Το χαρτί δεν διδάσκει αυτοάμυνα – ο άνθρωπος, η εμπειρία και η μεθοδολογία διδάσκουν
Ο μύθος
Πρέπει να μάθετε αυτοάμυνα μόνο από επίσημα πιστοποιημένους προπονητές πολεμικών τεχνών. Αν ο προπονητής δεν έχει αναγνωρισμένο χαρτί, δεν είναι ικανός να διδάξει.
Η πραγματικότητα
Αυτό ακούγεται λογικό μόνο μέχρι να το εξετάσει κανείς σοβαρά.
Άλλο πράγμα είναι να έχει κάποιος ένα πιστοποιητικό και άλλο πράγμα να έχει την ικανότητα, την εμπειρία, τη μεθοδολογία και την ψυχραιμία να διδάξει αποτελεσματικά αυτοάμυνα σε πραγματικούς ανθρώπους.
Ένα χαρτί μπορεί να αποδεικνύει ότι κάποιος πέρασε μια διαδικασία. Μπορεί να αποδεικνύει ότι παρακολούθησε ένα πρόγραμμα. Μπορεί να αποδεικνύει ότι ανήκει σε μια οργάνωση. Μπορεί να αποδεικνύει ότι γνωρίζει την ύλη ενός συγκεκριμένου συστήματος.
Δεν αποδεικνύει όμως από μόνο του ότι μπορεί να διδάξει αυτοάμυνα.
Δεν αποδεικνύει ότι έχει δοκιμαστεί υπό πίεση.
Δεν αποδεικνύει ότι καταλαβαίνει τη βία του δρόμου.
Δεν αποδεικνύει ότι ξέρει να εκπαιδεύει τον μέσο πολίτη.
Δεν αποδεικνύει ότι μπορεί να διδάξει πότε να φύγετε, πότε να μιλήσετε, πότε να μη μπείτε σε σύγκρουση, πότε να δράσετε και πότε να σταματήσετε.
Στην αυτοάμυνα, αυτό είναι το ζητούμενο.
Όχι το χαρτί.
Η πραγματική ικανότητα.
Η σύντομη απάντηση
Η πιστοποίηση μπορεί να έχει αξία, αλλά δεν είναι από μόνη της εγγύηση ικανότητας στην αυτοάμυνα.
Ένας πιστοποιημένος προπονητής μπορεί να είναι εξαιρετικός. Μπορεί όμως και να είναι απλώς ένας άνθρωπος που κινήθηκε μέσα σε ένα κλειστό σύστημα, έμαθε μια ύλη, πήρε βαθμούς, δίδαξε σε ασφαλές περιβάλλον και δεν δοκιμάστηκε ποτέ απέναντι στην πραγματική πίεση της βίας.
Αντίστοιχα, ένας άνθρωπος χωρίς τυπικό «χαρτί» μπορεί να έχει βαθιά εμπειρία, σοβαρή μεθοδολογία, πραγματική κατανόηση κινδύνου και ικανότητα να διδάξει ουσιαστική αυτοπροστασία και αυτοάμυνα.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο:
«Είναι πιστοποιημένος;»
Το σωστό ερώτημα είναι:
«Τι ακριβώς μπορεί να διδάξει, πώς το διδάσκει, από πού προκύπτει η ικανότητά του και τι πραγματικά θα μάθω εγώ;»
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Αυτό το άρθρο είναι για όσους πιστεύουν ότι μια μαύρη ζώνη, ένας τίτλος, ένα πιστοποιητικό ή μια θέση σε κάποιον σύλλογο αρκούν για να κάνουν κάποιον κατάλληλο εκπαιδευτή αυτοάμυνας.
Είναι για όσους αναζητούν εκπαίδευση και δεν ξέρουν πώς να αξιολογήσουν τον άνθρωπο που θα εμπιστευτούν με κάτι τόσο σοβαρό όσο η υγεία, η σωματική ακεραιότητα και πιθανώς η ζωή τους.
