίσης το Defendu ως την προπολεμική μορφή του συστήματος του Fairbairn, βασισμένη σε προσωπική εμπειρία και πρακτική εφαρμογή, πριν από τη μεταγενέστερη πολεμική προσαρμογή του.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία.
Ο πολίτης εκπαιδεύεται κυρίως για να απουσιάζει, να αποφεύγει και να αποδρά.
Ο αστυνομικός, όμως, πολλές φορές δεν μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά.
Έχει καθήκον να μείνει.
Έχει καθήκον να παρέμβει.
Έχει καθήκον να ελέγξει.
Έχει καθήκον να προστατεύσει τρίτους.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Η σύντομη απάντηση
Το Combatives είναι ιδιαίτερα κατάλληλο για αστυνομικούς επειδή η αρχική του φιλοσοφία γεννήθηκε μέσα από πραγματικές ανάγκες αστυνόμευσης και βίαιης αστικής σύγκρουσης.
Η πολιτική αυτοάμυνα και η αστυνομική εφαρμογή δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο πολίτης έχει ως βασικό στόχο να φτάσει σπίτι του ασφαλής και άθικτος στο τέλος της ημέρας. Ο αστυνομικός έχει αυτόν τον στόχο επίσης, αλλά έχει και κάτι ακόμη: επαγγελματικό καθήκον να εμπλακεί σε καταστάσεις από τις οποίες ο πολίτης θα έπρεπε να φύγει.
Αυτό σημαίνει ότι οι αστυνομικοί χρειάζονται εκπαίδευση που να περιλαμβάνει:
- επίγνωση,
- αυτοκυριαρχία,
- επικοινωνιακές δεξιότητες,
- σωματικό έλεγχο,
- διαχείριση πίεσης,
- ρεαλιστικά σενάρια,
- κατανόηση φόβου,
- αναλογική χρήση δύναμης,
- και ψυχολογική αντοχή.
Το Combatives Group εκπαιδεύει κυρίως πολίτες. Όταν όμως αστυνομικοί ή άλλοι ένοπλοι επαγγελματίες παρακολουθούν προγράμματα, η διδασκαλία πρέπει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες τους, επειδή το καθήκον τους είναι διαφορετικό.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Αυτό το άρθρο είναι για αστυνομικούς που αναγνωρίζουν ότι η δουλειά τους δεν είναι απλώς μια υπηρεσία με στολή, αλλά μια καθημερινή επαφή με απρόβλεπτες καταστάσεις, ανθρώπινο πόνο, ένταση, κίνδυνο, ευθύνη και πίεση.
Είναι για πολίτες που θέλουν να καταλάβουν γιατί η αστυνομική εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι ίδια με την πολιτική αυτοάμυνα.
Είναι για επαγγελματίες ασφαλείας, ένστολους, στρατιωτικούς και ανθρώπους της πρώτης γραμμής που αντιλαμβάνονται ότι η σωματική τεχνική από μόνη της δεν αρκεί.
Είναι επίσης για όσους πιστεύουν ότι ο αστυνομικός πρέπει απλώς να είναι «σκληρός». Αυτή είναι φτωχή και επικίνδυνη σκέψη. Ο αστυνομικός χρειάζεται αυτοκυριαρχία, κρίση, ψυχική αντοχή, τακτική σκέψη, κατανόηση ανθρώπινης συμπεριφοράς και ικανότητα ελεγχόμενης δράσης υπό πίεση.
Η πραγματική αστυνομική εφαρμογή δεν είναι επίδειξη δύναμης.
Είναι ευθύνη υπό πίεση.
Τι θα μάθετε
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί το Combatives έχει ιστορική και πρακτική σχέση με την αστυνομία.
Θα εξετάσουμε τη διαφορά ανάμεσα στην πολιτική εφαρμογή και στην αστυνομική εφαρμογή. Ο πολίτης πρέπει να αποφεύγει τη σύγκρουση. Ο αστυνομικός συχνά πρέπει να μπαίνει μέσα σε αυτήν για να προστατεύσει άλλους ή να αποκαταστήσει την τάξη.
Θα δούμε επίσης τις ψυχολογικές πιέσεις που μπορεί να αντιμετωπίζουν αστυνομικοί πρώτης γραμμής: φόβο τραυματισμού, φόβο λάθους, έκθεση σε τραυματικά περιστατικά, πίεση ευθύνης, οικογενειακή επιβάρυνση, εργασιακή εξάντληση και επαγγελματική απομόνωση.
Θα εξηγήσουμε γιατί η Διαταραχή Μετατραυματικού Άγχους δεν πρέπει να χρησιμοποιείται επιπόλαια ως «ταμπέλα», αλλά γιατί είναι σωστό να αναγνωρίζουμε ότι άνθρωποι που εκτίθενται επανειλημμένα σε βία, θανάσιμα περιστατικά, απειλή και έντονο στρες μπορεί να χρειάζονται σοβαρή υποστήριξη. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που εκτίθενται σε δυνητικά τραυματικά γεγονότα δεν αναπτύσσουν PTSD, αλλά υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες και η υποστήριξη από οικογένεια, φίλους ή άλλους ανθρώπους μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο.
