Διδάσκει μόνο επιβίωση
Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι βασικό: η φιλοσοφία, η μεθοδολογία και η πρακτική του Combatives δεν είναι άθλημα.
Πρόκειται για ένα σύγχρονο σύστημα μάχης σώμα-με-σώμα, με έναν μόνο σκοπό: την επιβίωση.
Το Combatives δεν ασπάζεται το αθλητικό πνεύμα της ευγενούς άμιλλας ούτε το «ευ αγωνίζεσθαι». Σε αυτή τη μορφή και με αυτή τη νοοτροπία, δεν διεξάγονται αγώνες αυθεντικού Combatives πουθενά στον κόσμο.
Μάλιστα, λόγω της καθαρά επαγγελματικής προσέγγισης στο θέμα της βίας, το αυθεντικό Combatives διδάσκεται μόνο σε ενήλικες. Για τα παιδιά υπάρχει διαφορετική προσέγγιση, κατάλληλη για την ηλικία, την ανάπτυξη και τις πραγματικές τους ανάγκες.
Η θέση αυτή είναι απόλυτη. Οτιδήποτε παραπέμπει σε αθλητισμό, αγώνες, βαθμολογίες ή αθλητικό πνεύμα θεωρείται ακατάλληλο και αναποτελεσματικό για τη δημιουργία ικανών και λειτουργικών ασκούμενων Combatives.
Οι εκπαιδευτές που επιλέγουν να διδάσκουν Combatives λειτουργούν ως ανεξάρτητες επιχειρήσεις και δεν δέχονται παρεμβάσεις από το Combatives Group πέρα από όσα έχουν συμφωνηθεί γραπτώς. Το Combatives δεν έχει καμία σχέση με τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και δεν απαιτεί κανέναν έλεγχο από αυτήν.
Οτιδήποτε έχει κανόνες, αγώνες, διαιτητές και ευγενή άμιλλα δεν είναι Combatives.
Η θεωρία και η πρακτική διεξάγονται σε μορφή σεμιναρίων και εκπαιδευτικών ενοτήτων για την επιμόρφωση ενηλίκων, όπως γίνεται και στην εκπαίδευση στρατιωτικών και αστυνομικών σωμάτων.
Είναι ανούσιο να ταυτίζουμε το Combatives με την άθληση. Είναι σαν να παρομοιάζουμε την αθλητική σκοποβολή με πραγματικά πυρά σε πόλεμο.
Το Combatives είναι αυτόνομο και ακέραιο. Δεν αποτελεί τμήμα άλλου συστήματος, ούτε χρειάζεται να παρουσιάζεται ως «αυτό το Combatives» ή «το άλλο Combatives». Τέτοιες προσεγγίσεις δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα. Γίνονται κυρίως για λόγους μάρκετινγκ και δείχνουν έλλειψη ιστορικής κατάρτισης.
Η κοινότητα του Combatives Group είναι πάντα έτοιμη να δεχθεί νέα μέλη, αρκεί να είναι αποφασισμένα να μάθουν και να ασκήσουν, όταν χρειαστεί, ένα πραγματικό σύστημα αυτοάμυνας ή την εφαρμογή πραγματικής βίας σε μάχη σώμα-με-σώμα, χωρίς ζώνες, μετάλλια και αθλητικές ψευδαισθήσεις.
Ως κοινότητα, υποσχόμαστε ότι η διδασκαλία μας δεν θα αποκτήσει ποτέ αθλητικό χαρακτήρα και δεν θα αναμειχθεί με κανένα «μαχητικό άθλημα», γιατί απλούστατα δεν είναι άθλημα.
Το αθλητικό πνεύμα σε μια συμπλοκή μπορεί να αποβεί μοιραίο
Η αθλητική συμπεριφορά σε συνθήκες πραγματικής εμπλοκής μπορεί να αποβεί μοιραία.
Είναι ευθύνη του δασκάλου όχι να «πουλάει» ψευδαισθήσεις, αλλά να εμπεδώσει αυτή την πραγματικότητα στους ασκούμενους, ώστε να μη δημιουργηθούν θύματα.
Ένας άνθρωπος που έχει συνηθίσει να περιμένει κανόνες, διαιτητή, προστατευτικό πλαίσιο και αμοιβαία αποδοχή της σύγκρουσης, μπορεί να βρεθεί σε τεράστιο μειονέκτημα όταν αντιμετωπίσει πραγματική βία. Στον δρόμο, ο αντίπαλος δεν παίζει. Δεν σέβεται κανόνες. Δεν σταματά επειδή κάτι απαγορεύεται. Δεν ενδιαφέρεται για την υγεία ή την ακεραιότητα εκείνου που έχει απέναντί του.
Δείτε στο παρακάτω βίντεο πώς το αθλητικό πνεύμα έγινε η αιτία να μαχαιρωθεί πέντε φορές ένας αθλητής μαχητικών αθλημάτων.
Θεωρούμε ότι το Combatives πρέπει να συγκαταλέγεται στην Ιστορική Ευρωπαϊκή Μαχητική Κληρονομιά, δηλαδή στο HEMA – Historic European Martial Art. Περιέχει ορισμένες ανατολικές ρίζες, αλλά η φιλοσοφία και η μεθοδολογία του είναι αμιγώς δυτικές. Είναι, δηλαδή, μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας και όχι της ανατολικής παράδοσης.