Είναι επίσης για όσους ασχολούνται με πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα και χρειάζεται να κάνουν μια τίμια διάκριση: άλλο η άθληση, άλλο η παράδοση, άλλο η τεχνική επάρκεια, άλλο η πραγματική αυτοάμυνα.
Τέλος, είναι για όσους διδάσκουν. Γιατί αν κάποιος χρησιμοποιεί τον όρο «αυτοάμυνα», πρέπει να καταλαβαίνει το βάρος αυτής της λέξης. Δεν πουλά απλώς άσκηση. Δεν πουλά διασκέδαση. Δεν πουλά τεχνικές. Υπόσχεται ότι θα βοηθήσει ανθρώπους να προστατευτούν όταν τα πράγματα πάνε πραγματικά άσχημα.
Αυτό απαιτεί σοβαρότητα.
Τι θα μάθετε
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε γιατί η πιστοποίηση δεν είναι άχρηστη, αλλά ούτε και αρκετή.
Θα εξηγήσουμε γιατί η εμπειρία πραγματικού κόσμου, η κατανόηση της βίας, η ικανότητα διδασκαλίας, η μεθοδολογία, η πίεση και το νόμιμο πλαίσιο είναι πολύ σημαντικότερα από την απλή κατοχή ενός τίτλου.
Θα δούμε γιατί οι πολεμικές τέχνες και τα μαχητικά αθλήματα συχνά χρησιμοποιούν τον όρο «αυτοάμυνα» ως εμπορικό δόλωμα, ενώ στην πράξη διδάσκουν κυρίως άθληση, τεχνική ύλη ή ελεγχόμενη ανταλλαγή κινήσεων.
Θα δούμε επίσης τι θα έπρεπε να περιλαμβάνει ένα πραγματικό πρόγραμμα αυτοάμυνας: θεωρία ασφάλειας, αυτοπροστασία, αποφυγή, διαφυγή, επικοινωνιακές δεξιότητες, τακτικές, απλές τεχνικές, ρόλους, σενάρια, πίεση και κατανόηση συνεπειών.
Τέλος, θα ξεκαθαρίσουμε κάτι απλό: αν θέλετε να μάθετε μαχητική άθληση, κάντε μαχητική άθληση. Είναι τίμια, χρήσιμη και απαιτητική. Αλλά μην την αποκαλείτε αυτοάμυνα αν δεν καλύπτει το πραγματικό αντικείμενο της αυτοάμυνας.
Βασικά σημεία
Η πιστοποίηση δεν είναι απόδειξη πραγματικής ικανότητας αυτοάμυνας.
Η μαύρη ζώνη δεν αποδεικνύει ότι κάποιος μπορεί να διδάξει αυτοπροστασία σε πολίτες.
Η τεχνική γνώση δεν είναι το ίδιο με την ικανότητα διδασκαλίας.
Η εμπειρία υπό πίεση, η μεθοδολογία και η κατανόηση της πραγματικής βίας έχουν τεράστια σημασία.
Πολλές σχολές χρησιμοποιούν τον όρο «αυτοάμυνα» επειδή είναι εμπορικά αποδεκτός και κοινωνικά θετικός.
Το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικής αυτοάμυνας δεν είναι η συμπλοκή. Είναι η ασφάλεια, η πρόληψη, η αυτοπροστασία, η αποφυγή και η διαφυγή.
Η σοβαρή αυτοάμυνα πρέπει να διδάσκει όχι μόνο πώς να δράσετε, αλλά και γιατί, πότε, πότε όχι και ποιες συνέπειες μπορεί να υπάρξουν.
Αν θέλετε ανταλλαγή τεχνικών, σκληρή επαφή και αθλητική μάχη, υπάρχουν εξαιρετικά μαχητικά αθλήματα. Αλλά αυτό δεν είναι από μόνο του αυτοάμυνα.
Εισαγωγή: Ποιον εμπιστεύεστε με την ασφάλειά σας;
Όταν κάποιος θέλει να μάθει αυτοάμυνα, συχνά κάνει το πρώτο εύκολο βήμα: αναζητά σχολή πολεμικών τεχνών ή πιστοποιημένο προπονητή.