Τέλος, θα δούμε τι μπορεί να προσφέρει το Combatives Group: όχι θεραπεία, όχι διάγνωση, αλλά ρεαλιστική, σωματική, ψυχολογική και τακτική εκπαίδευση που μπορεί να βοηθήσει τον επαγγελματία να λειτουργεί καλύτερα υπό πίεση.
Βασικά σημεία
- Το Combatives έχει αστυνομική ρίζα και δεν γεννήθηκε ως άθλημα.
- Η πολιτική εφαρμογή και η αστυνομική εφαρμογή του Combatives διαφέρουν ουσιαστικά.
- Ο πολίτης πρέπει να απουσιάζει, να αποφεύγει και να αποδρά.
- Ο αστυνομικός συχνά δεν έχει αυτή την επιλογή, γιατί έχει καθήκον παρέμβασης.
- Η αστυνομική εργασία μπορεί να δημιουργεί έντονη ψυχολογική πίεση, λόγω έκθεσης σε κίνδυνο, βία, τραυματικά περιστατικά και ευθύνη.
- Η Ελληνική Αστυνομία αναφέρει επίσημα 168 θανάσιμα τραυματισμένους αστυνομικούς από το 1984 έως σήμερα, εν ώρα υπηρεσίας, από τρομοκρατικές ενέργειες, ένοπλες συμπλοκές, τροχαία και άλλα ατυχήματα.
- Η εκπαίδευση αστυνομικών πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο τεχνικές, αλλά και πίεση, ρόλους, σενάρια, αυτοκυριαρχία, επικοινωνία και αναλογική χρήση δύναμης.
- Το Combatives Group δεν υποκαθιστά ψυχολογική ή ιατρική υποστήριξη, αλλά μπορεί να προσφέρει πρακτική εκπαίδευση που ενισχύει την ετοιμότητα, την αυτοπεποίθηση και τη λειτουργικότητα υπό πίεση.
Εισαγωγή: ένα σύστημα με αστυνομικό DNA
Όποιος μελετήσει σοβαρά την ιστορία του Combatives θα διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται για μια «σχολή μάχης» παρότι αυτό ακριβώς έγινε στον Β’ ΠΠ.
Το σύστημα συνδέεται με πραγματικές ανάγκες αστυνόμευσης, επιβίωσης, ελέγχου βίαιων ανθρώπων και λειτουργίας σε περιβάλλοντα όπου η θεωρία δεν αρκούσε. Η Σαγκάη των αρχών του 20ού αιώνα ήταν ένα εξαιρετικά βίαιο αστικό περιβάλλον, στο οποίο η αστυνομία αντιμετώπιζε οργανωμένο έγκλημα, ένοπλη βία, συμμορίες και καθημερινό κίνδυνο.
Οι αστυνομικές δυνάμεις της Σαγκάης έλαβαν την εποχή εκείνη εκπαίδευση Combatives/Defendu, με αποτέλεσμα ο αριθμός των αστυνομικών που σκοτώθηκαν την εποχή εκείνη μέσα στα 10 χρόνια μειώθηκε από 146, σε 42 στα 10 επόμενα χρόνια, ΑΦΟΥ έλαβαν σύντομη και περιεκτική εκπαίδευση. Και αυτό σε 666 ένοπλα με πυροβόλα περιστατικά που καταγράφτηκαν. Δηλαδή ένας αστυνομικός στα κάθε 15,8 περιστατικά. Αν αναλογιστούμε ότι η Σαγκάη ήταν τότε βαριά οπλισμένη και εντελώς αδίστακτη ζώνη πολέμου συμμοριών, η μείωση είναι συγκλονιστική! Πάνω από 347% μείωση!
Σε τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να στηθεί σύστημα πάνω σε φαντασία. Δεν αρκεί να φαίνεται ωραίο στην αίθουσα. Πρέπει να λειτουργεί.
Αυτός είναι ο λόγος που το Combatives έχει άλλη βαρύτητα για αστυνομικούς. Δεν χτίστηκε για ανθρώπους που θέλουν να νιώθουν μαχητές. Χτίστηκε για ανθρώπους που έπρεπε να λειτουργήσουν σε πραγματική βία.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Σύντομο ιστορικό εφαρμογής
Το αρχικό κείμενο αναφέρει ότι οι αστυνομικές δυνάμεις της Σαγκάης έλαβαν εκπαίδευση Defendu/Combatives και ότι ο αριθμός των αστυνομικών που σκοτώθηκαν μειώθηκε σημαντικά τα επόμενα χρόνια. Ανεξάρτητα από το αν ο αναγνώστης θέλει να ελέγξει χωριστά κάθε ιστορικό αριθμό, το βασικό συμπέρασμα παραμένει ισχυρό: το σύστημα αναπτύχθηκε σε περιβάλλον όπου η πρακτική εφαρμογή είχε άμεσο κόστος ζωής.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ίδια βάση προσαρμόστηκε για στρατιωτικές και ειδικές επιχειρησιακές ανάγκες. Οι τροποποιήσεις εκείνης της περιόδου έκαναν το σύστημα πιο κατάλληλο για στρατιωτικούς, ειδικές δυνάμεις και μυστικούς πράκτορες, όπου ο σκοπός δεν ήταν πλέον η σύλληψη ή ο έλεγχος, αλλά η επιβίωση και η ολοκλήρωση αποστολής.
