COMBATI… τι;
Αυτή είναι η πρώτη φράση κάθε φίλου και γνωστού όταν απαντώ στο ερώτημα:
-Τι είναι αυτό που κάνεις;
-COMBATIVES.
-Combati… τι;
Πρόκειται συνήθως για γυναίκες και άνδρες που δεν έχουν ειδική ενημέρωση και οι γνώσεις τους στις «πολεμικές τέχνες» και στα «μαχητικά αθλήματα» περιορίζονται στα «παραδοσιακά» και δημοφιλή.
Κάποιοι ποιο «ψαγμένοι» απαντούν:
-Μήπως εννοείς κάτι σαν αυτό ή σαν εκείνο;
-Κοίταξε να δεις φίλε, δεν είναι δικιά μου δουλειά να συγκρίνω ή να αξιολογήσω το ένα και το άλλο σύστημα. Υπάρχουν δάσκαλοι, ελάχιστοι οφείλω να ομολογήσω, που έχουν την διεθνή εμπειρία της πραγματικής αξίας των πολυδιαφημισμένων συστημάτων. Αυτό που μπορώ όμως να σου πω με σιγουριά είναι ότι τα Combatives είναι η βάση, η πηγή όλων των σύγχρονων συστημάτων καταστολής βίας σε αστικό περιβάλλον αλλά και επιβίωσης για πολεμική χρήση για άνδρες και γυναίκες. Όταν λοιπόν έχεις απαιτήσεις, δεν θα πας στα διάφορα συστήματα, «νόθα τέκνα» μητρικών δήθεν συστημάτων, αλλά θα πας που… που;
ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ, και μ’ ένα δάσκαλο ο οποίος θα είναι σε θέση ν’ αποδείξει την γενεαλογική σχέση του με τα πρωταρχικά COMBATIVES και τους δημιουργούς του και ο οποίος δεν θα διδάσκει… COMBAT… κάτι ή COMBAT… κάτι άλλο… και δεν συμμαζεύεται, αλλά θα διδάσκει το απλό, άμεσο, και βάναυσα αποτελεσματικό COMBATIVES των σχολών του Combatives Group.
Ποιος τρομάζει με το βάναυσο;
Είμαι ένας μαθητής σε μία σχολή του Combatives Group.
Παραθέτω την εμπειρία μου, εβρισκόμενος στο δεύτερο από τα τρία επίπεδα εκπαίδευσης του Civilian Combatives. Πρόκειται για μία εκπαίδευση η οποία στο τέλος της, σου επιτρέπει να επικρατήσεις ή ποιο σωστά να επιβιώσεις από επιθέσεις εγκληματιών ή απλώς ηλιθίων τραμπούκων. Μιλάμε για ποσοστά επιτυχίας που αγγίζουν το απόλυτο, αρκεί μόνο να …
Αρκεί μόνο να μην ξεχάσεις να θέλεις να ζήσεις!
-Τι ιστορίες είναι αυτές που μας λέει ο τύπος, ποιος ξεχνάει να θέλει να ζει;
Πολλοί περισσότεροι από ότι νομίζουμε!!!
Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης είναι πολλοί οι μαθητές που ξεχνούν ότι δεν πρόκειται για μια απλή προπόνηση, αλλά για αγώνα επιβίωσης.
ΟΠΩΣ ΠΡΟΠΟΝΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΜΑΧΕΣΑΙ!
ΟΠΩΣ ΠΡΟΠΟΝΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΜΑΧΕΣΑΙ !!
ΟΠΩΣ ΠΡΟΠΟΝΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΜΑΧΕΣΑΙ !!!
Αυτή είναι η ιαχή του δασκάλου του Combatives (ρητό του Στρατηγού Τζόρτζ Πάττον), ο οποίος «ρυθμίζει» διαρκώς την ένταση της επιθυμίας για επιβίωση. Όσοι το αντιλαμβάνονται βρίσκουν τον εαυτό τους να προχωρά με γοργά βήματα αφομοιώνοντας και εκτελώντας όλες τις ρεαλιστικές τεχνικές, οι οποίες είναι λίγες στον αριθμό και απλές στην εφαρμογή τους.