Αυτό δεν είναι παράλογο. Είναι φυσικό. Ο κόσμος έχει μάθει να συνδέει τις πολεμικές τέχνες με την αυτοάμυνα. Η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, τα περιοδικά, τα social media και το marketing έχουν δημιουργήσει την εικόνα του δασκάλου πολεμικών τεχνών ως ανθρώπου που «ξέρει». Που έχει απαντήσεις. Που μπορεί να προστατεύσει και να διδάξει προστασία.
Μερικές φορές αυτό ισχύει.
Πολλές φορές όχι.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν πιστοποιημένοι προπονητές. Το πρόβλημα είναι η τυφλή πίστη ότι η πιστοποίηση αρκεί. Ότι ένας τίτλος καλύπτει αυτόματα εμπειρία, κρίση, μεθοδολογία, κατανόηση βίας και ικανότητα να μεταφερθεί γνώση σε ανθρώπους που ίσως ποτέ δεν έχουν χτυπηθεί, πιεστεί, απειληθεί ή φοβηθεί πραγματικά.
Η αυτοάμυνα δεν είναι απλή τεχνική δραστηριότητα.
Είναι πεδίο ευθύνης.
Και ο άνθρωπος που επιλέγετε να σας διδάξει πρέπει να αξιολογείται πολύ σοβαρά.
Τι αποδεικνύει μια πιστοποίηση – και τι δεν αποδεικνύει
Μια πιστοποίηση μπορεί να αποδεικνύει ότι κάποιος ολοκλήρωσε μια συγκεκριμένη εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτό έχει κάποια αξία. Δεν πρέπει να απορρίπτεται αυτόματα.
Όμως πρέπει να γνωρίζουμε τα όριά της.
Η πιστοποίηση δεν αποδεικνύει ότι ο εκπαιδευτής έχει αντιμετωπίσει πραγματική βία.
Δεν αποδεικνύει ότι έχει βιώσει την ψυχοφυσική πίεση μιας αιφνίδιας επίθεσης.
Δεν αποδεικνύει ότι μπορεί να διδάξει ανθρώπους διαφορετικού σωματότυπου, ηλικίας, φύλου, φόβου και εμπειρίας.
Δεν αποδεικνύει ότι γνωρίζει νομικές συνέπειες.
Δεν αποδεικνύει ότι ξέρει να στήσει ρεαλιστικά σενάρια.
Δεν αποδεικνύει ότι μπορεί να εκπαιδεύσει κάποιον να αποφύγει τη βία.
Δεν αποδεικνύει ότι μπορεί να ξεχωρίσει την αθλητική μάχη από την αυτοάμυνα.
Το χαρτί είναι ένα στοιχείο άνευ πραγματικού αντικρίσματος.
Ούτε καν τελική απόδειξη.
Η μαύρη ζώνη δεν είναι άδεια διδασκαλίας αυτοάμυνας
Μια μαύρη ζώνη μπορεί να σημαίνει πολλά μέσα σε ένα σύστημα. Μπορεί να σημαίνει χρόνια προπόνησης. Μπορεί να σημαίνει πειθαρχία. Μπορεί να σημαίνει τεχνική γνώση. Μπορεί να σημαίνει επιμονή.
Δεν σημαίνει αυτόματα ικανότητα διδασκαλίας αυτοάμυνας.
Η αυτοάμυνα δεν είναι μόνο τεχνική ύλη. Δεν είναι μόνο κινήσεις. Δεν είναι μόνο φόρμες. Δεν είναι μόνο sparring. Δεν είναι μόνο αγωνιστική εμπειρία. Δεν είναι μόνο δύναμη ή ταχύτητα.
Η αυτοάμυνα περιλαμβάνει πρόληψη, επιλογή στόχου, επικοινωνία, αποφυγή, απόσταση, διαφυγή, νόμιμο μέτρο, ψυχολογία φόβου, επίγνωση, σενάρια, περιβάλλον, ασύμμετρες απειλές και συνέπειες μετά το περιστατικό.
Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μαύρη ζώνη και να μην έχει διδαχθεί σχεδόν τίποτα από αυτά.
