Η βία δεν είναι τόσο απλή όσο θέλουμε να πιστεύουμε
Οι περισσότεροι άνθρωποι ερμηνεύουν τη βία ως μια καθαρά σωματική πράξη: κάποιος κάνει κακό σε κάποιον άλλον.
Αυτή η περιγραφή δεν είναι λάθος. Είναι όμως ανεπαρκής.
Η βία είναι πολύ πιο περίπλοκη. Μπορεί να είναι σωματική, λεκτική, ψυχολογική, κοινωνική, σεξουαλική, εγκληματική, αμυντική, εκδικητική, επιθετική, εξουσιαστική ή εργαλειακή. Μπορεί να εμφανιστεί ως απειλή, πίεση, έλεγχος, εκφοβισμός, επίθεση, ενέδρα, καυγάς, τιμωρία, κυριαρχία ή ψυχρή εγκληματική πράξη.
Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι μικρό.
Και μπορεί να κλιμακωθεί πολύ γρήγορα.
Αυτός είναι ο λόγος που όποιος ενδιαφέρεται σοβαρά για αυτοπροστασία και αυτοάμυνα πρέπει να κατανοήσει τη βία πριν προσπαθήσει να τη διαχειριστεί.
Αν δεν καταλαβαίνουμε τι είναι η βία, πώς εμφανίζεται, γιατί κλιμακώνεται και ποιον σκοπό υπηρετεί, τότε είναι πολύ πιθανό να την παρερμηνεύσουμε.
Και η παρερμηνεία της βίας μπορεί να είναι επικίνδυνη.
Η σύντομη απάντηση
Η βία δεν είναι μόνο δύναμη.
Δεν είναι μόνο κακός χαρακτήρας.
Δεν είναι μόνο καυγάς.
Δεν είναι μόνο απώλεια ελέγχου.
Δεν είναι πάντα ξέσπασμα θυμού.
Και δεν έχει πάντα τον ίδιο σκοπό.
Μερικές φορές η βία είναι συναισθηματική έκρηξη. Άλλες φορές είναι μέσο ελέγχου. Άλλες φορές είναι εργαλείο εγκληματικού κέρδους. Άλλες φορές είναι τρόπος επιβολής κύρους. Άλλες φορές είναι αντίδραση φόβου. Άλλες φορές είναι αμυντική ανάγκη.
Γι’ αυτό δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις.
Η σοβαρή αυτοπροστασία ξεκινά όταν σταματήσουμε να βλέπουμε τη βία μόνο ως «ξύλο» και αρχίσουμε να τη βλέπουμε ως συμπεριφορά, πρόθεση, διαδικασία και κλιμάκωση.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Θέλετε να καταλάβετε τι είναι πραγματικά η βία και γιατί δεν περιορίζεται στη σωματική επίθεση.
Πιστεύετε ότι η βία και η φυσική δύναμη είναι πάντα το ίδιο πράγμα.
Έχετε ακούσει τη φράση «η βία φέρνει βία» και θέλετε να δείτε πότε ισχύει και πότε χρειάζεται προσοχή.
Σας ενδιαφέρει γιατί οι άνθρωποι γίνονται βίαιοι.
Θέλετε να ξεχωρίσετε τον καυγά από την εγκληματική βία.
Θέλετε να καταλάβετε γιατί η κατανόηση της βίας είναι απαραίτητη πριν από οποιαδήποτε εκπαίδευση αυτοάμυνας.
Τι θα μάθετε
Θα δείτε γιατί η βία και η δύναμη δεν είναι πάντα συνδεδεμένες.
Θα καταλάβετε γιατί η βία έχει τύπους, επίπεδα και στόχους.
Θα μάθετε γιατί η προσωπική μας εμπειρία επηρεάζει το πώς ερμηνεύουμε τη βία.
Θα δείτε πώς μικρά περιστατικά μπορούν να κλιμακωθούν σε πολύ σοβαρές καταστάσεις.
Θα καταλάβετε γιατί η βία μπορεί να είναι φιλονικία, αλλά δεν είναι πάντα φιλονικία.
Θα δείτε γιατί η ωμή βία σοκάρει τόσο πολύ τους ανθρώπους που δεν την έχουν μελετήσει ή βιώσει.