«Μάθε τις τεχνικές, μάθε ποιες σου ταιριάζουν, επέλεξε τις και γίνε ειδικός σε αυτές. Μάθε να τις κάνεις και στον… ύπνο σου, ανεξάρτητα από πού θα δεχτείς επίθεση».
Ο εκπαιδευτής του Combatives δεν υποβάλει τον ασκούμενο σε αμέτρητες επαναλήψεις τεχνικών με σκοπό την εκτέλεση τους από αυτόν με ακρίβεια χιλιοστού.
Ο εκπαιδευτής του Combatives υποβάλει τον ασκούμενο σε αμέτρητες επαναλήψεις τεχνικών με σκοπό την ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Εμένα τον ασκούμενο στο Combatives το κύριο μέλημα μου δεν είναι η άρτια εκτέλεση των τεχνικών. Το κύριο μέλημά μου είναι η επίτευξη του στόχου. Θέλω να πονέσει το… τατάμι από την πίεση που θα ασκήσω στο ασκούμενο ταίρι μου που εκείνη την ώρα, είναι ο χειρότερος εχθρός μου και ο οποίος κραδαίνει απειλητικά και απόλυτα, ρεαλιστικά ένα ξύλινο κλομπ έχοντας και αυτός τον δικό του στόχο. Το κεφάλι μου!
Τρία πράγματα με χωρίζουν εκείνη την στιγμή από το νοσοκομείο, μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου, η σωστή επιλογή ρεαλιστικής, επιθετικής τεχνικής (και όχι αμυντικής), και πάνω από όλα ο ΒΑΝΑΥΣΟΣ και απόλυτος τρόπος εκτέλεσης.
Όταν λέμε βάναυσο εννοούμε για …0-100 σε 0.1”.
Δηλαδή ομιλούμε για ολική δύναμη πυρός την ίδια στιγμή που θα αποκτήσουμε το νομικό δικαίωμα εφαρμογής της.
Ομιλούμε για την δημιουργία τρόμου από το μέγεθος της μάχης στην ψυχή του καθάρματος που τόλμησε να απειλήσει εμένα και την οικογένεια μου, κάνοντας τον με κάθε τρόπο, ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ, να πονέσει … ή να πονέσει περισσότερο… ή να πονέσει ακόμα περισσότερο, τι από τα τρία θα συμβεί είναι δική του επιλογή, και υποχρέωση δική μας που πηγάζει εκ του νόμου, είναι να ακολουθήσουμε τον βαθμό επιθετικότητας του, αποκλιμακώνοντας την ένταση εάν χρειαστεί.
Το «σενάριο» που δουλεύεται ξανά και ξανά μέχρι εξαντλήσεως και κατά κανόνα πέραν αυτής, είναι ένα και αφόρητα ρεαλιστικό.
Η ζωή σου κινδυνεύει άμεσα. Τώρα! Τι σκοπεύεις να κάνεις γι’ αυτό;
Στην πράξη μαθαίνουμε να αγκαλιάζουμε την παραπλάνηση, τον δόλο αν θέλετε για να μας βοηθήσει στην συνέχεια να προκαλέσουμε το «σωτήριο» ΣΟΚ
«Υπάρχει μόνο ένα είδος σοκ χειρότερο από το εντελώς απροσδόκητο: το αναμενόμενο για το οποίο κάποιος έχει αρνηθεί να προετοιμάσει.» – Mary Renault
Όλοι εμείς στη κοινότητα του Combatives Group μαθαίνουμε την τέχνη του αιφνιδιασμού.
