Η εκπαίδευση με ρόλους, προσομοιώσεις και σενάρια βοηθά τον ασκούμενο να προετοιμαστεί για πραγματικές συνθήκες βίας, όπου υπάρχουν φόβος, πίεση, δόλος, αιφνιδιασμός, αβεβαιότητα και ανάγκη άμεσης απόφασης.
Σε αντίθεση με την αθλητική προπόνηση, η μέθοδος Combatives δεν στοχεύει στην τεχνική τελειότητα μέσα σε κανόνες. Στοχεύει στην επιβίωση, την πρόληψη, την αποκλιμάκωση, την αποφασιστική δράση και την ασφαλή διαφυγή.
Η πραγματική βία δεν μοιάζει με αγώνα. Δεν έχει διαιτητή, δεν έχει προκαθορισμένη έναρξη, δεν έχει δίκαιο παιχνίδι και δεν ενδιαφέρεται για την τεχνική καθαρότητα του αμυνόμενου. Για αυτόν τον λόγο, η εκπαίδευση πρέπει να περιλαμβάνει πίεση, ρεαλιστική συμπεριφορά επιτιθέμενου, προστατευμένη επαφή και επαναλαμβανόμενες ασκήσεις που πλησιάζουν όσο γίνεται περισσότερο την πραγματικότητα.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε ανθρώπους που θέλουν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στην αθλητική προπόνηση και στη ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοπροστασίας.
Αφορά όσους έχουν εμπειρία από πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα, αλλά αναρωτιούνται αν αυτή η εμπειρία αρκεί για την πραγματική βία του δρόμου.
Αφορά επίσης επαγγελματίες που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν βία στο εργασιακό τους περιβάλλον, όπως προσωπικό ασφαλείας, αστυνομικούς, σωφρονιστικούς υπαλλήλους, υγειονομικούς σε δύσκολες συνθήκες και ανθρώπους που εργάζονται σε χώρους υψηλής έντασης.
Πάνω απ’ όλα, όμως, αφορά τον απλό πολίτη που δεν θέλει να παραμυθιάζεται. Θέλει να ξέρει τι λειτουργεί, τι δεν λειτουργεί και γιατί η αυτοάμυνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν αθλητική δραστηριότητα.
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί η σύγκριση του Combatives με τις πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα είναι προβληματική.
- Γιατί η πραγματική βία απαιτεί διαφορετική εκπαιδευτική προσέγγιση.
- Πώς οι ρόλοι βοηθούν τον ασκούμενο να αναγνωρίζει απειλές, δόλο και γλώσσα σώματος.
- Πώς οι προσομοιώσεις συνδέουν την τεχνική με την πίεση και την πραγματική εφαρμογή.
- Γιατί τα σενάρια είναι απαραίτητα για τη μεταφορά της εκπαίδευσης σε πραγματικά περιβάλλοντα.
- Πώς χρησιμοποιείται ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος στην εκπαίδευση Combatives.
- Γιατί η σκληρή προπόνηση πρέπει να συνδυάζεται με ασφάλεια, προστατευτικά και έλεγχο.
- Γιατί οι απλές δεξιότητες, η νοοτροπία και η σχετική εκπαίδευση έχουν μεγαλύτερη αξία από τις περίπλοκες τεχνικές.
Βασικά σημεία
- Το Combatives Group δεν είναι πολεμική τέχνη με την αθλητική έννοια του όρου. Δεν έχει ως στόχο τον αγώνα, τη βαθμολογία, την επίδειξη ή την τεχνική τελειότητα μέσα σε κανόνες.
- Οι λεγόμενες πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα λειτουργούν μέσα σε ελεγχόμενο πλαίσιο. Έχουν κανόνες, διαιτητές, αγώνες και συμπεριφορικά όρια.
- Η πραγματική βία δεν λειτουργεί έτσι. Είναι απότομη, δόλια, βρώμικη, πιεστική και απρόβλεπτη.
- Η αυτοπροστασία ξεκινά πριν από τη σωματική σύγκρουση. Ξεκινά από την αναγνώριση κινδύνου, τη γλώσσα του σώματος, την απόσταση, την τοποθέτηση και τη διαφυγή.
- Οι άνθρωποι υπό ψυχοσωματικό στρες δεν ανεβαίνουν στο επίπεδο των προσδοκιών τους. Πέφτουν στο επίπεδο της εκπαίδευσής τους.
- Αν η εκπαίδευση δεν περιλαμβάνει πίεση, αδρεναλίνη, φόβο, σύγχυση, δόλο και απρόβλεπτη συμπεριφορά, δεν μπορεί να προετοιμάσει επαρκώς για πραγματική βία.
- Οι ρόλοι εκπαιδεύουν τον ασκούμενο να αναγνωρίζει απειλητικά σημάδια, να διαχειρίζεται την απόσταση, να αποκλιμακώνει και να επιλέγει σωστή δράση.
- Οι προσομοιώσεις επιτρέπουν εφαρμογή δεξιοτήτων υπό πίεση, με επαφή, προστατευτικά και ελεγχόμενη ένταση.
- Τα σενάρια μεταφέρουν την εκπαίδευση σε περιβάλλοντα που μοιάζουν περισσότερο με την πραγματικότητα: δρόμους, εισόδους, στενά σημεία, πάρκινγκ, σκοτεινούς χώρους ή χώρους με εμπόδια.
- Ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος, ο «Eddie», επιτρέπει στον ασκούμενο να χρησιμοποιήσει υψηλή ένταση απέναντι σε έναν κινούμενο, επιθετικό και ανθεκτικό αντίπαλο χωρίς σοβαρό τραυματισμό.
- Η σκληρή προπόνηση είναι απαραίτητη, αλλά η ανεύθυνη προπόνηση είναι επικίνδυνη. Χρειάζονται προστατευτικά, έμπειρη επίβλεψη, έλεγχος και σεβασμός.
- Το Combatives ασχολείται με τις δυνατότητες και όχι με τις αμέτρητες πιθανότητες. Δεν μπορεί κανείς να προπονηθεί για κάθε πιθανή εκδοχή βίας, μπορεί όμως να εκπαιδευτεί σε αρχές που λειτουργούν σε πολλές καταστάσεις.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Η λανθασμένη σύγκριση με τις πολεμικές τέχνες
Η σύγκριση του Combatives Group με τις λεγόμενες πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα είναι άτοπη. Οι περισσότερες από αυτές τις δραστηριότητες λειτουργούν σε αθλητικό πλαίσιο. Έχουν κανόνες, διαιτητές, επιτρεπόμενες τεχνικές, απαγορευμένες ενέργειες και συγκεκριμένη συμπεριφορά.
Το Combatives δεν δημιουργήθηκε για αυτόν τον κόσμο. Δημιουργήθηκε για την επιβίωση σε πραγματικές συνθήκες βίας, όπου δεν υπάρχει αθλητική ηθική, δεν υπάρχει συμφωνημένη απόσταση, δεν υπάρχει προειδοποίηση και δεν υπάρχει εγγύηση ότι ο επιτιθέμενος θα δράσει «καθαρά».
Γι’ αυτό η εκπαίδευση πρέπει να είναι διαφορετική.
Γιατί χρειάζονται ρόλοι, προσομοιώσεις και σενάρια
Η πραγματική βία δεν είναι τεχνική άσκηση. Είναι ψυχοσωματική κρίση. Περιλαμβάνει φόβο, αδρεναλίνη, σύγχυση, φωνές, απειλές, παραπλάνηση, πιθανή παρουσία όπλων και συχνά περισσότερους από έναν δράστες.
