Η διδασκαλία χρήσης όπλων σε πολίτες είναι σοβαρό θέμα. Δεν είναι θέαμα. Δεν είναι μόδα. Δεν είναι παιχνίδι πολεμικών τεχνών. Δεν είναι τρόπος να νιώθει κάποιος «ειδικός», «κομάντο» ή «έτοιμος για όλα».
Σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου το νομικό πλαίσιο για όπλα, οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία είναι αυστηρό, η εκπαίδευση πολιτών στη χρήση όπλων ως δήθεν πρακτική αυτοάμυνα μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.
Άλλο πράγμα είναι η ιστορική μελέτη ενός όπλου.
Άλλο η ψυχαγωγική ή αθλητική εξάσκηση σε ελεγχόμενο περιβάλλον.
Άλλο η νόμιμη επαγγελματική ή υπηρεσιακή εκπαίδευση.
Και εντελώς άλλο η διδασκαλία πολιτών να χρησιμοποιούν μαχαίρια, τσεκούρια, μπαλτάδες, ρόπαλα, σπρέι, ηλεκτρικά μέσα ή στρατιωτικά όπλα ως δήθεν «ρεαλιστική αυτοάμυνα».
Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα.
Όταν ένας εκπαιδευτής πουλάει σε πολίτες φαντασιώσεις χρήσης όπλων, μπορεί να καλλιεργήσει τρεις επικίνδυνες ψευδαισθήσεις:
Πρώτον, ότι ο πολίτης θα έχει νόμιμα το όπλο πάνω του όταν το χρειαστεί.
Δεύτερον, ότι θα μπορέσει να το χρησιμοποιήσει σωστά μέσα σε πραγματικό φόβο, χάος και αντίσταση.
Τρίτον, ότι μετά τη χρήση του δεν θα αντιμετωπίσει σοβαρές νομικές, ηθικές και πρακτικές συνέπειες.
Αυτές οι ψευδαισθήσεις μπορούν να καταστρέψουν ζωές.
Στο Combatives Group ξεκινάμε από άλλη θέση. Πρώτα διδάσκεται η Ασφάλεια. Μετά η Αυτοπροστασία. Η Αυτοάμυνα είναι δευτερεύον στάδιο, επειδή συνήθως σημαίνει ότι η πρόληψη και η αποφυγή έχουν αποτύχει ή δεν ήταν πλέον διαθέσιμες.
Αν ποτέ υπάρξει πραγματική ανάγκη φυσικής προστατευτικής δράσης, ο πολίτης πρέπει να σκέφτεται νόμιμα, πρακτικά και ρεαλιστικά. Μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ό,τι είναι διαθέσιμο στο περιβάλλον του για να δημιουργήσει χρόνο, απόσταση και διαφυγή. Αυτό όμως δεν είναι το ίδιο με το να κυκλοφορεί παράνομα οπλισμένος ή να εκπαιδεύεται σε φαντασιώσεις ένοπλης μονομαχίας.
Η βασική θέση είναι απλή:
Ζήσε σύμφωνα με τους νόμους του τόπου σου. Μη χτίζεις την αυτοπροστασία σου πάνω σε παράνομα όπλα. Μη πληρώνεις ανθρώπους που πουλάνε στρατιωτικές φαντασιώσεις σε πολίτες. Μάθε πρώτα ασφάλεια, επίγνωση, αποφυγή, απόδραση, νόμο και απλές εφαρμόσιμες δεξιότητες.
Τα όπλα δεν κάνουν έναν πολίτη ασφαλέστερο από μόνα τους.
Τον κάνουν νομικά, πρακτικά και ψυχολογικά πιο εκτεθειμένο.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε πολίτες που σκέφτονται να παρακολουθήσουν σεμινάρια χρήσης όπλων για αυτοάμυνα, ειδικά σε χώρους πολεμικών τεχνών ή μαχητικών συστημάτων.
Απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν δει εκπαιδευτές να παρουσιάζουν μαχαίρια, τσεκούρια, ρόπαλα, μπαλτάδες, μαστίγια, σπρέι, “τακτικά” εργαλεία ή ακόμη και στρατιωτικά όπλα σαν να είναι λογικές λύσεις αυτοπροστασίας για τον μέσο πολίτη.
Απευθύνεται σε γονείς που ανησυχούν για το τι διδάσκονται τα παιδιά και οι νέοι στον χώρο της «αυτοάμυνας».
Απευθύνεται επίσης σε εκπαιδευτές που θέλουν να ξεχωρίσουν τη σοβαρή αυτοπροστασία από τη θεατρική οπλολαγνεία.
Τέλος, απευθύνεται σε όσους νιώθουν φόβο λόγω εγκληματικότητας και σκέφτονται να οπλιστούν παράνομα «για καλό σκοπό». Ο φόβος είναι κατανοητός. Η κακή απόφαση όμως μπορεί να έχει βαριές συνέπειες.
Το άρθρο δεν είναι νομική συμβουλή. Δεν είναι τεχνικό εγχειρίδιο όπλων. Δεν διδάσκει χρήση όπλων. Εξηγεί γιατί η εκπαίδευση πολιτών στη χρήση όπλων πρέπει να αντιμετωπίζεται με μεγάλη δυσπιστία, ειδικά όταν γίνεται έξω από αυστηρό νόμιμο, επαγγελματικό ή αθλητικό πλαίσιο.
Ποια είναι η θέση αυτού του άρθρου μέσα στο combatives.gr
Αυτό το άρθρο ανήκει στην ενότητα Όπλα, αλλά ο πραγματικός του ρόλος είναι ευρύτερος. Είναι άρθρο μεθοδολογίας, νομικής επίγνωσης και αυτοπροστασίας.
Συνδέεται με τα άρθρα για μαχαίρι, μπαστούνι, όπλα στο σπίτι, απομυθοποίηση επιθέσεων με μαχαίρι, μαχαιρομονομαχίες και τη βασική αρχή Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση.
Ο σκοπός του είναι να απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα:
Έχει νόημα να διδάσκεται χρήση όπλων σε πολίτες ως αυτοάμυνα, όταν το ίδιο το νομικό, κοινωνικό και πρακτικό πλαίσιο την κάνει ακατάλληλη ή επικίνδυνη;
Η απάντηση είναι: εξαρτάται από το πλαίσιο.
Η ιστορική, αθλητική, πολιτισμική ή ψυχαγωγική μελέτη μπορεί να έχει θέση, αν γίνεται τίμια και δεν παρουσιάζεται ως πρακτική αυτοάμυνα δρόμου.
Η επαγγελματική εκπαίδευση ενόπλων σωμάτων έχει άλλο πλαίσιο, άλλους κανόνες, άλλο εξοπλισμό, άλλη αποστολή και άλλη νομική βάση.
Η εκπαίδευση πολιτών σε παράνομα ή μη ρεαλιστικά όπλα ως «αυτοάμυνα» είναι άλλο πράγμα. Εκεί χρειάζεται σοβαρός έλεγχος πραγματικότητας.