Για να τον πετύχεις απαιτεί πείρα. Η απειλή της βίας είναι μία ιδιαιτέρως τραυματική εμπειρία που αν δεν έχεις εξοικειωθεί μαζί της μέσω επανειλημμένης πρακτικής εξάσκησης πραγματικής πίεσης, από έναν ή περισσοτέρους αντιπάλους, την κρίσιμη στιγμή μπορείς στην κυριολεξία να παγώσεις και αυτό να σου κοστίσει την ζωή. Εβρισκόμενος όμως εντός του «εξομοιωτή» που λέγεται Combatives, «γράφεις» ώρες υπό συνεχή αφόρητη πίεση, με αποτέλεσμα το ενδεχόμενο της βίας να ορίζεται σαν μια γνώριμη μεταβολή κατάστασης η οποία έχει συγκεκριμένους τρόπους χειρισμού.
Τον εξής έναν.
Το ΣΟΚ
Θα μπορούσε να πει κανείς πως το θέμα το έχουμε δει πολύ …εγωιστικά.
Υπάρχουν κάποιες λέξεις που επαναλαμβάνουμε μονότονα κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης:
ΕΓΩ – ΕΓΩ – ΕΓΩ
Αυτή η… τριλογία είναι και η γενεσιουργός αιτία του ΣΟΚ.
Επειδή δεν έχουμε να κάνουμε με άθλημα, αλλά με εξομοίωση δυσάρεστων στιγμών της καθημερινότητας, εγώ σαν ασκούμενος σε αυτό το σύστημα αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δεν έχω σκοπό να δώσω κάποιον αγώνα ανταλλαγής λακτισμάτων ή ανταλλαγής εντυπωσιακών κροσέ και απερκάτ με θεατές τους… άτακτους φίλους του επιτιθέμενου οι οποίοι θα είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσουν ένα χεράκι στον φίλο τους.
Έτσι λοιπόν το εγώ – εσύ, εγώ – εσύ, εγώ – εσύ δεν υπάρχει σαν ενδεχόμενη λύση, και παραμένω κολλημένος με το σοκαριστικό εγώ – εγώ – εγώ.
ΕΓΩ επιτίθεμαι πρώτος.
ΕΓΩ προξενώ πόνο και τρόμο.
ΕΓΩ υποτάσσω, ελέγχω, ΕΠΙΒΙΩΝΩ.
Η ευγένεια έχει περίοπτη θέση στο σπίτι μου, στους φίλους μου, στις φυσιολογικές κοινωνικές δραστηριότητες. Δεν έχει όμως καμία θέση σε μία μάχη για την ζωή μου. Εκεί την θέση της θα πάρουν αστραπιαία και χωρίς ενδοιασμούς δόντια, νύχια, βάναυσα χτυπήματα και επώδυνες εξαρθρώσεις ποδιών, χεριών και γενικώς διαφόρων προεξεχόντων μελών.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος πρόκλησης σοκ στον επιτιθέμενο κακοποιό, και ο μόνος τρόπος αυξήσεως δραματικά των πιθανοτήτων να ξεφύγετε «αναίμακτα» από μια επικίνδυνα δυσάρεστη κατάσταση.
«Μάχη μέχρις εσχάτων»… άνευ μάχης;
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημάνω πως η νοοτροπία του «μάχομαι μέχρις εσχάτων» ξεκινά πριν καν μπούμε στον τμήμα της τεχνικής εκπαίδευσης, και εννοώ με αυτό το τμήμα της φυσικής κατάστασης το Combat Fitness. Oμιλούμε για ένα πρόγραμμα το οποίο αποτελεί από μόνο του μάθημα ενδυνάμωσης της θέλησης και της αποφασιστικότητας. Aποτελεί αυτόνομη άσκηση επιβιώσεως και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας βλέποντας και ακούγοντας τα πρόσωπα και τις κραυγές υπερπροσπάθειας των ασκούμενων καθώς αγωνίζονται να ακολουθήσουν το συνεχώς αναβαθμισμένο σε ένταση και χρόνο πρόγραμμα δημιουργίας σιδερένιων μαχητών που θα τρέφονται με… γαλακτικό οξύ.