Οι ρόλοι, οι προσομοιώσεις και τα σενάρια βοηθούν τον ασκούμενο να γνωρίσει αυτά τα στοιχεία πριν τα συναντήσει στην πραγματικότητα. Δεν αρκεί να ξέρει κάποιος πώς να ρίχνει μια γροθιά. Πρέπει να μπορεί να λειτουργήσει όταν το σώμα και το μυαλό του βρίσκονται υπό πίεση.
Γιατί η τεχνική τελειότητα δεν αρκεί
Πολλές σχολές εστιάζουν κυρίως στο «πώς»: πώς χτυπάμε, πώς μπλοκάρουμε, πώς κάνουμε λαβή, πώς εφαρμόζουμε ρίψη.
Αυτά μπορεί να έχουν αξία μέσα στο δικό τους πλαίσιο, αλλά δεν απαντούν στο βασικό ερώτημα της αυτοπροστασίας:
Γιατί βρέθηκε κάποιος σε αυτή τη θέση εξαρχής;
Η πραγματική αυτοπροστασία αρχίζει πριν από την επαφή. Αρχίζει από την πρόληψη, την αναγνώριση κινδύνου, την τοποθέτηση, την απόσταση, την αποκλιμάκωση και τη δημιουργία διόδου διαφυγής.
Αν αυτά αγνοηθούν, ο ασκούμενος μπορεί να διαθέτει πολλές τεχνικές, αλλά ελάχιστη πραγματική ικανότητα επιβίωσης.
Τι κάνουν οι ρόλοι
Οι ρόλοι εκπαιδεύουν τον ασκούμενο στις ανθρώπινες συμπεριφορές που προηγούνται ή συνοδεύουν τη βία. Ο «καλός» μαθαίνει να αναγνωρίζει απειλή, να δημιουργεί εμπόδιο πρόσβασης, να αποκλιμακώνει, να κλιμακώνει όταν χρειάζεται και να διαφεύγει.
Ο «κακός» δεν παίζει απλώς θέατρο. Δημιουργεί την ατμόσφαιρα της άσκησης. Χρησιμοποιεί φωνή, στάση σώματος, θυμό, δόλο, παραπλάνηση και απειλητική πρόθεση, ώστε ο ασκούμενος να μάθει να αναγνωρίζει σημάδια που για τον ανεκπαίδευτο άνθρωπο παραμένουν αόρατα.
Τι κάνουν οι προσομοιώσεις
Οι προσομοιώσεις συνδέουν τη θεωρία με την εφαρμογή. Περιλαμβάνουν επαφή, προστατευτικά και πίεση. Ο ασκούμενος καλείται να εφαρμόσει δεξιότητες γρήγορα, εύστοχα και υπό ένταση.
Σκοπός δεν είναι η αλόγιστη βία. Σκοπός είναι η σωστή επιλογή, η ακρίβεια, η στοχοποίηση και η αποτελεσματικότητα με ελεγχόμενο κίνδυνο.
Τι κάνουν τα σενάρια
Τα σενάρια μεταφέρουν την εκπαίδευση σε πιο πραγματικά περιβάλλοντα. Μια επίθεση μπορεί να γίνει σε δρόμο, πάρκινγκ, είσοδο πολυκατοικίας, στενό πέρασμα, σκοτεινό σημείο ή χώρο με κόσμο.
Κάθε περιβάλλον αλλάζει την τακτική. Η στρατηγική όμως παραμένει ίδια: δημιουργία ευκαιρίας διαφυγής.
Γιατί χρησιμοποιείται ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος
Ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος, επιτρέπει στον ασκούμενο να δουλέψει με υψηλή ένταση απέναντι σε έναν κινούμενο, πιεστικό και ανθεκτικό αντίπαλο χωρίς σοβαρό τραυματισμό.
Δεν υπάρχει για να νικήσει τον ασκούμενο. Υπάρχει για να τον εκπαιδεύσει. Του δίνει πίεση, αντίσταση, αίσθηση απειλής και ανατροφοδότηση.
Το τελικό συμπέρασμα της σύντομης εκδοχής
Η αυτοάμυνα δεν είναι πασαρέλα τεχνικών. Δεν είναι αθλητικός εγωισμός. Δεν είναι φαντασίωση ελέγχου.
Είναι νοοτροπία, πρόληψη, σχετική εκπαίδευση, απλές δεξιότητες, έλεγχος φόβου, αποφασιστική δράση και ασφαλής διαφυγή.
Η βασική διαφορά ανάμεσα στο Combatives και την αθλητική προπόνηση
Η σύγκριση του συστήματος Combatives Group με τις λεγόμενες «Πολεμικές Τέχνες» και τα υπάρχοντα Μαχητικά Αθλήματα είναι ουσιαστικά άτοπη.
Ο λόγος είναι απλός.
Οι πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα, όπως ασκούνται σήμερα, είναι κυρίως αθλητικές ή πειθαρχικές δραστηριότητες. Υπάγονται σε αθλητικό πλαίσιο, έχουν κανόνες, αγώνες, διαιτητές, επιτρεπόμενες και απαγορευμένες ενέργειες.
Το Combatives είναι φτιαγμένο για διαφορετικό σκοπό. Είναι φτιαγμένο για επιβίωση σε πραγματικές πολεμικές και αστικές συνθήκες βίας. Δεν σχεδιάστηκε για βαθμούς, ζώνες, αγώνες, επίδειξη ή αθλητική διάκριση. Σχεδιάστηκε για ανθρώπους που μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με πραγματική απειλή, πραγματικό φόβο, πραγματική πίεση και πραγματικές συνέπειες.
Παρ’ όλα αυτά, πολλοί νέοι ασκούμενοι που έρχονται σε εμάς προέρχονται από τον χώρο της μαχητικής άθλησης. Είναι φυσικό να κάνουν συγκρίσεις. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό οφείλεται στην κατάχρηση του όρου «Πολεμική Τέχνη», η οποία συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες.
Εδώ ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα.
Όταν κάποιος πιστεύει ότι η αθλητική ικανότητα, η τεχνική λεπτομέρεια ή η εμπειρία σε ελεγχόμενη προπόνηση αρκούν για τη βία του δρόμου, δημιουργεί μέσα του μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Η πραγματική βία δεν λειτουργεί μέσα σε αθλητικούς κανόνες. Δεν περιμένει να είστε έτοιμοι. Δεν σταματά επειδή κουραστήκατε. Δεν ενδιαφέρεται αν η τεχνική σας ήταν καθαρή. Δεν σας δίνει δεύτερη ευκαιρία επειδή χάσατε τη θέση σας ή επειδή αιφνιδιαστήκατε.
Για αυτόν τον λόγο, το Combatives Group δίνει τόσο μεγάλη σημασία στους ρόλους, στις προσομοιώσεις και στα σενάρια.
Γιατί χρειάζεται ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας
Ένα από τα πολυτιμότερα εργαλεία μάθησης στο Combatives Group είναι η εκπαίδευση με ρόλους, προσομοιώσεις και σενάρια.
Η πρακτική αυτή κάνει οικείες καταστάσεις κλιμακούμενης ή ξαφνικής βίας. Στο Combatives Group γνωρίζουμε ότι είναι απαραίτητο να εκπαιδεύεσαι προσομοιώνοντας μια κατάσταση όσο το δυνατόν πιο κοντά στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να κληθείς να την αντιμετωπίσεις.