Η θέση του Combatives Group είναι καθαρή:
Πρώτα ασφάλεια. Μετά αυτοπροστασία. Αυτοάμυνα μόνο όταν δεν υπάρχει πλέον ασφαλής αποφυγή ή απόδραση. Όπλα μόνο μέσα σε νόμιμο, αναγκαίο, ρεαλιστικό και ηθικά υπεύθυνο πλαίσιο.
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί η διδασκαλία χρήσης όπλων σε πολίτες είναι επικίνδυνο θέμα.
- Γιατί άλλο είναι η ψυχαγωγική ή ιστορική εξάσκηση και άλλο η πρακτική αυτοάμυνα.
- Γιατί το νομικό πλαίσιο πρέπει να προηγείται της τεχνικής εκπαίδευσης.
- Γιατί η οπλοκατοχή, οπλοφορία και οπλοχρησία μπορούν να δημιουργήσουν βαριές συνέπειες.
- Γιατί το να φέρει κάποιος όπλο αυξάνει την πιθανότητα να το εμφανίσει ή να το χρησιμοποιήσει.
- Γιατί η χρήση ακόμη και «αμυντικού» παράνομου μέσου μπορεί να στραφεί νομικά εναντίον του κατόχου.
- Γιατί η εκπαίδευση πολιτών σε στρατιωτικά ή ειδικών δυνάμεων σενάρια είναι συχνά φαντασίωση.
- Γιατί οι επαγγελματίες ένοπλων σωμάτων δεν σκέφτονται όπως ο πολίτης.
- Γιατί η αυτοπροστασία πολιτών πρέπει να βασίζεται σε επίγνωση, αποφυγή και απόδραση.
- Γιατί, αν όλα αποτύχουν, η χρήση διαθέσιμων αντικειμένων διαφέρει από την παράνομη οπλοφορία.
- Γιατί η σοβαρή εκπαίδευση δεν υπόσχεται βεβαιότητες.
- Γιατί τα όπλα δεν είναι λύση για τον φόβο.
Βασικά σημεία
- Η διδασκαλία χρήσης όπλων σε πολίτες δεν είναι αθώα όταν παρουσιάζεται ως αυτοάμυνα δρόμου.
- Η ψυχαγωγία, η ιστορία, η άθληση, η συλλογή και η επαγγελματική εκπαίδευση είναι διαφορετικά πράγματα.
- Στην Ελλάδα, το νομικό πλαίσιο για όπλα είναι αυστηρό.
- Η κατοχή, μεταφορά ή χρήση ενός αντικειμένου ως όπλου μπορεί να δημιουργήσει ποινικές συνέπειες.
- Ακόμη και αν κάποιος ισχυρίζεται ότι αμύνθηκε, η παράνομη κατοχή ή χρήση όπλου μπορεί να παραμείνει σοβαρό ζήτημα.
- Η διδασκαλία μαχαιριών, τσεκουριών, μπαλτάδων, στρατιωτικών όπλων ή «ειδικών δυνάμεων» τεχνικών σε πολίτες συχνά βασίζεται σε φαντασίωση.
- Οι πραγματικοί επαγγελματίες έχουν διαφορετικό πλαίσιο αποστολής, κανόνων, εξοπλισμού και νόμου.
- Ο πολίτης δεν πρέπει να σκέφτεται σαν στρατιώτης σε εμπόλεμη ζώνη.
- Η αυτοπροστασία πολιτών πρέπει να ξεκινά από ασφάλεια, επίγνωση, αποφυγή, απόδραση και νόμιμη συμπεριφορά.
- Αν η αποφυγή και η απόδραση είναι αδύνατες, η χρήση διαθέσιμου αντικειμένου μπορεί να εξεταστεί μόνο ως αναγκαία προστατευτική δράση για διαφυγή.
- Κανείς σοβαρός εκπαιδευτής δεν πρέπει να υπόσχεται ποσοστά επιβίωσης σε ένοπλες συμπλοκές.
- Οι μεταβλητές είναι αμέτρητες.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί διάφορα συστήματα και εκπαιδευτές που διδάσκουν σε πολίτες χρήση όπλων. Δεν μιλάμε μόνο για μαχαίρια. Μιλάμε για ρόπαλα, τσεκούρια, μπαλτάδες, μαστίγια, «τακτικά» εργαλεία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και στρατιωτικές φαντασιώσεις με τυφέκια ή τεχνικές ειδικών δυνάμεων.
Αν όλα αυτά παρουσιάζονται ως ιστορική μελέτη, πολιτισμική άσκηση, ψυχαγωγία, αθλητική εξάσκηση ή συλλεκτικό ενδιαφέρον, το θέμα είναι διαφορετικό. Ο καθένας μπορεί να ασχοληθεί με μια τέχνη ή ένα αντικείμενο για λόγους παράδοσης, κίνησης, ενδιαφέροντος ή ψυχαγωγίας, εφόσον το κάνει νόμιμα και τίμια.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτά παρουσιάζονται ως πρακτική αυτοάμυνα πολιτών.
Η αυτοάμυνα πολιτών δεν λειτουργεί σε κενό. Λειτουργεί μέσα σε νόμο, κοινωνικό περιβάλλον, δικαστική αξιολόγηση, πραγματικές συνέπειες και ανθρώπινο χάος. Το να διδάσκεις έναν πολίτη να λειτουργεί σαν στρατιώτης, κομάντο ή εγκληματίας είναι ανεύθυνο όταν δεν έχει ούτε την αποστολή, ούτε τον εξοπλισμό, ούτε τη νομική κάλυψη, ούτε το επιχειρησιακό πλαίσιο αυτών των ρόλων.
Ο πρώτος κανόνας είναι απλός:
Ζήσε σύμφωνα με τους νόμους του τόπου σου.
Αν η κατοχή, μεταφορά ή χρήση ενός όπλου απαγορεύεται ή περιορίζεται αυστηρά, τότε δεν είναι προς το συμφέρον του πολίτη να χτίζει την αυτοπροστασία του πάνω σε αυτό. Ακόμη και αν κάποιος ισχυριστεί ότι αμύνθηκε, η κατοχή ή χρήση παράνομου όπλου μπορεί να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα.
Το να φέρει κάποιος όπλο αλλάζει και την ψυχολογία του. Ο άνθρωπος που οπλοφορεί μπορεί να νιώσει δυνατότερος, πιο πρόθυμος να μείνει σε καβγά, πιο πρόθυμος να απειλήσει ή πιο πρόθυμος να χρησιμοποιήσει το αντικείμενο. Μπορεί επίσης να δημιουργήσει ψεύτικη αίσθηση ασφάλειας. Αυτό είναι επικίνδυνο.
Οι άνθρωποι που πουλάνε τέτοιες φαντασιώσεις εκμεταλλεύονται συχνά τον φόβο. Η εγκληματικότητα, η οικονομική ανασφάλεια, οι ιστορίες στα μέσα ενημέρωσης και οι φήμες μπορούν να κάνουν τον πολίτη να αισθάνεται ότι πρέπει να «οπλιστεί». Όμως ο φόβος δεν είναι καλός σύμβουλος όταν οδηγεί σε παράνομη οπλοφορία ή κακή εκπαίδευση.