Υπερβολές;
Όπως λέμε πάντα σε καλοπροαίρετους ή μη αμφισβητίες:
«Φορέστε τα αθλητικά σας και ελάτε όποτε θέλετε να ανακαλύψετε από τι είστε φτιαγμένοι.»
Καθώς παράλληλα θα δείτε να καταρρίπτονται ένας, ένας μύθοι επικίνδυνοι για την «δημόσια υγεία».
Ο κινηματογράφος «βλάπτει σοβαρά την υγεία»
Είδα ως ασκούμενος του Combatives, κινηματογραφικούς και άλλους μύθους να καταρρίπτονται εν ριπή οφθαλμού. Είδα κατόχους «πτυχίων» από… σεμινάρια άοπλης άμυνας σε μαχαίρι, να «κομματιάζονται» από ένα αμβλύ μαχαίρι στην προσπάθεια τους να αμυνθούν όπως εγκληματικός είχαν διδαχθεί από δασκάλους του σαββατοκύριακου…
Είδα τι σημαίνει να στην πέφτει ένας τύπος 20 – 30 κιλά βαρύτερος. Εκεί δεν έχεις άλλη επιλογή από την ευλαβική εφαρμογή των αρχών αυτοπροστασίας του Combatives. Όχι κατά γράμμα αλλά κατά περίπτωση.
Είπα αμβλύ μαχαίρι, σωστά;
Και αν το μαχαίρι ήταν κοφτερό… και ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα, στην σκοτεινή γωνιά δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας του… «μακαρίτη πτυχιούχου»…;
…είσαι μαλθακός!
Είναι φορές που γυρίζω σπίτι μετά από μια εξαντλητική προπόνηση πολύ προβληματισμένος, διότι ο εκπαιδευτής μου κατά την διάρκεια αυτής μου φώναζε:
«Είσαι μαλθακός στην κίνησή σου!»
Η τεχνική μπορεί να είναι σωστή (ή αρκετές φορές μπορεί να κάνω λάθη), το ζητούμενο όμως είναι η δημιουργία της αίσθησης στον επιτιθέμενο ότι βάλλεται πανταχόθεν και ότι η απόφασή του να μου επιτεθεί ήταν ίσως από τα μεγαλύτερα λάθη της ζωής του. Ακούγεται ίσως τραβηγμένη σαν νοοτροπία αλλά επειδή η ζωή πάντα μας ξεπερνάει, ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει στην πράξη (ή σε μια Αίθουσα του Combatives Group) ότι δεν είναι.
Και ο προβληματισμός παραμένει λέγοντας:
«Μα δεν μπορεί, αφού τα έχω δώσει όλα, ποιο είναι το πρόβλημα;»
Το πρόβλημα κατά την άποψη μου είναι πολλαπλό.
- «Νομίζω» ότι τα έχω δώσει όλα
- Ο αντίπαλος είναι ελαφρώς ή πολύ βαρύτερος
- Η ένταση και η διάρκεια της προπόνησης με έχει καταπονήσει.
- Η σωματική καταπόνηση μειώνεται από προπόνηση σε προπόνηση μέσω της βελτίωσης της φυσικής κατάστασης.
- Γνωρίζω ότι με ύψος 1.83 και βάρος 75 κιλά δεν έχω ούτε τις σωστές αναλογίες ούτε την απαραίτητη ισχύ για αντιπάλους υψηλότερους ή βαρύτερους. (Ο τρόπος σκέψης που καλλιεργείται στην εκπαίδευση με οδηγεί σε βελτίωση όλων των σημείων τα οποία μπορούν να θεωρηθούν μειονεκτήματα ή αδυναμίες. Φυσικά δεν μπορείς να ψηλώσεις ή να γίνεις ποιο νέος (είμαι τώρα 42), μπορείς όμως αν είσαι υπέρβαρος για παράδειγμα ή απλώς έχεις κάποια κιλά παραπάνω, να χάσεις κιλά για να αποκτήσεις καλύτερη φυσική κατάσταση, ή μπορείς να κερδίσεις μυϊκό όγκο όπως συνέβη στην περίπτωση μου (από Σεπτέμβρη μέχρι τέλος Φεβρουαρίου, 10 κιλά σε μυϊκό ιστό!). Εδώ κοιτάμε την πραγματικότητα κατάματα και καταλαβαίνουμε όλοι ότι τα επιπλέον «πολεμοφόδια» είναι πάντα χρήσιμα και ίσως να κάνουν την διαφορά αν χρειαστεί.)