Η εξοικείωση με τη βία, έστω και τεχνητή, αποδίδει άμεσα όταν κάποιος βρεθεί υπό πίεση.
Αυτό δεν είναι θεωρητική πολυτέλεια. Είναι πρακτική που χρησιμοποιούν σοβαροί επαγγελματίες σε όλο τον κόσμο: πυροσβέστες, πιλότοι, αστυνομικοί, στρατιωτικοί, νοσηλευτές, γιατροί επειγόντων περιστατικών και άλλοι άνθρωποι που καλούνται να λειτουργήσουν σε κρίσιμες καταστάσεις.
Οι πραγματικοί επαγγελματίες κάνουν συνεχώς ρεαλιστικές εκπαιδευτικές ασκήσεις. Δοκιμάζουν αντιδράσεις, δεξιότητες και αποφάσεις υπό συνθήκες στρες. Αυτό το είδος εκπαίδευσης συνδέεται με αυτό που διεθνώς ονομάζεται operant conditioning, δηλαδή συντελεστική εξάρτηση.
Η λογική είναι απλή: αυτό που έχει επαναληφθεί σωστά υπό πίεση έχει περισσότερες πιθανότητες να εμφανιστεί και σε πραγματική πίεση.
Αντίθετα, αυτό που έχει διδαχθεί μόνο ήρεμα, θεωρητικά ή σε συνεργάσιμη μορφή, δύσκολα θα λειτουργήσει όταν το σώμα πλημμυρίσει με αδρεναλίνη.
Δεν υπάρχουν εγγυήσεις στην πραγματική βία
Στο Combatives και στις πραγματικές καταστάσεις ξαφνικής και αχαλίνωτης βίας, πέρα από το πρώτο επιθετικό χτύπημα που μπορεί να εκτελέσει κάποιος, τα πάντα μπορούν να συμβούν.
Δεν υπάρχουν εγγυήσεις.
Υπάρχει μόνο σκληρή προετοιμασία.
Οι απρόβλεπτες μεταβλητές είναι αμέτρητες: η απόσταση, ο χώρος, το έδαφος, ο φωτισμός, ο αριθμός των επιτιθέμενων, η ύπαρξη όπλων, η φυσική κατάσταση του αμυνόμενου, η ψυχολογική κατάσταση του δράστη, οι μάρτυρες, οι έξοδοι και η ίδια η τύχη.
Δεν μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα. Μπορούμε όμως να εξοικειωθούμε με τη βία σε ευρύ φάσμα καταστάσεων.
Αυτό επιδιώκουμε: να δοκιμάσουμε τον εαυτό μας σε προσομοιωμένες πραγματικές συνθήκες, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες λειτουργικής απόδοσης όταν η κατάσταση πάψει να είναι θεωρητική.
Γιατί;
Διότι οι άνθρωποι υπό ψυχοσωματικό στρες πέφτουν στο επίπεδο της εκπαίδευσής τους. Αν η εκπαίδευση είναι ελλιπής, η απόδοση θα είναι ελλιπής. Αν η εκπαίδευση δεν προσομοιώνει την πραγματικότητα, η απόδοση δεν μπορεί να είναι πραγματικά αποτελεσματική.
Προσέξτε τη λέξη «πέφτουν».
Ο άνθρωπος υπό πίεση δεν ανεβαίνει στο επίπεδο των επιθυμιών του. Δεν γίνεται ξαφνικά πιο ικανός επειδή το θέλει. Λειτουργεί σύμφωνα με αυτά που έχουν χαραχθεί μέσα του μέσα από σχετική, επαναλαμβανόμενη και πιεστική εκπαίδευση.
Το σώμα και το συναίσθημα υπό πίεση
Πέρα από την ίδια την πράξη της βίας, ο αμυνόμενος αναγκάζεται να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα και τον αυτοματισμό του ανθρώπινου συναισθηματικού κόσμου.
Φόβος.
Ανασφάλεια.
Αναστολές.
Πανικός.
Θυμός.
Σύγχυση.
Αμφιβολία.
Όλα αυτά παίζουν ρόλο. Όλα μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση, την κίνηση, τη φωνή, την αναπνοή και τη δυνατότητα δράσης.
Γι’ αυτό όσοι δεν ακολουθούν εκπαίδευση που προκαλεί ελεγχόμενα αυτή την ψυχοσωματική κατάσταση δύσκολα θα τα βγάλουν πέρα σε αληθινές συνθήκες αχαλίνωτης βίας.
Με βάση τον τρόπο που πραγματοποιούνται σήμερα οι περισσότερες προπονήσεις σε αθλητικούς συλλόγους, θεωρούμε ότι κανένας αριθμός τέτοιων προπονήσεων δεν μπορεί από μόνος του να προετοιμάσει τον πολίτη για τον κόσμο της πραγματικής βίας του δρόμου.
Χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση.
Χρειάζεται εκπαίδευση που μιμείται τον πραγματικό κόσμο όσο γίνεται περισσότερο.
Αυτός είναι ο λόγος που η επανάληψη, η πίεση, η στοχοποίηση, η απόσταση, η γλώσσα του σώματος, η αποκλιμάκωση και η διαφυγή είναι βασικά στοιχεία της εκπαίδευσης Combatives.
Η παγίδα της πλασματικής εκπαίδευσης
Κάποιοι μπορεί να θεωρούν ότι ήδη κάνουν κάτι αντίστοιχο μέσα από την προπόνηση στον αθλητικό τους σύλλογο.
Εδώ χρειάζεται προσοχή.
Ακόμη και αν κάποιος έχει βρεθεί σε σκληρές προπονήσεις, ακόμη και αν έχει κουραστεί, ιδρώσει και δεχθεί πίεση, αν η εκπαίδευση δεν είναι σχετική, επιμελής, σταθερή και ρεαλιστική, είναι πιθανό τη στιγμή της ανάγκης να μην αποδώσει όπως πιστεύει.
Η πραγματική βία δεν είναι ίδια με οποιαδήποτε εμπειρία μπορεί να έχει κανείς σε έναν ελεγχόμενο και αποστειρωμένο αθλητικό σύλλογο.
Υπάρχουν παράγοντες που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ στην καθημερινότητά τους ούτε στην προπόνησή τους: δόλος, βρώμικο χτύπημα, αιφνιδιασμός, προσβολές, παγίδευση, επίθεση από τυφλή πλευρά, πολλαπλοί δράστες, κρυμμένο όπλο, περιορισμένος χώρος, ψυχολογική παράλυση.
Ο μέσος άνθρωπος είναι εξαιρετικά ευάλωτος στην ανεξέλεγκτη πραγματικότητα μιας μάχης επιβίωσης.
Γιατί η τεχνική λεπτομέρεια δεν είναι αρκετή
Πολλές σχολές πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων ασχολούνται κυρίως με το «πώς».
Πώς ρίχνουμε σωστά μια γροθιά;
Πώς μπλοκάρουμε;
Πώς κλοτσάμε;
Πώς εφαρμόζουμε λαβή;
Πώς κάνουμε ρίψη;
Στις παραδοσιακές πολεμικές τέχνες, ειδικά, η συνηθισμένη προσέγγιση είναι ότι κάθε μικρή λεπτομέρεια πρέπει να τελειοποιηθεί σε βάθος χρόνου. Γι’ αυτό και μιλάμε για τέχνη ή πειθαρχία. Χρειάζονται χρόνια, αφοσίωση και πειθαρχία.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι η λεπτομέρεια δεν έχει αξία. Το πρόβλημα είναι ότι η λεπτομέρεια μπορεί να γίνει παγίδα όταν αντικαθιστά την πραγματικότητα.