Στο Combatives Group, η προσέγγιση ξεκινά από την ασφάλεια και την αυτοπροστασία. Δηλαδή από όσα μπορεί να κάνει ο άνθρωπος πριν χρειαστεί να συγκρουστεί: επίγνωση, επιλογή χώρου, απόσταση, αποφυγή, απόδραση, αποκλιμάκωση, επικοινωνία, νόμιμη συμπεριφορά και σχέδιο δράσης.
Η αυτοάμυνα είναι δεύτερο στάδιο. Εμφανίζεται όταν η πρόληψη απέτυχε ή δεν ήταν πλέον διαθέσιμη. Ακόμη και τότε, ο στόχος δεν είναι η νίκη, η τιμωρία ή η επίδειξη τεχνικής. Ο στόχος είναι η ασφάλεια και η διαφυγή.
Αν χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί κάποιο αντικείμενο, αυτό πρέπει να είναι διαθέσιμο, νόμιμα δικαιολογήσιμο στο πλαίσιο της στιγμής, και να χρησιμοποιηθεί μόνο όσο είναι αναγκαίο για να δημιουργήσει απόσταση και έξοδο. Αυτό είναι διαφορετικό από το να κυκλοφορεί κάποιος παράνομα οπλισμένος περιμένοντας να «δικαιωθεί» σε κάποια σύγκρουση.
Η πραγματικότητα των στρατών και των σωμάτων ασφαλείας επίσης δεν πρέπει να παρερμηνεύεται. Οι στρατιώτες και οι επαγγελματίες ένοπλης δράσης δεν εκπαιδεύονται για να κάνουν θεαματικές μονομαχίες με πολίτες. Έχουν αποστολή, κανόνες εμπλοκής, όπλα, ομάδες, ιεραρχία, εξοπλισμό και νομικό πλαίσιο. Δεν είναι πρότυπο συμπεριφοράς για τον μέσο πολίτη στον δρόμο.
Ο πολίτης χρειάζεται άλλη νοοτροπία: Civilian Combatives. Εγρήγορση, επίγνωση, Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση. Αν αυτά δεν είναι διαθέσιμα, τότε απλές, άμεσες και νόμιμες προστατευτικές ενέργειες με στόχο την ασφάλεια.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η διδασκαλία χρήσης όπλων σε πολίτες πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή. Αν δεν ξεκινά από τον νόμο, την αποφυγή, την ευθύνη και τις συνέπειες, τότε πιθανότατα πουλά φαντασίωση.
Και η φαντασίωση με όπλα είναι από τις πιο επικίνδυνες φαντασιώσεις.
Εισαγωγή: Ο κίνδυνος της διδασκαλίας χρήσης όπλων
Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουν εμφανιστεί διάφορα συστήματα που διδάσκουν τεχνικές όπλων σε πολίτες. Δεν μιλάμε μόνο για μαχαίρια. Βλέπουμε κατά καιρούς παρουσιάσεις με ρόπαλα, τσεκούρια, μπαλτάδες, μαστίγια, «τακτικά» αντικείμενα και κάθε είδους εξοπλισμό που μοιάζει περισσότερο με φαντασίωση κινηματογραφικού χαρακτήρα παρά με σοβαρή αυτοπροστασία πολιτών.
Ας είμαστε δίκαιοι: αν κάποιος ασχολείται με αυτά για ψυχαγωγία, ιστορία, παράδοση, πολιτισμική μελέτη ή αθλητική εξάσκηση, το θέμα είναι διαφορετικό. Ένα σύστημα όπλων μπορεί να έχει τεχνικό, ιστορικό ή κινησιολογικό ενδιαφέρον. Μπορεί κάποιος να το μελετήσει όπως μελετά μια παλιά τέχνη, ένα παραδοσιακό σύστημα ή μια μορφή άσκησης.
Όμως αυτό δεν πρέπει να βαφτίζεται εύκολα «αυτοάμυνα για πολίτες».
Η διδασκαλία χρήσης όπλων ως πρακτική λύση αυτοπροστασίας πολιτών είναι πολύ σοβαρό θέμα. Απαιτεί νόμο, κρίση, ηθική, ρεαλισμό, κατανόηση συνεπειών και ξεκάθαρο διαχωρισμό ανάμεσα σε ψυχαγωγία και πραγματική βία.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν όπλα σε συστήματα πολεμικών τεχνών. Το πρόβλημα είναι όταν αυτά παρουσιάζονται ως εφαρμόσιμη, νόμιμη και αξιόπιστη λύση για τον μέσο πολίτη, χωρίς να εξηγούνται πρώτα οι πραγματικές συνέπειες.
Πρώτα ο νόμος
Όλα ξεκινούν με το ισχύον νομικό πλαίσιο της χώρας στην οποία ζει κανείς.
Αν κάποιος ζει σε χώρα όπου συγκεκριμένα όπλα επιτρέπονται υπό συγκεκριμένες συνθήκες, τότε η συζήτηση έχει ένα πλαίσιο. Αν όμως ζει σε χώρα όπου η οπλοκατοχή, η οπλοφορία ή η χρήση συγκεκριμένων αντικειμένων ως όπλων απαγορεύεται ή περιορίζεται αυστηρά, τότε η συζήτηση αλλάζει εντελώς.
Στην Ελλάδα, το πλαίσιο για όπλα είναι αυστηρό. Δεν αρκεί να πει κάποιος «το έχω για αυτοάμυνα». Το γιατί το κατέχει, πού το φέρει, πώς το μεταφέρει, πότε το εμφανίζει, πώς το χρησιμοποιεί και τι αποτέλεσμα προκαλεί, όλα μπορούν να εξεταστούν.
Γι’ αυτό ο πρώτος κανόνας πρέπει να είναι:
Ζήσε σύμφωνα με τους νόμους του τόπου σου.
Αν ένας πολίτης θέλει να μείνει νόμιμος, ασφαλής και προστατευμένος και μετά το περιστατικό, δεν πρέπει να χτίζει την αυτοπροστασία του πάνω σε παράνομη κατοχή ή χρήση όπλων.
Η αυτοπροστασία δεν είναι μόνο το τι γίνεται τη στιγμή της απειλής.
Είναι και το τι θα συμβεί μετά.
Οπλοκατοχή, οπλοφορία, οπλοχρησία: δεν είναι μικρές λέξεις
Πολλοί χρησιμοποιούν τις λέξεις «όπλο» και «αυτοάμυνα» πολύ εύκολα. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο βαριά. Η κατοχή, η μεταφορά και η χρήση ενός αντικειμένου ως όπλου μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρές συνέπειες.
Ακόμη και αν κάποιος ισχυριστεί ότι αμύνθηκε, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με ερωτήματα:
Γιατί είχες αυτό το αντικείμενο;
Γιατί το έφερες πάνω σου;
Γιατί το εμφάνισες;
Γιατί το χρησιμοποίησες;
Υπήρχε άλλη επιλογή;
Μπορούσες να φύγεις;
Ήταν αναγκαίο;
Ήταν ανάλογο;
Πότε σταμάτησες;
Τι αποτέλεσμα προκάλεσες;
Αν το αντικείμενο είναι παράνομο ή δεν δικαιολογείται η κατοχή του, το πρόβλημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο.
