Είναι θέμα προσέγγισης, όχι απλώς τεχνικών
«Πόσο Combative είσαι;»
Η ερώτηση ακούγεται απλή. Στην πραγματικότητα όμως ανοίγει ένα πολύ σοβαρό θέμα: τι σημαίνει να είναι κάποιος πραγματικά “combative” και τι σημαίνει να ασκείται στα “Combatives”.
Ο όρος Combative σημαίνει μαχητικός. Δηλώνει έναν άνθρωπο έτοιμο, πρόθυμο ή ικανό να αγωνιστεί όταν οι συνθήκες το απαιτήσουν. Ο όρος Combatives, από την άλλη, αναφέρεται σε ένα πεδίο εκπαίδευσης: τακτικές, μέθοδοι και δεξιότητες μάχης σώμα με σώμα, με σκοπό την επιβίωση, τον έλεγχο ή την προστασία, ανάλογα με το πλαίσιο.
Η διαφορά είναι μικρή στη γλώσσα, αλλά μεγάλη στην πράξη.
Μπορεί κάποιος να ασκείται σε τεχνικές και να μην είναι πραγματικά combative.
Μπορεί επίσης κάποιος να έχει μαχητικό πνεύμα, αλλά να μη γνωρίζει τι είναι τα Combatives.
Στο Combatives Group μας ενδιαφέρει και η διάκριση και η σύνδεση. Δεν αρκεί κάποιος να γνωρίζει κινήσεις. Πρέπει να έχει τη σωστή προσέγγιση. Να ξέρει γιατί κάνει κάτι, πότε πρέπει να το κάνει, πότε δεν πρέπει να το κάνει και πότε πρέπει απλώς να φύγει.
Η πραγματική αυτοάμυνα δεν είναι θέμα συλλογής τεχνικών.
Είναι θέμα νοοτροπίας, μεθοδολογίας, πίεσης, κρίσης και μέτρου.
Η σύντομη απάντηση
Το να είσαι combative δεν σημαίνει ότι ψάχνεις καυγά. Δεν σημαίνει ότι είσαι επιθετικός άνθρωπος στην καθημερινότητα. Δεν σημαίνει ότι θέλεις να αποδείξεις κάτι. Σημαίνει ότι, όταν υπάρχει πραγματική και άμεση απειλή, μπορείς να περάσεις από την παθητικότητα στην αποφασιστική προστατευτική δράση.
Τα Combatives, ως μεθοδολογία, δεν βασίζονται σε πολλές, περίπλοκες ή εξεζητημένες τεχνικές. Βασίζονται σε λίγες, απλές, άμεσες και δοκιμασμένες ενέργειες που μπορούν να εφαρμοστούν υπό πίεση.
Για τον πολίτη, όμως, το “combative” πρέπει πάντα να διαβάζεται μέσα στο σωστό πλαίσιο. Δεν μιλάμε για πολεμική αποστολή. Δεν μιλάμε για αθλητικό αγώνα. Δεν μιλάμε για τιμωρία του επιτιθέμενου. Μιλάμε για αναγκαία προστασία απέναντι σε άμεση και άδικη απειλή, με σκοπό να σταματήσει ο κίνδυνος και να υπάρξει διαφυγή.
Το άρθρο 22 του Ποινικού Κώδικα ορίζει την άμυνα ως αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου για υπεράσπιση από παρούσα και άδικη επίθεση. Αυτό είναι κρίσιμο για κάθε πολίτη που ασχολείται με αυτοάμυνα.
Άρα, η σωστή ερώτηση δεν είναι μόνο:
«Πόσο combative είσαι;»
Αλλά και:
«Ξέρεις πότε πρέπει να είσαι combative — και πότε όχι;»
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
Αυτό το άρθρο είναι για όσους πιστεύουν ότι το Combatives είναι απλώς ένα ακόμη σύστημα τεχνικών. Δεν είναι. Οι τεχνικές είναι μόνο ένα μέρος. Η προσέγγιση είναι το ουσιαστικότερο.
Είναι για όσους μπερδεύουν τη μαχητικότητα με τον θυμό, τον εγωισμό ή την επιθυμία σύγκρουσης. Αυτά δεν είναι Combatives. Είναι έλλειψη αυτοκυριαρχίας.