- Και τέλος … το τέρας που λέγεται ΝΟΜΙΖΩ.
ΝΟΜΙΖΩ ότι είμαι πολύ δυνατός.
ΝΟΜΙΖΩ ότι είμαι πολύ αδύνατος.
ΝΟΜΙΖΩ ότι είμαι γρήγορος, αργός, τεχνίτης, άτεχνος, ακριβής, άστοχος…
Στο καθαρτήριο της μάχης αργά ή γρήγορα όλα τα «νομίζω» υποκλίνονται στο «γνωρίζω».
Σε κάθε προπόνηση λοιπόν, ένα σαθρό «νομίζω» γκρεμίζεται στο κενό της συμβατικής σκέψης της «ασφαλούς» καθημερινής ρουτίνας και την θέση του παίρνει ένα γεροδεμένο «ΓΝΩΡΙΖΩ», που πηγάζει από την εμπειρία της ρεαλιστικής εξομοίωσης του απόλυτου κινδύνου που όλο και πιο συχνά βιώνουμε γύρω μας.
Στο καθαρτήριο της μάχης η ψυχή και η θέληση του μαχητή εκτίθενται κρεμασμένες σε κοινή θέα.
…δηλαδή κλοτσοπατινάδα;
Αν παρακολουθήσει κάποιος, ελαφρά τη καρδία, μία ελεύθερη «μάχη» σε Αίθουσα Combatives είναι πιθανόν να την χαρακτηρίσει ως άτεχνη κλοτσοπατινάδα. Είναι κάτι που συχνά συζητάμε μεταξύ μας χαμογελώντας.
Όσοι έχουν κάνει τον κόπο να προσέξουν πως μάχονται τα πιο επικίνδυνα αρπαχτικά θα έχουν προσέξει ΔΥΟ πράγματα:
- Αποφεύγουν να βρεθούν σε κατάσταση μάχης – όπως στο Combatives
- Όταν ή μάχη είναι αναπόφευκτη στην ουσία δεν υπάρχουν τεχνικές δεν υπάρχουν κανόνες δεν υπάρχει τίποτα πέρα από μια άμορφη μάζα δύο αρπαχτικών που θα κερδίσει αυτό που η ψυχή του και όχι το σώμα θα «βρυχηθεί» δυνατότερα – όπως στο Combatives
Επειδή λοιπόν δεν ασκούμε «πολεμική τέχνη», αλλά την «τέχνη της επιβίωσης σε κατάσταση πολέμου» δηλαδή ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΤΕΧΝΗ (με πνεύμα πολέμου), δεν χολοσκάμε αν δεν δείχνουμε όμορφοι και εντυπωσιακοί την ώρα που θα σώζουμε την ζωή μας.
Κατά την διάρκεια της προπόνησης δεν νομίζω ότι προλαβαίνει κανείς να αναζητήσει το… τσι ή να καθαρίσει τα τσάκρα του… εγώ πάντως δεν το έχω καταφέρει. Ίσως επειδή διδάσκομαι λιγότερο υπερβατικές τεχνικές που για κάποιο λόγο δείχνουν να λειτουργούν θαυμάσια στις επιθέσεις ληστών, ψυχοπαθών, και λοιπών αντιπάλων που δεν δείχνουν να σέβονται και να λαμβάνουν υπόψη τους κανόνες του dojo και το τσι τους είναι προ πολλού… διαταραγμένο.