Ακόμη και αν κάποιος έχει ακονίσει τεχνικές σε υψηλό επίπεδο, αυτές μπορεί να τον προδώσουν.
Πώς;
Με το απροσδόκητο.
Με το βρώμικο.
Με το δόλιο.
Με όλα εκείνα που πιθανότατα θα συναντήσει στον δρόμο, αλλά δεν έμαθε ποτέ να αντιμετωπίζει.
Κατά την εμπειρία μας, είναι σχεδόν αδύνατο να εκτελέσει κανείς τέλεια οποιαδήποτε τεχνική υπό συνθήκες πραγματικού στρες. Δεν μιλάμε για αγώνα. Μιλάμε για αιφνιδιασμό, φόβο, δόλο και πιθανή απειλή ζωής.
Αν σε αυτό προσθέσουμε την άγνοια του πραγματικού τρόπου με τον οποίο εκδηλώνεται η βία, τότε δεν μιλάμε πλέον για καλά προπονημένους μαχητές. Μιλάμε για καλά προπονημένα θύματα.
Η άγνοια του κινδύνου
Πολλοί άνθρωποι αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τα κρυφά σήματα που εκπέμπουν οι εν δυνάμει επιτιθέμενοι.
Έχουν άγνοια του κινδύνου.
Άγνοια της γλώσσας του σώματος.
Άγνοια του περιβάλλοντος χώρου.
Και, πάνω απ’ όλα, άγνοια της ίδιας τους της άγνοιας.
Εξαιτίας αυτού δεν φροντίζουν να λάβουν την απαραίτητη κατάρτιση, έστω και σε συμπυκνωμένη σεμιναριακή μορφή. Δεν ενημερώνονται για τα απειλητικά μηνύματα της γλώσσας του σώματος. Δεν μαθαίνουν πότε κάποιος μπορεί να τους χτυπήσει από την τυφλή πλευρά. Δεν βλέπουν πότε ένας δράστης προσπαθεί να τους παγιδεύσει σε κλοιό.
Όποιος θέλει υψηλό ποσοστό επιτυχίας πριν τον βρει το κακό, δηλαδή στην αυτοπροστασία, ή όταν τον βρει το κακό, δηλαδή στην αυτοάμυνα, πρέπει να ασχοληθεί περισσότερο με το «γιατί».
Γιατί έφτασε να βρίσκεται ξαφνικά στον λάκκο με τα φίδια χωρίς να το καταλάβει;
Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα.
Από πού ξεκινάει το κακό;
Πάντα μου ήταν εκνευριστικό να συμμετέχω σε σεμινάρια όπου καλεσμένοι «μάστερ», συνήθως με αδρή αμοιβή, εκπαίδευαν τους παρευρισκόμενους σε ένα σύστημα με τρόπο που θεωρώ ανεύθυνο.
Παρακολουθώντας τι έδειχναν, συμπέρανα ότι ουσιαστικά σπαταλούσαν τον χρόνο ανθρώπων που αγνοούσαν την αλήθεια. Πιθανολογώ ότι και οι ίδιοι δεν τη γνώριζαν, προτιμώντας να παραμένουν θεωρητικοί.
Πώς το έκαναν αυτό;
Με μικροσκοπικές διορθώσεις σε δήθεν προχωρημένες τεχνικές σε αρχάριους ή ακόμη και σε βασικές τεχνικές σε προχωρημένους. Είχα πάντα την αίσθηση ότι παρουσίαζαν ως ουσιαστικές λεπτομέρειες πράγματα που, μπροστά στη βία του δρόμου, ήταν συχνά ανούσια.
Το αναγκαίο δεν ήταν να λύσουν μια τεχνική λεπτομέρεια. Το αναγκαίο ήταν να λύσουν πραγματικά προβλήματα βίας.
Η απορία μου ήταν πάντα η ίδια:
«Αφού υποτίθεται ότι διδάσκεις αυτοάμυνα, γιατί δεν λες πρώτα στον άνθρωπο τι έπρεπε να είχε προσέξει πριν φτάσει να παίζει κορώνα γράμματα την υγεία και τη ζωή του;
Τι τον οδήγησε έως εδώ που δεν το κατάλαβε;
Και μετά, δείξε του απλούς, άμεσους και αποτελεσματικούς τρόπους να κάνει κάτι γι’ αυτό».
Διότι αν το είχε καταλάβει αυτό εγκαίρως, ίσως να μη βρισκόταν στη δύσκολη θέση της φυσικής αντιπαράθεσης.
Η υπερβολική τεχνική λεπτομερίτιδα είναι αρρώστια.
Τι χρειάζεται πραγματικά ο άνθρωπος
Για εμάς, η αυτοπροστασία και, κατ’ επέκταση, η αυτοάμυνα έχουν σκοπό την άμεση αναγνώριση και εξουδετέρωση του κινδύνου όσο γίνεται νωρίτερα και με όσο γίνεται λιγότερη προσωπική φθορά.
Όχι την πασαρέλα τεχνικών της φαντασίας.
Ούτε οι μέσοι άνθρωποι ούτε οι επαγγελματίες που ασχολούνται καθημερινά με τη βία χρειάζονται «υψηλές» τεχνικές και δήθεν μαγικά κόλπα σε σεμινάρια αυτοάμυνας.
Χρειάζονται αρχές.
Χρειάζονται εφαρμόσιμες πρακτικές.
Χρειάζονται απλές δεξιότητες που λειτουργούν.
Χρειάζονται νοοτροπία.
Χρειάζονται εκπαίδευση υπό πίεση.
Χρειάζονται λύση στο πρόβλημα της απρόβλεπτης βίας.
Μήπως θέλουν ή μπορούν όλοι να γίνουν μάστερ;
Ή μήπως θα γίνουν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο;
Οι «τέλειες» τεχνικές δεν σώζουν ζωές από μόνες τους. Ζωές σώζουν η νοοτροπία, η σχετική εκπαίδευση, οι τακτικές, οι απλές δεξιότητες, η βάναυση αποτελεσματική εφαρμογή και το συναισθηματικό περιεχόμενο.
Στα σεμινάρια κάποιος παίρνει μόνο μια γεύση. Η πραγματική δουλειά γίνεται στα μαθήματα που ακολουθούν. Εκεί, οι τακτικές και οι τεχνικές επαναλαμβάνονται πολλές φορές, υπό πίεση και κάτω από την παρακολούθηση έμπειρων εκπαιδευτών.
Η προστασία κατά την εκπαίδευση
Σκληρή προπόνηση ναι.
Ανεύθυνη προπόνηση όχι.
Το μεγαλύτερο μέρος της πρακτικής εκμάθησης του Combatives Group περιλαμβάνει βαριά χτυπήματα σε επιφάνειες κρούσης, ασπίδες, στόχους, σάκους και αντίστοιχο εξοπλισμό.
Ένα μικρότερο αλλά κρίσιμο μέρος αφορά την εφαρμογή αυτών των χτυπημάτων στην πράξη και τις δεξιότητες αποκλιμάκωσης, ώστε να χρησιμοποιείται κάθε φορά το κατάλληλο εργαλείο για τον σωστό σκοπό.