Αυτή η ιστορική πορεία έχει σημασία επειδή δείχνει κάτι κρίσιμο:
το Combatives μπορεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικά περιβάλλοντα.
Αστυνομία.
Στρατός.
Πολίτες.
Αλλά κάθε εφαρμογή έχει διαφορετικό σκοπό.
Civilian Combatives και Street Combatives
Το Combatives Group βασίζεται στη φιλοσοφία, τη μεθοδολογία, το δόγμα και την εφαρμογή αυτής της ιστορικής γραμμής, αλλά με προσαρμογή στις σημερινές ανάγκες.
Η βασική έμφαση της κοινότητας είναι η εκπαίδευση πολιτών, δηλαδή το Civilian Combatives. Αυτό σημαίνει ότι ο πρωταρχικός στόχος δεν είναι η εμπλοκή, αλλά η ασφάλεια.
Για τον πολίτη, η σειρά είναι καθαρή:
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Μόνο όταν αυτά δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν για λογικούς και πρακτικούς λόγους, μπαίνει στο τραπέζι η αναγκαστική σωματική σύγκρουση. Ακόμη και τότε, η νοοτροπία παραμένει:
Το απολύτως αρκετό, αρκεί.
Αυτό είναι κρίσιμο.
Ο πολίτης δεν εκπαιδεύεται για να νικήσει, να τιμωρήσει ή να επιβληθεί. Εκπαιδεύεται για να φτάσει στο σπίτι του ασφαλής και άθικτος στο τέλος της ημέρας.
Αυτός είναι ο πρώτος και σημαντικότερος κανόνας.
Γιατί ο αστυνομικός είναι διαφορετική περίπτωση
Οι αστυνομικοί δεν έχουν πάντα την πολυτέλεια της αποφυγής.
Ο πολίτης μπορεί να δει μια κατάσταση και να φύγει.
Ο αστυνομικός μπορεί να πρέπει να πάει προς την κατάσταση.
Ο πολίτης μπορεί να αποφύγει έναν βίαιο άνθρωπο.
Ο αστυνομικός μπορεί να πρέπει να τον ελέγξει.
Ο πολίτης μπορεί να καλέσει βοήθεια.
Ο αστυνομικός συχνά είναι η βοήθεια.
Αυτό αλλάζει τη φύση της εκπαίδευσης.
Δεν μπορείς να διδάσκεις έναν αστυνομικό ακριβώς όπως έναν πολίτη. Η βάση μπορεί να είναι κοινή: επίγνωση, απόσταση, επικοινωνία, αυτοκυριαρχία, απλότητα, αποτελεσματικότητα. Όμως ο ρόλος είναι διαφορετικός.
Ο αστυνομικός χρειάζεται να διαχειριστεί βία χωρίς να γίνει ανεξέλεγκτος.
Χρειάζεται να παραμείνει λειτουργικός ενώ φοβάται.
Χρειάζεται να προστατεύσει τρίτους.
Χρειάζεται να αποφασίσει μέσα σε πίεση.
Χρειάζεται να γνωρίζει ότι κάθε του ενέργεια μπορεί να κριθεί μετά από ανθρώπους που δεν ήταν εκεί.
Αυτή είναι πολύ δύσκολη θέση.
Ποιοι άλλοι μας επισκέπτονται
Κατά καιρούς, ένοπλοι επαγγελματίες παρακολουθούν σειρές σεμιναρίων του Combatives Group. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αστυνομικοί ή άνθρωποι που εργάζονται σε περιβάλλον αυξημένου κινδύνου.
Όταν συμβαίνει αυτό, η διδασκαλία προσαρμόζεται.
Όχι επειδή αλλάζουν οι βασικές αρχές.
Αλλά επειδή αλλάζει ο σκοπός.
Ένας πολίτης πρέπει να μάθει να φεύγει.
Ένας αστυνομικός πρέπει συχνά να μάθει να μένει με ασφάλεια.
Ένας πολίτης πρέπει να αποφύγει την εμπλοκή.
Ένας αστυνομικός πρέπει συχνά να εμπλακεί χωρίς να χάσει τον έλεγχο.
Ένας πολίτης προστατεύει κυρίως τον εαυτό του και τους ανθρώπους του.