Προφανώς, αυτό συμβαίνει επειδή αυτές οι τεχνικές έχουν δοκιμαστεί και επικρατήσει στις ποιο δύσκολες συνθήκες μάχης.
Και όμως, ενώ θα περίμενε κανείς ότι δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσεις στο τεχνικό κομμάτι του Combatives, είναι πολλές οι φορές που οι τεχνικές «μπαίνουν στο μικροσκόπιο» από τους ασκούμενους και γίνονται «πεδίο διένεξης», προσπαθώντας μερικές φορές να φορέσουμε μία τεχνική που «δεν είναι στο νούμερό μας».
Εδώ ίσως είναι και η ομορφιά του συστήματος.
Είναι η δυνατότητα που σου δίνεται εκ των πραγμάτων, να τροποποιήσεις την πανοπλία σου ούτως ώστε η τεχνική να μην σε «κόβει», και να μην σε «στενεύει», γινόμενη με αυτόν τον τρόπο σύμμαχος του εχθρού σου.
Αντίθετα κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης εγώ τροποποιώ συνεχώς την δική μου πανοπλία βρίσκοντας μέσα από τις αστοχίες και τις δυσκολίες τα αδύνατα σημεία αυτής ή τα σημεία που απαιτούν «μεταποίηση». Μια γονατιά δεν είναι ίδια για όλους, αντίθετα με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα το οποίο ανά τους αιώνες παραμένει πάντα το ίδιο. Ακριβέστερα θα έλεγα ότι η γονατιά είναι ίδια αλλά ο σωματότυπος και η ψυχοσύνθεση του καθένα που καλείται να την εκτελέσει διαφέρει δραματικά σε μερικές περιπτώσεις. Είναι οι απαραίτητες μυϊκές ομάδες που πρέπει να ενεργοποιηθούν σε κάθε ασκούμενο ξεχωριστά σε άλλον λιγότερο, σε άλλον περισσότερο όπως επίσης και η επιθετική νοοτροπία η οποία επίσης ενεργοποιείται και γιγαντώνεται με κάθε ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες χτυπήματα που εκτελούνται.
«Πολιτισμένος» ή Μαχητής
Το ψευτοδίλημμα
Βασικό στοιχείο κατάκτησης κυριολεκτικά της ύλης και του πνεύματος του συστήματος είναι να γίνει μέρος της ζωής σου.
Δεν μιλάμε για μια απλή αθλητική δραστηριότητα ή για ένα παραδοσιακό σύστημα πολεμικών τεχνών. Εδώ έχουμε να κάνουμε με σύστημα «ασφαλείας» και «συναγερμού». Και αυτά τα συστήματα για να είναι αξιόπιστα πρέπει να λειτουργούν επί εικοσιτετραώρου βάσεως 365 μέρες τον χρόνο. Εδώ τίθεται ένα θέμα το οποίο ο ασκούμενος που σέβεται τον εαυτό του, τα χρήματα και τον χρόνο που δαπανά πρέπει να το θέσει στον εαυτό του κοιτώντας τον στον καθρέφτη ζητώντας από αυτόν μια ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα:
«Είμαι έτοιμος να δώσω το 100% του εαυτού μου στην μάχη εάν χρειαστεί;»
Απάντηση:
Αν δεν έχω δώσει το 200% του εαυτού μου στην εκπαίδευσή μου, και αν όλα όσα έχω μάθει και μαθαίνω δεν βρίσκω χρόνο να τα δουλεύω μόνος είτε πρακτικά είτε νοητικά σε μόνιμη βάση και δια βίου, μειώνω σημαντικά την αποτελεσματικότητα μου. Και ακόμα πιο σημαντικό, μειώνω την δυνατότητα μου εάν παραστεί ανάγκη να προστατέψω εμένα και τους οικείους μου.
Πρέπει να αγριέψει το μάτι μου… και να παραμείνει άγριο.