Είναι επίσης για όσους ασκούνται σε πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα και αναρωτιούνται αν αυτό που κάνουν είναι πραγματικά κατάλληλο για αυτοάμυνα. Η απάντηση δεν βρίσκεται στο όνομα του συστήματος. Βρίσκεται στο πώς εκπαιδεύεστε, υπό ποιες συνθήκες, με ποιο σκοπό και με ποιο επίπεδο πίεσης.
Τέλος, είναι για όσους θέλουν να καταλάβουν γιατί το Combatives Group δίνει τόση έμφαση στη νοοτροπία, στη σκληρή επαφή, στα σενάρια, στην πίεση, στην απλότητα και στο νόμιμο μέτρο.
Τι θα μάθετε
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε τη διαφορά ανάμεσα στον όρο “Combative” και στον όρο “Combatives”.
Θα εξηγήσουμε τι είναι τα Combatives, τι δεν είναι και γιατί δεν πρέπει να συγχέονται με παραδοσιακές πολεμικές τέχνες, μαχητικά αθλήματα ή συλλογές θεαματικών τεχνικών.
Θα δούμε επίσης γιατί η μαχητικότητα δεν είναι ίδια για στρατιώτη, αστυνομικό και πολίτη. Ο στρατιώτης λειτουργεί σε πολεμικό πλαίσιο. Ο αστυνομικός έχει καθήκον ελέγχου και σύλληψης. Ο πολίτης έχει δικαίωμα προστασίας μέσα στα όρια της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας.
Τέλος, θα δούμε γιατί οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πιο combative, εφόσον απελευθερωθεί από φαντασιώσεις, αποδεχθεί τη σκληρή φύση της πραγματικής βίας και εκπαιδευτεί σοβαρά υπό ελεγχόμενη πίεση.
Βασικά σημεία
- Combative σημαίνει μαχητικός. Combatives σημαίνει μεθοδολογία εκπαίδευσης γύρω από τη μάχη σώμα με σώμα.
- Τα Combatives δεν είναι πολεμική τέχνη με την παραδοσιακή έννοια.
- Δεν βασίζονται σε πολλές, λεπτές ή περίπλοκες τεχνικές.
- Η φιλοσοφία τους είναι απλή: λίγα πράγματα, δοκιμασμένα, άμεσα, υπό πίεση.
- Για τον πολίτη, το Combatives εφαρμόζεται μόνο μέσα στο πλαίσιο της αναγκαίας αυτοάμυνας.
- Η επιθετικότητα στο Combatives δεν είναι θυμός. Είναι ελεγχόμενη αποφασιστικότητα όταν υπάρχει άμεση απειλή.
- Η αγριότητα δεν είναι απώλεια ελέγχου. Είναι η ικανότητα να δράσεις χωρίς δισταγμό όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
- Η αυτοκυριαρχία είναι εξίσου σημαντική με τη μαχητικότητα.
- Ο ασκούμενος πρέπει να μάθει όχι μόνο πώς να ενεργεί, αλλά και πότε να σταματά.
Εισαγωγή: Πόσο combative είσαι πραγματικά;
Η ερώτηση «πόσο combative είσαι;» μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί. Κάποιος μπορεί να νομίσει ότι ρωτάμε πόσο σκληρός είναι. Πόσο επιθετικός. Πόσο πρόθυμος να μαλώσει. Πόσο δυνατός ή πόσο ατρόμητος.
Δεν είναι αυτό το ζήτημα.
Στην αυτοάμυνα, το να είσαι combative δεν σημαίνει ότι έχεις διάθεση σύγκρουσης. Σημαίνει ότι δεν καταρρέεις όταν η σύγκρουση σού επιβληθεί. Σημαίνει ότι μπορείς να λειτουργήσεις όταν η ευγένεια, η λογική, η αποφυγή και η διαφυγή δεν έχουν πλέον αποτέλεσμα. Σημαίνει ότι μπορείς να δράσεις αρκετά ώστε να σταματήσει η άμεση απειλή.
Αλλά σημαίνει και κάτι ακόμη:
ότι μπορείς να σταματήσεις όταν πρέπει.
Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να δράσει είναι ευάλωτος.
Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να σταματήσει είναι επικίνδυνος.
Το Combatives απαιτεί και τα δύο: αποφασιστική δράση και αυτοκυριαρχία.
Combative και Combatives
Ο όρος “combative” περιγράφει ιδιότητα. Ο άνθρωπος είναι μαχητικός, έτοιμος ή διατεθειμένος να αγωνιστεί όταν η κατάσταση το απαιτεί.
