Η άοπλη αντιμετώπιση απειλής ή επίθεσης με μαχαίρι δεν είναι κυρίως θέμα τεχνικών. Είναι θέμα ψυχής, ρεαλισμού, γνώσης του «δρόμου», κατανόησης της βίας, διαχείρισης φόβου, φυσιολογικής αντίδρασης υπό πίεση και σκληρής δοκιμής σε συνθήκες που αποκαλύπτουν την αλήθεια.
Το μεγάλο λάθος πολλών ανθρώπων είναι ότι πιστεύουν πως μπορούν να μάθουν «άμυνα στο μαχαίρι» μέσα από ένα σεμινάριο, μερικές εντυπωσιακές τεχνικές, λίγη θεωρία και έναν εκπαιδευτή που παρουσιάζεται ως μεγάλος γνώστης. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Απέναντι σε αποφασισμένη επίθεση με μαχαίρι, οι περισσότερες φανταχτερές τεχνικές καταρρέουν πολύ γρήγορα.
Στο Combatives Group, η προσέγγιση είναι διαφορετική. Δεν ξεκινάμε από τεχνικές. Ξεκινάμε από την αποδόμηση της ψεύτικης αυτοπεποίθησης. Δοκιμάζουμε όσα νομίζει ότι ξέρει ο ασκούμενος υπό ρεαλιστική ψυχοσωματική πίεση. Εκεί φαίνεται πόσο λίγο μπορεί να κάνει κανείς όταν η επίθεση είναι γρήγορη, άγρια, απρόβλεπτη και ψυχολογικά σοκαριστική.
Η εκπαίδευση δεν είναι «να μάθεις πολλά». Είναι να μάθεις τι λειτουργεί πραγματικά, τι δεν λειτουργεί, τι μπορείς να κάνεις υπό πίεση, πότε πρέπει να φύγεις, πώς να αξιολογείς απόσταση και κίνηση, πώς να βλέπεις, πώς να μη παγώνεις, πώς να χρησιμοποιείς λίγες απλές αρχές και πώς να δημιουργείς ευκαιρία διαφυγής.
Απέναντι στο μαχαίρι δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Υπάρχει μόνο σοβαρή αυτοπροστασία, ρεαλιστική εκπαίδευση, ελάχιστες αξιόπιστες επιλογές, νόμιμη κρίση, ψυχική αντοχή και η αποδοχή ότι το κύριο ζητούμενο δεν είναι να «νικήσεις». Είναι να επιβιώσεις και να αποδράσεις.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι η άμυνα απέναντι σε μαχαίρι είναι κυρίως θέμα τεχνικής και θέλουν να καταλάβουν γιατί αυτό είναι επικίνδυνη αυταπάτη.
Αφορά ασκούμενους πολεμικών τεχνών, μαχητικών αθλημάτων, Krav Maga, Kali, Systema ή άλλων συστημάτων που έχουν δει ή διδαχθεί «άμυνες» απέναντι σε μαχαίρι και έχουν πειστεί ότι ξέρουν τι θα κάνουν αν συμβεί πραγματικά.
Αφορά επίσης ανθρώπους που φοβούνται το μαχαίρι, έχουν δει επιδείξεις στο διαδίκτυο, έχουν ακούσει αυτοαποκαλούμενους ειδικούς να υπόσχονται λύσεις και θέλουν να ξεχωρίσουν τη σοβαρή εκπαίδευση από τη θεατρική αυτοπεποίθηση.
Είναι χρήσιμο για εκπαιδευτές που θέλουν να διδάσκουν με ευθύνη και όχι με φαντασίωση. Διότι όποιος διδάσκει άμυνα απέναντι σε μαχαίρι σαν να είναι απλό τεχνικό θέμα, μπορεί να στέλνει μαθητές σε πραγματικό κίνδυνο.
Πάνω απ’ όλα, απευθύνεται στον νομοταγή πολίτη που δεν θέλει να γίνει «ειδικός μαχαιρομάχος», δεν θέλει να κουβαλά φαντασιώσεις βίας, αλλά θέλει να μάθει πώς να σκέφτεται, να προετοιμάζεται και να εκπαιδεύεται με ρεαλισμό απέναντι σε ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα αυτοπροστασίας.