Ο συνεπής ασκούμενος Combatives επιδιώκει να εκπαιδευτεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στο επίπεδο έντασης που μπορεί να αντιμετωπίσει σε πραγματικές καταστάσεις.
Όμως αυτό πρέπει να γίνεται με έλεγχο.
Όταν η προπόνηση γίνεται χωρίς επαρκή προστατευτικά αλλά με βαριά χτυπήματα, ο ασκούμενος κινδυνεύει να υποστεί τραυματισμούς. Συνήθως πρόκειται για μώλωπες, εκχυμώσεις, γδαρσίματα και, σε σπανιότερες περιπτώσεις, ελαφρά διάσειση.
Τέτοιες εμπειρίες μπορούν να σκληρύνουν έναν άνθρωπο. Δεν υπάρχει καμία σύγκριση ανάμεσα σε έναν σκληραγωγημένο και έναν μη σκληραγωγημένο άνθρωπο. Ο σκληραγωγημένος έχει συνήθως το πάνω χέρι.
Όμως δεν μπορούν όλοι να εμφανίζονται την επόμενη ημέρα στη δουλειά τους με εμφανή σημάδια, ειδικά αν έχουν επαφή με το κοινό. Οι περισσότεροι είναι απλοί πολίτες με επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις.
Γι’ αυτό, στις προπονήσεις αυτοάμυνας του Combatives Group, τα χτυπήματα σε στόχους, ασπίδες και σάκους γίνονται με πλήρη επαφή, ενώ στις ελεύθερες ασκήσεις μεταξύ ασκούμενων χρησιμοποιούνται χτυπήματα μετρημένης ισχύος πάνω στα προστατευτικά.
Η χρήση βασικών προστατευτικών, όπως σπασουάρ, μασέλα και κάσκα, αποτελεί στοιχειώδες μέτρο προφύλαξης και είναι υποχρεωτική από την πρώτη ημέρα.
Όταν υπάρχει ζωντανή προπόνηση με πολλή ενέργεια, ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους με αλληλοσεβασμό, κάποια στιγμή θα εμφανιστεί μια μικρή υπενθύμιση του πόσο βίαιη και οδυνηρή μπορεί να γίνει η ρεαλιστική εκπαίδευση.
Όταν αυτά συμβαίνουν χωρίς κακή πρόθεση, αποτελούν αποδεκτό μέρος της προετοιμασίας.
Φανταστείτε πόσο πιο έντονη είναι η πραγματική βία.
Ο έλεγχος της τάξης και ο ρόλος του ρυθμιστή
Οποιαδήποτε ανάρμοστη συμπεριφορά μπορεί να δημιουργήσει εντάσεις, τριβές και επικίνδυνες καταστάσεις για την υγεία των ασκούμενων.
Γι’ αυτό πρέπει να καλλιεργείται πνεύμα κατανόησης, αυτοελέγχου και αμοιβαίου σεβασμού.
Η ύπαρξη ενός «ρυθμιστή» είναι απαραίτητη, γιατί προστατεύει όλη την τάξη. Το άγρυπνο και έμπειρο μάτι, μαζί με τον αμοιβαίο σεβασμό των συνασκούμενων, συνήθως αρκούν για να υπάρχει φυσική ασφάλεια.
Στην πράξη, τον ρόλο του ρυθμιστή μπορούν να τον παίξουν, όταν χρειαστεί, όλοι μέσα στην τάξη.
Ο εγωισμός σκοτώνει τη μάθηση.
Η αλαζονεία συγκαλύπτει ανασφάλειες.
Όταν κάποιος δείχνει μειωμένο σεβασμό προς τους άλλους, το θέμα λύνεται γρήγορα και με σαφήνεια. Αν, παρά τις εξηγήσεις, παραμένει συστηματικός παραβάτης, του δείχνουμε την έξοδο.
Δεν υπάρχει χώρος σε οποιοδήποτε μάθημα Combatives για εγωπαθείς σαδιστές.
Ο τρόπος προπόνησης του Combatives Group είναι έντονος και το «εγώ» δεν έχει θέση σε αυτόν. Τα αναμμένα πνεύματα μπορούν να οδηγήσουν κάποιον να πιέσει λίγο παραπάνω. Γι’ αυτό υπάρχουν οι παλιότεροι της τάξης που λειτουργούν ως ρυθμιστές και προστατεύουν τους συμμετέχοντες κατά τη διάρκεια έντονα φορτισμένων ασκήσεων.
Άλλο αθλητισμός, άλλο ρεαλισμός
Υπάρχουν σύλλογοι παραδοσιακών πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων που κάνουν έντονες προπονήσεις. Όμως, με τα δεδομένα του Combatives Group, η ένταση από μόνη της δεν αρκεί.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο κουράζεται κάποιος.
Το ερώτημα είναι αν η προπόνηση προσομοιώνει τη βία.
Στα μαθήματα Combatives, ο «Eddie», ο θωρακισμένος αντίπαλος, χρησιμοποιείται σε ασκήσεις πλήρους επαφής, με πίεση, δόλο και βρώμικες συμπεριφορές προσομοίωσης.
Αυτό μπορεί να φαίνεται τρομακτικό σε ανθρώπους πιο ήπιας φύσης. Αν όμως το μέλημά τους είναι να μην τραυματίσουν κανέναν, πρέπει να γνωρίζουν ότι ο «Eddie» έχει σχεδιαστεί ακριβώς για αυτόν τον σκοπό. Δεν νιώθει τα χτυπήματα στα προστατευτικά όπως ένας απροστάτευτος άνθρωπος και επιτρέπει υψηλότερη ένταση με ελεγχόμενο κίνδυνο.
Παρ’ όλα αυτά, κανείς δεν προσπαθεί να βλάψει ανεπανόρθωτα ή σκόπιμα άλλον συνασκούμενο. Η ένταση υπάρχει μόνο για τους σκοπούς προσομοίωσης μιας βίαιης κατάστασης.
Σκοπός είναι να απευαισθητοποιηθεί ο ασκούμενος απέναντι στις αρνητικές ψυχολογικές συνέπειες της βίας που ίσως κληθεί κάποια στιγμή να αντιμετωπίσει.
Οι ρόλοι στην αυτοάμυνα Combatives
Τι είναι οι ρόλοι
Οι ρόλοι είναι οργανωμένες ασκήσεις στις οποίες ένας ασκούμενος αναλαμβάνει τον ρόλο του «καλού» και ένας ή περισσότεροι τον ρόλο του «κακού».
Ο στόχος δεν είναι το θέατρο για εντύπωση. Ο στόχος είναι η εκπαίδευση στην ανθρώπινη συμπεριφορά που προηγείται, συνοδεύει ή προκαλεί τη βία.
Ο «καλός» εκπαιδεύεται να αναγνωρίζει απειλές, να κρατά απόσταση, να δημιουργεί εμπόδιο πρόσβασης, να αποκλιμακώνει, να κλιμακώνει όταν είναι απαραίτητο και να διαφεύγει.
Ο «κακός» δημιουργεί την ατμόσφαιρα της άσκησης. Χρησιμοποιεί φωνή, στάση σώματος, απειλή, παραπλάνηση, θυμό, ποζάρισμα, πιθανή κίνηση προς όπλο και άλλες συμπεριφορές που βοηθούν τον αμυνόμενο να μάθει να αναγνωρίζει κρυφά μηνύματα.