Ο όρος “Combatives” περιγράφει πεδίο εκπαίδευσης. Αναφέρεται σε μεθόδους, τακτικές και δεξιότητες κοντινής μάχης, που ιστορικά χρησιμοποιήθηκαν σε αστυνομικά, στρατιωτικά και πολιτικά πλαίσια, με διαφορετική εφαρμογή κάθε φορά.
Αυτή η διάκριση είναι σημαντική.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ασκείται σε Combatives χωρίς ακόμη να έχει καλλιεργήσει πραγματική μαχητικότητα υπό πίεση. Μπορεί να γνωρίζει κινήσεις, αλλά να παγώνει όταν δοκιμάζεται. Μπορεί να εκτελεί τεχνικές, αλλά να μη μπορεί να τις εφαρμόσει σε σενάριο.
Αντίστροφα, ένας άνθρωπος μπορεί να είναι φυσικά μαχητικός, αλλά χωρίς εκπαίδευση να ενεργεί άτσαλα, υπερβολικά, επικίνδυνα ή παράνομα.
Το ζητούμενο είναι η ένωση των δύο:
μεθοδολογία και νοοτροπία.
Τεχνική και πίεση.
Απόφαση και μέτρο.
Τι είναι τα Combatives;
Τα Combatives αποτελούνται από μικρό αριθμό έγκυρων και δοκιμασμένων ενεργειών που εφαρμόζονται με απλό, άμεσο και αποφασιστικό τρόπο. Δεν προσπαθούν να καλύψουν κάθε πιθανή τεχνική λεπτομέρεια. Δεν ενδιαφέρονται να είναι όμορφα. Δεν ενδιαφέρονται να είναι παραδοσιακά. Δεν ενδιαφέρονται να εντυπωσιάσουν.
Ενδιαφέρονται να λειτουργήσουν.
Ο όρος «έγκυρες τεχνικές» δεν σημαίνει τεχνικές που απλώς υπάρχουν σε ένα σύστημα ή διδάσκονται από κάποιον δάσκαλο. Σημαίνει ενέργειες που έχουν δοκιμαστεί υπό πίεση, έχουν λογική εφαρμογής και μπορούν να διδαχθούν σε ανθρώπους χωρίς να απαιτούν δεκαετίες εξειδίκευσης.
Στο Combatives, η τεχνική πρέπει να είναι μηχανικά βαριά, απλή στην κατανόηση και εφαρμόσιμη σε σκληρή πίεση. Πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν ο άνθρωπος φοβάται, κουράζεται, αιφνιδιάζεται ή πιέζεται ψυχολογικά.
Αυτό είναι τελείως διαφορετικό από μια τεχνική που λειτουργεί μόνο όταν ο συνασκούμενος συνεργάζεται.
Τι δεν είναι τα Combatives;
Τα Combatives δεν είναι Karate, Kung Fu, Muay Thai, BJJ, ΜΜΑ, Judo, Aikido ή οποιοδήποτε άλλο συγκεκριμένο παραδοσιακό ή αθλητικό σύστημα.
Δεν είναι συγκεκριμένη πολεμική τέχνη με δόγμα, τελετουργία, εθνική ταυτότητα, θρησκευτικό υπόβαθρο ή φιλοσοφική παράδοση.
Δεν είναι συλλογή τεχνικών για βαθμούς, ζώνες ή επιδείξεις.
Δεν είναι μαχητικό άθλημα με κανόνες, διαιτητή, κατηγορίες και αθλητική συναίνεση.
Δεν είναι ανταλλαγή τεχνικών.
Δεν είναι παιχνίδι άμυνας-επίθεσης όπου ο ένας κάνει κάτι και ο άλλος απαντά με καθαρή σειρά.
Η φιλοσοφία των Combatives αντιτίθεται στις πολυάριθμες, λεπτές, περίπλοκες και εξεζητημένες τεχνικές όταν αυτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε πραγματική πίεση.
Δεν ενδιαφέρει να ξέρει κάποιος πολλά.
Ενδιαφέρει να μπορεί να κάνει λίγα, σωστά, άμεσα και υπό πίεση.
Η αμυντική φιλοσοφία δεν αρκεί
Το αρχικό κείμενο τονίζει ότι τα Combatives δεν ασπάζονται την καθαρά αμυντική φιλοσοφία. Αυτό χρειάζεται σωστή εξήγηση για να μη παρεξηγηθεί.