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί η άμυνα απέναντι στο μαχαίρι δεν είναι πρωτίστως θέμα τεχνικών.
- Γιατί είναι θέμα ψυχής, πίεσης, φόβου, ρεαλισμού και γνώσης της πραγματικής βίας.
- Γιατί υπάρχουν ελάχιστοι πραγματικοί γνώστες του αντικειμένου στη Δύση.
- Γιατί η πολιτισμική σχέση ορισμένων λαών με το μαχαίρι δεν σημαίνει ότι όλοι είναι γνώστες της χρήσης του.
- Γιατί οι «μάστερ» των πολεμικών τεχνών συχνά πουλάνε σωρεία τεχνικών χωρίς να έχουν πραγματική βάση.
- Γιατί το σεμινάριο του Σαββατοκύριακου δεν δημιουργεί ικανότητα αντιμετώπισης πραγματικής επίθεσης με μαχαίρι.
- Γιατί το Combatives Group δοκιμάζει τα πάντα υπό ψυχοσωματική πίεση.
- Γιατί το πρώτο πράγμα που αποδεικνύεται είναι πόσο λίγο μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν απέναντι σε αποφασισμένη επίθεση με μαχαίρι.
- Γιατί το εγώ πρέπει να αντέχει την αποδόμηση.
- Γιατί το ρίσκο και ο πόνος πρέπει να υπάρχουν και στις δύο πλευρές της προπόνησης.
- Γιατί χρειάζεται καθαρή εικόνα του τι είμαστε και τι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε.
- Γιατί η θεωρία προηγείται της φυσικής τεχνικής.
- Γιατί πρέπει να καταλάβουμε πώς αφομοιώνουμε, αξιολογούμε και αντιδρούμε υπό πίεση.
- Γιατί η φυσιο-ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου υπό στρες αλλάζει την όραση, την ακοή και τη σκέψη.
- Γιατί η «διάχυτη εστίαση» είναι πιο χρήσιμη από το να κοιτάμε μόνο τα μάτια ή μόνο το όπλο.
- Γιατί οι πολύπλοκες τεχνικές είναι πιο αργές από την ίδια την επίθεση.
- Γιατί η δράση είναι πάντα ταχύτερη από την αντίδραση.
- Γιατί χρειάζονται λίγες, απλές, έγκυρες και εξαντλητικά δοκιμασμένες επιλογές.
- Γιατί οι ρόλοι, οι προσομοιώσεις και τα σενάρια είναι απαραίτητα.
- Γιατί η επίλυση προκλήσεων είναι σημαντικότερη από το να «ταΐζει» ο εκπαιδευτής έτοιμες απαντήσεις.
- Γιατί το τελικό συμπέρασμα βρίσκεται ανάμεσα στο «είναι αδύνατο» και στο «έχω εκατοντάδες λύσεις», αλλά πολύ πιο κοντά στο πρώτο.
Βασικά σημεία
- Η άμυνα απέναντι σε μαχαίρι δεν είναι κυρίως τεχνικό ζήτημα.
- Είναι ζήτημα ψυχής, ψυχοσωματικής πίεσης, γνώσης της πραγματικής βίας και κατανόησης του δρόμου.
- Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν ζήσει πραγματικά σε περιβάλλον όπου το μαχαίρι αποτελεί μέρος ενός βίαιου τρόπου ζωής.
- Στη Δύση υπάρχουν λίγοι πραγματικοί γνώστες του είδους και συνήθως δεν πουλάνε εκατοντάδες τεχνικές όπως οι αυτοαποκαλούμενοι μάστερ.
- Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να πιστεύουν ότι μπορούν να εκπαιδευτούν για τέτοια περιβάλλοντα μέσα σε αθλητικό σύλλογο ή σεμινάριο Σαββατοκύριακου.
- Πολλοί έρχονται με προηγούμενη εκπαίδευση και είναι απολύτως σίγουροι ότι ξέρουν τι θα κάνουν απέναντι σε μαχαίρι.
- Η ρεαλιστική δοκιμή υπό πίεση καταρρίπτει γρήγορα αυτά που νομίζουν ότι ξέρουν.
