Πολεμικές στη θεωρία, 100% αθλητικές στην πράξη
Δεν έχω τίποτα εναντίον των ασιατικών ή άλλων συστημάτων. Μεγάλωσα μέσα σε σκληρό ιαπωνικό σύστημα και στη φιλοσοφία του για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Έχω διδάξει και σε διεθνές επίπεδο, σε πολλά σεμινάρια, για αρκετά χρόνια.
Το χρονικό αυτό διάστημα ήταν αρκετό για να αναγνωρίσω κάτι που πολλοί αποφεύγουν να πουν καθαρά: τα περισσότερα από τα αποκαλούμενα συστήματα πολεμικών τεχνών δεν είναι πια αυτό που ισχυρίζονται ότι είναι.
Έχουν ευνουχιστεί.
Και μάλιστα, τα περισσότερα δεν δοκιμάστηκαν ποτέ σε πραγματικό πόλεμο.
Έχουν θυσιάσει τις ευγενικές αξίες ενός μαχητή του παρελθόντος στον βωμό των χρημάτων. Σήμερα οι πολεμικές τέχνες προωθούνται ουσιαστικά ως φιλοσοφίες, αθλήματα, αυτοάμυνα, προσωπική ανάπτυξη και ποιος ξέρει τι άλλο.
Παρ’ όλα αυτά, εξακολουθούν να αυτοαποκαλούνται «πολεμικές τέχνες».
Η πραγματικότητα είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από αθλήματα. Κάποια είναι ήπια, κάποια είναι σκληρότερα, αλλά κανένα από αυτά δεν είναι αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι: πραγματική τέχνη πολέμου, με πραγματική πολεμική εφαρμογή για στρατό.
Δεν αντιπροσωπεύουν τον τίτλο τους.
Ο λόγος είναι απλός. Ο στρατιώτης είναι ένοπλη μονάδα μάχης, παντός καιρού και παντός εδάφους. Παρατηρήστε προσεκτικά τη λέξη «ένοπλη».
Σήμερα, όλα αυτά τα συστήματα πωλούνται μαζικά σε ανυποψίαστους ανθρώπους, οι οποίοι επαναπαύονται νομίζοντας ότι, μέσα από μια σχολή, μερικές ζώνες και λίγους αγώνες, θα γίνουν ικανοί να αντιμετωπίσουν πραγματική βία.
Στην καλύτερη περίπτωση, αυταπατώνται.
Οι πολεμικές τέχνες, όπως διδάσκονται σήμερα, μοιάζουν με το Combatives μόνο στην πρώτη ματιά του ανίδεου. Υπάρχουν εξωτερικές ομοιότητες, αλλά οι ουσιαστικές τακτικές και τεχνικές διαφορές είναι τεράστιες.
Η σημαντικότερη διαφορά είναι ότι τους λείπει το πολεμικό, δηλαδή το στρατιωτικό, πνεύμα. Τους λείπει η νοοτροπία. Τους λείπει η εφαρμογή που ίσως κάποτε τις χαρακτήριζε.
Τα πραγματικά πολεμικά συστήματα στρατιωτικής εφαρμογής, όπως τα Combatives, είναι σχεδιασμένα και απολύτως προσανατολισμένα στο να νικούν, να σακατεύουν, να καταστρέφουν και να σκοτώνουν τον εχθρό με τη μικρότερη δυνατή ζημιά για τον στρατιώτη.
Δεν είναι σύνθετα. Δεν είναι εντυπωσιακά. Δεν είναι όμορφα.
Είναι απλά, άμεσα, αποτελεσματικά και, χωρίς αμφιβολία, βάρβαρα.
Εδώ δεν υπάρχει χώρος για άθληση.
Φυσικά, είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς την πρόοδό του στην «πολεμική τέχνη» της επιλογής του. Είναι ευχάριστο να λέει στους φίλους του ότι έχει κάποια υψηλόβαθμη ζώνη. Εκείνοι εντυπωσιάζονται και ο ίδιος αισθάνεται περίφημα.
Εξάλλου, συνήθως υπάρχουν και κάποιοι αγώνες. Μέσα στη σχολή, μεταξύ συλλόγων ή ακόμη και μέσα σε ρινγκ.
Αν έχει πάρει και κάποιο έπαθλο, η λογική λέει ότι πρέπει να είναι καλός, έτσι;
Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι άλλο.
Είναι αρκετά καλός για να απωθήσει έναν οπλισμένο άνθρωπο που του επιτίθεται πισώπλατα μέσα στο σκοτάδι; Έναν άνθρωπο που θέλει απελπισμένα τα χρήματα, το ρολόι, τα κοσμήματα ή οτιδήποτε άλλο κουβαλάει επάνω του, και είναι πρόθυμος να σκοτώσει για να τα πάρει;
Τι γίνεται αν είναι δύο;
Τι γίνεται αν είναι τρεις;
Και τι κάνει όταν έχει δίπλα του την οικογένειά του;
Αν αμφιβάλλετε για τη συχνότητα τέτοιων περιστατικών, διαβάστε εφημερίδες, δείτε τις ειδήσεις ή, ακόμη καλύτερα, ερευνήστε τα στοιχεία της αστυνομίας.
Η εγκληματικότητα γίνεται όλο και πιο βίαιη. Η πορεία της είναι ανοδική. Έχουν περάσει χρόνια από την εποχή του κοινού μπουγαδοκλέφτη και του πορτοφολά.
Τα πράγματα αλλάζουν απότομα όταν βρίσκεσαι έξω από το προστατευμένο περιβάλλον μιας σχολής. Μακριά από το ρινγκ. Μακριά από τον τίμιο αγώνα. Μακριά από κανόνες, διαιτητές, συναθλητές και ανθρώπους που είναι εκεί για να σταματήσουν την κατάσταση πριν ξεφύγει.
Στον δρόμο, κανείς δεν είναι εκεί για να σε προστατεύσει.
Γι’ αυτό μην γελιέσαι πιστεύοντας ότι ένα σύστημα, μόνο και μόνο επειδή ονομάζεται «πολεμική τέχνη», μπορεί να σου δώσει τα εφόδια να προστατευτείς πραγματικά.
Το «νομίζω» δεν αρκεί.
Πολλοί άνθρωποι ακολουθούν γνώμες αντί να κάνουν μόνοι τους σοβαρή και σε βάθος έρευνα. Έτσι καταλήγουν να πιστεύουν ότι μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μια βίαιη επίθεση, επειδή εκπαιδεύονται κάπου, επειδή φορούν μια ζώνη ή επειδή έχουν κερδίσει έναν αγώνα.
Αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνη αυταπάτη.
Ναι, μια σοβαρή έρευνα χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται να δεις, να συγκρίνεις, να ρωτήσεις, να δοκιμάσεις και να σκεφτείς χωρίς εγωισμό.
Αλλά η ανταμοιβή είναι ουσιαστική: καλύτερη πιθανότητα να επιβιώσεις από μια πραγματική απειλή κατά της ζωής σου.
Εξάλλου, η υγεία και η ζωή σου αξίζουν λίγες ώρες παραπάνω σε έρευνα και προσωπική προσπάθεια.
Ή μήπως όχι;