Στην αυτοάμυνα πολιτών, φυσικά και ο σκοπός είναι αμυντικός: να προστατευτεί ο άνθρωπος από άμεση και άδικη επίθεση. Όμως η δράση, όταν πλέον είναι αναγκαία, δεν μπορεί να είναι παθητική, διστακτική ή μισή.
Αν υπάρχει πραγματική απειλή, η προστατευτική δράση πρέπει να είναι αποφασιστική. Δεν περιμένει να τελειώσει ο επιτιθέμενος. Δεν παίζει ανταλλαγή τεχνικών. Δεν βασίζεται στην καλή θέληση του άλλου. Δεν ζητά άδεια από τη βία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πολίτης γίνεται επιτιθέμενος.
Σημαίνει ότι, όταν η άμυνα είναι αναγκαία, πρέπει να έχει ενεργητική μορφή.
Η αυτοάμυνα δεν είναι παθητικότητα.
Είναι αναγκαία προστατευτική δράση.
Τι κάνει κάτι πραγματικά “combative”;
Το “combative” στοιχείο δεν βρίσκεται μόνο στην τεχνική. Βρίσκεται στον τρόπο που αυτή εφαρμόζεται.
Μια τεχνική μπορεί να φαίνεται σωστή σε αργή προπόνηση και να είναι άχρηστη υπό πίεση. Μπορεί να είναι όμορφη, αλλά πολύπλοκη. Μπορεί να είναι θεωρητικά ακριβής, αλλά πρακτικά αργή. Μπορεί να απαιτεί συνθήκες που δεν υπάρχουν στη βία.
Αυτό που κάνει μια ενέργεια combative είναι η λειτουργικότητά της μέσα σε πραγματική πίεση.
Μπορεί να εφαρμοστεί γρήγορα;
Μπορεί να εφαρμοστεί με φόβο;
Μπορεί να εφαρμοστεί με κούραση;
Μπορεί να εφαρμοστεί όταν ο άλλος δεν συνεργάζεται;
Μπορεί να εφαρμοστεί από διαφορετικούς σωματότυπους;
Μπορεί να διδαχθεί χωρίς χρόνια προετοιμασίας;
Μπορεί να υπηρετήσει τη διακοπή της απειλής και τη διαφυγή;
Αν όχι, δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα πόσο εντυπωσιακή φαίνεται.
Η στρατιωτική ρίζα και η πολιτική εφαρμογή
Ο όρος “combative” μπορεί εύκολα να οδηγήσει κάποιον στη σκέψη ότι ο ασκούμενος Combatives πρέπει να είναι πάντα έτοιμος ή πρόθυμος να πολεμήσει. Αυτή η υπόθεση έχει κάποια ιστορική βάση, επειδή τα Combatives αναπτύχθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν έντονα από στρατιωτικές δυνάμεις και μυστικές υπηρεσίες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα σε στρατιωτικά πλαίσια.
Σε στρατιωτική εκπαίδευση, η σκληρότητα, η επιθετικότητα και η ικανότητα άμεσης βίαιης δράσης μπορεί να είναι αναγκαία χαρακτηριστικά. Ο στρατιώτης έχει αποστολή. Το περιβάλλον είναι πολεμικό. Οι κανόνες, ο σκοπός και οι συνέπειες είναι διαφορετικά.
Όμως τα Combatives έχουν και βαθιά αστική και αστυνομική ρίζα. Πριν τη μεγάλη πολεμική τους διάδοση, διδάχθηκαν σε αστυνομικό πλαίσιο, με σκοπό την επιβολή του νόμου, τον έλεγχο και την επιβίωση σε αστικό περιβάλλον.
Σήμερα, όταν μιλάμε για πολίτες, πρέπει να κάνουμε μετάφραση του πνεύματος.
Ο πολίτης δεν εκπαιδεύεται για πόλεμο.
Εκπαιδεύεται για προστασία.
Άλλος σκοπός για στρατιώτη, αστυνομικό και πολίτη
Το ίδιο εργαλείο αλλάζει ανάλογα με τον σκοπό.
Ο στρατιώτης λειτουργεί σε πολεμικό περιβάλλον. Η εκπαίδευσή του μπορεί να στοχεύει στην εξουδετέρωση του εχθρού και στην ολοκλήρωση αποστολής.
Ο αστυνομικός λειτουργεί μέσα στην κοινωνία. Η εκπαίδευσή του πρέπει να στοχεύει στον έλεγχο, στον περιορισμό, στη σύλληψη, στην προστασία τρίτων και στη χρήση αναγκαίας και ανάλογης δύναμης.