Άρα η μαύρη ζώνη μπορεί να είναι σεβαστή.
Αλλά δεν είναι επαρκής απάντηση.
Η διαφορά ανάμεσα στο να ξέρεις και στο να διδάσκεις
Η γνώση μιας σειράς τεχνικών και η ικανότητα εκτέλεσής τους δεν κάνουν αυτόματα κάποιον καλό εκπαιδευτή.
Άλλο να μπορείς να κάνεις κάτι.
Άλλο να μπορείς να το διδάξεις.
Άλλο να το διδάσκεις σε ανθρώπους που σου μοιάζουν.
Άλλο να το διδάσκεις σε γυναίκες, άνδρες, νέους, μεσήλικες, ανθρώπους με φόβο, ανθρώπους χωρίς φυσική κατάσταση, ανθρώπους που δεν θέλουν να γίνουν μαχητές αλλά θέλουν να είναι ασφαλέστεροι.
Ο καλός εκπαιδευτής αυτοάμυνας δεν εντυπωσιάζει απλώς με αυτό που μπορεί να κάνει ο ίδιος. Χτίζει ικανότητα στον άλλον.
Αυτό απαιτεί παιδαγωγική ικανότητα, δομή, μέθοδο, παρατήρηση, προσαρμογή, ασφάλεια και ειλικρίνεια.
Ο δάσκαλος που λέει «έτσι το κάνω εγώ, κάντε το κι εσείς» δεν διδάσκει πραγματικά.
Επιδεικνύει.
Η πίεση της πραγματικής βίας
Οι περισσότεροι εκπαιδευτές πολεμικών τεχνών δεν έχουν βιώσει τις ψυχοφυσικές πιέσεις που κατακλύζουν έναν άνθρωπο την πρώτη φορά που αναγκάζεται να αμυνθεί απέναντι σε κάποιον που του επιτίθεται πραγματικά.
Αυτό δεν είναι προσβολή. Είναι πραγματικότητα.
Άλλο η προπόνηση σε αίθουσα.
Άλλο η επίθεση στον δρόμο.
Άλλο η ανταλλαγή τεχνικών.
Άλλο ο αιφνιδιασμός.
Άλλο ο αγώνας με κανόνες.
Άλλο ο άνθρωπος που θέλει να σας τραυματίσει, να σας ληστέψει, να σας ρίξει κάτω ή να σας τρομοκρατήσει.
Υπό πραγματικό στρες, η αναπνοή αλλάζει. Η όραση στενεύει. Η λεπτή κινητικότητα πέφτει. Η σκέψη μπερδεύεται. Ο χρόνος φαίνεται αλλοιωμένος. Ο άνθρωπος παγώνει, βιάζεται, θυμώνει ή υποχωρεί. Οι τεχνικές που έμοιαζαν καθαρές σε ήρεμη προπόνηση γίνονται ξαφνικά πολύ δυσκολότερες.
Αν ο εκπαιδευτής δεν καταλαβαίνει αυτό το πεδίο, δεν διδάσκει αυτοάμυνα.
Διδάσκει κινήσεις.
Η αυθεντία που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ
Υπάρχουν εκπαιδευτές που μεγάλωσαν μέσα στο ίδιο προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο αργότερα δίδαξαν. Μαθήτευσαν στον ίδιο σύλλογο, πήραν βαθμούς στον ίδιο χώρο, έγιναν εκπαιδευτές μέσα στην ίδια κουλτούρα και δεν δοκιμάστηκαν ποτέ έξω από το πλαίσιο που τους ανέδειξε.
Αυτό δεν τους κάνει αυτόματα ανίκανους.
Αλλά δημιουργεί ερώτημα.
Έχουν αμφισβητηθεί πραγματικά;
Έχουν δοκιμαστεί υπό πίεση;
Έχουν διδάξει ανθρώπους που δεν συνεργάζονται;
Έχουν δει τι γίνεται όταν ο ασκούμενος παγώνει;
Έχουν εκπαιδεύσει αποφυγή και διαφυγή;
Έχουν αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο ότι η τεχνική τους μπορεί να μη δουλεύει;
Ή απλώς κινούνται μέσα σε ένα περιβάλλον όπου όλοι συμφωνούν ότι «δουλεύει» επειδή κανείς δεν το δοκιμάζει πραγματικά;
Η αυτοάμυνα δεν επιτρέπει άνετες ψευδαισθήσεις.