- Αν το εγώ τους αντέξει, τότε γίνονται ανοιχτοί στη σοβαρή μάθηση.
- Όταν υπάρχει ρίσκο και πόνος και από τις δύο πλευρές της προπόνησης, η αλήθεια φαίνεται πολύ πιο γρήγορα.
- Το ζητούμενο είναι να έχουμε καθαρή εικόνα του τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε.
- Η εκπαίδευση πρέπει να αρχίζει από θεωρητική κατανόηση, αφομοίωση πληροφοριών, αξιολόγηση, φυσιολογία του στρες και αντίδραση υπό πίεση.
- Μόνο μετά πρέπει να συζητούνται, να αναλύονται, να επιδεικνύονται και να εξασκούνται οι φυσικές πτυχές.
- Οι βασικές πτυχές περιλαμβάνουν: τι να προσέχει κανείς, εμβέλεια και επιλογές, πώς και πού να κοιτάμε, ανάλυση τακτικών και τεχνικών, σταδιακή εξάσκηση, ρόλους, προσομοιώσεις, σενάρια και λύση προκλήσεων.
- Η προσέγγιση πρέπει να βασίζεται σε αφομοίωση, αξιολόγηση και αντίδραση.
- Η απειλή μπορεί να εμφανιστεί ως αθώα, φαινομενικά αθώα, παραπλανητική ή επιθετική προσέγγιση.
- Η απόσταση καθορίζει τις επιλογές.
- Το σώμα υπό στρες αλλάζει: όραση, ακοή, σκέψη και κίνηση επηρεάζονται.
- Το tunnel vision μειώνει την περιφερειακή όραση και μπορεί να μας κάνει να χάσουμε κρίσιμα στοιχεία.
- Η δράση προηγείται της αντίδρασης· η περίπλοκη αντίδραση καθυστερεί ακόμη περισσότερο.
- Λίγες απλές αρχές, δοκιμασμένες υπό πίεση, αξίζουν περισσότερο από δεκάδες τεχνικές.
- Η εκπαίδευση πρέπει να οδηγεί στην αποδέσμευση και απόδραση, όχι στην επίδειξη ικανότητας.
- Οι ρόλοι, προσομοιώσεις και σενάρια είναι διαφορετικά εργαλεία με διαφορετική λειτουργία.
- Η λύση προκλήσεων κάνει τον μαθητή να κατακτήσει τη γνώση, αντί να την αποστηθίσει.
- Κανείς δεν αντικαθιστά τα χρόνια εμπειρίας, δοκιμής, ωριμότητας και συλλογικής βελτίωσης.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Δεν είναι θέμα τεχνικών
Το μεγαλύτερο λάθος στην άμυνα απέναντι σε μαχαίρι είναι η πίστη ότι το ζήτημα λύνεται με τεχνικές.
Οι τεχνικές έχουν θέση, αλλά όχι όπως τις φαντάζεται ο περισσότερος κόσμος. Μια επίθεση με μαχαίρι δεν είναι χορογραφία. Δεν είναι ελεγχόμενη επίδειξη. Δεν είναι η αργή, ευγενική, προβλέψιμη κίνηση ενός συνεργάσιμου συνασκούμενου.
Είναι γρήγορη, άγρια, φοβιστική, χαοτική και ψυχολογικά σοκαριστική.
Αν κάποιος δεν έχει νιώσει έστω προπονητικά τον φόβο, την πίεση, τον πόνο, την ταχύτητα και τη σύγχυση μιας τέτοιας κατάστασης, τότε δεν ξέρει πραγματικά τι μπορεί να κάνει. Μπορεί μόνο να φαντάζεται.
Και η φαντασία απέναντι στο μαχαίρι είναι επικίνδυνη.
Το πρόβλημα των ψευδοειδικών
Στη Δύση υπάρχουν πολύ λίγοι πραγματικοί γνώστες του είδους. Οι περισσότεροι δεν πουλάνε εύκολες λύσεις, ούτε εκατοντάδες τεχνικές, ούτε φανταχτερές απαντήσεις.