Για τον ανεκπαίδευτο άνθρωπο, πολλά από αυτά τα σημάδια παραμένουν αόρατα.
Γιατί οι ρόλοι είναι απαραίτητοι
Σε μια πραγματική αντιπαράθεση, ο ασκούμενος δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο μια τεχνική. Έχει να αντιμετωπίσει έναν άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο που μπορεί να φωνάζει.
Να πλησιάζει.
Να προσβάλλει.
Να αποσπά την προσοχή.
Να παγιδεύει.
Να κρύβει πρόθεση.
Να τραβά όπλο.
Να δημιουργεί φόβο.
Ο ασκούμενος πρέπει να μάθει να ελέγχει την αναπνοή του, να παρατηρεί, να εντοπίζει έξοδο, να βλέπει πιθανούς συνεργούς, να διαβάζει τα άκρα και να μην παγιδεύεται στα μάτια του επιτιθέμενου.
Εδώ εμφανίζεται το φαινόμενο της όρασης σήραγγας, το γνωστό tunnel vision. Υπό πίεση, πολλοί άνθρωποι καρφώνουν το βλέμμα στο πρόσωπο ή στα μάτια του επιτιθέμενου. Όμως τα μάτια δεν πόνεσαν ποτέ κανέναν. Τα άκρα, το όπλο και η κίνηση είναι αυτά που πρέπει να παρακολουθούνται.
Ο «κακός» βοηθά τον «καλό» να απευαισθητοποιηθεί απέναντι σε απειλές, φωνές, προσβολές και επιθετική συμπεριφορά. Δεν θέλουμε ο ασκούμενος να ακούει τι λέει ο «κακός». Θέλουμε να βλέπει τι κάνει.
Οι προσομοιώσεις στην αυτοάμυνα Combatives
Τι είναι οι προσομοιώσεις
Οι προσομοιώσεις είναι το επόμενο επίπεδο εκπαίδευσης. Εδώ το παιχνίδι ρόλων συνδυάζεται με επαφή, προστατευτικά και συγκεκριμένους στόχους.
Σκοπός είναι η σωστή επιλογή και η ευστοχία των ελάχιστων αλλά ουσιαστικών χτυπημάτων που χρησιμοποιούνται στο σύστημα Combatives.
Η προσομοίωση δεν είναι ανεξέλεγκτη σύγκρουση. Είναι οργανωμένη άσκηση με σκοπό την εφαρμογή δεξιοτήτων υπό πίεση.
Ο ασκούμενος μαθαίνει να χτυπά γρήγορα, εύστοχα και με σωστή πρόθεση, χωρίς να καταστρέφει την ασφάλεια της άσκησης.
Πώς ελέγχεται η επαφή
Όταν χρησιμοποιούνται μεσαίου βάρους προστατευτικά, τα χτυπήματα πρέπει να είναι ελεγχόμενα.
Όταν χρησιμοποιείται ο «Eddie», ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος, η ένταση μπορεί να ανέβει πολύ περισσότερο. Ο «Eddie» λειτουργεί ως προστατευτικό εργαλείο βαρέως τύπου, ώστε ο ασκούμενος να μπορεί να δώσει υψηλή ένταση χωρίς να τραυματίσει σοβαρά τον συνασκούμενο που υποδύεται τον επιτιθέμενο.
Το Combatives Group θεωρεί τη χρήση θωρακισμένων αντιπάλων μείζονος σημασίας, γιατί μόνο έτσι μπορεί κάποιος να δοκιμάσει τις δεξιότητές του με ένταση και ταυτόχρονα να μειώσει τον κίνδυνο σοβαρού τραυματισμού.
Ο σκοπός της προσομοίωσης είναι να μάθει ο ασκούμενος να πραγματοποιεί αποτελεσματικά χτυπήματα υπό ψυχοσωματική πίεση, στις βασικές ζώνες στόχων του Combatives.
Σε κάποιες ασκήσεις δίνεται έμφαση στην ακρίβεια.
Σε άλλες δίνεται έμφαση στην ένταση.
Σε όλες δίνεται έμφαση στον έλεγχο.
Τα προστατευτικά πρέπει να είναι άριστης ποιότητας. Η έλλειψη σοβαρών τραυματισμών είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ο εξοπλισμός και η μεθοδολογία έχουν αξία.
Κανένα προστατευτικό δεν μπορεί να σε προστατέψει αν δεν το φοράς.
Τα σενάρια στην αυτοάμυνα Combatives
Τι είναι τα σενάρια
Τα σενάρια είναι το τελικό στάδιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Συνήθως γίνονται εκτός αίθουσας, εκτός αν η αίθουσα είναι κατάλληλα διαμορφωμένη.
Η επίθεση μπορεί να γίνει οπουδήποτε: σε δρόμο, πάρκινγκ, είσοδο πολυκατοικίας, στενό πέρασμα, σκοτεινό σημείο, χώρο εργασίας ή χώρο με κόσμο.
Η τοποθεσία επηρεάζει την τακτική. Η στρατηγική όμως παραμένει σταθερή: δημιουργία διόδου διαφυγής.
Τα σενάρια βοηθούν τους ασκούμενους να δουν και να βιώσουν τις δυσκολίες κάθε περιβάλλοντος. Άλλο πρόβλημα δημιουργεί ένας στενός διάδρομος, άλλο ένα ανοιχτό πάρκινγκ, άλλο μια σκάλα, άλλο ένας χώρος με εμπόδια.
Όταν αλλάζει το περιβάλλον, το παιχνίδι ρόλων αποκτά νέο νόημα.
Προσοχή σε δημόσιους χώρους
Αν τα σενάρια γίνονται σε εξωτερικούς χώρους, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Αν χρησιμοποιηθούν εκπαιδευτικά όπλα, ακόμη και ψεύτικα ή από καουτσούκ, περαστικοί ή γείτονες μπορεί να παρεξηγήσουν αυτό που βλέπουν.
Καλό είναι να υπάρχει υπεύθυνος που να εξηγεί ήρεμα τι συμβαίνει. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να είναι χρήσιμη η ενημέρωση του πλησιέστερου αστυνομικού τμήματος για την ακριβή τοποθεσία, ημέρα και ώρα της προπόνησης.
Οι αστυνομικοί σπάνια γνωρίζουν από πριν σε τι κατάσταση πρόκειται να εμπλακούν. Αυτό δικαίως τους κάνει επιφυλακτικούς και έτοιμους για το χειρότερο.
Η προπόνηση δεν πρέπει να δημιουργεί άσκοπη ένταση ούτε κίνδυνο παρεξήγησης.
Όσο για την ένταση των χτυπημάτων, ακολουθούνται τα ίδια πρότυπα με τις προσομοιώσεις: προστατευτικά, στοχοποίηση, ελεγχόμενη δύναμη και μεγάλη ταχύτητα.
Η ψευδαίσθηση των αθλητικών σεναρίων
Υπάρχουν αθλητικοί σύλλογοι που ισχυρίζονται ότι διδάσκουν αντιμετώπιση επιτιθέμενου με πιστόλι, μαχαίρι ή κλομπ. Συνήθως, όμως, αυτό γίνεται με μεγάλη προσοχή ώστε να μη τραυματιστεί κανείς.
Το πρόβλημα δεν είναι η προσοχή. Το πρόβλημα είναι η ψευδαίσθηση.