Αυτό είναι το σημείο που πολλοί αγνοούν. Νομίζουν ότι η λέξη «αυτοάμυνα» λύνει τα πάντα. Δεν τα λύνει. Η αυτοάμυνα έχει όρια. Και η χρήση όπλου κάνει την αξιολόγηση βαρύτερη.
Η πραγματική ερώτηση δεν είναι μόνο:
Θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω;
Είναι:
Θα μπορέσω να ζήσω με τις συνέπειες;
Ο φόβος πουλάει
Οι υπερβολικές φήμες, οι αποσπασματικές ιστορίες, η αίσθηση αύξησης εγκληματικότητας και η αδυναμία των αρχών να είναι παντού ανά πάσα στιγμή μπορούν να δημιουργήσουν φόβο. Αυτό είναι κατανοητό.
Ο φόβος όμως είναι εξαιρετικά εμπορεύσιμος.
Υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται τον φόβο των πολιτών και τους πουλάνε μια εικόνα ασφάλειας: «μάθε μαχαίρι», «μάθε τσεκούρι», «μάθε στρατιωτικές τεχνικές», «μάθε ειδικές δυνάμεις», “μάθε να αντιμετωπίζεις οπλισμένους», «πάρε το τάδε εργαλείο», «γίνε επικίνδυνος».
Αυτό συχνά δεν είναι αυτοπροστασία.
Είναι εμπόριο φαντασίωσης.
Ο πολίτης που φοβάται μπορεί να είναι εύπιστος. Μπορεί να θέλει γρήγορη λύση. Μπορεί να θέλει να νιώσει δυνατός. Μπορεί να αγοράσει αντικείμενα και σεμινάρια που τον κάνουν να αισθάνεται καλύτερα, χωρίς να τον κάνουν πραγματικά ασφαλέστερο.
Η σοβαρή αυτοπροστασία δεν χαϊδεύει τον φόβο.
Τον οργανώνει.
Τι διδάσκουμε στα παιδιά και στους νέους;
Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στο τι διδάσκουμε στα παιδιά και στους νέους. Η κουλτούρα των όπλων, όταν μπει στο μυαλό ενός ανώριμου ανθρώπου, μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες συμπεριφορές.
Ο νέος που αισθάνεται απειλή από συνομηλίκους του μπορεί να πιστέψει ότι η λύση είναι να οπλιστεί. Μπορεί να σκεφτεί ότι ένα μαχαίρι, ένα σπρέι ή ένα αντικείμενο θα τον κάνει ασφαλέστερο. Στην πραγματικότητα, μπορεί να τον βάλει σε μεγαλύτερο κίνδυνο: ποινικό, σωματικό, κοινωνικό και ψυχολογικό.
Τα παιδιά και οι νέοι πρέπει να διδάσκονται πρώτα:
- ασφάλεια,
- αποφυγή,
- αναφορά,
- όρια,
- βοήθεια από ενήλικες,
- αποκλιμάκωση,
- περιβαλλοντική επίγνωση,
- συνέπειες,
- νόμο,
- έλεγχο εγωισμού.
Όχι φαντασιώσεις όπλων.
Ο εκπαιδευτής που διδάσκει όπλα σε νέους χωρίς να βάζει τον νόμο και τη συνέπεια πρώτα, δεν εκπαιδεύει υπεύθυνα.
Η προσέγγιση του Combatives Group
Στις αίθουσες πρακτικής του Combatives Group προσπαθούμε να προσεγγίσουμε το θέμα της προσωπικής ασφάλειας υπεύθυνα.
Ξεκινάμε πάντα από τη συμπεριφορά της Ασφάλειας και της Αυτοπροστασίας. Το θέμα της Αυτοάμυνας είναι δευτερεύον, όχι επειδή δεν έχει σημασία, αλλά επειδή εμφανίζεται συνήθως όταν η ασφάλεια και η αυτοπροστασία έχουν αποτύχει ή δεν ήταν πλέον δυνατές.
Η σωστή σειρά είναι:
Ασφάλεια.
Αυτοπροστασία.
Αυτοάμυνα.
Μετά-συμπλοκή.
Η αυτοπροστασία περιλαμβάνει όσα κάνετε πριν κάποιος σας επιτεθεί: επίγνωση, απόσταση, αποφυγή, απόδραση, επικοινωνία, επιλογή χώρου, αναγνώριση κινδύνου, σχέδιο δράσης.
Η αυτοάμυνα εμφανίζεται όταν κάποιος κάνει κάτι σε εσάς και πρέπει να απαντήσετε επειδή δεν υπάρχει πλέον ασφαλής εναλλακτική.
Αν χρειαστεί ποτέ να χρησιμοποιήσετε δεξιότητες αυτοάμυνας, είναι καλύτερο να σκέφτεστε απλά, νόμιμα και ρεαλιστικά. Μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε διαθέσιμα αντικείμενα του περιβάλλοντος για να δημιουργήσετε χώρο και διαφυγή. Αυτό όμως διαφέρει ριζικά από την παράνομη προετοιμασία οπλοφορίας.
Το πρώτο είναι κατάσταση ανάγκης.
Το δεύτερο μπορεί να είναι προμελετημένη παραβίαση νόμου.
Πόσο αξιόπιστη είναι η διδασκαλία χρήσης όπλων;
Η απάντηση είναι:
Είναι αξιόπιστη για κάποιους σκοπούς και ακατάλληλη για άλλους.
Αν μιλάμε για ιστορική μελέτη, ψυχαγωγία, άθληση ή πολιτισμικό σύστημα, μπορεί να έχει αξία.
Αν μιλάμε για επαγγελματίες που έχουν νόμιμη αποστολή, εξοπλισμό, κανόνες εμπλοκής, ιεραρχία και κατάλληλη εκπαίδευση, το πλαίσιο είναι άλλο.
Αν όμως μιλάμε για πολίτες που ζουν σε χώρα με αυστηρό πλαίσιο οπλοφορίας και τους διδάσκουν πώς να χρησιμοποιούν όπλα στον δρόμο, τότε η αξιοπιστία πρέπει να αμφισβητηθεί έντονα.
Ο πολίτης πρέπει να ρωτήσει:
Υπάρχει νόμιμος λόγος να μάθω αυτό;
Μπορώ νόμιμα να φέρω αυτό το αντικείμενο;
Πότε θα το έχω μαζί μου;
Τι θα γίνει αν το χρησιμοποιήσω;
Τι θα πω στις αρχές;
Τι θα πει ο εισαγγελέας;
Τι θα γίνει αν υπάρξει τραυματισμός;
Τι θα γίνει αν πεθάνει κάποιος;
Μήπως εκπαιδεύομαι σε κάτι που δεν πρέπει ποτέ να επιχειρήσω;
Αν ο εκπαιδευτής δεν απαντά σε αυτά πριν δείξει τεχνικές, υπάρχει πρόβλημα.