Αντιθέτως, πολλοί αυτοαποκαλούμενοι μάστερ των πολεμικών τεχνών διαφημίζουν τεχνικές για κάθε πιθανή επίθεση, για κάθε γωνία, για κάθε σενάριο, για κάθε φανταστική κατάσταση.
Το αποτέλεσμα είναι μαθητές που πιστεύουν ότι ξέρουν.
Και αυτό είναι χειρότερο από το να ξέρουν ότι δεν ξέρουν.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει ότι δεν ξέρει είναι προσεκτικός. Ο άνθρωπος που νομίζει ότι ξέρει μπορεί να σταθεί εκεί που έπρεπε να φύγει.
Η ρεαλιστική δοκιμή καταρρίπτει αυταπάτες
Στο Combatives Group, όλα δοκιμάζονται υπό ρεαλιστική ψυχοσωματική πίεση.
Όταν έρχονται άνθρωποι με προηγούμενη εκπαίδευση και δηλώνουν βέβαιοι ότι ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν επίθεση με μαχαίρι, η δοκιμή δεν γίνεται για να τους ταπεινώσει.
Γίνεται για να αποκαλύψει την πραγματικότητα.
Το πρώτο πράγμα που φαίνεται είναι πόσο λίγο μπορούν πραγματικά να κάνουν απέναντι σε μια αποφασισμένη επίθεση. Αυτή η διαπίστωση είναι δυσάρεστη. Πονάει το εγώ. Αλλά είναι απαραίτητη.
Αν το εγώ αντέξει, τότε αρχίζει η πραγματική εκπαίδευση.
Αν δεν αντέξει, ο άνθρωπος επιστρέφει στις φαντασιώσεις του.
Πόνος, ρίσκο και αλήθεια
Η προπόνηση με λαστιχένιο μαχαίρι, όπου μόνο ο «επιτιθέμενος» δέχεται χτυπήματα και ο «αμυνόμενος» αισθάνεται ασφαλής, μπορεί να δημιουργήσει παραπλανητική εικόνα.
Όταν όμως υπάρχει ρίσκο και πόνος και από τις δύο πλευρές, τα πράγματα γίνονται πιο τίμια.
Δεν χρειάζεται να γίνει η προπόνηση απερίσκεπτη ή επικίνδυνη. Πρέπει όμως να υπάρχει αρκετή πίεση ώστε ο ασκούμενος να καταλάβει ότι το λάθος έχει συνέπεια.
Αυτό αλλάζει την ψυχολογία.
Αλλάζει τη στάση.
Αλλάζει την αντίληψη.
Αλλάζει την απόφαση.
Και κυρίως αποκαλύπτει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει κάποιος πραγματικά.
Η καθαρή εικόνα του εαυτού
Είναι σημαντικό να έχουμε καθαρή εικόνα του τι είμαστε και τι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Αυτό είναι από τα πιο δύσκολα σημεία στην εκπαίδευση.
Πολλοί άνθρωποι προτιμούν την ψεύτικη αυτοπεποίθηση από την επώδυνη αλήθεια.
Όμως η αλήθεια σώζει ζωές.
Αν γνωρίζω ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν θα βασιστώ πάνω του. Αν ξέρω ότι μια τεχνική καταρρέει υπό πίεση, δεν θα τη θεωρήσω λύση. Αν καταλάβω ότι η απόσταση είναι λάθος, θα φύγω νωρίτερα.
Η αυτογνωσία στην αυτοπροστασία δεν είναι φιλοσοφία.
Είναι πρακτικό εργαλείο επιβίωσης.
Πρώτα κατανόηση, μετά φυσική εκπαίδευση
Η σοβαρή εκπαίδευση δεν ξεκινά από τις φυσικές τεχνικές.
Πρώτα πρέπει να καταλάβουμε πώς λειτουργεί ο άνθρωπος υπό πίεση.
Πώς αφομοιώνει πληροφορίες.
Πώς αξιολογεί.
Πώς αντιδρά.
Πώς επηρεάζεται από φόβο.
Πώς αλλάζει η όραση.
Πώς αλλάζει η ακοή.
Πώς περιορίζεται η σκέψη.
Πώς μπαίνει το σώμα σε κατάσταση επιβίωσης.
