Η βία δεν ενδιαφέρεται για τις προθέσεις σου, τα όνειρά σου ή τους ανθρώπους που σε αγαπούν
Το έχεις σκεφτεί ποτέ σοβαρά;
Πόσο αξίζει η ζωή σου;
Όχι θεωρητικά.
Όχι ποιητικά.
Όχι όπως θα το απαντούσε κάποιος σε μια ήρεμη συζήτηση με φίλους.
Πραγματικά.
Πόσο αξίζει η ζωή σου όταν ένας άλλος άνθρωπος αποφασίσει ότι το κινητό σου, το πορτοφόλι σου, η κάμερά σου, ο εγωισμός του ή η επόμενη δόση του αξίζουν περισσότερο από το να συνεχίσεις να αναπνέεις;
Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο και πιο επιθυμητό από το να ζήσει κανείς μια καλή, γεμάτη και μακρά ζωή. Να δει τα παιδιά του να μεγαλώνουν. Να χαρεί την οικογένειά του. Να δημιουργήσει. Να αγαπήσει. Να κάνει λάθη, να διορθωθεί, να ξαναρχίσει.
Πώς προστατεύει κανείς αυτό το πολύτιμο αγαθό;
Μερικές λογικές απαντήσεις είναι γνωστές: άσκηση, υγιεινή διατροφή, σωστή ξεκούραση, καλό περιβάλλον διαβίωσης και εργασίας, αποφυγή κακών συνηθειών.
Όμως υπάρχει και κάτι άλλο.
Πώς προστατεύεις την υγεία, τη ζωή, τη σωματική και ψυχική σου ακεραιότητα όταν η απειλή δεν έρχεται από την κακή διατροφή, την έλλειψη ύπνου ή την αμέλεια, αλλά από έναν άλλον άνθρωπο;
Από έναν άνθρωπο που δεν σε βλέπει ως πατέρα, μητέρα, γιο, κόρη, σύζυγο, φίλο ή άνθρωπο με μέλλον.
Αλλά ως στόχο.
Ως ευκαιρία.
Ως εμπόδιο.
Ως αντικείμενο.
Αυτό είναι το θέμα του άρθρου.
Και δεν είναι ευχάριστο.
Η σύντομη απάντηση
Η ζωή σου αξίζει τα πάντα για εσένα και για τους ανθρώπους που σε αγαπούν.
Αλλά για τον κοινωνικό θηρευτή, τον ληστή, τον βίαιο εγκληματία, τον μεθυσμένο νταή, τον εξαρτημένο που ψάχνει τη δόση του, τον οργισμένο οδηγό ή τον άνθρωπο που έχει ήδη αποφασίσει να κάνει κακό, η ζωή σου μπορεί να αξίζει ελάχιστα.
Μπορεί να αξίζει όσο ένα κινητό.
Όσο ένα πορτοφόλι.
Όσο μια κάμερα.
Όσο μια προσβολή στον εγωισμό του.
Όσο μια στιγμή πανικού.
Όσο τίποτα.
Αυτό δεν το λέμε για να τρομάξουμε τον κόσμο. Το λέμε επειδή η πραγματικότητα της βίας δεν μοιάζει με ταινία, δεν ακολουθεί αθλητικούς κανόνες και δεν ενδιαφέρεται για το αν είσαι καλός άνθρωπος.
Η πραγματική βία είναι συχνά άδικη, ξαφνική, βρώμικη, ασύμμετρη και ανελέητη.
Γι’ αυτό ο #1 κανόνας του Combatives Group είναι απλός:
Να φτάσουμε στο σπίτι μας στο τέλος της ημέρας ζωντανοί και άθικτοι.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Αυτό το άρθρο είναι για όσους πιστεύουν ότι η βία είναι κάτι μακρινό, σπάνιο ή κινηματογραφικό.
Είναι για όσους νομίζουν ότι η αυτοάμυνα είναι κυρίως θέμα τεχνικών, ζωνών, στυλ, αθλητικής εμπειρίας ή «καλού ξύλου».
Είναι για όσους πιστεύουν ότι θα έχουν χρόνο να σκεφτούν, να οργανωθούν, να αντιδράσουν καθαρά και να εφαρμόσουν όσα έχουν δει σε βίντεο ή σε αίθουσα προπόνησης.
Είναι για όσους αφήνουν τον εγωισμό τους να αποφασίζει για τη ζωή τους.
Είναι για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι το πιο επικίνδυνο σημείο μιας σύγκρουσης μπορεί να αρχίσει αφού νομίζουν ότι η σύγκρουση τελείωσε.
Είναι επίσης για όσους έχουν οικογένεια, παιδιά, σύντροφο, γονείς, ανθρώπους που τους χρειάζονται και που θα πλήρωναν τα πάντα για να τους δουν να επιστρέφουν σπίτι.
Το άρθρο δεν γράφτηκε για να σας κάνει να νιώσετε άνετα.
Γράφτηκε για να σας ξυπνήσει.
Τι θα μάθετε
Θα δούμε γιατί οι πολεμικές τέχνες, στην καλύτερη περίπτωση, αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος της απάντησης στο θέμα της προσωπικής ασφάλειας.
Θα δούμε γιατί το να μάθεις να «παίζεις ξύλο» δεν είναι το ίδιο με το να μάθεις να επιβιώνεις.
Θα δούμε γιατί η ασφάλεια, η αυτοπροστασία, η απουσία, η αποφυγή και η απόδραση προηγούνται της σωματικής σύγκρουσης.