Ένας αστυνομικός προστατεύει τρίτους, εφαρμόζει τον νόμο και λογοδοτεί για κάθε βαθμό δύναμης που χρησιμοποιεί.
Γι’ αυτό η αστυνομική εφαρμογή απαιτεί περισσότερη τακτική σκέψη, περισσότερη αυτοκυριαρχία και περισσότερη εκπαίδευση σε σενάρια.
Η ψυχολογική πίεση του αστυνομικού
Η αστυνομική εργασία δεν είναι μόνο σωματική.
Είναι βαθιά ψυχολογική.
Ο αστυνομικός μπορεί μέσα σε μία βάρδια να κληθεί να αντιμετωπίσει έναν βίαιο άνθρωπο, να κατευνάσει έναν ψυχικά απορρυθμισμένο πολίτη, να επέμβει σε ενδοοικογενειακό περιστατικό, να βρεθεί σε τροχαίο με σοβαρούς τραυματισμούς, να δεχθεί προσβολές, να κινδυνεύσει, να αμφισβητηθεί, να απειληθεί και μετά να γυρίσει σπίτι του σαν να μην συνέβη τίποτα.
Αυτό δεν είναι φυσιολογικό για τον ανθρώπινο οργανισμό.
Η εναλλαγή ανάμεσα σε ένταση και οικογενειακή ζωή είναι δύσκολη. Το σώμα δεν πατά απλώς ένα κουμπί. Το μυαλό δεν κλείνει αυτόματα. Η εικόνα, ο ήχος, η μυρωδιά, η απειλή, το άγχος και η ευθύνη μένουν.
Ο κόσμος συχνά βλέπει τη στολή.
Ξεχνά τον άνθρωπο που τη φορά.
Φόβος τραυματισμού, λάθους και συνεπειών
Ο φόβος του τραυματισμού ή του θανάτου είναι αυτονόητος. Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει ένστικτο επιβίωσης. Ο αστυνομικός δεν εξαιρείται επειδή φορά στολή.
Όμως υπάρχει και άλλος φόβος: ο φόβος του λάθους.
Ο αστυνομικός μπορεί να φοβάται ότι θα κάνει κάτι λάθος υπό πίεση. Ότι θα χρησιμοποιήσει υπερβολική δύναμη. Ότι θα χρησιμοποιήσει λιγότερη δύναμη από όση χρειαζόταν. Ότι θα τραυματιστεί πολίτης. Ότι θα κατηγορηθεί. Ότι θα βρεθεί σε δικαστική διαδικασία. Ότι θα χάσει τη δουλειά του. Ότι θα εκτεθεί δημόσια. Ότι η οικογένειά του θα υποστεί τις συνέπειες.
Αυτός ο φόβος δεν είναι θεωρητικός.
Είναι καθημερινή πίεση σε επαγγέλματα όπου μια απόφαση δευτερολέπτων μπορεί να κριθεί για χρόνια.
Αν η εκπαίδευση δεν προετοιμάζει τον αστυνομικό για αυτό το βάρος, είναι ελλιπής.
Ο φόβος αντιποίνων και η οικογένεια
Ένα ακόμη στοιχείο που συχνά παραβλέπεται είναι ο φόβος αντιποίνων.
Ένας αστυνομικός μπορεί να ανησυχεί όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για την οικογένεια και την περιουσία του. Σε κάποιες περιπτώσεις, η απειλή δεν τελειώνει όταν τελειώνει η βάρδια. Μπορεί να μεταφέρεται στη γειτονιά, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο οικογενειακό περιβάλλον.
Αυτό δημιουργεί διαρκή ένταση.
Και η διαρκής ένταση έχει κόστος.
Δεν μπορεί κανείς να ζει συνεχώς σε επαγρύπνηση χωρίς επιβάρυνση. Γι’ αυτό η ψυχολογική υποστήριξη, η καλή εκπαίδευση, η συναδελφική κουλτούρα και η σοβαρή διοικητική μέριμνα είναι απαραίτητα στοιχεία για ανθρώπους τέτοιων επαγγελμάτων.
PTSD: προσοχή στη λέξη, σεβασμός στην πραγματικότητα
Το αρχικό κείμενο αναφέρεται σε αστυνομικούς που ενδέχεται να παρουσιάζουν σημάδια μετατραυματικής επιβάρυνσης. Αυτό είναι σημαντικό θέμα, αλλά πρέπει να διατυπώνεται προσεκτικά. Κανείς εκπαιδευτής αυτοάμυνας δεν πρέπει να κάνει διάγνωση PTSD. Η διάγνωση ανήκει σε ειδικούς ψυχικής υγείας.
Αυτό που μπορούμε να πούμε υπεύθυνα είναι ότι άνθρωποι που εκτίθενται επανειλημμένα σε βία, απειλή, θανάσιμα περιστατικά, τραυματικές εικόνες και έντονη ευθύνη μπορεί να βιώνουν σοβαρή ψυχολογική πίεση.