Μόνο όταν αυτά έχουν συζητηθεί, αναλυθεί και κατανοηθεί, έχει νόημα να περάσουμε στις φυσικές πτυχές μιας επίθεσης με μαχαίρι.
Διαφορετικά, εκπαιδεύουμε τεχνική χωρίς άνθρωπο.
Και ο άνθρωπος είναι αυτός που θα κληθεί να λειτουργήσει υπό πίεση.
Τι πρέπει να προσέχει κανείς
Η πρώτη πρακτική πτυχή αφορά το τι πρέπει να προσέχει κανείς.
Δεν είναι όλες οι προσεγγίσεις ίδιες.
Μπορεί να υπάρχει αθώα προσέγγιση όπου δεν συμβαίνει τίποτα.
Μπορεί να υπάρχει φαινομενικά αθώα προσέγγιση.
Μπορεί να υπάρχει παραπλανητική προσέγγιση.
Μπορεί να υπάρχει συνδυασμός.
Μπορεί να υπάρχει καθαρά επιθετική προσέγγιση.
Το πρόβλημα είναι ότι ο δράστης δεν θα μας ανακοινώσει την πρόθεσή του. Μπορεί να πλησιάσει φυσιολογικά, να μιλήσει, να ρωτήσει, να κρύψει χέρια, να μειώσει απόσταση ή να αλλάξει ξαφνικά στάση.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση πρέπει να αναμειγνύει ερεθίσματα. Ο ασκούμενος πρέπει να μάθει να αφομοιώνει, να αξιολογεί και να αντιδρά, όχι να περιμένει μια προκαθορισμένη κίνηση.
Εμβέλεια και επιλογές
Η απόσταση καθορίζει τις επιλογές.
Άλλη απόκριση υπάρχει όταν ο άνθρωπος είναι μακριά.
Άλλη όταν πλησιάζει.
Άλλη όταν βρίσκεται σε απόσταση χεριού.
Άλλη όταν έχει ήδη γίνει επαφή.
Άλλη όταν υπάρχει δυνατότητα διαφυγής.
Άλλη όταν δεν υπάρχει.
Η παλιά ρήση «χρησιμοποίησε το σωστό εργαλείο για τη δουλειά» έχει εδώ ιδιαίτερη σημασία.
Το εργαλείο μπορεί να είναι απόκριση, αντίδραση, τακτική ή τεχνική. Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλες τις αποστάσεις.
Ο ασκούμενος πρέπει να δοκιμαστεί με ποικιλία προκλήσεων, ώστε να μάθει να συνδέει απόσταση και απόκριση.
Οι ερωτήσεις είναι σκληρές:
Μπορώ να φύγω χωρίς να με προλάβει;
Είναι αυτή απόσταση για άμεση δράση ή για έξοδο;
Είναι πολύ κοντά;
Τι γίνεται αν με αρπάξει;
Τι γίνεται αν κάνω πίσω και παγιδευτώ;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν απαντώνται με θεωρία μόνο. Απαντώνται με προπόνηση.
Πώς και πού κοιτάμε
Υπό απειλή, το σώμα αλλάζει.
Το Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα αναλαμβάνει λειτουργίες. Η αδρεναλίνη αυξάνεται. Η σκέψη περιορίζεται. Η όραση αλλάζει. Η ακοή μπορεί να κλείσει μερικώς. Η περιφερειακή όραση μειώνεται.
Το γνωστό tunnel vision μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να εστιάσει υπερβολικά στο πρόσωπο ή στο όπλο.
Αυτό έχει κόστος.
Αν κοιτάμε μόνο το πρόσωπο, μπορεί να χάσουμε την κίνηση των χεριών.
Αν κοιτάμε μόνο το όπλο, μπορεί να χάσουμε το σώμα, το περιβάλλον, δεύτερο άτομο, έξοδο ή ξαφνική αλλαγή.
Στο Combatives Group διδάσκεται η ανάγκη για πιο διάχυτη εστίαση. Ο ασκούμενος πρέπει να βλέπει αρκετά από το σώμα, την κίνηση και το περιβάλλον, χωρίς να «κολλάει» σε ένα σημείο.