Θα δούμε επίσης πραγματικά περιστατικά και ρεαλιστικά σενάρια που δείχνουν πώς ο εγωισμός, η απροσεξία, η άγνοια, η κακή κρίση, η υπερβολική αυτοπεποίθηση ή η απλή ατυχία μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφή.
Τέλος, θα επιστρέψουμε στο βασικό ερώτημα:
Αν η ζωή σου αξίζει τα πάντα, γιατί δεν εκπαιδεύεσαι ανάλογα;
Βασικά σημεία
- Η ζωή σου αξίζει τα πάντα σε εσένα και στους ανθρώπους που σε αγαπούν.
- Για τον βίαιο δράστη, μπορεί να αξίζει ελάχιστα.
- Οι πολεμικές τέχνες δεν είναι πλήρης απάντηση στην πραγματική αυτοπροστασία.
- Η μαύρη ζώνη δεν σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να επιβιώσει από απρόβλεπτη, άγρια και ασύμμετρη βία.
- Η αυτοάμυνα δεν είναι ανταλλαγή τεχνικών.
- Η επιβίωση αρχίζει με απουσία, αποφυγή και απόδραση.
- Ο εγωισμός σκοτώνει.
- Η συμμόρφωση σε ληστεία μπορεί να είναι σωστή επιλογή, αλλά δεν εγγυάται πάντα επιβίωση.
- Η πραγματική βία δεν είναι δίκαιη, δεν είναι καθαρή και δεν έχει κανόνες.
- Το να μην είστε προετοιμασμένοι δεν είναι ουδετερότητα. Είναι ρίσκο.
Εισαγωγή: Η σύγχυση ανάμεσα στη μάχη και στην επιβίωση
Πριν από πολλά χρόνια, πίστευα ότι οι πολεμικές τέχνες ήταν η απάντηση.
Σήμερα πιστεύω ότι, στην καλύτερη περίπτωση, αποτελούν μόνο ένα πολύ μικρό μέρος της απάντησης.
Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουν ότι αν γραφτούν σε έναν αθλητικό σύλλογο πολεμικών τεχνών, αν μάθουν τεχνικές, αν πάρουν βαθμούς, αν φτάσουν στη μαύρη ζώνη, θα είναι έτοιμοι για τη βία του δρόμου.
Αυτό είναι επικίνδυνη σύγχυση.
Η μαύρη ζώνη, σε πολλά συστήματα, σημαίνει ότι κάποιος έχει μάθει τα βασικά της συγκεκριμένης τέχνης. Δηλαδή έχει αρχίσει να περπατά. Η πραγματική μάθηση ακολουθεί μετά, σε βάθος χρόνου.
Αυτό μπορεί να είναι σεβαστό ως δρόμος προσωπικής εξέλιξης, πειθαρχίας, άθλησης ή τεχνικής καλλιέργειας.
Αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με την επιβίωση από βίαιη, αιφνίδια, άδικη και ανεξέλεγκτη επίθεση.
Η πραγματική ερώτηση δεν είναι:
«Πόσο καλά παίζεις ξύλο;»
Η πραγματική ερώτηση είναι:
«Μπορεί αυτό που μαθαίνεις να σε κρατήσει ζωντανό όταν η βία δεν παίζει με κανόνες;»
Γιατί οι πολεμικές τέχνες δεν είναι η πλήρης απάντηση
Ο δρόμος των πολεμικών τεχνών είναι η πεπατημένη.
Γράφεσαι σε έναν σύλλογο. Προπονείσαι χρόνια. Μαθαίνεις ύλη. Παίρνεις ζώνες ή βαθμούς. Συμμετέχεις ίσως σε αγώνες. Επενδύεις χρόνο, χρήμα, προσπάθεια και προσδοκία.
Για κάποιους, αυτό είναι εξαιρετικό.
Για άλλους, είναι τρόπος ζωής.
Για άλλους, άθληση.
Για άλλους, κοινωνικό περιβάλλον.
Για άλλους, πνευματικός δρόμος.
Για άλλους, επαγγελματική πορεία.
Όλα αυτά είναι θεμιτά.
Αλλά η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού δεν ενδιαφέρεται να αφιερώσει τη ζωή του σε πολεμικές τέχνες. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο, διάθεση ή ανάγκη να κυνηγήσουν τίτλους, βαθμούς και τεχνική τελειότητα.
Και όμως, όλοι έχουν ανάγκη να παραμείνουν ασφαλείς.
Άρα το ερώτημα είναι πρακτικό:
Ποιος μπορεί να γίνει αποτελεσματικός σε θέματα ασφάλειας και επιβίωσης χωρίς να αφιερώσει μια ζωή σε αυτό;
Η απάντηση είναι:
Πρακτικά, ο καθένας.
Άνδρες.
Γυναίκες.
Έφηβοι.
Μεσήλικες.
Ηλικιωμένοι, με διαφορετική προσέγγιση.
Ακόμη και παιδιά, με άλλες μεθόδους και στόχο την πρόληψη.
Κανένας από αυτούς δεν χρειάζεται μαύρη ζώνη για να μάθει τη διαφορά ανάμεσα στη μάχη ανταλλαγής και στις απαραίτητες δεξιότητες ασφάλειας, αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας.