Βασικά σημεία
Η βία δεν είναι μόνο σωματική πράξη. Είναι ευρύτερο φαινόμενο συμπεριφοράς, πρόθεσης και επιβολής.
Η δύναμη είναι ικανότητα. Η βία είναι εφαρμογή ή απειλή εφαρμογής βλάβης, πίεσης ή εξαναγκασμού.
Η βία μπορεί να έχει διαφορετικά επίπεδα, από λεκτικό εκφοβισμό έως θανατηφόρα επίθεση.
Οι στόχοι της βίας διαφέρουν: έλεγχος, κέρδος, τιμωρία, κύρος, εκδίκηση, άμυνα ή κυριαρχία.
Δεν είναι όλη η βία καυγάς. Η εγκληματική βία συχνά δεν επιδιώκει ανταλλαγή, αλλά έλεγχο και υποταγή.
Η κατανόηση της βίας είναι απαραίτητη για την αυτοπροστασία, γιατί χωρίς αυτήν εκπαιδευόμαστε πάνω σε ελλιπή εικόνα.
Εισαγωγή: Γιατί πρέπει να μιλάμε καθαρά για τη βία
Η βία είναι άβολο θέμα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να τη σκέφτονται. Άλλοι τη φοβούνται. Άλλοι τη ρομαντικοποιούν. Άλλοι τη θεωρούν απλώς «κακή» και πιστεύουν ότι αρκεί να την απορρίψουν ηθικά για να είναι ασφαλείς. Άλλοι πάλι τη φαντάζονται όπως την έχουν δει σε ταινίες, αγώνες ή αφηγήσεις τρίτων.
Όλες αυτές οι στάσεις μπορεί να είναι κατανοητές.
Δεν είναι όμως αρκετές.
Αν θέλουμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας, πρέπει να εξετάσουμε τη βία χωρίς φαντασίωση, χωρίς τρόμο, χωρίς ηθικολογική απλοποίηση και χωρίς αφέλεια.
Δεν χρειάζεται να τη λατρέψουμε.
Δεν χρειάζεται να τη μισήσουμε τόσο πολύ ώστε να αρνούμαστε να τη μελετήσουμε.
Χρειάζεται να τη καταλάβουμε.
Όπως είπε ο Σωκράτης:
«Δεν μπορώ να διδάξω τους ανθρώπους τίποτα, αλλά μπορώ να τους κάνω να σκεφτούν.»
Αυτός είναι και ο σκοπός αυτού του άρθρου: όχι να δώσει εύκολες απαντήσεις, αλλά να ανοίξει τον τρόπο σκέψης γύρω από ένα θέμα που αφορά άμεσα την προσωπική ασφάλεια.
Η βία και η δύναμη δεν είναι πάντα συνδεδεμένες
Πολλοί μπερδεύουν τη βία με τη δύναμη.
Όμως δεν είναι το ίδιο.
Η δύναμη είναι ικανότητα. Μπορεί να είναι σωματική, ψυχική, κοινωνική, οικονομική, θεσμική ή πολιτική. Μπορεί να υπάρχει χωρίς να χρησιμοποιείται βίαια. Ένας δυνατός άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα βίαιος. Ένας άνθρωπος με εξουσία δεν είναι απαραίτητα επιθετικός. Ένας άνθρωπος με ικανότητα πρόκλησης βλάβης μπορεί να έχει αυτοσυγκράτηση, ηθικό φραγμό και υπευθυνότητα.
Η βία είναι η χρήση ή η απειλή χρήσης βλάβης, πίεσης ή εξαναγκασμού για να επιτευχθεί κάτι.
Ένας αδύναμος άνθρωπος μπορεί να ασκήσει βία με αιφνιδιασμό, όπλο, αριθμητικό πλεονέκτημα, εξαπάτηση ή στόχευση ευάλωτου ανθρώπου.
Ένας δυνατός άνθρωπος μπορεί να μην ασκήσει ποτέ βία, επειδή έχει έλεγχο, παιδεία, ηθική ή επειδή δεν χρειάζεται να το κάνει.
Άρα η βία δεν είναι απλώς θέμα μυϊκής δύναμης.
Είναι θέμα πρόθεσης, ευκαιρίας, μέσων, πλαισίου και αναστολών.