Το PTSD μπορεί να εμφανιστεί μετά από πολύ στρεσογόνα, τρομακτικά ή τραυματικά γεγονότα, ενώ συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν δυσκολίες ύπνου, υπερεγρήγορση, ευερεθιστότητα, δυσκολία συγκέντρωσης και έντονη ψυχική επιβάρυνση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός έχει PTSD.
Δεν σημαίνει ότι κάθε πίεση είναι διαταραχή.
Δεν σημαίνει ότι η σκληρή δουλειά κάνει αυτόματα κάποιον ασθενή.
Σημαίνει όμως ότι πρέπει να μιλάμε σοβαρά για την ψυχολογική επιβάρυνση των ανθρώπων που βλέπουν και ζουν πράγματα που ο μέσος πολίτης δεν βλέπει ποτέ.
Το ψεύτικο «νταηλίκι» δεν βοηθά
Σε επαγγέλματα υψηλής πίεσης υπάρχει συχνά μια κουλτούρα σιωπής.
Ο άνθρωπος δεν θέλει να φανεί αδύναμος.
Δεν θέλει να πει ότι δυσκολεύεται.
Δεν θέλει να παραδεχθεί ότι κάτι τον επηρεάζει.
Δεν θέλει να ζητήσει βοήθεια, γιατί φοβάται ότι θα στιγματιστεί, θα του αφαιρεθούν αρμοδιότητες, θα χάσει εμπιστοσύνη ή θα θεωρηθεί μη κατάλληλος.
Αυτό είναι επικίνδυνο.
Η άρνηση δεν είναι δύναμη.
Η σιωπή δεν είναι αντοχή.
Η συσσώρευση δεν είναι επαγγελματισμός.
Ένας αστυνομικός δεν γίνεται λιγότερο ικανός επειδή αναγνωρίζει ότι η δουλειά του τον πιέζει. Αντίθετα, η αναγνώριση της πίεσης είναι ένδειξη ωριμότητας. Η πραγματική σκληρότητα δεν είναι να παριστάνεις ότι δεν επηρεάζεσαι ποτέ. Είναι να φροντίζεις ώστε να παραμένεις λειτουργικός, δίκαιος, ψύχραιμος και ανθρώπινος.
Πιθανές συνέπειες της χρόνιας πίεσης
Η χρόνια έκθεση σε στρες και τραυματικές εμπειρίες μπορεί να επηρεάσει τον άνθρωπο σωματικά, ψυχολογικά και κοινωνικά. Δεν είναι σωστό να αποδίδουμε κάθε σωματικό ή ψυχικό σύμπτωμα αποκλειστικά στην εργασία ή σε PTSD. Όμως είναι σωστό να αναγνωρίζουμε ότι το χρόνιο στρες μπορεί να έχει κόστος.
Προβλήματα ύπνου.
Ευερεθιστότητα.
Ξεσπάσματα θυμού.
Κρίσεις πανικού.
Σωματικές ενοχλήσεις.
Ταχυπαλμία.
Αίσθηση μόνιμης επιφυλακής.
Απομάκρυνση από την οικογένεια.
Κατάθλιψη.
Κατάχρηση αλκοόλ ή άλλων τρόπων «εκτόνωσης».
Απώλεια ενδιαφέροντος.
Αυτά δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται με ντροπή. Πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα. Ο αστυνομικός που ζητά στήριξη δεν εγκαταλείπει το καθήκον του. Προσπαθεί να παραμείνει ικανός για αυτό.
Οι δύσκολες συνθήκες εργασίας
Οι αστυνομικοί πρώτης γραμμής εργάζονται σε συνθήκες που ο μέσος πολίτης δύσκολα καταλαβαίνει.
- Βάρδιες.
- Νύχτες.
- Κρύο.
- Ζέστη.
- Αστάθεια προγράμματος.
- Έλλειψη φυσιολογικής οικογενειακής ρουτίνας.
- Έκθεση σε επιθετικότητα.
- Έκθεση σε ανθρώπινο πόνο.
- Έκθεση σε θάνατο, ατυχήματα, κακοποίηση, απειλές και κρίσεις.
- Πίεση από την υπηρεσία.
- Πίεση από την κοινωνία.
- Πίεση από τα ΜΜΕ.
- Πίεση από τον ίδιο τους τον εαυτό.
Αν προσθέσουμε σε αυτά τις οικονομικές δυσκολίες, τις οικογενειακές υποχρεώσεις και την ανάγκη να παραμένει κάποιος «λειτουργικός» κάθε μέρα, είναι προφανές ότι το βάρος είναι μεγάλο.
Η κοινωνία συχνά απαιτεί πολλά από την αστυνομία.
Αλλά σπάνια σκέφτεται αρκετά τι απαιτείται από τον άνθρωπο πίσω από τη στολή.