Τι χρειάζεται ο άνθρωπος στην πραγματικότητα
Ο προσγειωμένος άνθρωπος δεν πρέπει να ασχολείται πρώτα με το πόσο καλά μπορεί να «παίξει ξύλο».
Πρέπει να ασχολείται με πολύ σημαντικότερα ερωτήματα:
Μπορεί αυτό που μαθαίνω να με κρατήσει ασφαλή σε πραγματικές συνθήκες;
Πώς μπορώ να είμαι σίγουρος αν δεν το έχω δοκιμάσει σε συνθήκες που προσομοιάζουν την πραγματική βία;
Αρκεί η αθλητική εκπαίδευση για απρόβλεπτη, άδικη και ασύμμετρη επίθεση;
Ξέρω πότε να φύγω;
Ξέρω πότε να μη μιλήσω;
Ξέρω πότε ο εγωισμός μου με σκοτώνει;
Ξέρω τι σημαίνει πραγματική απειλή;
Εδώ οι άνθρωποι μπερδεύονται.
Μπερδεύουν τι νομίζουν, τι πιστεύουν, τι θέλουν και τι χρειάζονται.
Αυτό το μπέρδεμα μπορεί να κοστίσει ακριβά.
Μπορεί να κοστίσει τη ζωή.
Τι διδάσκουμε πραγματικά
Όταν με ρωτούν με τι ασχολούμαι, απαντώ:
«Διδάσκω δεξιότητες προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και αν χρειαστεί, αυτοάμυνας σε ανθρώπους που έχουν την ανάγκη να νιώθουν και να είναι ασφαλείς.»
Αν η συζήτηση συνεχιστεί, εξηγώ:
«Συμβουλεύω ανθρώπους που θέλουν ή χρειάζονται να μάθουν πώς να επιβιώσουν μέσα από δύσκολες και μερικές φορές απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις.»
Δεν μιλάμε για το αν μπορεί κάποιος να μάθει.
Ο καθένας μπορεί να βελτιωθεί, αν ακολουθήσει τη σωστή εκπαίδευση για τις δυνατότητες που διαθέτει.
Η δική μας τακτική δεν είναι μόνο να δημιουργούμε ικανούς ασκούμενους. Είναι να καλλιεργούμε ανθρώπους που καταλαβαίνουν το σύστημα, τη λογική, το γιατί, το πότε και το πότε όχι.
Η ικανή διδασκαλία απαιτεί πολύ περισσότερα από μερικά χρόνια σε αθλητικό σύλλογο, υπογραφές, τίτλους και άδειες.
Απαιτεί γνώση.
Εμπειρία.
Μεθοδολογία.
Ικανότητα μετάδοσης.
Κατανόηση βίας.
Και κυρίως, απόλυτη σοβαρότητα απέναντι στο γεγονός ότι μερικοί από τους ανθρώπους που εκπαιδεύονται μπορεί πράγματι να εμπλακούν σε απειλητικές για τη ζωή τους καταστάσεις.
Η ζωή σου αξίζει τα πάντα
Ρωτήστε οποιονδήποτε φυσιολογικό άνθρωπο τι αξίζει η ζωή του.
Η απάντηση θα είναι:
Τα πάντα.
Και είναι σωστή.
Αν χαθεί η ζωή σας, χάνονται όλα όσα έχουν πραγματική αξία για εσάς. Όχι τα υλικά πράγματα. Τα πραγματικά.
Τα παιδιά σας.
Ο σύντροφός σας.
Οι γονείς σας.
Οι φίλοι σας.
Τα όνειρά σας.
Οι ελπίδες σας.
Η δυνατότητα να διορθώσετε λάθη.
Η δυνατότητα να συνεχίσετε.
Η δυνατότητα να ζήσετε.
Πώς μπορεί λοιπόν ένας εκπαιδευτής που ασχολείται με δεξιότητες επιβίωσης να μην παίρνει τον ρόλο του απόλυτα σοβαρά;
Και πώς μπορεί ο ασκούμενος να μη παίρνει τη δική του ζωή σοβαρά;
Δεν διδάσκουμε «ξύλο» – διδάσκουμε επιβίωση
Το να μάθεις να παίζεις ξύλο δεν είναι το ίδιο με το να μάθεις αυτοάμυνα.
Το να παίζεις ξύλο σε βάζει συχνά στον δρόμο της βλάβης.
Η επιβίωση σε διδάσκει να απουσιάζεις, να αποφεύγεις και να αποδράς.
Πολίτες είμαστε.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε ούτε τους αστυνομικούς ούτε τα κομάντο.
Άλλη εκπαίδευση χρειάζονται αυτοί.
Ο μέσος πολίτης χρειάζεται πρώτα να μάθει να ζει αμυντικά. Να προστατεύει τη ζωή του μέσα από ασφάλεια, αυτοπροστασία και αποφυγή. Μόνο αφού αυτά γίνουν συνήθεια, έχει νόημα να μιλήσουμε για σωματικές δεξιότητες αυτοάμυνας.
Η γνώση και η φυσική ικανότητα σε πιθανές συγκρούσεις είναι χρήσιμες;
Ναι.
Αν δεν μπορείτε να απουσιάσετε, να αποφύγετε και να αποδράσετε.
Είναι όμως απαραίτητο να μάθετε μια σειρά από συστήματα πολεμικών τεχνών για να το κάνετε;
Όχι.
Όχι για λόγους αυτοάμυνας.
Πόσο αξίζει η δική σου ζωή;
Αν θέλεις μια απάντηση που θα σε κάνει να νιώσεις όμορφα, ρώτα τους γονείς σου.