Γιατί το Combatives δεν είναι άθλημα
Ο παραδοσιακός τρόπος διδασκαλίας και προπόνησης στις καθιερωμένες πολεμικές τέχνες βασίζεται κυρίως στην επανάληψη τεχνικών, είτε με αντίπαλο είτε σε μορφή κάτα. Δηλαδή, στην επανάληψη μιας σειράς προκαθορισμένων κινήσεων από έναν ασκούμενο, με συγκεκριμένο και επαναλαμβανόμενο τρόπο.
Οι τεχνικές που βρίσκονται πιο κοντά στη συνηθισμένη έννοια της αυτοάμυνας, όπως αυτή έχει καθιερωθεί να διδάσκεται σε σχολές πολεμικών τεχνών, εκτελούνται συνήθως από ζευγάρια ασκούμενων. Ο ένας επιτίθεται και ο άλλος αμύνεται, με βάση προκαθορισμένες κινήσεις και σενάρια.
Για να υπάρχει δυνατότητα επανάληψης αυτών των τεχνικών πολλές φορές, πρέπει να εκτελούνται μέσα σε πλαίσιο αλληλοπροστασίας, συνεννόησης και αθλητικού πνεύματος. Μόνο έτσι αποφεύγονται οι τραυματισμοί και οι φθορές στους ασκούμενους.
Ακόμη και τα βαριά αθλήματα πλήρους επαφής, όπως η πάλη, το Judo, η πυγμαχία και το MMA, διέπονται από κανόνες και απαγορεύσεις. Αυτοί οι κανόνες υπάρχουν για να προστατεύουν τους ασκούμενους και να διατηρούν την αθλητική φύση της δραστηριότητας.
Ο λόγος είναι πρακτικός. Στις περισσότερες σχολές, η οικονομική επιβίωση αυτών των αθλημάτων, όσο σκληρά κι αν είναι, εξαρτάται από το πλήθος των αθλητών, τις συνδρομές τους, τη συμμετοχή σε αγώνες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, την επιχορήγηση από ομοσπονδίες με βάση τις επιτυχίες τους.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτά, όταν μιλάμε για εκγύμναση, σωματική υγεία, εκμάθηση μιας παραδοσιακής ή μοντέρνας πολεμικής τέχνης και συμμετοχή σε αγώνες ή επιδείξεις.
Το πρόβλημα αρχίζει αλλού.
Αρχίζει όταν οι ασκούμενοι και οι αθλητές αποκτούν, στην πλειοψηφία τους, τη λανθασμένη πεποίθηση ότι είναι εφοδιασμένοι σωματικά και ψυχικά με ό,τι χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν μια πραγματική απειλή κατά της ζωής τους ή της οικογένειάς τους έξω από το γυμναστήριο, το dojo ή το ρινγκ.
Τη στιγμή που κάποιος θα χρειαστεί να αντιδράσει σε μια αιφνιδιαστική, βίαιη και απρόκλητη επίθεση, που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα ή την ασφάλεια της οικογένειάς του, υπάρχουν δύο βασικά εφόδια που μπορούν να κάνουν τη διαφορά μεταξύ ζωής και θανάτου.
Αυτά είναι:
- η ψυχολογία και οι πρακτικές αυτοπροστασίας και επιβίωσης που έχουν αναπτυχθεί μέσα από κατάλληλη εκπαίδευση
- η γνώση των σωματικών και ψυχικών παραμέτρων που απαιτούνται για να ανταπεξέλθει κανείς σε τέτοιου είδους καταστάσεις
Είναι αλήθεια ότι τίποτα δεν μπορεί να μας προετοιμάσει πλήρως για το ψυχολογικό σοκ που θα υποστούμε, ούτε για τις αντιδράσεις του οργανισμού μας στο σοκ αδρεναλίνης και τις συνέπειές του στον έλεγχο των κινητικών και συναισθηματικών αντιδράσεων.
Υπάρχουν όμως πρακτικές εκπαίδευσης που μπορούν να προσομοιάσουν τέτοιες καταστάσεις. Πρακτικές που περιλαμβάνουν ψυχολογική και σωματική πίεση παρόμοιας έντασης και ποιότητας με την πραγματικότητα: έντονες λεκτικές αντιπαραθέσεις, επιθετικές στάσεις σώματος, πίεση από περισσότερους από έναν αντιπάλους και πολλά άλλα.
Η επιφυλακή, η πρόληψη, η ενημέρωση για τα νομικά όρια της αυτοάμυνας, τα στάδια αποκλιμάκωσης, τα πλάνα αποφυγής και τα πλάνα εμπλοκής είναι διδακτέα ύλη σε σχολές που παίρνουν στα σοβαρά το ενδεχόμενο ανάμειξης των μαθητών τους σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις.
Στις σχολές Combatives διδάσκονται απλές, σκληρές και λειτουργικές τεχνικές, οι οποίες, με την κατάλληλη εκπαίδευση, εφαρμόζονται αυτόματα όταν απαιτηθεί. Όχι με συναισθηματισμό, αλλά με βάση προγραμματισμένες αντιδράσεις ανά περίπτωση.
Οι ίδιες αρχές εφαρμόζονται, με τις ανάλογες προσαρμογές, στις ειδικές δυνάμεις του στρατού και της αστυνομίας σε όλο τον κόσμο.
Το Combatives δεν είναι άθλημα.
Είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα ασφάλειας, αυτοπροστασίας και, αν χρειαστεί, αυτοάμυνας. Οδηγεί βήμα προς βήμα στην επίγνωση των κινδύνων της καθημερινότητας, στην ασφαλή αποφυγή τους και, όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, στην αντιμετώπισή τους.