Οι θανούντες στο καθήκον
Η επίσημη σελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας για τους θανούντες στο καθήκον αναφέρει ότι από την ενοποίηση του Σώματος το 1984 έως σήμερα έχουν τραυματιστεί θανάσιμα 168 αστυνομικοί, συνεπεία τρομοκρατικών ενεργειών, ένοπλων συμπλοκών, τροχαίων και άλλων ατυχημάτων εν ώρα υπηρεσίας.
Αυτός ο αριθμός δεν είναι απλή στατιστική.
Είναι υπενθύμιση ότι η αστυνομική εργασία δεν είναι θεωρητικά επικίνδυνη. Μπορεί να γίνει πραγματικά επικίνδυνη. Και αυτό το γνωρίζουν οι άνθρωποι που φορούν τη στολή.
Η γνώση αυτή επηρεάζει τον τρόπο που μπαίνει κάποιος σε βάρδια.
Τον τρόπο που πλησιάζει ένα όχημα.
Τον τρόπο που μπαίνει σε ένα σπίτι.
Τον τρόπο που ανταποκρίνεται σε κλήση.
Τον τρόπο που σκέφτεται την οικογένειά του.
Αυτή η πραγματικότητα δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο ηρωοποίησης χωρίς ουσία. Πρέπει να γίνεται αντικείμενο σοβαρής εκπαίδευσης, υποστήριξης και σεβασμού.
Τι μπορεί να προσφέρει το Combatives Group
Το Combatives Group δεν είναι υπηρεσία ψυχικής υγείας και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως τέτοια.
Δεν κάνει διάγνωση.
Δεν θεραπεύει PTSD.
Δεν αντικαθιστά ψυχολόγο, ψυχίατρο ή επίσημη υπηρεσιακή υποστήριξη.
Αυτό που μπορεί να προσφέρει είναι διαφορετικό: εκπαίδευση.
- Εκπαίδευση σωματική.
- Εκπαίδευση ψυχολογική.
- Εκπαίδευση τακτική.
- Εκπαίδευση σε πίεση.
- Εκπαίδευση σε ρόλους, προσομοιώσεις και σενάρια.
- Εκπαίδευση στην απόφαση, στην αυτοκυριαρχία, στην επαφή, στην εγγύτητα, στον έλεγχο και στη διαχείριση βίας.
Πιστεύουμε ότι ένα μέρος της πίεσης μπορεί να μειωθεί όταν ο άνθρωπος αισθάνεται πιο ικανός. Όταν έχει δοκιμαστεί. Όταν έχει εκπαιδευτεί σε σενάρια. Όταν έχει περισσότερα εργαλεία. Όταν ξέρει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει. Όταν έχει μάθει να λειτουργεί υπό πίεση χωρίς να χάνει τον έλεγχο.
Η εκπαίδευση δεν εξαφανίζει τον φόβο.
Αλλά μπορεί να τον οργανώσει.
Εκπαίδευση που μειώνει τον φόβο ανεπάρκειας
Ένας από τους πιο σημαντικούς φόβους σε ανθρώπους της πρώτης γραμμής είναι ο φόβος της ανεπάρκειας.
«Θα μπορέσω να ανταποκριθώ;»
«Θα παγώσω;»
«Θα κάνω λάθος;»
«Θα προστατεύσω τον συνάδελφό μου;»
«Θα προστατεύσω τον πολίτη;»
«Θα γυρίσω σπίτι;»
Αυτός ο φόβος δεν νικιέται με συνθήματα. Νικιέται με σοβαρή προπόνηση. Με επανάληψη. Με πίεση. Με λάθη μέσα σε ασφαλές περιβάλλον. Με σενάρια που αναγκάζουν τον άνθρωπο να σκέφτεται, να αποφασίζει και να λειτουργεί.
Η αυτοπεποίθηση που χτίζεται έτσι δεν είναι ψεύτικη.
Δεν είναι «είμαι άτρωτος».
Είναι κάτι πιο σοβαρό:
«Έχω δοκιμαστεί αρκετά ώστε να ξέρω καλύτερα πώς λειτουργώ.»
Αυτό έχει αξία για κάθε άνθρωπο.
Αλλά για αστυνομικό έχει ακόμη μεγαλύτερη.
Ρόλοι, προσομοιώσεις και σενάρια
Οι αστυνομικοί χρειάζονται σενάρια, γιατί η πραγματική εργασία τους δεν εμφανίζεται ως καθαρή τεχνική.
Δεν έρχεται κάποιος και λέει: «τώρα θα σας επιτεθώ με τον συγκεκριμένο τρόπο».
- Υπάρχει λεκτική σύγκρουση.
- Υπάρχει άρνηση συμμόρφωσης.
- Υπάρχει πλήθος.
- Υπάρχει συγγενής που φωνάζει.
- Υπάρχει μεθυσμένος.
- Υπάρχει άνθρωπος σε ψυχική κρίση.
- Υπάρχει ύποπτος που φαίνεται ήρεμος και ξαφνικά αλλάζει.