Ο πολίτης έχει ακόμη διαφορετικό πλαίσιο. Δεν έχει αποστολή να συλλάβει. Δεν έχει δικαίωμα να τιμωρήσει. Δεν έχει πολεμική εντολή. Έχει δικαίωμα να προστατεύσει τον εαυτό του ή άλλον από άμεση και άδικη επίθεση.
Εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο για το Combatives Group.
Μας ενδιαφέρει κυρίως η πολιτική εφαρμογή της μεθοδολογίας Combatives.
Δηλαδή η δυνατότητα του πολίτη να υπερασπιστεί τον εαυτό του με τον ελάχιστο αναγκαίο βαθμό βλάβης, αρκετό για να σταματήσει η απειλή και να διαφύγει.
Η ελάχιστη αναγκαία βλάβη
Η φράση αυτή είναι σημαντική:
η ελάχιστη δυνατή ζημιά που είναι απαραίτητη για να σταματήσει η απειλή.
Αυτό δεν είναι μαλακή προσέγγιση. Είναι ακριβής προσέγγιση.
Ο πολίτης δεν πρέπει να κάνει περισσότερα από όσα είναι αναγκαία. Όχι επειδή λυπάται τον δράστη, αλλά επειδή η αυτοάμυνα έχει όρια. Οι ίδιοι νόμοι που προστατεύουν τον πολίτη προστατεύουν και κάθε άλλον άνθρωπο, ακόμη και αν αυτός είναι εγκληματίας.
Το άρθρο 23 του Ποινικού Κώδικα αναφέρεται στην υπέρβαση της άμυνας και στις συνέπειες όταν κάποιος ξεπερνά τα όρια. Αυτό πρέπει να το γνωρίζει κάθε σοβαρός ασκούμενος αυτοάμυνας.
Άρα το Combatives Group δεν διδάσκει μόνο:
πώς να κάνεις κάτι.
Διδάσκει επίσης:
γιατί να το κάνεις,
πότε να το κάνεις,
πότε να μην το κάνεις,
και πότε να σταματήσεις.
Αυτό είναι που ξεχωρίζει τη σοβαρή αυτοάμυνα από τη φαντασίωση βίας.
Η επιθετικότητα ως εργαλείο, όχι ως χαρακτήρας
Στο Combatives χρησιμοποιούμε λέξεις που μπορεί να τρομάζουν: επιθετικότητα, αγριότητα, μέγιστη δύναμη, αποφασιστικότητα.
Αυτές οι λέξεις πρέπει να τοποθετούνται σωστά.
Δεν μιλάμε για καθημερινή επιθετική συμπεριφορά. Δεν μιλάμε για θυμό. Δεν μιλάμε για ανθρώπους που ψάχνουν αφορμή. Δεν μιλάμε για απώλεια ελέγχου.
Μιλάμε για την ικανότητα να ενεργοποιηθεί ένας άνθρωπος αποφασιστικά όταν η απειλή είναι πραγματική και άμεση.
Η επιθετικότητα στο Combatives είναι εργαλείο προστασίας. Είναι προσωρινή, ελεγχόμενη και προσανατολισμένη σε σκοπό: να σταματήσει η άμεση απειλή.
Δεν είναι ταυτότητα.
Δεν είναι τρόπος ζωής.
Δεν είναι άδεια για βία.
Ο πραγματικά combative άνθρωπος δεν είναι αυτός που ανάβει εύκολα.
Είναι αυτός που μπορεί να ανάψει όταν πρέπει και να σβήσει όταν πρέπει.
Μπορεί οποιοσδήποτε να είναι combative;
Ναι. Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει μαχητικός υπό τις κατάλληλες συνθήκες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι έχουν την ίδια φυσική ικανότητα, το ίδιο θάρρος, την ίδια εμπειρία ή την ίδια ψυχοσύνθεση. Σημαίνει ότι η μαχητικότητα μπορεί να καλλιεργηθεί.
Η εκπαίδευση υπό πίεση αλλάζει τον άνθρωπο. Όχι επειδή τον κάνει βίαιο, αλλά επειδή τον κάνει λιγότερο αβοήθητο απέναντι στη βία. Η επανάληψη υπό στρες, οι ρόλοι, οι προσομοιώσεις και τα σενάρια λειτουργούν σαν χύτρα ταχύτητας. Βγάζουν στην επιφάνεια δισταγμούς, φόβους, αδυναμίες και αντιδράσεις που δεν φαίνονται σε ήρεμη προπόνηση.