Το να κοιτάζει κανείς τα μάτια μπορεί να έχει αξία σε κάποιες συνθήκες και για πολύ έμπειρους ανθρώπους. Όμως όταν «πέφτει στα σκατά», οι επίμονες ματιές δεν σταματούν χέρι, όπλο ή αιφνιδιαστική κίνηση.
Η δράση είναι ταχύτερη από την αντίδραση
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία είναι ότι η αντίδραση είναι πάντα αργότερη από τη δράση.
Αν ο άλλος ξεκινήσει και εμείς πρέπει πρώτα να αντιληφθούμε, να επεξεργαστούμε, να αποφασίσουμε και να κινηθούμε, είμαστε ήδη πίσω.
Αν η αντίδρασή μας είναι περίπλοκη, είμαστε ακόμη πιο πίσω.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση που βασίζεται σε λεπτές, σύνθετες, τεχνικά απαιτητικές κινήσεις είναι προβληματική απέναντι σε γρήγορη και αποφασισμένη επίθεση.
Το Combatives Group επιμένει στο απλό, άμεσο και αποτελεσματικό.
Όχι επειδή το απλό είναι φτωχό.
Αλλά επειδή το απλό έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να λειτουργήσει όταν η σκέψη περιορίζεται, το σώμα στρεσάρεται και ο χρόνος καταρρέει.
Λίγες έγκυρες επιλογές
Σύμφωνα με την έρευνα και την εμπειρία της κοινότητας, μόνο λίγες πραγματικά χρήσιμες άμυνες απέναντι στο μαχαίρι μπορούν να θεωρηθούν έγκυρες.
Αυτό δεν αρέσει στους ανθρώπους που θέλουν πολλές τεχνικές.
Όμως η πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για την ποικιλία.
Ο στόχος δεν είναι να δείξουμε πόσα ξέρουμε.
Ο στόχος είναι να ξεφύγουμε χθες.
Οι τεχνικές πρέπει να είναι ελάχιστες, δοκιμασμένες, επαναλαμβανόμενες και ενταγμένες σε αρχές που μπορούν να προσαρμοστούν.
Η εκπαίδευση πρέπει να προχωρά σταδιακά: λίγη πληροφορία, σωστή εκτέλεση, έλεγχος, λίγο περισσότερο, νέος έλεγχος. Όπως κάθε σοβαρή μαθησιακή διαδικασία.
Ρόλοι, προσομοιώσεις και σενάρια
Οι ρόλοι, οι προσομοιώσεις και τα σενάρια δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Κάθε εργαλείο έχει διαφορετική λειτουργία.
Το παιχνίδι ρόλων χτίζει συγκεκριμένες αντιδράσεις σε συγκεκριμένα ερεθίσματα. Ο στόχος είναι να δημιουργηθούν αυτόματες αντιδράσεις που μειώνουν τις συνέπειες του φόβου και του πανικού.
Η προσομοίωση ανεβάζει την πίεση. Η επαφή γίνεται βαρύτερη. Ο ασκούμενος μπαίνει σε πιο δύσκολη κατάσταση. Δοκιμάζεται μέσα στη «χύτρα ταχύτητας».
Το σενάριο φέρνει την εκπαίδευση σε περιβάλλοντα πιο κοντά στην πραγματική ζωή. Δεν είναι πλέον μόνο αίθουσα. Είναι χώρος, κίνηση, απροσδόκητο, εμπόδια, έξοδοι, πολλοί παράγοντες.
Αυτά τα στάδια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι απαραίτητα αν θέλουμε να εκπαιδεύσουμε άνθρωπο για πραγματική πίεση.
Η απάντηση στον φόβο είναι η δράση
Ο φόβος δεν εξαφανίζεται επειδή έχουμε τεχνικές.
Ο φόβος απαντάται με δράση.
Όχι τυφλή δράση.
Όχι εγωιστική δράση.
Όχι άναρχη δράση.
Αλλά εκπαιδευμένη, απλή, πρακτική δράση.
Όταν ο άνθρωπος παγώνει, η δράση είναι το αντίδοτο. Όταν ο άνθρωπος πανικοβάλλεται, η προγραμματισμένη κίνηση τον βοηθά να μη διαλυθεί. Όταν δεν ξέρει τι να κάνει, ο φόβος μεγαλώνει.