Αυτό είναι κρίσιμο για την αυτοπροστασία. Αν πιστεύουμε ότι επικίνδυνος είναι μόνο ο μεγαλόσωμος ή εμφανώς δυνατός άνθρωπος, μπορεί να αγνοήσουμε άλλες μορφές απειλής που είναι πολύ πιο ύπουλες.
Τύποι βίας
Η βία μπορεί να πάρει πολλές μορφές.
Υπάρχει η σωματική βία: χτυπήματα, σπρωξίματα, αρπαγές, πτώσεις, περιορισμός, τραυματισμός.
Υπάρχει η λεκτική βία: απειλές, εξευτελισμός, πρόκληση, εκφοβισμός, δημόσια ταπείνωση.
Υπάρχει η ψυχολογική βία: φόβος, έλεγχος, χειραγώγηση, απομόνωση, πίεση.
Υπάρχει η σεξουαλική βία: εξαναγκασμός, παρενόχληση, παραβίαση ορίων, απειλή, επίθεση.
Υπάρχει η εγκληματική βία: βία που χρησιμοποιείται ως μέσο για κέρδος, έλεγχο, ληστεία, απαγωγή, βιασμό ή άλλη εγκληματική πράξη.
Υπάρχει η κοινωνική ή ομαδική βία: bullying, συμμοριακή επιβολή, εκφοβισμός ομάδας, βία για κύρος ή ένταξη.
Υπάρχει και η αμυντική βία, όταν κάποιος χρησιμοποιεί αναγκαία και ανάλογη δύναμη για να προστατευθεί από άμεση απειλή.
Δεν είναι όλες οι μορφές ίδιες.
Δεν έχουν όλες τον ίδιο σκοπό.
Δεν αντιμετωπίζονται όλες με τον ίδιο τρόπο.
Η αυτοπροστασία απαιτεί να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τι έχουμε μπροστά μας.
Επίπεδα βίας
Η βία δεν εμφανίζεται πάντα στο ίδιο επίπεδο.
Μπορεί να αρχίσει χαμηλά: ένα βλέμμα, μια προσβολή, μια πρόκληση, μια απειλητική προσέγγιση, μια πίεση στον χώρο.
Μπορεί να περάσει σε πιο έντονο επίπεδο: φωνές, βρισιές, σπρώξιμο, κλείσιμο απόστασης, απειλές.
Μπορεί να γίνει σωματική: αρπαγή, χτύπημα, ρίψη, πάλη, επίθεση.
Μπορεί να γίνει ακραία: πολλοί επιτιθέμενοι, χρήση αντικειμένων, όπλα, σοβαρός τραυματισμός ή θανατηφόρα πρόθεση.
Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι συχνά δεν βλέπουν την κλιμάκωση.
Ή τη βλέπουν αλλά δεν θέλουν να την αναγνωρίσουν.
Ή την υποτιμούν επειδή ντρέπονται να φύγουν.
Ή την τροφοδοτούν επειδή τους παρασύρει ο εγωισμός.
Ή παγώνουν επειδή αυτό που συμβαίνει ξεπερνά την εμπειρία τους.
Η βία μπορεί να κλιμακωθεί πολύ πιο γρήγορα από όσο περιμένει ο μέσος άνθρωπος.
Γι’ αυτό η πρόληψη και η έγκαιρη απομάκρυνση είναι τόσο σημαντικές.
Οι στόχοι της βίας
Δεν χρησιμοποιούν όλοι οι άνθρωποι τη βία για τον ίδιο λόγο.
Κάποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει βία για να ελέγξει.
Κάποιος για να τιμωρήσει.
Κάποιος για να κερδίσει κοινωνικό κύρος.
Κάποιος για να προστατεύσει την εικόνα του.
Κάποιος για να εκδικηθεί.
Κάποιος για να πάρει χρήματα ή αντικείμενα.
Κάποιος για να υποτάξει.
Κάποιος για να διαφύγει.
Κάποιος για να προκαλέσει φόβο.
Κάποιος για να αποδείξει ότι «δεν σηκώνει πολλά».
Κάποιος για να σταματήσει μια άμεση απειλή εναντίον του.
Αυτοί οι στόχοι έχουν σημασία.