Όταν ο επιτιθέμενος επιτίθεται μία φορά και μετά παγώνει, όταν το μαχαίρι κινείται προβλέψιμα, όταν το κλομπ έρχεται με ελάχιστη ένταση, όταν το όπλο βρίσκεται σε βολική απόσταση και όταν οι δύο πλευρές συνεργάζονται για να λειτουργήσει η τεχνική, τότε δεν μιλάμε για πραγματική βία.
Μιλάμε για ελεγχόμενη επίδειξη.
Τα πάντα λειτουργούν όταν οι «αντίπαλοι» συνεργάζονται.
Η πραγματική βία δεν παγώνει για να εκτελέσουμε την τεχνική μας. Δεν σέβεται τη σειρά. Δεν περιμένει να τελειώσουμε. Δεν ακολουθεί προκαθορισμένη γραμμή.
Για εμάς, στο Combatives Group, η στείρα εκπαίδευση σε δήθεν σενάρια αυτοάμυνας μπορεί να είναι επικίνδυνη, γιατί δημιουργεί ψεύτικη αυτοπεποίθηση.
Και η ψεύτικη αυτοπεποίθηση στη βία μπορεί να κοστίσει ακριβά.
Ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος
Ποιος είναι ο «Eddie»
Ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος, γνωστός ως «Eddie», αποτελεί ένα από τα ανώτερα εργαλεία εκπαίδευσης του Combatives Group.
Είναι ένας ζωντανός, κινούμενος και βαριά προστατευμένος αντίπαλος, απέναντι στον οποίο ο ασκούμενος μπορεί να εφαρμόσει δεξιότητες με πολύ υψηλότερη ένταση από ό,τι θα ήταν ασφαλές απέναντι σε έναν απροστάτευτο συνασκούμενο.
Η άσκηση προσομοιώνει έναν μεγαλόσωμο, αγριεμένο ή εξαιρετικά ανθεκτικό δράστη, ο οποίος μπορεί να έχει μειωμένη αίσθηση πόνου λόγω αδρεναλίνης, ουσιών ή ψυχολογικής κατάστασης.
Ο «Eddie» έχει δύο βασικούς ρόλους.
Στον πρώτο, λειτουργεί σαν σχεδόν άτρωτος επιτιθέμενος. Δεν νιώθει πόνο με τον τρόπο που θα τον ένιωθε ένας απροστάτευτος άνθρωπος και συνεχίζει να επιτίθεται αδιάκοπα.
Στον δεύτερο, λειτουργεί σαν πολύ επιθετικός δράστης, αλλά ανταποκρίνεται σε αποτελεσματικά πλήγματα με φυσικό τρόπο, ώστε να δίνει σωστή ανατροφοδότηση στον ασκούμενο.
Αν ο «κακός» δεν αντιδρά ποτέ σε εύστοχο πλήγμα, τότε δεν βοηθά τον «καλό» να μάθει πότε η ενέργειά του είχε αποτέλεσμα.
Εδώ το θέατρο δεν είναι ψεύτικη επίδειξη. Είναι εκπαιδευτικό εργαλείο.
Γιατί είναι τόσο σημαντικός
Ο βασικός ρόλος του «Eddie» είναι να βοηθήσει τον ασκούμενο να μάθει.
Του δίνει πίεση.
Του δίνει αντίσταση.
Του δίνει αίσθηση απειλής.
Τον αναγκάζει να κινηθεί, να αποφασίσει, να χτυπήσει, να επιμείνει, να αντέξει και να διαφύγει.
Μέρος αυτής της εκπαίδευσης αφορά την πρόκληση αδρεναλίνης. Άλλο μέρος αφορά την εφαρμογή στρατηγικής, τακτικής και τεχνικών υπό βαριά πίεση. Άλλο μέρος αφορά την καλλιέργεια επιθετικότητας, αγριότητας, αποφασιστικότητας και αντοχής.
Η φαινομενικά «ακραία» εκπαίδευση αυτού του τύπου είναι από τις καλύτερες προσεγγίσεις για την προσομοίωση πραγματικών βίαιων καταστάσεων, ακριβώς επειδή επιτρέπει ένταση χωρίς τον ίδιο βαθμό κινδύνου που θα υπήρχε χωρίς προστασία.
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι, οικογενειάρχες και απλοί πολίτες δεν μπορούν ούτε πρέπει να υποβάλλονται συστηματικά σε σκληρή απροστάτευτη επαφή. Για αυτούς, η βαριά προστασία του «Eddie» είναι πρακτική λύση.
Πιθανότητες και δυνατότητες
Στην εκπαίδευση Combatives ασχολούμαστε με τις δυνατότητες και όχι με τις αμέτρητες πιθανότητες.
Υπάρχουν κυριολεκτικά αμέτρητες πιθανότητες για το πώς μπορεί να εξελιχθεί ένα περιστατικό. Είναι αδύνατο να εκπαιδευτεί κανείς για κάθε μία από αυτές.
Όποιος προσπαθεί να το κάνει, σπαταλά τον χρόνο του ή αφήνει άλλους να του τον σπαταλούν.
Οι δυνατότητες, όμως, με βάση τις λογικές και φυσικές αντιδράσεις του ανθρώπινου σώματος, είναι πιο χρήσιμο εκπαιδευτικό πεδίο.
Είναι πιθανό ένας άνθρωπος να δεχθεί ένα πολύ ισχυρό πλήγμα και να συνεχίσει να αντιστέκεται. Είναι όμως λιγότερο πιθανό να μην επηρεαστεί καθόλου.
Είναι πιθανό κάποιος να αντέξει περισσότερο από όσο περιμένουμε. Είναι όμως μη ρεαλιστικό να χτίζουμε ολόκληρη εκπαίδευση πάνω στην ιδέα ότι ο αντίπαλος θα παγώσει, θα συνεργαστεί ή θα σταθεί σαν άγαλμα για να λειτουργήσει η τεχνική μας.
Η πραγματική βία κινείται.
Αντιδρά.
Πιέζει.
Αλλάζει.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση πρέπει να βασίζεται σε αρχές, όχι σε φαντασιακές αλληλουχίες.
Σύνοψη
Η απόπειρα αντιγραφής της μεθοδολογίας και των τεχνικών του Combatives Group είναι άσκοπη αν δεν υπάρχει πραγματική κατανόηση της διαδικασίας.
Πολλοί μπορούν να διαβάσουν ένα άρθρο, να αντιγράψουν ορολογία, να υιοθετήσουν εξωτερικά στοιχεία και να ισχυριστούν ότι διδάσκουν Combatives. Αυτό συμβαίνει παντού.
Όμως η ουσία δεν βρίσκεται στις λέξεις.
Βρίσκεται στη σκληρή πρακτική εφαρμογή.
Βρίσκεται στη σωστή κλιμάκωση της πίεσης.
Βρίσκεται στον έλεγχο.
Βρίσκεται στην εμπειρία του εκπαιδευτή.
Βρίσκεται στη χρήση ρόλων, προσομοιώσεων και σεναρίων με τρόπο ασφαλή, σχετικό και λειτουργικό.
Η πραγματική αυτοπροστασία δεν είναι φαντασία. Δεν είναι πασαρέλα τεχνικών. Δεν είναι αθλητικός εγωισμός.
Είναι νοοτροπία, πρόληψη, σχετική εκπαίδευση, πρακτική εφαρμογή, σκληρή δουλειά, έλεγχος, σεβασμός και ρεαλιστική προετοιμασία για κάτι που κανείς δεν εύχεται να συμβεί, αλλά κάποιοι πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν.