Η φυσική τάση του οπλισμένου ανθρώπου
Όταν ένας άνθρωπος φέρει όπλο, αλλάζει συχνά και ο τρόπος που σκέφτεται. Μπορεί να νιώθει πιο δυνατός. Μπορεί να μείνει σε σύγκρουση που θα απέφευγε. Μπορεί να πιστέψει ότι έχει «λύση». Μπορεί να βγάλει το όπλο για απειλή. Μπορεί να το χρησιμοποιήσει από φόβο, θυμό ή πανικό.
Αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι θα φέρουν ένα όπλο αλλά δεν θα το χρησιμοποιήσουν ποτέ. Όμως σε κατάσταση φόβου, εγωισμού ή κλιμάκωσης, το όπλο μπορεί να μπει στο χέρι πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο φαντάζονταν.
Ακόμη και το κράτημα, η επίδειξη ή η απειλή χρήσης μπορεί να έχει συνέπειες.
Η κατοχή όπλου δεν είναι ουδέτερη.
Αλλάζει την ψυχολογία, την απόφαση, τη συμπεριφορά και τη νομική εικόνα του περιστατικού.
Ζήσε σύμφωνα με τους νόμους του τόπου σου
Αυτός είναι ο πρώτος κανόνας.
Στην Ευρώπη γενικά, και στην Ελλάδα ειδικότερα, η κοινωνική και νομική κατεύθυνση δεν είναι οι πολίτες να κυκλοφορούν οπλισμένοι. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό: δημόσια ασφάλεια, αποφυγή κλιμάκωσης, μείωση ένοπλων συγκρούσεων, έλεγχος επικίνδυνων αντικειμένων και προστασία της κοινωνικής τάξης.
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί φιλοσοφικά. Αυτό δεν αλλάζει τον νόμο.
Αν ο νόμος απαγορεύει ή περιορίζει την κατοχή και μεταφορά όπλων, τότε δεν είναι προς το συμφέρον του πολίτη να τα φέρει. Όχι μόνο επειδή μπορεί να συλληφθεί. Αλλά επειδή, αν συμβεί περιστατικό, το όπλο μπορεί να μετατρέψει την υπόθεση σε πολύ βαρύτερη νομική κατάσταση.
Ο νόμος δεν ενδιαφέρεται για το πόσο ωραίο ήταν το σεμινάριο.
Ενδιαφέρεται για το τι είχατε, γιατί το είχατε, τι κάνατε και τι αποτέλεσμα προκλήθηκε.
Οι «ειδικοί» των όπλων και οι πολίτες
Βλέπουμε κατά καιρούς εκπαιδευτές διαφόρων συστημάτων να διδάσκουν πολίτες τεχνικές με μαχαίρια, τσεκούρια, μπαλτάδες, στρατιωτικά αντικείμενα ή δήθεν τεχνικές ειδικών δυνάμεων. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η τεχνική αξία αυτών που δείχνουν. Το πρόβλημα είναι το πλαίσιο.
Σε ποιον τα διδάσκουν;
Για ποια χρήση;
Σε ποια χώρα;
Με ποιο νομικό δικαίωμα;
Με ποια πιθανότητα εφαρμογής;
Με ποια συνέπεια αν εφαρμοστούν;
Ένας απλός πολίτης δεν είναι στρατιώτης σε πεδίο μάχης. Δεν έχει αποστολή καταδρομής. Δεν φέρει υπηρεσιακό όπλο. Δεν λειτουργεί με κανόνες εμπλοκής στρατού. Δεν έχει ομάδα υποστήριξης. Δεν έχει επιχειρησιακή κάλυψη.
Άρα, όταν του διδάσκονται στρατιωτικές ή παραστρατιωτικές φαντασιώσεις, η ερώτηση είναι απλή:
Πότε ακριβώς θα τις χρησιμοποιήσει νόμιμα;
Αν δεν υπάρχει σοβαρή απάντηση, τότε αυτό που πουλιέται δεν είναι αυτοπροστασία.
Είναι θέαμα.
Χρήση όπλων σημαίνει συνέπειες
Το κύριο επιχείρημα όσων υπερασπίζονται τέτοιες εκπαιδεύσεις είναι συχνά:
«Και αν ο άλλος είναι οπλισμένος, εγώ με τι θα αντισταθώ;»
Η ανησυχία είναι κατανοητή. Κανείς δεν θέλει να είναι απροστάτευτος απέναντι σε οπλισμένο άνθρωπο. Όμως η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλοϊκή.
Αν ο άλλος είναι οπλισμένος, το θέμα δεν γίνεται αυτομάτως “να είμαι κι εγώ οπλισμένος». Γίνεται:
Μπορώ να απουσιάζω;
Μπορώ να αποφύγω;
Μπορώ να αποδράσω;
Μπορώ να δώσω αντικείμενο αν πρόκειται για ληστεία;
Μπορώ να μπω σε ασφαλές σημείο;
Μπορώ να καλέσω βοήθεια;
Μπορώ να χρησιμοποιήσω εμπόδιο;
Μπορώ να δημιουργήσω απόσταση;
Αν όλα αυτά είναι αδύνατα, τι είναι νόμιμο, αναγκαίο και διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή;
Η παράνομη οπλοφορία δεν είναι απλή απάντηση. Είναι επιλογή με συνέπειες.
Και οι συνέπειες μπορεί να είναι βαρύτερες από όσο φαντάζεται ο φοβισμένος πολίτης όταν αγοράζει σεμινάριο ή αντικείμενο.
«Μα γιατί, αφού αμύνθηκα;»
Αυτή είναι συχνή απορία.
«Μα γιατί να έχω πρόβλημα, αφού αμύνθηκα;»
Η απάντηση είναι ότι η άμυνα εξετάζεται μαζί με όλα τα πραγματικά στοιχεία. Αν είχατε παράνομο όπλο, αν το φέρατε πάνω σας, αν το εμφανίσατε, αν το χρησιμοποιήσατε, αν υπήρξε τραυματισμός ή θάνατος, αν μπορούσατε να φύγετε, αν υπερβήκατε το αναγκαίο μέτρο, όλα αυτά έχουν σημασία.
Η λέξη «αυτοάμυνα» δεν ακυρώνει αυτόματα όλα τα υπόλοιπα.
Η νόμιμη άμυνα δεν είναι άδεια για ό,τι θέλει κανείς. Είναι συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο με όρια. Και όταν μπαίνει όπλο στο περιστατικό, τα πράγματα γίνονται σοβαρότερα.
Ο πολίτης που δεν θέλει να βρεθεί σε τέτοια θέση πρέπει να σκέφτεται πριν οπλιστεί.
Όχι μετά.
Οι «κομάντο του καναπέ»
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που αγαπούν τη φαντασίωση της σκληρότητας. Δεν έχουν ζήσει πραγματική βία, δεν έχουν δεχθεί αποφασισμένη επίθεση, δεν έχουν δει τις συνέπειες ενός τραυματισμού, δεν έχουν καθίσει σε δικαστήριο, δεν έχουν ζήσει τη μετά-συμπλοκή.