Αν κάποιος ψάχνει καυγά για κύρος, η αποκλιμάκωση μπορεί να έχει άλλες απαιτήσεις.
Αν κάποιος θέλει ληστεία, η προτεραιότητα μπορεί να είναι διαφορετική.
Αν κάποιος θέλει σεξουαλική κυριαρχία, το επίπεδο κινδύνου είναι άλλο.
Αν κάποιος βρίσκεται σε συναισθηματική έκρηξη, η συμπεριφορά του μπορεί να είναι απρόβλεπτη.
Αν κάποιος είναι ψυχρός εγκληματίας, μπορεί να έχει ήδη σχεδιάσει το πλεονέκτημά του.
Η βία πρέπει να ερμηνεύεται από το κίνητρο, όχι μόνο από την κίνηση.
Η υποκειμενική φύση της βίας
Η βία είναι και υποκειμενικό θέμα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντικειμενικά γεγονότα. Υπάρχουν. Ένα χτύπημα είναι χτύπημα. Μια απειλή είναι απειλή. Ένας τραυματισμός είναι τραυματισμός.
Όμως ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, ερμηνεύουν και περιγράφουν τη βία διαφέρει.
Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει βίαιες καταστάσεις μπορεί να αναγνωρίζει νωρίτερα τα σημάδια. Ένας άλλος μπορεί να τα θεωρεί υπερβολή.
Κάποιος που μεγάλωσε σε ασφαλές περιβάλλον μπορεί να σοκαριστεί από μια απειλητική φωνή. Κάποιος άλλος μπορεί να τη θεωρήσει ασήμαντη.
Κάποιος που έχει βιώσει τραύμα μπορεί να αντιδράσει έντονα σε συμπεριφορές που άλλος δεν προσέχει.
Κάποιος που δεν έχει εμπειρία βίας μπορεί να πιστεύει ότι όλα λύνονται με λογική συζήτηση.
Κάποιος που έχει συνηθίσει την επιθετικότητα μπορεί να θεωρεί την αποκλιμάκωση αδυναμία.
Αυτή η υποκειμενικότητα επηρεάζει κρίσιμα την αυτοπροστασία.
Αν δεν γνωρίζουμε τα δικά μας φίλτρα, μπορεί να δούμε κίνδυνο εκεί που δεν υπάρχει ή να μη δούμε κίνδυνο εκεί που ήδη πλησιάζει.
Γιατί η βία μπορεί να ξεκινήσει από μικροπράγματα
Πολλά σοβαρά περιστατικά δεν ξεκινούν ως σοβαρά.
Ξεκινούν με μια προσβολή.
Ένα βλέμμα.
Μια παρεξήγηση.
Μια θέση πάρκινγκ.
Ένα σχόλιο.
Μια άρνηση.
Μια σπρωξιά.
Μια κουβέντα που δεν έπρεπε να συνεχιστεί.
Έναν άνθρωπο που δεν αντέχει να χάσει πρόσωπο.
Έναν άλλον που δεν θέλει να υποχωρήσει.
Έναν τρίτο που ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Η κλιμάκωση συχνά χρειάζεται δύο πλευρές που επιμένουν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το θύμα φταίει για τη βία που δέχεται. Σημαίνει ότι η προσωπική ασφάλεια απαιτεί να καταλαβαίνουμε πότε μια κατάσταση δεν αξίζει να συνεχιστεί.
Η αποχώρηση δεν είναι ήττα.
Η αποκλιμάκωση δεν είναι δειλία.
Η αποφυγή δεν είναι αδυναμία.
Είναι στρατηγική.
Σε πολλές περιπτώσεις, το πιο έξυπνο πράγμα που μπορείτε να κάνετε είναι να μη δώσετε στη βία την ευκαιρία να γεννηθεί.
Η βία φέρνει βία;
Η φράση «η βία φέρνει βία» είναι συχνά σωστή, αλλά όχι πάντα με τον απλό τρόπο που παρουσιάζεται.
Η βία μπορεί πράγματι να γεννήσει περισσότερη βία. Ένα σπρώξιμο φέρνει χτύπημα. Ένα χτύπημα φέρνει αντίποινα. Η ταπείνωση φέρνει εκδίκηση. Η δημόσια πρόκληση φέρνει ανάγκη διατήρησης κύρους. Η ομάδα ενισχύει τον εγωισμό. Η ένταση ανεβαίνει. Κανείς δεν θέλει να κάνει πίσω.