Συχνές ερωτήσεις
Τι είναι η εκπαίδευση με ρόλους στην αυτοάμυνα;
Η εκπαίδευση με ρόλους είναι άσκηση όπου ένας ασκούμενος αναλαμβάνει τον ρόλο του αμυνόμενου και ένας ή περισσότεροι αναλαμβάνουν τον ρόλο του επιτιθέμενου. Σκοπός είναι να εκπαιδευτεί ο αμυνόμενος να αναγνωρίζει απειλητική συμπεριφορά, γλώσσα σώματος, δόλο, πίεση, απόσταση και ευκαιρίες διαφυγής.
Τι είναι οι προσομοιώσεις στην αυτοάμυνα Combatives;
Οι προσομοιώσεις είναι ασκήσεις που συνδυάζουν ρόλους, επαφή, προστατευτικά και πίεση. Ο ασκούμενος εφαρμόζει δεξιότητες σε συνθήκες που πλησιάζουν περισσότερο την πραγματικότητα, χωρίς όμως να χάνεται ο έλεγχος και η ασφάλεια της άσκησης.
Τι είναι τα σενάρια αυτοάμυνας;
Τα σενάρια είναι οργανωμένες ασκήσεις που τοποθετούν τον ασκούμενο σε συγκεκριμένο περιβάλλον και κατάσταση, όπως δρόμο, πάρκινγκ, είσοδο πολυκατοικίας ή στενό χώρο. Σκοπός είναι να δοκιμαστεί η τακτική, η παρατήρηση, η απόφαση και η διαφυγή σε πιο ρεαλιστικές συνθήκες.
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο Combatives και τις πολεμικές τέχνες;
Οι πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα λειτουργούν κυρίως μέσα σε αθλητικό ή πειθαρχικό πλαίσιο. Το Combatives έχει ως στόχο την επιβίωση σε πραγματικές συνθήκες βίας, όπου δεν υπάρχουν κανόνες, διαιτητές ή προκαθορισμένες αντιδράσεις.
Γιατί δεν αρκεί η τεχνική προπόνηση;
Η τεχνική προπόνηση μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά δεν αρκεί αν δεν συνδέεται με πίεση, φόβο, δόλο, αναγνώριση κινδύνου και πραγματική εφαρμογή. Υπό στρες, ο άνθρωπος δεν αποδίδει όπως φαντάζεται, αλλά όπως έχει εκπαιδευτεί.
Είναι ασφαλής η ρεαλιστική εκπαίδευση Combatives;
Η ρεαλιστική εκπαίδευση μπορεί να γίνει με ελεγχόμενο τρόπο όταν υπάρχουν κατάλληλα προστατευτικά, έμπειρη επίβλεψη, αμοιβαίος σεβασμός και σαφείς κανόνες ασφαλείας. Σκληρή προπόνηση δεν σημαίνει ανεύθυνη προπόνηση.
Τι είναι ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος;
Ο βαριά θωρακισμένος επιτιθέμενος, γνωστός ως «Eddie», είναι ένας προστατευμένος συνασκούμενος που επιτρέπει στον αμυνόμενο να εφαρμόσει δεξιότητες με υψηλή ένταση χωρίς σοβαρό τραυματισμό. Είναι εργαλείο προσομοίωσης και όχι μέσο επίδειξης.
Μπορεί ένας αρχάριος να κάνει τέτοια εκπαίδευση;
Ναι, αλλά με σωστή κλιμάκωση. Ο αρχάριος δεν πρέπει να μπαίνει κατευθείαν σε ακραία ένταση. Πρέπει να μάθει πρώτα βασικές αρχές, ασφάλεια, απόσταση, στάση, αποκλιμάκωση, στοχοποίηση και έλεγχο πριν προχωρήσει σε πιο απαιτητικές ασκήσεις.
Είναι τα σενάρια αυτοάμυνας ίδια με το sparring;
Όχι. Το sparring είναι συνήθως αθλητική ή τεχνική ανταλλαγή μέσα σε συμφωνημένο πλαίσιο. Τα σενάρια αυτοάμυνας έχουν διαφορετικό σκοπό: να προσομοιώσουν συνθήκες απειλής, δόλου, πίεσης, περιβάλλοντος και διαφυγής.
Ποιος είναι ο σκοπός της εκπαίδευσης Combatives;
Ο σκοπός είναι η αυτοπροστασία και η επιβίωση. Αυτό σημαίνει αναγνώριση κινδύνου, αποφυγή, αποκλιμάκωση, αποφασιστική δράση όταν είναι απαραίτητη και ασφαλής διαφυγή με όσο γίνεται λιγότερη προσωπική φθορά.
Σχετικά άρθρα
Για πληρέστερη κατανόηση του θέματος, διαβάστε επίσης:
- Αποκλιμάκωση
Σχετικό με την πρόληψη, τη λεκτική διαχείριση και τη μείωση της έντασης πριν από τη σωματική σύγκρουση. - Η αλήθεια για τις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα
Σχετικό με τη διάκριση ανάμεσα στην αθλητική ή παραδοσιακή προσέγγιση και στη ρεαλιστική αυτοάμυνα. - Όταν η αδρεναλίνη παραλύει το φόβο μειώνεται η αντίσταση στη βία
Σχετικό με την ψυχοσωματική πίεση, τον φόβο και την επίδραση της αδρεναλίνης σε μια βίαιη αντιπαράθεση. - Το αμετάκλητο της απόφασης στην Αυτοάμυνα
Σχετικό με την αποφασιστικότητα, τη νοοτροπία και την ανάγκη πλήρους δέσμευσης όταν η βία δεν μπορεί πλέον να αποφευχθεί. - Η Αυτοάμυνα πρέπει να γίνει με κοινή λογική και ορθή κρίση
Σχετικό με τη λογική, την ορθή κρίση και τη σωστή αντιμετώπιση των πραγματικών συνθηκών βίας. - Combatives Group Σύστημα ίσον «Ρεαλιστική Αυτοάμυνα»
Σχετικό με τη συνολική φιλοσοφία, μεθοδολογία και πρακτική εκπαίδευση του Combatives Group.
Σημείωση ασφαλείας
Η εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να πραγματοποιείται μόνο υπό την επίβλεψη έμπειρων εκπαιδευτών και με τα κατάλληλα προστατευτικά. Οι ασκήσεις ρόλων, προσομοιώσεων και σεναρίων απαιτούν έλεγχο, σεβασμό, σαφή όρια και σοβαρή κατανόηση του κινδύνου.
Η ρεαλιστική προπόνηση δεν είναι πρόσχημα για ανεύθυνη βία, εγωισμό ή επίδειξη δύναμης.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία και την πρακτική εμπειρία του Combatives Group στην εκπαίδευση αυτοπροστασίας, αυτοάμυνας και ρεαλιστικής προετοιμασίας απέναντι σε πραγματικές συνθήκες βίας.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στην πρόληψη, στην αναγνώριση κινδύνου, στη διαχείριση πίεσης, στην αποφασιστική δράση και στην ασφαλή διαφυγή.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε στην πράξη τη διαφορά ανάμεσα στην αθλητική προπόνηση και στη ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας, η θεωρία δεν αρκεί.
Η πραγματική κατανόηση έρχεται μέσα από καθοδηγούμενη πρακτική, ελεγχόμενη πίεση, σωστή επανάληψη και σοβαρή εκπαίδευση.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για να ενημερωθείτε για μαθήματα, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα αυτοπροστασίας.