Όταν ο άνθρωπος δει αυτά τα πράγματα, μπορεί να τα δουλέψει.
Η αυτοπεποίθηση που προκύπτει δεν είναι φανταστική. Είναι πιο ήρεμη, γιατί βασίζεται σε εμπειρία.
Όχι στο «πιστεύω ότι μπορώ».
Αλλά στο «έχω δοκιμαστεί αρκετά ώστε να ξέρω καλύτερα τι μπορώ».
Η χύτρα ταχύτητας της προπόνησης
Η προπόνηση Combatives πρέπει να πιέζει. Όχι απερίσκεπτα. Όχι για να τραυματίζει. Όχι για να ταπεινώνει. Αλλά για να δείχνει την αλήθεια.
Οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν το θέμα της βίας επειδή δεν θέλουν πόνο, φόβο ή τραυματισμό. Αυτό είναι φυσιολογικό. Κανένας υγιής άνθρωπος δεν πρέπει να επιθυμεί τη βία.
Όμως η άρνηση να δει κανείς τη βία δεν την εξαφανίζει.
Αντίθετα, τον αφήνει απροετοίμαστο.
Η σκληρή, ελεγχόμενη και υπεύθυνη προπόνηση δίνει στον ασκούμενο ευκαιρία να δοκιμάσει τον εαυτό του χωρίς να βρίσκεται σε πραγματικό εγκληματικό περιστατικό. Να νιώσει πίεση. Να κάνει λάθη. Να διορθωθεί. Να καταλάβει πού παγώνει. Να καταλάβει πού βιάζεται. Να καταλάβει πού χάνει τον έλεγχο.
Αυτό δεν είναι άνετο.
Αλλά είναι χρήσιμο.
Ρόλοι, προσομοιώσεις και σενάρια
Στο Combatives Group χρησιμοποιούμε ρόλους, προσομοιώσεις και σενάρια επειδή η πραγματική βία δεν εμφανίζεται σαν καθαρή τεχνική.
Υπάρχει προσέγγιση.
Υπάρχει λεκτική πίεση.
Υπάρχει φόβος.
Υπάρχει αβεβαιότητα.
Υπάρχει περιβάλλον.
Υπάρχουν αποφάσεις.
Υπάρχει η πιθανότητα να κάνεις λάθος.
Μέσα από σενάρια, ο ασκούμενος δεν δοκιμάζει μόνο κίνηση. Δοκιμάζει κρίση. Μαθαίνει να βλέπει πότε πρέπει να φύγει, πότε πρέπει να μιλήσει, πότε πρέπει να βάλει όριο, πότε πρέπει να δράσει και πότε πρέπει να σταματήσει.
Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στη μηχανική τεχνική και στη ρεαλιστική αυτοάμυνα.
Η τεχνική χωρίς σενάριο ξέρει μόνο το «πώς».
Το σενάριο διδάσκει και το «πότε».
Θ-Υ-Μ-Α: Θεωρητικά Υπερικανός, Μόνιμα Αδοκίμαστος
Στον κύκλο μας χρησιμοποιούμε μια φράση που ακούγεται σκληρή:
Θ-Υ-Μ-Α: Θεωρητικά Υπερικανός, Μόνιμα Αδοκίμαστος.
Περιγράφει τον άνθρωπο που ξέρει πολλά στη θεωρία (ή νομίζει ότι ξέρει), αλλά δεν έχει δοκιμαστεί σοβαρά. Μπορεί να έχει χρόνια προπόνησης. Μπορεί να ξέρει ονόματα τεχνικών. Μπορεί να έχει βαθμούς, ζώνες ή αγωνιστική εμπειρία. Αν όμως δεν έχει δοκιμάσει τον εαυτό του σε συνθήκες που πλησιάζουν την πίεση της πραγματικής απειλής, υπάρχει κενό.
Δεν το λέμε για να προσβάλουμε.
Το λέμε για να ξυπνήσουμε.
Η θεωρητική ικανότητα είναι χρήσιμη μόνο όταν μπορεί να περάσει στην εφαρμογή. Και η εφαρμογή υπό πίεση δεν εμφανίζεται μαγικά. Καλλιεργείται.
Ο άνθρωπος που αρνείται να δοκιμαστεί, κρατά μια εικόνα για τον εαυτό του που ίσως δεν αντέξει όταν χρειαστεί.