Ακόμη καλύτερα, ρώτα τα παιδιά σου.
Θα σου πουν ότι αξίζεις τα πάντα.
Και θα το εννοούν.
Γιατί η ζωή σου δεν είναι μόνο δική σου υπόθεση. Είσαι μέρος της ζωής άλλων ανθρώπων. Είσαι επένδυση αγάπης, χρόνου, φροντίδας, ελπίδας και προσδοκίας.
Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε δεν είναι κοινή λογική να κάνεις ό,τι μπορείς για να προστατεύσεις αυτή τη ζωή;
Να μάθεις να απουσιάζεις.
Να αποφεύγεις.
Να αποδράς.
Να αναγνωρίζεις απειλές.
Να μη μπαίνεις σε χαζές καταστάσεις.
Να μη θυσιάζεις τη ζωή σου για εγωισμό.
Να μη παίζεις ρώσικη ρουλέτα με τον άνθρωπο που δεν ξέρεις μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει.
Το ερώτημα δεν είναι φιλοσοφικό.
Είναι πρακτικό.
Και τώρα θα δούμε γιατί.
Σενάριο 1: Ο καυγάς που τελείωσε με θάνατο
Ένας νεαρός έχει μόλις τελειώσει έναν καυγά στον δρόμο με έναν άλλον άνδρα, με αφορμή κάποια παλιά διαφωνία. Ο άλλος βρίσκεται στο πεζοδρόμιο. Ο νεαρός απομακρύνεται πιστεύοντας ότι όλα τελείωσαν.
Δεν τελείωσαν.
Ο άλλος σηκώνεται, πηγαίνει μέχρι το μηχανάκι του, παίρνει μια λεπίδα και επιστρέφει τρέχοντας. Ο νεαρός τον ακούει, γυρίζει και προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει. Έχει ξαναπαλέψει μαζί του. Τον έχει νικήσει στο παρελθόν. Είναι σωματικά δυνατότερος και πιστεύει ότι αυτό αρκεί.
Δεν αρκεί.
Στην προσπάθειά του να τον ελέγξει, τραυματίζεται. Η κατάσταση ξεφεύγει σε δευτερόλεπτα. Ο επιτιθέμενος φεύγει. Ο νεαρός μένει αιμορραγώντας στον δρόμο και πεθαίνει από το σοκ και τα τραύματα.
Το περιστατικό αυτό συνέβη στην Ελλάδα. Το παιδί που πέθανε ήταν μαθητής μου. Ήταν 17 ετών.
Αγνόησε τα πρωτόκολλα που είχε διδαχθεί από την αρχή. Νόμιζε ότι ήξερε καλύτερα.
Η βία δεν συγχωρεί τέτοιο λάθος.
Σενάριο 2: Road rage και το όπλο που δεν φαινόταν
Έχεις το δικαίωμα του δρόμου. Οδηγείς νύχτα. Σε μια διασταύρωση, ένα αυτοκίνητο παραβιάζει STOP και σταματά σχεδόν πάνω στην πόρτα σου.
Φρενάρεις απότομα.
Θυμώνεις.
Βγαίνεις από το αυτοκίνητο για να πεις στον άλλον «δυο λόγια».
Καθώς πλησιάζεις, ο οδηγός κατεβάζει το παράθυρο. Στο σκοτάδι δεν βλέπεις καθαρά τι υπάρχει στο άνοιγμα. Συνεχίζεις φορτωμένος, βρίζοντας. Μόνο όταν φτάνεις κοντά καταλαβαίνεις ότι βλέπεις την άκρη ενός όπλου.
Πολύ αργά.
Αυτό το περιστατικό παρά λίγο να συμβεί στην Ελλάδα. Το απέφυγε μαθητής μου, όχι επειδή είχε δίκιο, αλλά επειδή στάθηκε τυχερός. Αγνόησε τα πρωτόκολλα που είχε διδαχθεί. Ήταν σωματικά πολύ δυνατός και πίστεψε ότι αυτό αρκεί.
Δεν αρκεί.
Η οδική οργή δεν είναι χώρος για εγωισμό.
Στον δρόμο δεν ξέρεις ποιος είναι ο άλλος.
Δεν ξέρεις τι κουβαλά.
Δεν ξέρεις τι έχει αποφασίσει.
Δεν ξέρεις αν έχει τίποτα να χάσει.
Βασικά δεν ξέρεις τίποτα για αυτόν.
Σενάριο 3: Δύο εγωιστές, δύο όπλα, δύο καταστροφές
Οδηγείς στον αυτοκινητόδρομο. Κάποιος κόβει μπροστά σου και σχεδόν προκαλεί ατύχημα. Φρενάρεις απότομα. Αντί να τον αφήσεις να φύγει, αποφασίζεις ότι του αξίζει ένα μάθημα.
Τον κόβεις κι εσύ.
Εκείνος απαντά.
Το παιχνίδι συνεχίζεται.
Δύο άνθρωποι, τυφλωμένοι από εγωισμό, παίζουν με αυτοκίνητα σαν να μην υπάρχουν άλλοι οδηγοί γύρω τους.
Τελικά σταματάτε στην άκρη του δρόμου. Βγαίνετε και οι δύο. Ο άλλος κρατά όπλο. Τραβάς κι εσύ όπλο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η ανοησία γίνεται ανταλλαγή πυρών.