Έτσι μια μικρή σύγκρουση μπορεί να γίνει σοβαρή.
Όμως υπάρχει και άλλη πλευρά.
Η αναγκαία, ανάλογη και νόμιμη αμυντική δράση μπορεί να σταματήσει μια άμεση απειλή. Δεν είναι κάθε χρήση δύναμης ίδια. Δεν μπορούμε να εξισώνουμε την επιθετική βία με την αμυντική προστασία.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι:
Ποιος ξεκίνησε την απειλή;
Ποιος μπορούσε να φύγει;
Ποιος κλιμάκωσε;
Ποιος χρησιμοποίησε βία για να επιβάλει και ποιος για να προστατευθεί;
Πότε σταμάτησε η απειλή;
Πότε έπρεπε να σταματήσει και η αμυντική δράση;
Η αυτοάμυνα χρειάζεται καθαρή σκέψη, όχι συνθήματα.
Πώς συνδέονται η βία και η δύναμη;
Η βία και η δύναμη συνδέονται όταν κάποιος έχει την ικανότητα να επιβάλει τη θέλησή του σε άλλον.
Αυτή η δύναμη μπορεί να είναι σωματική. Μπορεί όμως να είναι και ψυχολογική, κοινωνική ή θεσμική.
Ένας μεγαλόσωμος άνθρωπος μπορεί να επιβληθεί με την παρουσία του.
Ένας μικρόσωμος αλλά αποφασισμένος άνθρωπος μπορεί να επιβληθεί με αιφνιδιασμό.
Μια ομάδα μπορεί να επιβληθεί με αριθμό.
Ένας οπλισμένος άνθρωπος μπορεί να επιβληθεί με απειλή.
Ένας χειριστικός άνθρωπος μπορεί να επιβληθεί με φόβο, ντροπή ή εξάρτηση.
Ένας εγκληματίας μπορεί να επιβληθεί με έλεγχο της στιγμής, του χώρου και της ψυχολογίας του θύματος.
Η δύναμη γίνεται επικίνδυνη όταν συνδυάζεται με πρόθεση, ευκαιρία και έλλειψη αναστολών.
Γι’ αυτό δεν αρκεί να κοιτάμε μόνο το μέγεθος του ανθρώπου.
Πρέπει να κοιτάμε τη συμπεριφορά, το περιβάλλον, την απόσταση, τη γλώσσα σώματος, την πρόθεση και τη δυναμική της κατάστασης.
Γιατί γίνονται οι άνθρωποι βίαιοι;
Οι άνθρωποι γίνονται βίαιοι για πολλούς λόγους.
Φόβος.
Θυμός.
Ντροπή.
Εγωισμός.
Απόγνωση.
Κοινωνική πίεση.
Ανάγκη ελέγχου.
Εκδίκηση.
Κέρδος.
Μίσος.
Ζήλια.
Κατάχρηση ουσιών.
Συνήθεια.
Εγκληματική πρόθεση.
Μερικές φορές η βία είναι αποτέλεσμα συναισθηματικής έκρηξης. Ο άνθρωπος νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο και αντιδρά με τρόπο καταστροφικό.
Άλλες φορές η βία είναι ψυχρά εργαλειακή. Ο άνθρωπος δεν «χάνει» τον έλεγχο. Τον χρησιμοποιεί. Επιλέγει πότε, πού και πώς θα κινηθεί για να αποκτήσει πλεονέκτημα.
Αυτός ο διαχωρισμός είναι κρίσιμος.
Δεν αντιμετωπίζεται το ίδιο ένας άνθρωπος που φωνάζει επειδή θίχτηκε και ένας άνθρωπος που πλησιάζει σιωπηλά με σκοπό να σας αιφνιδιάσει.
Δεν αντιμετωπίζεται το ίδιο ένας μεθυσμένος που προκαλεί και ένας εγκληματίας που έχει ήδη επιλέξει θύμα.
Η αυτοπροστασία απαιτεί διάκριση.
Είναι όλη η βία φιλονικία;
Όχι.
Και αυτό είναι από τα σημαντικότερα σημεία.
Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν τη βία με τον καυγά. Φαντάζονται δύο ανθρώπους που διαφωνούν, ανεβάζουν ένταση, ανταλλάσσουν προσβολές και τελικά έρχονται στα χέρια.
Αυτό είναι μία μορφή βίας.
Δεν είναι όλη η βία.
Η εγκληματική βία συχνά δεν είναι φιλονικία. Δεν έχει αμοιβαιότητα. Δεν έχει ισότιμη ανταλλαγή. Δεν έχει «έλα να λύσουμε τις διαφορές μας». Δεν ενδιαφέρεται για δίκαιους όρους.
Στην εγκληματική βία, ο δράστης συχνά επιδιώκει πλεονέκτημα.
Έκπληξη.
Ενέδρα.
Σοκ.
Σύγχυση.
Απομόνωση.
Έλεγχο.
Υποταγή.
Δεν θέλει αγώνα. Θέλει αποτέλεσμα.
Αν ο πολίτης εκπαιδεύεται μόνο για «καυγά», μπορεί να μην είναι προετοιμασμένος για εγκληματική επίθεση.
Και αυτό είναι σοβαρό κενό.
Η ωμή βία
Η ωμή βία σοκάρει.
Όχι επειδή είναι θεωρητικά άγνωστη, αλλά επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόσο γρήγορα, πόσο άσχημα και πόσο ακραία μπορεί να εξελιχθεί.
Στην ωμή βία δεν υπάρχουν κανόνες.
Δεν υπάρχει ευγένεια.
Δεν υπάρχει αθλητική ανταλλαγή.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι ο άλλος θα σταματήσει επειδή εσείς πονάτε.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα μείνει άοπλος.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι είναι μόνος.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι ενδιαφέρεται για τις συνέπειες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με τρόμο.
Σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την αφέλεια.
Η ωμή βία δεν αντιμετωπίζεται με φαντασίωση, με «κόλπα», με κινηματογραφικές εικόνες ή με θεωρίες που δεν έχουν δοκιμαστεί.
Αντιμετωπίζεται πρώτα με πρόληψη.
Με επίγνωση.
Με αποφυγή.
Με διαφυγή.
Και μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, με αναγκαία και ανάλογη αμυντική δράση.
Γιατί η κατανόηση της βίας προηγείται της τεχνικής
Πολλοί άνθρωποι ξεκινούν την αυτοάμυνα από το λάθος σημείο.
Ρωτούν:
«Τι τεχνική κάνω αν με πιάσει;»
«Τι κάνω αν με χτυπήσει;»
«Τι κάνω αν έχει μαχαίρι;»
Αυτές οι ερωτήσεις έχουν θέση, αλλά δεν είναι η αρχή.
Η αρχή είναι:
Πώς φτάσαμε εκεί;
Τι σημάδια υπήρχαν πριν;
Υπήρχε δυνατότητα αποφυγής;
Υπήρχε λάθος απόσταση;
Υπήρχε κλιμάκωση;
Υπήρχε ευκαιρία διαφυγής;
Τι ήθελε ο άλλος;
Ήταν καυγάς, ληστεία, έλεγχος, σεξουαλική απειλή, ομαδική επίθεση ή κάτι άλλο;
Η τεχνική χωρίς κατανόηση της βίας είναι μισή εκπαίδευση.
Μπορεί να μάθετε μια απάντηση χωρίς να ξέρετε πότε πρέπει να τη χρησιμοποιήσετε, πότε πρέπει να φύγετε, πότε πρέπει να μιλήσετε, πότε πρέπει να σωπάσετε και πότε πρέπει να αναγνωρίσετε ότι η κατάσταση έχει αλλάξει επίπεδο.
Γι’ αυτό στο Combatives Group η αυτοπροστασία προηγείται της αυτοάμυνας.
Η θέση του Combatives Group
Στο Combatives Group δεν αντιμετωπίζουμε τη βία ως αφηρημένη θεωρία.
Τη μελετάμε ως πραγματικότητα που μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή ενός πολίτη, σε διαφορετικές μορφές και με διαφορετικά επίπεδα κινδύνου.
Δεν ξεκινάμε από τις τεχνικές.
Ξεκινάμε από την κατανόηση.
Προσωπική ασφάλεια.