- Υπάρχει περιβάλλον.
- Υπάρχουν κάμερες.
- Υπάρχουν συνέπειες.
Τα σενάρια δεν είναι παιχνίδι ρόλων για διασκέδαση. Είναι εργαλείο εκπαίδευσης κρίσης. Ο αστυνομικός πρέπει να εκπαιδεύεται όχι μόνο στο «πώς», αλλά και στο «πότε», στο «πόσο», στο «μέχρι πότε» και στο «τι μετά».
Αυτό είναι που κάνει τη ρεαλιστική εκπαίδευση τόσο σημαντική.
Η αστυνομική εφαρμογή δεν είναι πολιτική αυτοάμυνα
Πρέπει να το επαναλάβουμε καθαρά:
η αστυνομική εφαρμογή δεν είναι ίδια με την πολιτική αυτοάμυνα.
Ο πολίτης έχει δικαίωμα να προστατευτεί.
Ο αστυνομικός έχει καθήκον να παρέμβει.
Ο πολίτης πρέπει να φύγει αν μπορεί.
Ο αστυνομικός μπορεί να πρέπει να μείνει.
Ο πολίτης συνήθως προστατεύει τον εαυτό του.
Ο αστυνομικός προστατεύει και τον εαυτό του και τρίτους και τον νόμο.
Αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευση ενός αστυνομικού πρέπει να περιλαμβάνει στοιχεία που ο πολίτης δεν χρειάζεται στον ίδιο βαθμό: έλεγχο, περιορισμό, συνεργασία με συνάδελφο, διαχείριση πλήθους, λεκτική αποκλιμάκωση, μετάβαση ανάμεσα σε επίπεδα δύναμης και διατήρηση νομιμότητας υπό πίεση.
Το Combatives μπορεί να προσφέρει βασικές αρχές.
Αλλά η εφαρμογή πρέπει να μεταφράζεται σωστά.
Το απολύτως αρκετό, αρκεί
Η φράση αυτή είναι κεντρική:
Το απολύτως αρκετό, αρκεί.
Για τον πολίτη σημαίνει: κάνε μόνο ό,τι είναι αναγκαίο για να σταματήσει η απειλή και να φύγεις.
Για τον αστυνομικό σημαίνει: χρησιμοποίησε τον αναγκαίο βαθμό δύναμης για να ελέγξεις την κατάσταση, χωρίς υπέρβαση και χωρίς απώλεια αυτοκυριαρχίας.
Αυτό είναι εύκολο να ειπωθεί.
Δύσκολο να γίνει υπό πίεση.
Γι’ αυτό χρειάζεται εκπαίδευση. Όχι μόνο τεχνική. Εκπαίδευση κρίσης, απόφασης και αυτοελέγχου.
Η υπερβολή μπορεί να καταστρέψει ζωές.
Η ανεπαρκής δράση επίσης.
Η σωστή εφαρμογή βρίσκεται στη δύσκολη ζώνη ανάμεσα στα δύο.
Η στάση μας απέναντι στους αστυνομικούς
Η επαφή μας με αστυνομικούς μάς έχει οδηγήσει να εκτιμήσουμε ότι η δουλειά τους δεν είναι εύκολη. Είναι γεμάτη κινδύνους και πιέσεις που συχνά επηρεάζουν τον άνθρωπο επαγγελματικά, προσωπικά και οικογενειακά.
Παρόλα αυτά, πολλοί διατηρούν υψηλό φρόνημα και πραγματική διάθεση προσφοράς.
Μπορούμε να αγνοήσουμε τα προβλήματά τους λέγοντας ότι «αυτή τη δουλειά διάλεξαν».
Μπορούμε να συμπάσχουμε χωρίς να κάνουμε τίποτα.
Ή μπορούμε να προσφέρουμε κάτι πρακτικό: καλύτερη εκπαίδευση.
Εμείς στο Combatives Group επιλέγουμε την τρίτη στάση.
Οι πόρτες μας είναι ανοιχτές.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group θεωρεί ότι το σύστημα έχει ιδιαίτερη αξία για αστυνομικούς επειδή η ιστορική του ρίζα είναι αστυνομική και επειδή η μεθοδολογία του βασίζεται σε απλότητα, αμεσότητα, εφαρμογή υπό πίεση και ρεαλιστική κατανόηση της βίας.
Όμως το Combatives δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως πανάκεια.
Δεν λύνει όλα τα ψυχολογικά βάρη της αστυνομικής εργασίας.
Δεν αντικαθιστά υπηρεσιακή υποστήριξη.
Δεν αντικαθιστά ψυχική φροντίδα.
Δεν καταργεί τον φόβο.
Δεν κάνει κανέναν άτρωτο.
Μπορεί όμως να δώσει σε έναν αστυνομικό κάτι πολύ σημαντικό: καλύτερη λειτουργικότητα υπό πίεση, μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, καλύτερη κατανόηση επαφής και βίας, και εμπειρία σε σενάρια που πλησιάζουν περισσότερο την πραγματικότητα από μια απλή τεχνική προπόνηση.