Αυτό είναι επικίνδυνο.
Μπορεί οποιοσδήποτε να γίνει combative;
Ναι, αλλά όχι χωρίς τίμημα.
Για να γίνει κάποιος πραγματικά combative, πρέπει πρώτα να αποδεχθεί ότι η πραγματική βία δεν λειτουργεί σαν αθλητικός αγώνας ή σαν παραδοσιακή άσκηση. Πρέπει να ξεχωρίσει τη μαχητική άθληση από την αυτοάμυνα. Πρέπει να καταλάβει ότι η “τέχνη του πολέμου” δεν μεταφέρεται αυτούσια στην πολιτική ζωή. Πρέπει να αποδεχθεί ότι η εκπαίδευση που αφορά πραγματική βία έχει σωματική και ψυχολογική δυσκολία.
Θα υπάρξει ιδρώτας.
Θα υπάρξει δυσφορία.
Θα υπάρξει επαφή.
Θα υπάρξει πίεση.
Θα υπάρξουν στιγμές που ο ασκούμενος θα δει ότι δεν είναι όσο έτοιμος νόμιζε.
Αυτό είναι καλό.
Γιατί μόνο τότε αρχίζει η πραγματική εκπαίδευση.
Όποιος αναζητά λιγότερο επίπονες «αλήθειες» για τη βία, θα βρει πολλές στην αγορά. Θα βρει ωραίες τεχνικές, άνετη προπόνηση, φιλική φαντασία και καθησυχαστικές υποσχέσεις.
Αλλά η βία δεν ενδιαφέρεται για τις προτιμήσεις μας.
Ασκείτε ήδη Combatives;
Αυτή είναι σοβαρή ερώτηση.
Πολλοί άνθρωποι συμμετέχουν σε παραδοσιακές ή σύγχρονες πολεμικές τέχνες και μαχητικά αθλήματα. Αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικό για φυσική κατάσταση, πειθαρχία, επαφή, αθλητική ικανότητα, αυτοπεποίθηση και προσωπική ανάπτυξη. Δεν σημαίνει όμως αυτομάτως ότι ασκούνται σε Combatives.
Για να πλησιάζει κάτι τα Combatives, πρέπει να εξετάσουμε τον σκοπό και τη μεθοδολογία.
Υπάρχει εκπαίδευση σε προ-σύγκρουση;
Υπάρχουν σενάρια;
Υπάρχει πίεση;
Υπάρχει απρόβλεπτο;
Υπάρχει εκπαίδευση διαφυγής;
Υπάρχει νομικό και ηθικό πλαίσιο;
Υπάρχει κατανόηση επιλογής στόχου;
Υπάρχει εκπαίδευση σε ασύμμετρες απειλές;
Υπάρχει προστατευτικός εξοπλισμός για ρεαλιστική επαφή;
Υπάρχει απομυθοποίηση της βίας;
Αν όχι, ίσως αυτό που κάνετε να είναι χρήσιμο, αλλά δεν είναι απαραίτητα Combatives.
Δεν είναι θέμα ονόματος
Το αν κάτι λέγεται πολεμική τέχνη, αυτοάμυνα, σύστημα μάχης, reality-based training ή Combatives δεν αρκεί. Τα ονόματα είναι εύκολα. Η μεθοδολογία είναι δύσκολη.
Το Combatives δεν καθορίζεται από το λογότυπο, την ορολογία ή την ιστορική αναφορά. Καθορίζεται από το πώς εκπαιδεύει τον άνθρωπο να αντιμετωπίζει πραγματική απειλή.
Αν η προπόνηση είναι μόνο τεχνική, λείπει το πλαίσιο.
Αν είναι μόνο σκληρή, λείπει η κρίση.
Αν είναι μόνο θεωρία, λείπει η εμπειρία.
Αν είναι μόνο αθλητική, λείπει η ασυμμετρία.
Αν είναι μόνο επιθετική, λείπει το μέτρο.
Το Combatives χρειάζεται όλα όσα είναι απαραίτητα και τίποτα που δεν υπηρετεί τον σκοπό.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group βλέπει τα Combatives ως μεθοδολογία πολιτικής αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας που αντλεί από την ιστορική φιλοσοφία της απλότητας, της αμεσότητας και της αποτελεσματικότητας, αλλά εφαρμόζεται μέσα στο σημερινό νόμιμο και ηθικό πλαίσιο.
Δεν διδάσκουμε πολίτες να σκέφτονται σαν στρατιώτες.