Ο ένας πεθαίνει επί τόπου. Ο άλλος πεθαίνει στο ασθενοφόρο.
Αυτό το περιστατικό συνέβη στη Νότιο Αφρική και αναφέρθηκε στον Τύπο. Ένας από τους νεκρούς ήταν θείος μαθητή μου.
Κατά τη γνώμη μου, και οι δύο ήταν εγωιστές ηλίθιοι.
Και το χειρότερο;
Έθεσαν σε κίνδυνο αθώους ανθρώπους που δεν είχαν καμία σχέση με τον εγωισμό τους.
Σενάριο 4: Η παραλίγο μοιραία βλακεία
Περνάς διασταύρωση με φανάρι. Ένας οδηγός περνά κόκκινο και γλιτώνεις τη σύγκρουση για λίγους πόντους. Οργίζεσαι. Γυρίζεις το αυτοκίνητο και τον κυνηγάς.
Θέλεις να του εξηγήσεις πόσο ηλίθιος είναι.
Εκείνος σταματά. Βγαίνει από το αυτοκίνητο. Βγαίνεις κι εσύ, αγριεμένος. Τον πλησιάζεις. Μυρίζεις αλκοόλ. Αντί να φύγεις, αποφασίζεις ότι θα του κάνεις μάθημα.
Ξαφνικά αποκαλύπτει ένα κλομπ που δεν είχες δει.
Αν αυτό το χτύπημα πετύχαινε σωστά, ίσως να μην υπήρχε επιστροφή.
Αυτό το περιστατικό έγινε παρ’ ολίγον και ο άνθρωπος που το έζησε ήμουν εγώ. Δεν ήμουν ακόμη 20 ετών. Είχα περισσότερα αρχίδια από μυαλό. Είχα όμως ήδη σοβαρή εκπαίδευση και ο άλλος ήταν μεθυσμένος.
Δεν προτείνω αυτή την προσέγγιση σε κανέναν.
Αν τη γλίτωσες, φύγε.
Δεν ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις.
Δεν ξέρεις τι κρατά.
Δεν ξέρεις αν το κλομπ θα μπορούσε να ήταν πιστόλι.
Και τότε όλα τα παραμύθια περί αφοπλισμών θα τελείωναν πολύ γρήγορα.
Σενάριο 5: Οι θόρυβοι μέσα στο σπίτι
Ξυπνάς τη νύχτα από περίεργους ήχους στο σπίτι.
Σηκώνεσαι σιωπηλά. Περπατάς ξυπόλητος προς την κουζίνα. Παίρνεις ένα μαχαίρι και προχωράς προς τους ψιθύρους στο σαλόνι.
Βλέπεις δύο σκοτεινές φιγούρες να ψάχνουν τα πράγματά σου. Αποφασίζεις να τους τρομάξεις ανάβοντας το φως, ελπίζοντας ότι θα φύγουν.
Δεν φεύγουν.
Τρομάζουν, στρέφονται προς εσένα και σε βλέπουν με μαχαίρι. Ένας από αυτούς τραβά όπλο και πυροβολεί.
Το τελευταίο που θυμάσαι είναι καυτός πόνος στο στήθος και το σώμα σου να πέφτει στο πάτωμα.
Αυτό το περιστατικό συνέβη στη Νότιο Αφρική. Ο άνθρωπος που πέθανε ήταν ο φίλος μου, ο Dudley. Ήταν καλός άνθρωπος. Είχε γυναίκα και δύο παιδιά. Τους λείπει ακόμη.
Μην παίζεις ήρωα μέσα στο σκοτάδι.
Το σπίτι σου δεν είναι ταινία.
Και οι διαρρήκτες δεν λειτουργούν πάντα όπως ελπίζεις.
Σενάριο 6: Η καλή πρόθεση που παραλίγο να στοιχίσει ζωή
Βρίσκεσαι σε μικρό κατάστημα για να αγοράσεις τρόφιμα. Ξαφνικά ακούς έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στην ιδιοκτήτρια και έναν άνδρα που βρίσκεται εκτός εαυτού. Φωνάζει, απειλεί, δεν φαίνεται λογικός.
Αποφασίζεις να βοηθήσεις.
Πλησιάζεις ήρεμα, προσπαθώντας να κατευνάσεις την κατάσταση. Πριν καταλάβεις τι συμβαίνει, ο άνδρας βγάζει πιστόλι και σε πυροβολεί.
Ευτυχώς σε πετυχαίνει στο πόδι.
Πέφτεις κάτω. Το πόδι σου καίει. Ο άνδρας πλησιάζει, ακόμη οργισμένος, και για μια στιγμή πιστεύεις ότι τελείωσες.
Τελικά φεύγει.
Αυτό συνέβη στην Αθήνα. Το θύμα ήταν συνεργάτης μου. Ήπιος άνθρωπος, καλλιεργημένος, γλυκομίλητος, μικρόσωμος και καθόλου απειλητικός.
Εκείνη τη στιγμή η ζωή του παίχτηκε κορώνα-γράμματα, επειδή θέλησε να βοηθήσει χωρίς να έχει προετοιμαστεί να ξεχωρίζει τον καβγά από την πραγματική απειλή.
Η καλή πρόθεση δεν αρκεί.
Και σε απόσταση, οι φαντασιώσεις περί αφοπλισμών δεν δουλεύουν.