Η εκπαίδευση πρέπει να του δίνει κάτι πραγματικό να κάνει.
Όχι πολλά.
Κάτι.
Απλό, άμεσο, δοκιμασμένο.
Λύση προκλήσεων
Στην εκπαίδευση υπό πίεση θα εμφανιστούν λάθη.
Αυτό είναι αναπόφευκτο.
Στην πραγματικότητα, τα λάθη είναι απαραίτητα. Δείχνουν πού υπάρχει κενό, πού υπάρχει σύγχυση, πού υπάρχει φαντασίωση και πού χρειάζεται καλύτερη κατανόηση.
Το κρίσιμο είναι πώς χειρίζεται ο εκπαιδευτής αυτά τα λάθη.
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να μεταθέτει ο εκπαιδευτής το φταίξιμο στον μαθητή επειδή ο ίδιος δεν έχει επαρκή γνώση ή μεθοδολογία.
Ο δάσκαλος πρέπει να οδηγήσει τον μαθητή μέσα από τη διαδικασία σκέψης και επίλυσης της πρόκλησης.
Όταν ο μαθητής βρει τη λύση, δεν την αποστηθίζει απλώς. Την κάνει κτήμα του.
Αυτό είναι η στιγμή «Εύρηκα».
Και αυτή η στιγμή δεν δημιουργείται όταν ο εκπαιδευτής ταΐζει συνεχώς έτοιμες απαντήσεις.
Η θέση του Combatives Group
Το θέμα της άοπλης άμυνας απέναντι σε μαχαίρι είναι καυτό και αμφισβητούμενο.
Στο ένα άκρο υπάρχουν όσοι λένε ότι είναι αδύνατο.
Στο άλλο υπάρχουν όσοι παρουσιάζουν εκατοντάδες τεχνικές και λύσεις.
Η θέση του Combatives Group βρίσκεται κάπου στη μέση, αλλά πολύ πιο κοντά στο πρώτο άκρο.
Γιατί;
Επειδή υπάρχουν ατελείωτες μεταβλητές.
Επειδή ο Νόμος του Μέρφι μπορεί πάντα να εμφανιστεί.
Επειδή η επίθεση μπορεί να είναι γρήγορη, άγρια, ξαφνική, πολλαπλή, παραπλανητική ή εντελώς διαφορετική από ό,τι περιμέναμε.
Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να σταθούμε άπραγοι μπροστά σε μια πραγματική κοινωνική ανησυχία.
Άρα εκπαιδεύουμε με ρεαλισμό.
Με υπευθυνότητα.
Με λίγες έγκυρες αρχές.
Με πίεση.
Με αποδοχή των ορίων.
Με στόχο όχι τη νίκη, αλλά την επιβίωση και την απόδραση.
Δεν είναι θέμα τεχνικών αλλά ψυχής και γνώσης του δρόμου
Πολύ περισσότερες πληροφορίες ακολουθούν και στο σχετικό άρθρο για την εκπαίδευση μάχης με μαχαίρι. Προς το παρόν, όμως, χρειάζεται να βάλουμε τα πράγματα σε σωστή βάση.
Η άμυνα απέναντι σε μαχαίρι δεν είναι κυρίως θέμα τεχνικών.
Είναι θέμα ψυχής.
Είναι θέμα γνώσης του δρόμου.
Είναι θέμα ρεαλιστικής πίεσης.
Είναι θέμα κατανόησης του ανθρώπου όταν φοβάται, όταν πονάει, όταν αιφνιδιάζεται, όταν χάνει την καθαρή σκέψη του και όταν πρέπει να λειτουργήσει σε χρόνο που σχεδόν δεν υπάρχει.
Σε σύγκριση με το σύνολο του πληθυσμού, είναι πολύ περιορισμένος ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν ζήσει πραγματικά στο περιθώριο της βίας, φέροντας μαχαίρι ή έχοντας βιώσει περιβάλλον όπου η λεπίδα αποτελεί μέρος ενός τρόπου ζωής.
Αυτό εξαρτάται από το πού ζει κανείς, με ποιους ζει, τι είδους καθημερινότητα έχει και σε ποιο κοινωνικό ή εγκληματικό περιβάλλον κινείται.