Γιατί η εικόνα του «μάστερ» πουλάει
Η εικόνα του δασκάλου πολεμικών τεχνών που τα ξέρει όλα είναι πολύ ισχυρή.
Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση μάς έχουν μάθει να βλέπουμε τον «μάστερ» ως σχεδόν μυθικό πρόσωπο. Ήρεμο, σοφό, ανίκητο, μυστηριώδες, βαθιά γνώστη του ανθρώπινου σώματος και της βίας. Αυτό είναι ελκυστικό. Δημιουργεί εμπιστοσύνη.
Δημιουργεί όμως και εύκολη παραπλάνηση.
Οι άνθρωποι συχνά θέλουν να εμπιστευτούν μια αυθεντία, ειδικά σε θέματα που τους φοβίζουν. Η βία είναι τέτοιο θέμα. Όταν κάποιος αισθάνεται ανασφάλεια, θέλει έναν άνθρωπο που να δείχνει ότι έχει απαντήσεις. Πολλοί εκπαιδευτές το γνωρίζουν αυτό και το αξιοποιούν.
Άλλοι το κάνουν συνειδητά.
Άλλοι απλώς πιστεύουν και οι ίδιοι στον μύθο τους.
Σε κάθε περίπτωση, ο μαθητής πρέπει να προσέχει.
Μην εμπιστεύεστε την υγεία και τη ζωή σας σε εικόνα.
Εμπιστευτείτε μεθοδολογία, ειλικρίνεια, δοκιμή και αποτέλεσμα.
Γιατί χρησιμοποιείται τόσο εύκολα ο όρος «αυτοάμυνα»
Ο όρος «αυτοάμυνα» έχει κοινωνική νομιμότητα. Ακούγεται σωστός. Ακούγεται χρήσιμος. Ακούγεται αποδεκτός. Κανείς δεν θα κατηγορήσει έναν πολίτη επειδή θέλει να νιώθει ασφαλής και να μπορεί να προστατευτεί.
Αυτό τον κάνει εμπορικά ισχυρό.
Αν πείτε «μαθήματα αυτοάμυνας», ο κόσμος αισθάνεται ότι κάνει κάτι πρακτικό και λογικό.
Αν πείτε «μαθήματα ανταλλαγής τεχνικών με αθλητικούς κανόνες», ίσως η εμπορική δύναμη να είναι μικρότερη.
Έτσι, πολλές σχολές χρησιμοποιούν τον όρο «αυτοάμυνα» για να προσελκύσουν ανθρώπους, ενώ στην πράξη διδάσκουν κυρίως την ύλη της πολεμικής τέχνης ή του μαχητικού αθλήματος που ήδη προσφέρουν.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Όχι ότι η άθληση είναι κακή.
Όχι ότι οι πολεμικές τέχνες δεν έχουν αξία.
Αλλά ότι συχνά ονομάζονται αυτοάμυνα πράγματα που δεν καλύπτουν το πραγματικό φάσμα της αυτοάμυνας.
Το δόλωμα της αυτοάμυνας
Στην πράξη, η λέξη «αυτοάμυνα» χρησιμοποιείται συχνά ως δόλωμα.
Ο άνθρωπος μπαίνει στη σχολή επειδή θέλει να μάθει να προστατεύεται. Μετά διασκεδάζει, γυμνάζεται, κοινωνικοποιείται, μαθαίνει τεχνικές, παίρνει βαθμούς, μένει και πληρώνει. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αν γνωρίζει τι αγοράζει.
Το πρόβλημα είναι όταν πιστεύει ότι μαθαίνει πραγματική αυτοάμυνα, ενώ στην πραγματικότητα μαθαίνει κυρίως αθλητική ή παραδοσιακή ύλη.