Σενάριο 7: Η κάμερα που άξιζε περισσότερο από μια ζωή
Ένας άνδρας παίρνει την έγκυο γυναίκα του στο νοσοκομείο για να γεννήσει το δεύτερο παιδί τους. Τη βοηθά να μπει στο αυτοκίνητο. Είναι χαρούμενος. Θέλει να καταγράψει τη στιγμή με βιντεοκάμερα.
Η προσοχή του είναι όλη εκεί.
Δύο άνδρες τον πλησιάζουν. Δεν τους βλέπει.
Τον μαχαιρώνουν τρεις φορές χωρίς προειδοποίηση. Παίρνουν την κάμερα και φεύγουν.
Πεθαίνει στον δρόμο, γνωρίζοντας ότι δεν θα δει ποτέ το παιδί που γεννιόταν εκείνη την ημέρα.
Αυτό συνέβη στην Ελλάδα.
(Η ιστορία με επηρέασε βαθιά. Όχι μόνο γιατί ένας άνθρωπος πέθανε για μια κάμερα. Αλλά γιατί τρεις οικογένειες καταστράφηκαν εκείνη την ημέρα. Αυτό το συμβάν με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι λόγω των οικονομικών προβλημάτων που βιώνει η Ελλάδα, η θανατηφόρα βία γρήγορα θα γίνει κοινό συμβάν και οι Έλληνες συμπολίτες μου δεν είναι προετοιμασμένοι για αυτό.)
Η βία δεν ενδιαφέρθηκε ότι πήγαινε να γίνει πατέρας ξανά.
Δεν ενδιαφέρθηκε ότι η γυναίκα του ήταν έγκυος.
Δεν ενδιαφέρθηκε ότι η στιγμή ήταν ιερή για εκείνον.
Για τους δράστες, η ζωή του άξιζε όσο μια κάμερα.
Σενάριο 8: Το εγκαταλελειμμένο κτίριο
Φεύγεις από το γραφείο. Έχει κρύο. Βραδιάζει. Περπατάς βιαστικά προς το αυτοκίνητο, με το κεφάλι κάτω. Περνάς από εγκαταλελειμμένο κτίριο που βρίσκεται έτσι εδώ και χρόνια.
Καθώς περνάς από τις λαμαρίνες που καλύπτουν την είσοδο, κάποιος σε αρπάζει από πίσω. Νιώθεις λεπίδα στον λαιμό. Απειλεί ότι θα σε σκοτώσει αν δεν συμμορφωθείς.
Ακολουθεί άγρια επίθεση, εξευτελισμός, σεξουαλική βία και απόπειρα να μη μείνει μάρτυρας.
Αυτό το συγκεκριμένο σενάριο είναι φανταστικό, αλλά η πραγματικότητα που περιγράφει δεν είναι φανταστική. Τέτοιες επιθέσεις έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν στον κόσμο. Αναφέρεται σε επίσης γνωστό περιστατικό στην Ελλάδα με μητέρα και κόρη που υπέστησαν σεξουαλική βία υπό απειλή μαχαιριού.
Δεν γράφεται αυτό για να τρομοκρατήσει.
Γράφεται για να γίνει σαφές ότι η απομόνωση, η απροσεξία, η επαναλαμβανόμενη διαδρομή, το σκοτάδι και η έλλειψη επίγνωσης μπορούν να δημιουργήσουν ευκαιρία.
Η βία συχνά ξεκινά πριν τη δούμε.
Στο σημείο που σταματήσαμε να παρατηρούμε.
Σενάριο 9: Το πορτοφόλι δόθηκε – η ζωή χάθηκε
Κάθεσαι σε υπαίθριο καφέ με την κοπέλα σου. Απολαμβάνετε την ημέρα, το πάρκο, τον ήλιο και τη συζήτηση. Είσαι με τον άνθρωπο που σκοπεύεις να παντρευτείς.
Δεν βλέπεις τον άνδρα που σας παρακολουθεί.
Ξαφνικά στέκεται από πάνω σας με μαχαίρι στο χέρι και απαιτεί χρήματα. Του δίνεις το πορτοφόλι σου χωρίς αντίσταση.
Σε μαχαιρώνει στην καρδιά και φεύγει.
Η κοπέλα σου μένει εκεί, ουρλιάζοντας, μπροστά στο σώμα σου.
Αυτό συνέβη στη Νότιο Αφρική, Σάββατο πρωί. Ο νέος που δολοφονήθηκε, παρά τη συμμόρφωσή του, ήταν συμμαθητής μου. Ήταν ήσυχος και ήπιος άνθρωπος, με σχέδια για το μέλλον.
Αυτό το περιστατικό είναι από τα πιο δύσκολα μαθήματα:
η συμμόρφωση συχνά είναι σωστή επιλογή σε ληστεία.
Αλλά δεν είναι εγγύηση.
Ο δράστης δεν δεσμεύεται από τη λογική σου.
Δεν δεσμεύεται από την καλή σου συμπεριφορά.
Δεν δεσμεύεται από το γεγονός ότι του έδωσες αυτό που ζήτησε.
Σενάριο 10: Ένα φτηνό κινητό και είκοσι ευρώ
Περπατάς μιλώντας στο κινητό.
Είσαι αφηρημένος.
Κάποιος σε επιλέγει.
Δεν τον ενδιαφέρει ποιος είσαι. Δεν τον ενδιαφέρει η οικογένειά σου. Δεν τον ενδιαφέρει αν σε περιμένουν παιδιά, σύντροφος, γονείς, φίλοι ή εργασία. Θέλει χρήματα. Θέλει την επόμενη δόση του. Θέλει αυτό που κρατάς.