Αυτοπροστασία.
Αυτοάμυνα.
Αυτή η σειρά έχει σημασία.
Πρώτα μαθαίνουμε να μειώνουμε την πιθανότητα να βρεθούμε σε λάθος σημείο, με λάθος ανθρώπους, σε λάθος στιγμή.
Μετά μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε κλιμάκωση, πρόθεση, περιβάλλον, απόσταση και κίνδυνο.
Και μόνο όταν αυτά δεν αρκούν, εξετάζουμε την αναγκαία αμυντική δράση.
Η αυτοάμυνα δεν είναι λατρεία της βίας.
Είναι προσπάθεια να μη χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσουμε.
Και αν χρειαστεί, να το κάνουμε μέσα στα όρια της αναγκαιότητας, της αναλογικότητας και της επιβίωσης.
Τελική σκέψη
Η βία είναι πιο σύνθετη από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.
Δεν είναι μόνο δύναμη. Δεν είναι μόνο χτύπημα. Δεν είναι μόνο καυγάς. Δεν είναι πάντα ξέσπασμα. Δεν είναι πάντα παράλογη. Δεν είναι πάντα προβλέψιμη. Δεν είναι πάντα αμοιβαία.
Μπορεί να είναι κλιμάκωση.
Μπορεί να είναι έλεγχος.
Μπορεί να είναι εργαλείο.
Μπορεί να είναι κυριαρχία.
Μπορεί να είναι εγκληματική στρατηγική.
Μπορεί να είναι αμυντική ανάγκη.
Όποιος θέλει να μάθει αυτοάμυνα πρέπει πρώτα να μάθει να σκέφτεται γύρω από τη βία.
Να ξεχωρίζει τα είδη της.
Να αναγνωρίζει τα επίπεδά της.
Να καταλαβαίνει τους στόχους της.
Να βλέπει την κλιμάκωση.
Να αποφεύγει την παγίδα του εγωισμού.
Να μη μπερδεύει τον καυγά με την εγκληματική επίθεση.
Να μην εκπαιδεύεται μόνο για τεχνικές, αλλά για πραγματικές συνθήκες.
Η βία δεν χρειάζεται φαντασίωση.
Χρειάζεται κατανόηση.
Και η κατανόηση είναι το πρώτο βήμα της σοβαρής αυτοπροστασίας.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να συνεχίσετε πάνω στο ίδιο θέμα, διαβάστε τα σχετικά άρθρα Η βία φέρνει βία, Γιατί γίνονται οι άνθρωποι βίαιοι;, Είναι όλη η βία φιλονικία; και Τι είναι η Ωμή Βία και πόσο Βία θεωρείται Ωμή στη πραγματικότητα;.
- Για να καταλάβετε τη διαφορά ανάμεσα στην εγκληματική βία και στον καυγά, συνεχίστε με το άρθρο Η Εγκληματική βία δεν είναι καυγάς και το άρθρο Εγκληματίες και Βία.
- Για τη σημασία του ελέγχου, της ενέδρας, της έκπληξης και της επιλογής θύματος, διαβάστε το άρθρο Γιατί είναι η ανάκτηση του ελέγχου τόσο σημαντική; και το άρθρο Ποιές είναι οι φάσεις του εγκλήματος και γιατί πρέπει να τις γνωρίζουμε;.
- Για να δείτε γιατί η πρόληψη προηγείται της βίαιης εμπλοκής, διαβάστε το άρθρο Πρωτόκολλα για ασφάλεια, αυτοπροστασία και αυτοάμυνα και το άρθρο Αυτοάμυνα και αντιμετώπιση βίας.
- Για την ψυχολογία της απειλής και τη σημασία της ψυχραιμίας, συνεχίστε με το άρθρο Είναι ο φόβος κακό συναίσθημα; και το άρθρο Δώσε έμφαση στις Κοινωνικές Δεξιότητες Πρώτα!!.
- Για να δείτε πώς το Combatives Group συνδέει την κατανόηση της βίας με τη ρεαλιστική αυτοάμυνα, διαβάστε τη σελίδα Combatives Group σύστημα ίσον «Ρεαλιστική Αυτοάμυνα» και τη σελίδα Θέση Combatives Group – Θεωρία διατήρησης και απόδειξης.