Η τίμια διατύπωση θα ήταν:
«Εδώ κάνουμε πολεμική τέχνη.»
«Εδώ κάνουμε μαχητικό άθλημα.»
«Εδώ κάνουμε άσκηση με τεχνικά στοιχεία που μπορεί να βοηθήσουν σε κάποιες πλευρές της αυτοάμυνας.»
Αυτό είναι διαφορετικό από το:
«Εδώ θα μάθετε αυτοάμυνα.»
Η λέξη έχει βάρος.
Και πρέπει να χρησιμοποιείται με ευθύνη.
Τι είναι πραγματική αυτοάμυνα
Αν πραγματικά θέλετε να μάθετε αυτοάμυνα, πρέπει να δείτε το θέμα πολύ ευρύτερα.
Πρέπει πρώτα να αναρωτηθείτε γιατί τη χρειάζεστε.
Για ποιον κίνδυνο μιλάτε;
Πού κινείστε;
Ποιες είναι οι πραγματικές απειλές της ζωής σας;
Τι πρέπει να αποφύγετε;
Πότε είναι καλύτερα να φύγετε;
Πότε πρέπει να μιλήσετε;
Πότε πρέπει να μη μιλήσετε;
Πότε κινδυνεύετε από εγωισμό;
Πότε κινδυνεύετε από φόβο;
Πότε μπορεί η δράση σας να έχει νομικές συνέπειες;
Η αυτοάμυνα δεν είναι μόνο το πώς χτυπάω, πιάνω ή ρίχνω κάποιον.
Είναι το πώς δεν φτάνω εκεί.
Και, αν φτάσω, πώς κάνω μόνο ό,τι είναι αναγκαίο για να σταματήσει η απειλή και να φύγω.
Το μικρότερο και τελευταίο κομμάτι
Το κομμάτι της σωματικής συμπλοκής είναι το μικρότερο και το τελευταίο μέρος του ευρύτερου θέματος της αυτοάμυνας.
Είναι όμως συχνά το πιο έντονο, το πιο τρομακτικό, το πιο στρεσογόνο και το πιο χρονοβόρο να διδαχθεί σωστά. Αυτός είναι ένας λόγος που πολλοί χώροι το προβάλλουν τόσο πολύ: φαίνεται εντυπωσιακό.
Αλλά η πραγματική αυτοάμυνα αρχίζει νωρίτερα.
Αρχίζει στην ασφάλεια.
Στην επίγνωση.
Στην αποφυγή.
Στην απόσταση.
Στην επικοινωνία.
Στα όρια.
Στη διαφυγή.
Στην κατανόηση συνεπειών.
Αν ένα πρόγραμμα ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τεχνικές συμπλοκής, τότε λείπει το μεγαλύτερο μέρος της αυτοάμυνας.
Μπορεί να είναι χρήσιμο.
Μπορεί να είναι απαιτητικό.
Μπορεί να είναι σκληρό.
Αλλά δεν είναι πλήρες.
Τι θα έπρεπε να περιλαμβάνει ένα σοβαρό πρόγραμμα αυτοάμυνας
Ένα σοβαρό πρόγραμμα αυτοάμυνας δεν θα ξεκινούσε και δεν θα τελείωνε με τεχνικές.
Θα περιλάμβανε θεωρία ασφάλειας και αυτοπροστασίας.
Θα περιλάμβανε πρακτική εφαρμογή αυτής της θεωρίας.
Θα δίδασκε συνήθειες καθημερινής ασφάλειας.
Θα εξηγούσε επιλογή στόχου.
Θα δίδασκε αποφυγή, απόσταση και διαφυγή.
Θα εκπαίδευε επικοινωνιακές δεξιότητες.
Θα χρησιμοποιούσε ρόλους, προσομοιώσεις και σενάρια.
Θα δίδασκε απλές τακτικές και τεχνικές που μπορούν να εφαρμοστούν από τον μέσο άνθρωπο.
Θα εξηγούσε τις συνέπειες της χρήσης βίας.
Θα έβαζε τον ασκούμενο υπό ελεγχόμενη πίεση.