Σαστισμένος, αργείς να αντιδράσεις. Εκείνος πανικοβάλλεται ή απλώς δεν νοιάζεται. Σε μαχαιρώνει. Πέφτεις στο πεζοδρόμιο.
Στις τελευταίες στιγμές σου, το μόνο που βλέπεις είναι έναν άνθρωπο να απομακρύνεται με το φτηνό σου κινητό και είκοσι ευρώ.
Μπορεί αυτή να γίνει η δική σου ιστορία;
Αυτό δεν είναι ρητορική υπερβολή.
Είναι το ερώτημα που πρέπει να κάνει κάθε απροετοίμαστος άνθρωπος που κινείται στον δημόσιο χώρο σαν τίποτα να μη μπορεί να συμβεί.
Για τον κοινωνικό θηρευτή, τόσο μπορεί να αξίζει η ζωή σου.
Ένα κινητό.
Είκοσι ευρώ.
Μια στιγμή.
Τίποτα.
Σοκαρίστηκες; Ξύπνησες;
Είσαι έκπληκτος;
Θυμωμένος;
Άβολα;
Καλά.
Θα έπρεπε.
Όχι με τους νεκρούς.
Όχι με τα θύματα.
Όχι με την πραγματικότητα.
Με τον εαυτό σου, αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι η άγνοια είναι αποδεκτή.
Η πραγματικότητα είναι ότι είναι δική σου ευθύνη να ενημερωθείς και να εκπαιδευτείς σε θέματα ασφάλειας και προστασίας.
Όχι επειδή φταις αν κάποιος σε στοχοποιήσει.
Ο δράστης φταίει για τη βία του.
Αλλά εσύ έχεις ευθύνη απέναντι στη ζωή σου να μην κυκλοφορείς αφελής, απροετοίμαστος και γεμάτος φαντασιώσεις.
Έχεις ευθύνη απέναντι στα παιδιά σου.
Στους γονείς σου.
Στον σύντροφό σου.
Στους ανθρώπους που θα μείνουν πίσω αν εσύ δεν γυρίσεις.
Οι πολεμικές τέχνες αρκούν;
Ίσως τώρα να σκέφτεσαι ότι όλα αυτά καλύπτονται αν πας στον τοπικό σύλλογο πολεμικών τεχνών.
Αλήθεια;
Μια τέχνη που είναι ταυτόχρονα πνευματικός δρόμος, φιλοσοφία, άθλημα, μαχητική άθληση, παραδοσιακή πρακτική και αυτοάμυνα μπορεί να σε προετοιμάσει για όλα αυτά;
Για τον άνθρωπο με μαχαίρι;
Για τον μεθυσμένο με κρυμμένο όπλο;
Για την οδική οργή;
Για το σκοτάδι στο σπίτι;
Για τον ληστή που σε μαχαιρώνει παρότι συμμορφώθηκες;
Για την επίθεση που γίνεται πριν καταλάβεις ότι επιλέχθηκες;
Αν ναι, απόδειξέ το σε ρεαλιστικές συνθήκες πίεσης, όχι σε θεωρία.
Αν όχι, τότε πρέπει να σταματήσεις να μπερδεύεις την άθληση, την παράδοση και τη φαντασία με την αυτοπροστασία και την επιβίωση.
Τι σημαίνει να «ζεις αμυντικά»
Στο Combatives Group εκπαιδεύουμε πρώτα τον άνθρωπο να ζει αμυντικά.
Αυτό δεν σημαίνει να ζει φοβισμένος.
Σημαίνει να ζει ξύπνιος.
Να παρατηρεί.
Να ακούει.
Να μη μπαίνει σε χαζές καταστάσεις.
Να μην αφήνει τον εγωισμό του να αποφασίζει.
Να γνωρίζει πότε να φύγει.
Να μη συγχέει το θάρρος με την ανοησία.
Να καταλαβαίνει ότι η ασφάλεια αρχίζει πριν από την επίθεση.
Μόνο αφού ο άνθρωπος μάθει να απουσιάζει, να αποφεύγει και να αποδρά, έχει νόημα να εκπαιδευτεί βαθύτερα στη σωματική αυτοάμυνα και, αν πραγματικά το χρειάζεται, σε πιο σκληρές δεξιότητες μάχης σώμα με σώμα.
Αλλά αυτά δεν είναι το πρώτο βήμα.
Το πρώτο βήμα είναι η επιβίωση.
Και η επιβίωση αρχίζει από το μυαλό.
Δύο μάτια, δύο αυτιά, ένα στόμα
Όποιος θέλει να μάθει χωρίς σάλτσες είναι ευπρόσδεκτος.
Αρκεί να δεχτεί κάτι απλό:
Ο Θεός, η φύση ή η τύχη μάς έδωσε δύο μάτια, δύο αυτιά και ένα στόμα.
Καλό είναι να τα χρησιμοποιούμε με αυτή τη σειρά.
Πρώτα βλέπουμε.
Μετά ακούμε.
Μετά μιλάμε.
Και αν χρειαστεί, ενεργούμε.
Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν το ανάποδο. Μιλούν πρώτα, βλέπουν μετά και συνειδητοποιούν πολύ αργά τι συμβαίνει.
Στη βία, το πολύ αργά μπορεί να σημαίνει ποτέ ξανά.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group δεν πουλά φαντασία.