Δεν επιτρέπεται να απεμπολούμε την φυσική και απαραίτητη ιδιότητα εγρήγορσης που δίνει την δυνατότητα της αυτοπροστασίας σε όλα τα πλάσματα στον πλανήτη και ορίζεται σε ανθρώπινο επίπεδο ως η ιδιότητα του ετοιμοπόλεμου μαχητή. Για ποιο λόγο ένας καθηγητής πανεπιστημίου δεν επιβάλλεται να είναι ΚΑΙ μαχητής.
Τι μπορεί να γνωρίζει για την αλήθεια της ζωής όταν δεν έχει αγγίξει καν ένα μεγάλο κομμάτι όπως είναι οι αρχέγονοι μηχανισμοί επιβίωσης και μάλιστα τους υποβιβάζει σαν υπολείμματα άλλων βάρβαρων εποχών, που κρατούν τον άνθρωπο μακριά από το σύγχρονο πολιτισμό που βλέπουμε όλοι και… θαυμάζουμε.
Γιατί ένας καλλιτέχνης πρέπει να έχει μόνο ευαισθησίες;
Είναι φυσιολογική η μονόπλευρη θέαση της ζωής;
Με ποια βιώματα θα αποτυπώσει επάνω στον καμβά της εκάστοτε τέχνης του ΟΛΕΣ τις πλευρές τις ζωής αν δεν τις έχει δει;
Υποτίθεται ότι για να παράγεις πολιτισμό πρέπει να είσαι άξιος, αξιότερος, άριστος.
Πως γίνεται ένας άριστος να υπολείπεται στα βασικά, δηλαδή στην επιβίωση;
Αυτά αναφέρονται διότι πολλοί είναι αυτοί που θα αρνηθούν να ζουν σαν κατατρεγμένοι με μάτια και στο πίσω μέρος της κεφαλής, και μονίμως με το «δάχτυλο στην σκανδάλη». Όταν αγοράζεις ένα όπλο δεν το αγοράζεις για διακοσμητικούς λόγους αλλά για προστασία, και έχεις υποχρέωση να εκπαιδεύεσαι συνέχεια στην χρήση του και να είναι πάντα προσβάσιμο σε περίπτωση ανάγκης, δηλαδή όταν η χρήση του είναι επιβεβλημένη λόγο θανάσιμου κινδύνου.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το Combatives.
Είναι ένα όπλο. Δεν το «αγοράζεις» χωρίς να εξασκείσαι συνεχώς σε αυτό και χωρίς να είσαι σε θέση ανά πάσα στιγμή να το χρησιμοποιήσεις για να σώσεις την ζωή σου (ΓΙΑΤΙ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ). Και πως αλλιώς μπορεί να γίνει αυτό αν δεν έχεις αποκτήσει την νοοτροπία του μαχητή που γνωρίζει τους ενδεχόμενους κινδύνους και δεν κλείνει τα μάτια σε αυτούς είτε από άγνοια είτε από ηθελημένη ηλιθιότητα.
Επειδή λοιπόν είναι πολλά τα παραδείγματα ανθρώπων μαχητών που ήταν και είναι φορείς πολιτισμού δηλαδή ολοκληρωμένες προσωπικότητες συνιστώ σε όσους ασκούνται ήδη ή σκοπεύουν να ασκηθούν στο Combatives Group, να αφήσουν στην άκρη τις παιδιόθεν εμφυτευμένες ενοχές επειδή επιθυμούν να γίνουν ΚΑΙ μαχητές εκτός από επιστήμονες, εκτός από καλλιτέχνες, εκτός από διανοούμενοι και να συνειδητοποιήσουν ότι απροστάτευτες υπάρξεις γεννιούνται τα βρέφη και παραμένουν ως τέτοιες μόνο τα θηράματα.
Ο πολιτισμός εμπεριέχει την ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ ΤΟΥ. Τέλος.