Θα είχε σαφές πρόγραμμα μάθησης, όχι ατελείωτη εξάρτηση.
Θα ξεχώριζε την άθληση από την αυτοάμυνα.
Θα δίδασκε και το «πότε να μη κάνεις τίποτα».
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από ένα κλασικό μάθημα πολεμικής τέχνης.
Ρωτήστε δύσκολες ερωτήσεις
Πριν εμπιστευθείτε κάποιον εκπαιδευτή αυτοάμυνας, ρωτήστε δύσκολες ερωτήσεις.
Τι ακριβώς διδάσκετε;
Πόσο από το πρόγραμμα είναι πρόληψη και αυτοπροστασία;
Πόσο είναι σωματική τεχνική;
Υπάρχουν σενάρια;
Υπάρχει πίεση;
Υπάρχει προστατευτικός εξοπλισμός;
Διδάσκετε διαφυγή;
Διδάσκετε νομικό και ηθικό πλαίσιο;
Έχετε εμπειρία ή εκπαίδευση σε πραγματική διαχείριση βίας;
Πώς προσαρμόζετε την εκπαίδευση σε γυναίκες, μεγαλύτερους ανθρώπους ή μη αθλητικούς ανθρώπους;
Τι γίνεται αν κάποιος παγώσει;
Πότε σταματά η άμυνα;
Αν ο εκπαιδευτής ενοχλείται από τέτοιες ερωτήσεις, αυτό είναι ήδη απάντηση.
Ο σοβαρός εκπαιδευτής δεν φοβάται την αξιολόγηση.
Αν θέλετε μαχητική άθληση, κάντε μαχητική άθληση
Υπάρχει τίμια και πολύτιμη επιλογή για όσους θέλουν σκληρή επαφή, ανταλλαγή τεχνικών, αντοχή, δύναμη και αγωνιστική πίεση: τα μαχητικά αθλήματα.
Πυγμαχία, Muay Thai, Judo, πάλη, BJJ, ΜΜΑ και άλλα μαχητικά αθλήματα μπορούν να προσφέρουν πραγματική σωματική επαφή, αντοχή, πίεση, αυτοπεποίθηση και ικανότητα σε συγκεκριμένο πλαίσιο.
Αυτό είναι καλό.
Δεν χρειάζεται να το μειώσουμε.
Αλλά πρέπει να το ονομάζουμε σωστά.
Αν θέλετε να γίνετε καλοί στην ανταλλαγή τεχνικών με κανόνες, κάντε μαχητική άθληση με σοβαρούς προπονητές του είδους.
Αν θέλετε αυτοάμυνα, χρειάζεστε και άλλα πράγματα.
Μην κρύβετε το ένα πίσω από το άλλο.
Η τιμιότητα στην ονομασία προστατεύει τον μαθητή.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group δεν απορρίπτει την πιστοποίηση ως έννοια (ο επίσημος φορέας μας έχει ISO και επίσημη βούλα του κράτους). Απορρίπτει τη λατρεία του χαρτιού όταν αυτό χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο πραγματικής ικανότητας.
Στην αυτοάμυνα, ο εκπαιδευτής πρέπει να κρίνεται από τη μεθοδολογία του, την ειλικρίνειά του, την ικανότητά του να διδάξει διαφορετικούς ανθρώπους, την κατανόηση της βίας, τη χρήση πίεσης, τη διδασκαλία αυτοπροστασίας και τη δυνατότητα να κάνει τον ασκούμενο πρακτικά ασφαλέστερο.
Δεν αρκεί να ξέρει τεχνικές.
Δεν αρκεί να έχει τίτλο.
Δεν αρκεί να δείχνει σκληρός.
Δεν αρκεί να έχει ιστορία σε άθλημα.
Πρέπει να μπορεί να διδάξει τον πολίτη να προστατευτεί στην πραγματική ζωή.
Και αυτό απαιτεί πολύ περισσότερα από πιστοποιητικό.
Τελική σκέψη
Προσέχετε ποιους εμπιστεύεστε με την υγεία και τη ζωή σας.