Όμως γοητεύονται από σεμινάρια ειδικών δυνάμεων, μαχαίρια, «τακτικά» αντικείμενα, στρατιωτικές τεχνικές και φανταχτερή ορολογία. Αυτοί είναι οι «κομάντο του καναπέ».
Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος έχει ενδιαφέρον για στρατιωτικά θέματα. Το πρόβλημα είναι όταν το ενδιαφέρον μετατρέπεται σε προσωπική φαντασίωση εφαρμογής στον δρόμο.
Ο πολίτης δεν πρέπει να σκέφτεται σαν φανταστικός κομάντο. Πρέπει να σκέφτεται σαν πολίτης που θέλει να επιστρέψει σπίτι του, να μη τραυματιστεί, να μη πάει φυλακή και να μη καταστρέψει τη ζωή του.
Αυτό είναι πολύ λιγότερο θεαματικό.
Αλλά πολύ πιο σοβαρό.
Ώρα για έλεγχο πραγματικότητας
Η πραγματική οπλισμένη βία δεν μοιάζει με επίδειξη. Οι τεχνικές λειτουργούν υπέροχα όταν ο «αντίπαλος» είναι συνεργάσιμος, προβλέψιμος και σταματά εκεί που πρέπει. Στον δρόμο, αυτό δεν ισχύει.
Ο ένοπλος επιτιθέμενος μπορεί να είναι ταχύς, πανικόβλητος, αποφασισμένος, υπό ουσίες, έμπειρος, απρόβλεπτος ή ψυχρά εγκληματικός. Μπορεί να μην σας δώσει χρόνο. Μπορεί να μη δείτε το όπλο. Μπορεί να υπάρχουν συνεργοί. Μπορεί να βρεθείτε σε στενό χώρο. Μπορεί να υπάρχει δεύτερο όπλο. Μπορεί να υπάρξει αιφνιδιασμός.
Ακόμη και εκπαιδευμένοι επαγγελματίες μπορούν να δυσκολευτούν σε τέτοιες καταστάσεις. Ο μέσος πολίτης δεν πρέπει να φαντάζεται ότι ένα σεμινάριο όπλων τον έκανε ικανό να διαχειριστεί το χάος.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή:
Σε οπλισμένη βία, τα πράγματα μπορούν να πάνε από το κακό στο θανατηφόρο σε ελάχιστο χρόνο.
Γι’ αυτό η καλύτερη επιλογή για τον πολίτη παραμένει η αποφυγή, η απόσταση και η απόδραση.
Οι στρατοί και τα σώματα ασφαλείας δεν διδάσκουν φαντασιώσεις
Όταν κάποιοι εκπαιδευτές παρουσιάζουν σε πολίτες δήθεν στρατιωτικές τεχνικές όπλων, χρειάζεται κοινή λογική.
Οι πραγματικοί στρατοί και τα σώματα ασφαλείας δεν λειτουργούν με φαντασιώσεις μονομαχίας. Έχουν αποστολή, εξοπλισμό, ομάδα, κανόνες, ιεραρχία, πρωτόκολλα, εκπαίδευση, νομικό πλαίσιο και επιχειρησιακό σκοπό.
Δεν εκπαιδεύονται για να εντυπωσιάσουν σε σεμινάρια πολιτών. Εκπαιδεύονται για να εκτελέσουν συγκεκριμένες αποστολές μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο.
Αυτό το πλαίσιο δεν μεταφέρεται στον μέσο πολίτη.
Ο πολίτης που προσπαθεί να αντιγράψει στρατιωτική συμπεριφορά χωρίς στρατιωτικό πλαίσιο, χωρίς νόμιμη αποστολή και χωρίς κανόνες εμπλοκής, δεν γίνεται πιο ικανός.
Γίνεται πιο επικίνδυνα μπερδεμένος.
Η εναλλακτική του πολίτη
Η εναλλακτική του πολίτη είναι η νοοτροπία του Civilian Combatives.
Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης δεν σκέφτεται σαν στρατιώτης, αστυνομικός ή εγκληματίας. Σκέφτεται σαν άνθρωπος που θέλει να προστατεύσει τη ζωή, την αξιοπρέπεια, τη σωματική ακεραιότητα και τη νομική του θέση.
Η νοοτροπία αυτή ξεκινά με:
Εγρήγορση.
Επίγνωση.
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Αν αυτά είναι δυνατά, είναι καλύτερα από οποιαδήποτε ένοπλη συμπλοκή.
Η ένοπλη συμπλοκή σχεδόν πάντα περιλαμβάνει υψηλό ρίσκο: τραυματισμό, μόνιμες βλάβες, θάνατο, ποινικές συνέπειες ή όλα μαζί. Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι θα μπει σε τέτοια κατάσταση και θα βγει καθαρά επειδή παρακολούθησε ένα σεμινάριο, χρειάζεται σοβαρό έλεγχο πραγματικότητας.
Η καλύτερη λύση σε ένοπλη απειλή είναι να μη βρεθείτε εκεί.
Η δεύτερη καλύτερη είναι να φύγετε.
Η φυσική προστατευτική δράση είναι το τελευταίο στάδιο.
Αν η Απουσία, η Αποφυγή και η Απόδραση είναι αδύνατες
Για την πληρότητα της εκπαίδευσης, πρέπει να εξεταστεί και το δύσκολο ενδεχόμενο: τι γίνεται όταν η Απουσία, η Αποφυγή και η Απόδραση είναι αδύνατες;
Τότε μπαίνουμε σε κατάσταση έσχατης ανάγκης. Εκεί ο πολίτης μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει το σώμα του, το περιβάλλον, εμπόδια ή διαθέσιμα αντικείμενα για να δημιουργήσει χρόνο, χώρο και διαφυγή.
Αυτό πρέπει να ειπωθεί σωστά.
Δεν σημαίνει «κυκλοφορώ οπλισμένος».
Δεν σημαίνει «ψάχνω όπλο».
Δεν σημαίνει «εκπαιδεύομαι σε παράνομη οπλοχρησία».
Δεν σημαίνει «μπαίνω σε μονομαχία».
Σημαίνει ότι, αν η απειλή είναι άμεση και δεν υπάρχει ασφαλής έξοδος, ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιήσει ό,τι είναι διαθέσιμο και νόμιμα εξηγήσιμο μέσα στις περιστάσεις, μόνο όσο χρειάζεται για να δημιουργήσει δυνατότητα διαφυγής.
Αυτό είναι προστατευτική δράση ανάγκης.
Όχι φαντασίωση οπλοφορίας.
Μη δίνετε ποσοστά επιβίωσης
Σε ένοπλες συμπλοκές, κανείς σοβαρός εκπαιδευτής δεν πρέπει να δίνει βέβαια ποσοστά επιβίωσης. Οι μεταβλητές είναι αμέτρητες.