Στις ταινίες υπάρχει κάτι που λέγεται χορογραφία μάχης.
Στην ζωή υπάρχει μόνο μάχη… άνευ χορογραφίας.
Και η μάχη ήταν, είναι, και θα είναι, πάντα άσχημη.
Για αυτό και εμείς το πρώτο και βασικό στοιχείο αυτοπροστασίας που μαθαίνουμε στο Combatives είναι η πρόληψη και η αποφυγή της μάχης.
Οδηγίες προς επίδοξους «ναυτιλλόμενους»
Μέσα από την εμπειρία που μου επιτρέπεται να έχω αποκομίσει στο δεύτερο επίπεδο εκπαίδευσης του Civilian Combatives, θεωρώ και επιστώ την προσοχή στον αναγνώστη ότι όποιες πληροφορίες μπορεί να αντλήσει από κείμενα που αφορούν την φιλοσοφία και τους τρόπους εκπαίδευσης στις Αίθουσες Πρακτικής του Combatives Group είναι αποκλειστικά προς ενημέρωση των ενδιαφερομένων και όχι για εφαρμογή από ιδιώτες ή «επαγγελματίες» διότι το πιο πιθανόν είναι βλάψουν τον εαυτό τους ή άλλους.
Ο λόγος είναι ότι το πλαίσιο εκπαίδευσης του Combatives απαιτεί εκπαιδευτή «απόγονο» των δημιουργών του συστήματος οι οποίοι αυτοί και ΜΟΝΟ αυτοί έχουν κερδίσει με ΙΔΡΩΤΑ και ΑΙΜΑ το πολυπόθητο Βιβλίο Ύλης και την εμπειρία του συστήματος.
Επιπροσθέτως και εξίσου σημαντικό έχουν κερδίσει το αξίωμα του εκπαιδευτή πέραν των ικανοτήτων και των γνώσεων για την ελεγμένη ηθική ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους. Γιατί χωρίς αυτές, θα ήταν αδύνατον να λάβουν την άδεια διδασκαλίας ενός συστήματος που έχει σκοπό να προστατέψει το υπέρτατο αγαθό, την ανθρώπινη ζωή, και όπως γίνεται κατανοητό δεν υπάρχει χώρος σε αυτό για «ανειδίκευτους ειδικούς».
Όσο για τους ιδιώτες, νεοελληνιστί …don’t try this at home!
Ο δειλός, ο μάγκας και ο… βρυχηθμός
Είναι πραγματική χαρά για όλους εμάς τους ασκούμενους του Civilian Combatives να βλέπουμε νέους μαθητές, ανεξαρτήτου ηλικίας (άνω των 18), να δυναμώνουν την κοινότητα του Combatives Group γιατί οι περισσότεροι από εμάς είμαστε άνθρωποι σοβαροί με τις δουλειές και τις οικογένειες τους που βλέπουν με χαρά να δημιουργούνται υγιή και δυνατά κύτταρα σε μια κοινωνία που καλείται να αντιμετωπίσει τις αυξημένες προκλήσεις της εποχής.
Φορέστε λοιπόν ότι σας κάνει να αισθάνεστε άνετα (εκτός μεταλλικών αξεσουάρ) και εφορμήστε με θάρρος ή ελάτε δειλά, δειλά (όπως αισθάνεται ο καθένας) σε μια Αίθουσα Άσκησης του Combatives Group. Το σίγουρο είναι ότι είτε ανήκετε στην πρώτη είτε στην δεύτερη κατηγορία μετά την προπόνηση θα αισθάνεστε το ίδιο και αν αποφασίσετε να παραμείνετε μετά από ένα μήνα δεν θα ξεχωρίζετε ποιος ήταν ο ντροπαλός και ποιος ο μάγκας.
…Γιατί θα έχετε μεταβληθεί σε αρπαχτικά και τα αρπαχτικά ξεχωρίζουν μόνο όταν αρχίσουν να …«ΒΡΥΧΩΝΤΑΙ».