Αυτό είναι πραγματική βοήθεια.
Όχι θεωρία.
Τελική σκέψη
Το Combatives δημιουργήθηκε από ανθρώπους που γνώριζαν τη βία όχι ως θέαμα, αλλά ως επαγγελματική πραγματικότητα.
Γι’ αυτό έχει αξία για αστυνομικούς.
Γι’ αυτό μπορεί να βοηθήσει και σήμερα.
Όχι επειδή υπόσχεται θαύματα.
Αλλά επειδή καταλαβαίνει ότι ο άνθρωπος της πρώτης γραμμής χρειάζεται κάτι περισσότερο από τεχνικές. Χρειάζεται κρίση, αυτοκυριαρχία, πίεση, τακτική, επανάληψη, σωματική ετοιμότητα και ψυχική αντοχή.
Ο πολίτης πρέπει να φτάσει σπίτι του ασφαλής.
Ο αστυνομικός πρέπει να κάνει το ίδιο, αφού πρώτα έχει προσπαθήσει να προστατεύσει και άλλους.
Αυτό είναι το βάρος της στολής.
Και αυτός είναι ο λόγος που η εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι επιφανειακή.
Contributing Advisor: Κωνσταντίνος Μπενέκης — Ανθυπαστυνόμος
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για το υπάρχον άρθρο, δείτε τη σελίδα Combatives Group Σύστημα από αστυνομικούς και για αστυνομικούς.
- Για την ιστορική σχέση του Combatives με την αστική και πολεμική εφαρμογή, συνεχίστε με το άρθρο Αστική / Πολεμική εφαρμογή του Combatives.
- Για την αρχική ιστορία του Defendu, διαβάστε τα άρθρα Defendu, μια πρώτη ματιά, Defendu, η Αρχή και Defendu, 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος.
- Για τη μεθοδολογία εκπαίδευσης του Combatives Group, δείτε τις σελίδες Πού στηρίζεται η Μεθοδολογία μας, Ρόλοι, Προσομοιώσεις και Σενάρια και Ρεαλιστική εκπαίδευση.
- Για την ψυχολογική πλευρά της απειλής και του κινδύνου, συνεχίστε με τα άρθρα Εκπαίδευση βασισμένη στον φόβο ή στον κίνδυνο;, Διαχείριση φόβου και κινδύνου και Οι φυσικοψυχολογικές επιδράσεις του κινδύνου.
- Για τις βασικές αρχές πολιτικής αυτοπροστασίας, διαβάστε τα άρθρα Αρχές Combatives – Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση και Το απολύτως αρκετό, αρκεί.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο δεν παρέχει τεχνικές οδηγίες σωματικής βίας. Η αστυνομική εκπαίδευση απαιτεί υπεύθυνη καθοδήγηση, σαφές πλαίσιο χρήσης δύναμης, ελεγχόμενη πίεση, προστατευτικό εξοπλισμό και προσαρμογή στις πραγματικές υπηρεσιακές ανάγκες.
Νομική σημείωση
Το άρθρο δεν αποτελεί νομική συμβουλή ούτε υπηρεσιακή οδηγία. Η χρήση δύναμης από αστυνομικούς διέπεται από ειδικό νομικό και υπηρεσιακό πλαίσιο, αναγκαιότητα, αναλογικότητα και λογοδοσία.
Σημείωση ψυχικής υγείας
Το άρθρο δεν κάνει διάγνωση PTSD ή οποιασδήποτε ψυχικής διαταραχής. Όποιος αστυνομικός ή επαγγελματίας πρώτης γραμμής βιώνει επίμονα συμπτώματα άγχους, ύπνου, υπερεγρήγορσης, θυμού, θλίψης, κρίσεων πανικού ή δυσλειτουργίας στην καθημερινότητα, πρέπει να απευθυνθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας ή στις αρμόδιες υπηρεσίες υποστήριξης.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Η αστυνομική εφαρμογή Combatives δεν είναι «σκληρή εικόνα» ούτε επίδειξη δύναμης. Είναι εκπαίδευση λειτουργικότητας, ελέγχου, αυτοκυριαρχίας και αναλογικής δράσης υπό πραγματική πίεση.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group θεωρεί ότι οι αστυνομικοί χρειάζονται ρεαλιστική εκπαίδευση που να αναγνωρίζει το βάρος του καθήκοντός τους, τη διαφορά τους από τους πολίτες και την ανάγκη να λειτουργούν σε δύσκολες συνθήκες χωρίς να χάνουν τον έλεγχο.
Επικοινωνία
Αν είστε αστυνομικός, ένστολος επαγγελματίας ή εργάζεστε σε περιβάλλον αυξημένου κινδύνου και θέλετε να ενημερωθείτε για τη μεθοδολογία του Combatives Group, επικοινωνήστε μαζί μας.