Ποιος είναι ο επιτιθέμενος;
Πόσο αποφασισμένος είναι;
Τι όπλο έχει;
Πού γίνεται το περιστατικό;
Υπάρχει έξοδος;
Υπάρχουν συνεργοί;
Υπάρχουν μάρτυρες;
Υπάρχει χώρος;
Υπάρχει φως;
Υπάρχει εμπόδιο;
Υπάρχει σωματική διαφορά;
Υπάρχει τραυματισμός;
Υπάρχει παιδί ή τρίτο πρόσωπο;
Υπάρχει πανικός;
Υπάρχει δυνατότητα διαφυγής;
Όποιος υπόσχεται βεβαιότητες σε τέτοιες συνθήκες είναι ανεύθυνος.
Το μόνο τίμιο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι η σωστή εκπαίδευση αυξάνει πιθανότητες. Δεν εγγυάται αποτέλεσμα.
Και όσο μπαίνουν όπλα στην εξίσωση, οι εγγυήσεις εξαφανίζονται.
Το μπαστούνι, η ομπρέλα και τα διαθέσιμα αντικείμενα
Υπάρχουν αντικείμενα που μπορεί να προσφέρουν απόσταση, εμπόδιο ή προστατευτική αξία: ένα μπαστούνι, μια γερή ομπρέλα, μια καρέκλα, μια τσάντα, ένα τραπέζι, μια πόρτα, ένα αντικείμενο που βρίσκεται εκείνη τη στιγμή στο περιβάλλον.
Η διαφορά είναι κρίσιμη.
Άλλο χρησιμοποιώ ένα διαθέσιμο αντικείμενο σε κατάσταση ανάγκης για να δημιουργήσω διαφυγή.
Άλλο κυκλοφορώ παράνομα οπλισμένος, ψάχνοντας δικαιολογία να το χρησιμοποιήσω.
Το πρώτο μπορεί να είναι πρακτική αυτοπροστασία. Το δεύτερο μπορεί να είναι νομική αυτοκαταστροφή.
Το Combatives Group μπορεί να διδάξει πώς σκέφτεται κανείς με αντικείμενα, απόσταση και περιβάλλον. Όμως ο στόχος δεν είναι να μετατραπεί ο πολίτης σε οπλισμένο μαχητή. Ο στόχος είναι να μάθει να χρησιμοποιεί χώρο, εμπόδια και απλά διαθέσιμα μέσα για να φύγει ζωντανός και νόμιμα καθαρός.
Η διαφορά ανάμεσα σε εκπαίδευση και φαντασίωση
Η σοβαρή εκπαίδευση ξεκινά με δυσάρεστες ερωτήσεις.
Η φαντασίωση ξεκινά με εντυπωσιακές τεχνικές.
Η σοβαρή εκπαίδευση λέει: «Μην το κουβαλάς αν είναι παράνομο.»
Η φαντασίωση λέει: «Κοίτα τι μπορείς να κάνεις με αυτό.»
Η σοβαρή εκπαίδευση λέει: «Φύγε αν μπορείς.»
Η φαντασίωση λέει: «Μάθε να τον εξουδετερώνεις.»
Η σοβαρή εκπαίδευση λέει: «Τι θα γίνει στο δικαστήριο;»
Η φαντασίωση λέει: «Θα είσαι έτοιμος.»
Η σοβαρή εκπαίδευση λέει: «Οι μεταβλητές είναι αμέτρητες.»
Η φαντασίωση λέει: «Αυτό δουλεύει πάντα.»
Η σοβαρή εκπαίδευση λέει: «Η αυτοπροστασία είναι πριν από την αυτοάμυνα.»
Η φαντασίωση λέει: «Πάμε να παίξουμε με όπλα.»
Ο πολίτης πρέπει να ξέρει τη διαφορά.
Σύνοψη
Η διδασκαλία χρήσης όπλων σε πολίτες είναι επικίνδυνο πεδίο όταν αποκόπτεται από τον νόμο, την πραγματικότητα και τις συνέπειες.
Δεν είναι κακό να μελετά κανείς ιστορικά ή αθλητικά συστήματα όπλων, αν το κάνει με καθαρό πλαίσιο. Είναι όμως προβληματικό να παρουσιάζονται αυτά ως πρακτική αυτοάμυνα πολιτών σε μια χώρα όπου η οπλοκατοχή, η οπλοφορία και η οπλοχρησία έχουν αυστηρές νομικές συνέπειες.
Ο πολίτης δεν είναι στρατιώτης.
Δεν είναι αστυνομικός σε υπηρεσία.
Δεν είναι κομάντο.
Δεν είναι κινηματογραφικός ήρωας.
Δεν είναι εγκληματίας.
Είναι πολίτης που πρέπει να γυρίσει σπίτι του ζωντανός, σώος και νομικά προστατευμένος.
Η σοβαρή αυτοπροστασία δεν ξεκινά από το όπλο.
Ξεκινά από την ασφάλεια.
Από την επίγνωση.
Από την αποφυγή.
Από την απόδραση.
Από τη γνώση του νόμου.
Από την απλή και ρεαλιστική εκπαίδευση.
Από την κατανόηση ότι κάθε χρήση όπλου έχει συνέπειες.
Όποιος πουλά σε πολίτες φαντασιώσεις όπλων χωρίς να ξεκινά από αυτά, δεν διδάσκει σοβαρή αυτοπροστασία.
Διδάσκει επικίνδυνο θέατρο.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι κακό να μαθαίνει κανείς συστήματα όπλων;
Όχι απαραίτητα. Αν γίνεται για ιστορία, παράδοση, άθληση, ψυχαγωγία ή πολιτισμική μελέτη, μπορεί να έχει αξία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν παρουσιάζεται ως πρακτική αυτοάμυνα πολιτών χωρίς σοβαρή νομική και πραγματιστική βάση.
Μπορεί ένας πολίτης να κουβαλά όπλο για αυτοάμυνα στην Ελλάδα;
Το πλαίσιο είναι αυστηρό και εξαρτάται από το αντικείμενο, τον λόγο κατοχής, τη μεταφορά και τη χρήση. Το “το έχω για αυτοάμυνα” δεν αρκεί ως απλή δικαιολογία. Χρειάζεται νομική καθοδήγηση για συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Αν χρησιμοποιήσω παράνομο όπλο για να αμυνθώ, δικαιολογούμαι;
Η άμυνα εξετάζεται με βάση τις περιστάσεις, αλλά η παράνομη κατοχή, μεταφορά ή χρήση όπλου μπορεί να παραμείνει σοβαρό ζήτημα. Η λέξη «αυτοάμυνα» δεν ακυρώνει αυτόματα όλες τις άλλες συνέπειες.
Γιατί είναι επικίνδυνη η εκπαίδευση πολιτών σε μαχαίρια και άλλα όπλα;
Επειδή μπορεί να δημιουργήσει ψεύτικη αυτοπεποίθηση, παράνομη οπλοφορία, κλιμάκωση, κακή κρίση και βαριές ποινικές συνέπειες. Επίσης, οι πραγματικές ένοπλες συμπλοκές είναι χαοτικές και δεν μοιάζουν με επιδείξεις.
Γιατί δεν πρέπει ο πολίτης να σκέφτεται σαν στρατιώτης;
Επειδή ο στρατιώτης έχει αποστολή, εξοπλισμό, ομάδα, κανόνες εμπλοκής και νομικό πλαίσιο διαφορετικό από τον πολίτη. Η στρατιωτική λογική δεν μεταφέρεται αυτούσια στον δρόμο.