Δεν υπόσχεται ότι θα νικήσετε κάθε επιτιθέμενο.
Δεν υπόσχεται ότι θα αφοπλίσετε όποιον έχει όπλο.
Δεν υπόσχεται ότι η συμμόρφωση θα σας σώσει πάντα.
Δεν υπόσχεται ότι η εκπαίδευση θα σας κάνει άτρωτους.
Υπόσχεται κάτι πιο τίμιο:
να σας δείξει την πραγματικότητα της βίας χωρίς ωραιοποίηση.
Να σας εκπαιδεύσει να απουσιάζετε, να αποφεύγετε και να αποδράτε.
Να σας βοηθήσει να αναγνωρίζετε απειλές νωρίτερα.
Να σας δώσει βασικές, απλές και εφαρμόσιμες δεξιότητες αυτοπροστασίας.
Να σας προετοιμάσει, όσο γίνεται, για το ενδεχόμενο που όλα τα προηγούμενα αποτύχουν.
Αυτό είναι πιο δύσκολο από το να πουλάς τεχνικές.
Αλλά είναι πιο τίμιο.
Τελική σκέψη
Πόσο αξίζει η ζωή σου;
Για εσένα, τα πάντα.
Για τους ανθρώπους που σε αγαπούν, τα πάντα.
Για τον άνθρωπο που αποφάσισε να σε ληστέψει, να σε εκδικηθεί, να σε ταπεινώσει, να σε εκμεταλλευτεί ή να σε σκοτώσει, ίσως τίποτα.
Αυτή είναι η πιο ωμή αλήθεια.
Αν αυτό σε σοκάρει, καλώς.
Αν σε θυμώνει, ακόμη καλύτερα.
Κάνε κάτι με αυτό.
Μάθε να ζεις αμυντικά.
Μάθε να απουσιάζεις.
Μάθε να αποφεύγεις.
Μάθε να αποδράς.
Μάθε να προστατεύεις τον εαυτό σου και τους ανθρώπους σου.
Μάθε ότι η βία δεν είναι παιχνίδι, δεν είναι άθλημα, δεν είναι ταινία και δεν είναι χώρος για εγωισμό.
Γιατί η ζωή σου αξίζει τα πάντα.
Αλλά μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις αν θα την προστατεύσεις σαν να αξίζει πράγματι τόσο.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για το υπάρχον άρθρο, δείτε τη σελίδα Πόσο αξίζει η ζωή σου;.
- Για τη βασική μεθοδολογία του Combatives Group, συνεχίστε με το άρθρο Πού στηρίζεται η Μεθοδολογία μας.
- Για τη σημασία της απουσίας, αποφυγής και απόδρασης, διαβάστε το άρθρο Αρχές Combatives – Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση.
- Για τη σημασία της αυτοπροστασίας πριν από την αυτοάμυνα, δείτε το άρθρο Η σημασία της αυτοπροστασίας.
- Για τη σχέση αυτοάμυνας και αυτοπροστασίας, συνεχίστε με το άρθρο Αυτοάμυνα ή Αυτοπροστασία;.
- Για την ψυχολογική πλευρά της απειλής, δείτε τα άρθρα Εκπαίδευση βασισμένη στον φόβο ή στον κίνδυνο; και Οι φυσικοψυχολογικές επιδράσεις του κινδύνου.
- Για την παρερμηνεία της αυτοάμυνας, διαβάστε το άρθρο Οι κίνδυνοι της παρερμηνείας.
- Για τη διαφορά πολεμικών τεχνών, μαχητικής άθλησης και αυτοάμυνας, συνεχίστε με το άρθρο Πολεμικές τέχνες, Μαχητική άθληση ή Αυτοάμυνα;.
Σημείωση περιεχομένου
Το άρθρο περιγράφει πραγματικά και ρεαλιστικά περιστατικά θανατηφόρας βίας, ληστείας, ένοπλης απειλής, οδικής οργής και σεξουαλικής βίας. Σκοπός δεν είναι η τρομολαγνεία, αλλά η σοβαρή κατανόηση των συνεπειών της βίας.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο δεν παρέχει τεχνικές οδηγίες σωματικής βίας. Στόχος του είναι η ενημέρωση, η αφύπνιση και η κατανόηση της σημασίας της ασφάλειας, της αυτοπροστασίας, της αποφυγής και της διαφυγής.
Νομική σημείωση
Το άρθρο δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Η σωματική αυτοάμυνα πρέπει να παραμένει μέσα στα όρια της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας, σύμφωνα με το ισχύον νομικό πλαίσιο.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Η πραγματική βία δεν ακολουθεί κανόνες αθλητισμού, δεν είναι δίκαιη, δεν δίνει προειδοποίηση και δεν ενδιαφέρεται για τις τεχνικές που νομίζετε ότι γνωρίζετε. Η φαντασίωση σκοτώνει.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group θεωρεί ότι η πρώτη και σημαντικότερη εκπαίδευση του πολίτη είναι να μάθει να ζει αμυντικά: να απουσιάζει, να αποφεύγει και να αποδρά πριν χρειαστεί σωματική αυτοάμυνα.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να μάθετε πώς διδάσκονται η ασφάλεια, η αυτοπροστασία, η αποφυγή, η διαφυγή και η ρεαλιστική αυτοάμυνα χωρίς φαντασιώσεις, επικοινωνήστε με το Combatives Group.