Η πιστοποίηση μπορεί να είναι χρήσιμη ένδειξη, αλλά δεν είναι τελική εγγύηση.
Η μαύρη ζώνη μπορεί να είναι σεβαστό επίτευγμα, αλλά δεν είναι απόδειξη ικανότητας αυτοάμυνας.
Η αθλητική εμπειρία μπορεί να είναι πολύτιμη, αλλά δεν είναι πλήρης αυτοπροστασία.
Η τεχνική γνώση μπορεί να είναι εντυπωσιακή, αλλά δεν αρκεί αν δεν δοκιμάζεται σε πίεση και δεν εντάσσεται σε πραγματικό πλαίσιο.
Αν θέλετε άθληση, επιλέξτε άθληση.
Αν θέλετε πολεμική τέχνη, επιλέξτε πολεμική τέχνη.
Αν θέλετε αυτοάμυνα, αναζητήστε ανθρώπους που διδάσκουν το πλήρες αντικείμενο της αυτοάμυνας: ασφάλεια, αυτοπροστασία, αποφυγή, διαφυγή, σενάρια, πίεση, συνέπειες και μόνο στο τέλος σωματική σύγκρουση.
Το χαρτί μπορεί να κρεμαστεί στον τοίχο, όπως κάνουν πολλοί.
Η ικανότητα φαίνεται όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για το υπάρχον άρθρο, δείτε τη σελίδα Πιστοποιημένοι προπονητές.
- Για τη γενικότερη παραπλάνηση στον χώρο των πολεμικών τεχνών, συνεχίστε με το άρθρο Η Παραπλάνηση των πολεμικών τεχνών.
- Για τη διάκριση ανάμεσα σε πολεμικές τέχνες, μαχητική άθληση και αυτοάμυνα, διαβάστε το άρθρο Πολεμικές τέχνες, Μαχητική άθληση ή Αυτοάμυνα;.
- Για το γιατί η αθλητική προσέγγιση δεν ταυτίζεται με την πραγματική αυτοάμυνα, δείτε το άρθρο Οι πολεμικές τέχνες σε προετοιμάζουν για τον δρόμο;.
- Για τη σημασία της ρεαλιστικής εκπαίδευσης, συνεχίστε με τις σελίδες Ρεαλιστική εκπαίδευση και Οι κίνδυνοι της παρερμηνείας.
- Για το πώς δοκιμάζεται η εκπαίδευση υπό πίεση, διαβάστε το άρθρο Ο θωρακισμένος αντίπαλος.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο δεν υποτιμά κάθε πιστοποιημένο προπονητή ούτε κάθε πολεμική τέχνη ή μαχητικό άθλημα. Επισημαίνει ότι η πιστοποίηση από μόνη της δεν επαρκεί ως απόδειξη ικανότητας διδασκαλίας αυτοάμυνας.
Νομική σημείωση
Το άρθρο δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Η αυτοάμυνα πολιτών πρέπει να παραμένει μέσα στα όρια της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας. Η άμυνα, κατά τον Ποινικό Κώδικα, αφορά αναγκαία προστασία από παρούσα και άδικη επίθεση.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Η αυτοάμυνα δεν είναι συλλογή τεχνικών ούτε τίτλος σε τοίχο. Είναι ικανότητα πρόληψης, αποφυγής, διαφυγής και, όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αναγκαίας προστατευτικής δράσης υπό πραγματική πίεση.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group θεωρεί ότι η πραγματική αξιολόγηση ενός εκπαιδευτή αυτοάμυνας πρέπει να βασίζεται στη μεθοδολογία, την εμπειρία, την ειλικρίνεια, την πίεση, τη διδασκαλία αυτοπροστασίας και την ικανότητα να κάνει τον μέσο πολίτη ασφαλέστερο.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να μάθετε πώς διαφέρει η ρεαλιστική αυτοάμυνα από την πολεμική τέχνη και τη μαχητική άθληση, επικοινωνήστε με το Combatives Group και ενημερωθείτε για τη μεθοδολογία εκπαίδευσης.