Τι είναι οι «κομάντο του καναπέ»;
Είναι άνθρωποι που γοητεύονται από στρατιωτικές ή οπλισμένες φαντασιώσεις χωρίς να έχουν κατανοήσει την πραγματική βία, τον νόμο, τις συνέπειες και τη διαφορά ανάμεσα σε θέαμα και αυτοπροστασία.
Τι πρέπει να κάνει ο πολίτης αντί να οπλίζεται;
Να μάθει ασφάλεια, επίγνωση, αποφυγή, απόδραση, αποκλιμάκωση, νόμο, φωνή, απόσταση, διαχείριση κινδύνου και απλές εφαρμόσιμες δεξιότητες υπό πίεση.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα διαθέσιμο αντικείμενο σε έσχατη ανάγκη;
Μπορεί να υπάρξουν περιστάσεις όπου ένα διαθέσιμο αντικείμενο χρησιμοποιείται για να δημιουργηθεί απόσταση και διαφυγή. Αυτό όμως διαφέρει από την παράνομη οπλοφορία ή την εκπαίδευση σε φαντασιώσεις χρήσης όπλων.
Γιατί δεν πρέπει να δίνονται ποσοστά επιβίωσης;
Επειδή οι μεταβλητές σε ένοπλη συμπλοκή είναι αμέτρητες. Κανείς σοβαρός εκπαιδευτής δεν μπορεί να εγγυηθεί ποσοστό επιτυχίας ή επιβίωσης σε πραγματική βία.
Ποιο είναι το βασικό μήνυμα του άρθρου;
Μη χτίζετε την αυτοπροστασία σας πάνω σε παράνομα ή φαντασιακά όπλα. Ζήστε σύμφωνα με τον νόμο, αποφύγετε την ένοπλη εμπλοκή και εκπαιδευτείτε πρώτα σε ασφάλεια, αυτοπροστασία, αποφυγή και απόδραση.
Σχετικά άρθρα
Υπάρχοντα άρθρα στο combatives.gr
- Όπλα
Κεντρική ενότητα για άρθρα σχετικά με όπλα, αντικείμενα, νόμο, αυτοπροστασία και ρεαλισμό. - Τι σου κάνουν αν χρησιμοποιήσεις μαχαίρι σε αυτοάμυνα;
Σχετικό με τον νομικό και πρακτικό κίνδυνο της οπλοφορίας και χρήσης μαχαιριού σε αυτοάμυνα. - Αυτοάμυνα και μαχαίρι
Σχετικό με τη γενική προσέγγιση απέναντι στο μαχαίρι και τη χρήση του στο πλαίσιο αυτοπροστασίας. - Πώς αξιολογούμε ένα μαχαίρι
Σχετικό με την αξιολόγηση μαχαιριών και την ανάγκη ρεαλιστικής, όχι φαντασιακής, προσέγγισης. - Το μαχαίρι και οι μύθοι της μαχαιρομονομαχίας
Σχετικό με την αποδόμηση της ιδέας ότι το μαχαίρι είναι κατάλληλο εργαλείο αυτοάμυνας για πολίτες. - Απομυθοποίηση των επιθέσεων με μαχαίρι
Σχετικό με την πραγματικότητα των απειλών και επιθέσεων με μαχαίρι. - Αυτοάμυνα με όπλα στο σπίτι
Σχετικό με τους κινδύνους χρήσης όπλων στο σπίτι και τις πιθανές συνέπειες. - Το ταπεινό μπαστούνι
Σχετικό με το μπαστούνι ως καθημερινό αντικείμενο, βοήθημα κινητικότητας και πιθανό μέσο αυτοπροστασίας. - Το μπαστούνι αυτοάμυνας στα χέρια έμπειρου και άπειρου
Σχετικό με τη διαφορά ανάμεσα στη σοβαρή χρήση αντικειμένου και στην ψεύτικη αυτοπεποίθηση. - Γρήγορη λύση στη βία – Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση
Σχετικό με την πρώτη και βασικότερη επιλογή του πολίτη απέναντι στη βία. - Αυτοάμυνα ή Αυτοπροστασία και ποια είναι η διαφορά;
Σχετικό με τη διάκριση ανάμεσα στην πρόληψη πριν από την επίθεση και στη φυσική αντίδραση όταν η απειλή έχει ήδη εκδηλωθεί. - Η εγκληματική βία δεν είναι καυγάς
Σχετικό με τη διαφορά ανάμεσα σε κοινωνική σύγκρουση και εγκληματική απειλή.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο έχει ενημερωτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Δεν διδάσκει χρήση όπλων, δεν προτρέπει σε οπλοφορία, δεν παρέχει τεχνικές οπλοχρησίας και δεν ενθαρρύνει παραβίαση του νόμου.
Η φυσική προστατευτική δράση είναι έσχατη επιλογή όταν η αποφυγή, η απόδραση και η αποκλιμάκωση δεν είναι πλέον διαθέσιμες. Ο στόχος της αυτοπροστασίας είναι η ασφάλεια, η διαφυγή και η ελάχιστη αναγκαία εμπλοκή.
Νομική σημείωση
Το άρθρο δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Θέματα οπλοκατοχής, οπλοφορίας, οπλοχρησίας, νόμιμης άμυνας, υπέρβασης άμυνας και χρήσης αντικειμένων σε πραγματικό περιστατικό πρέπει να εξετάζονται με δικηγόρο και τις αρμόδιες αρχές.
Η κατοχή, μεταφορά ή χρήση αντικειμένων που μπορούν να θεωρηθούν όπλα μπορεί να έχει σοβαρές ποινικές συνέπειες, ακόμη και όταν ο κάτοχος ισχυρίζεται ότι είχε αμυντικό σκοπό.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία του Combatives Group, όπου η αυτοπροστασία δεν αντιμετωπίζεται ως συλλογή όπλων ή τεχνικών, αλλά ως συνολικό πλαίσιο ασφάλειας, πρόληψης, επίγνωσης, αποφυγής, απόδρασης, νόμιμης προστατευτικής δράσης και μετά-συμπλοκής.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στη νομιμότητα, στη ρεαλιστική σκέψη, στην αποφυγή φαντασιώσεων, στην απλή εφαρμογή και στην προστασία της ζωής, της αξιοπρέπειας και της νομικής θέσης του πολίτη.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να μάθετε πώς η αυτοπροστασία μπορεί να ενταχθεί σε νόμιμο, ρεαλιστικό και υπεύθυνο σχέδιο ασφάλειας χωρίς φαντασιώσεις όπλων, η θεωρία από μόνη της δεν αρκεί.
Η ουσιαστική εκπαίδευση χρειάζεται επίγνωση, αποφυγή, απόδραση, ρόλους, προσομοιώσεις, σενάρια, διαχείριση φόβου, κατανόηση νόμου και ασφαλή καθοδήγηση.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για μαθήματα, σεμινάρια και προγράμματα προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.