Δεν διδάσκουμε ανθρώπους να ψάχνουν βία.
Δεν διδάσκουμε τεχνικές για επίδειξη.
Διδάσκουμε ανθρώπους να αναγνωρίζουν, να αποφεύγουν, να διαφεύγουν και, όταν είναι αναγκαίο, να προστατεύονται αποφασιστικά και αναλογικά.
Η πραγματική μαχητικότητα δεν είναι θόρυβος.
Είναι ήρεμη ετοιμότητα.
Είναι ψυχική προετοιμασία.
Είναι σωματική δυνατότητα.
Είναι κρίση.
Είναι έλεγχος.
Είναι η ικανότητα να ενεργήσεις όταν πρέπει και να σταματήσεις όταν πρέπει.
Αυτό σημαίνει να είσαι combative ως πολίτης.
Τελική σκέψη
Πόσο combative είσαι;
Δεν απαντιέται με το πόσες τεχνικές ξέρεις.
Δεν απαντιέται με το πόσο δυνατός είσαι.
Δεν απαντιέται με το αν έχεις κάνει πολεμική τέχνη.
Δεν απαντιέται με το αν σου αρέσει η σκληρή ρητορική.
Απαντιέται όταν πιεστείς.
Όταν φοβηθείς.
Όταν κουραστείς.
Όταν πρέπει να αποφασίσεις.
Όταν πρέπει να φύγεις.
Όταν πρέπει να δράσεις.
Όταν πρέπει να σταματήσεις.
Το Combatives δεν είναι για ανθρώπους που θέλουν να φαίνονται επικίνδυνοι. Είναι για ανθρώπους που θέλουν να είναι ικανοί, ψύχραιμοι, αποφασιστικοί και υπεύθυνοι όταν η κατάσταση το απαιτήσει.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο:
Πόσο combative είσαι;
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Είσαι αρκετά combative για να δράσεις όταν πρέπει — και αρκετά ώριμος για να μη δράσεις όταν δεν πρέπει;
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για το υπάρχον άρθρο, δείτε τη σελίδα Πόσο Combative είσαι;.
- Για τη βασική διάκριση όρων, διαβάστε το άρθρο Τι σημαίνει η λέξη Combative – Combatives.
- Για τη διαφορά ανάμεσα σε πολεμικές τέχνες, μαχητική άθληση και αυτοάμυνα, συνεχίστε με το άρθρο Πολεμικές τέχνες, Μαχητική άθληση ή Αυτοάμυνα;.
- Για την προσέγγιση του Combatives Group στη ρεαλιστική εκπαίδευση, διαβάστε τις σελίδες Ρεαλιστική εκπαίδευση και Το Δόγμα μας.
- Για τη σχέση φόβου, πίεσης και μαχητικής νοοτροπίας, δείτε τα άρθρα Combatives και φόβος και Εκπαίδευση βασισμένη στον φόβο ή στον κίνδυνο;.
- Για την πρακτική εφαρμογή υπό πίεση, συνεχίστε με τα άρθρα Μάχεσαι όπως εκπαιδεύεσαι και Ο θωρακισμένος αντίπαλος.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο δεν παρέχει τεχνικές οδηγίες σωματικής βίας. Η εκπαίδευση Combatives πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, προστατευτικό εξοπλισμό, ρεαλιστική αλλά ελεγχόμενη πίεση και σαφή στόχο αυτοπροστασίας.
Νομική σημείωση
Το άρθρο δεν αποτελεί νομική συμβουλή. Η αυτοάμυνα πολιτών πρέπει να παραμένει μέσα στα όρια της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας. Η χρήση δύναμης πέρα από το αναγκαίο μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές συνέπειες.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Το να είσαι combative δεν σημαίνει ότι είσαι βίαιος, θυμωμένος ή πρόθυμος για σύγκρουση. Σημαίνει ότι μπορείς να λειτουργήσεις υπό πίεση όταν η προστασία είναι αναγκαία.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group θεωρεί ότι η πραγματική μαχητικότητα καλλιεργείται μέσα από απλότητα, πίεση, σενάρια, αυτοκυριαρχία και ρεαλιστική κατανόηση της βίας.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να μάθετε πώς καλλιεργείται η ρεαλιστική μαχητικότητα, η αυτοπροστασία και η αποφασιστική αλλά ελεγχόμενη δράση μέσα από τη μεθοδολογία Combatives, επικοινωνήστε με το Combatives Group.