Υπάρχουν ασιατικά έθνη ή περιοχές όπου το μαχαίρι εξακολουθεί να έχει πολιτισμική παρουσία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι προέρχονται από τέτοιο περιβάλλον είναι γνώστες της χρήσης του όπως διαφημίζουν πολλοί.
Άλλο πολιτισμική σχέση με ένα εργαλείο ή όπλο.
Άλλο πραγματική γνώση χρήσης του σε βίαιο περιβάλλον.
Άλλο παράδοση.
Άλλο εγκληματική εφαρμογή.
Άλλο επιβίωση.
Στη Δύση, οι πραγματικοί γνώστες είναι πολύ λίγοι. Και σίγουρα δεν πουλάνε εκατοντάδες τεχνικές, όπως κάνουν πολλοί αυτοαποκαλούμενοι μάστερ των πολεμικών τεχνών.
Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα.
Ο κόσμος θέλει να πιστέψει ότι μπορεί να εκπαιδευτεί για τέτοια περιβάλλοντα και τέτοιο τρόπο ζωής μέσα σε έναν αθλητικό σύλλογο, με κανονικό πρόγραμμα, καθαρό πάτωμα, συνεργάσιμους συνασκούμενους και ένα σεμινάριο Σαββατοκύριακου.
Και εδώ αρχίζει η αυταπάτη.
Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε ανθρώπους που είναι αποφασισμένοι να πιστεύουν όσα τους δίδαξε ο «Μέγας Μάστερ» του Σαββατοκύριακου, ο οποίος τους έπεισε ότι έγιναν Έλληνες νίντζα κομάντο μέσα σε λίγες ώρες.
Αν κάποιος θέλει να κρατήσει τη φαντασίωση, θα τη κρατήσει.
Αν όμως θέλει αλήθεια, η αλήθεια είναι σκληρή.
Η προηγούμενη εκπαίδευση και η ψεύτικη σιγουριά
Κατά καιρούς έρχονται στο Combatives Group άνθρωποι με κάποια προηγούμενη εκπαίδευση.
Κάποιοι έχουν κάνει πολεμικές τέχνες.
Κάποιοι έχουν κάνει μαχητικά αθλήματα.
Κάποιοι έχουν παρακολουθήσει σεμινάρια αυτοάμυνας.
Κάποιοι έχουν δει αρκετά βίντεο.
Κάποιοι έχουν εκπαιδευτεί σε συστήματα που προβάλλουν έντονα την αντιμετώπιση μαχαιριού.
Μερικοί από αυτούς είναι απολύτως σίγουροι ότι ξέρουν τι θα κάνουν αν κάποιος τους επιτεθεί με μαχαίρι.
Αυτή η σιγουριά είναι συχνά το πρώτο πρόβλημα.
Διότι δεν βασίζεται σε πραγματική δοκιμή.
Βασίζεται σε ελεγχόμενη προπόνηση, σε συνεργάσιμη κίνηση, σε προκαθορισμένες επιθέσεις, σε αργές γωνίες, σε τεχνικές που ξεκινούν από απόσταση ασφαλείας και σε συνασκούμενους που δεν έχουν καμία πραγματική πρόθεση να βλάψουν.
Πιστοί στην προσέγγιση του συστήματος Combatives, δοκιμάζουμε τα πάντα υπό ρεαλιστική ψυχοσωματική πίεση.
Και το πρώτο πράγμα που αποδεικνύεται είναι πόσο λίγο μπορούν πραγματικά να κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι απέναντι σε μια αποφασισμένη επίθεση με μαχαίρι.
Αυτό δεν λέγεται για να ταπεινωθεί κανείς.
Λέγεται για να σωθεί από την αυταπάτη.
Η μέθοδος αυτή απορρίπτει γρήγορα όσα νομίζουν ότι ξέρουν.
Και αν το εγώ τους μπορεί να το αντέξει, τότε γίνονται πλέον ανοιχτοί για την εκμάθηση της μεθοδολογίας Combatives.
Αν δεν το αντέξει, απλώς θα ψάξουν κάποιον άλλον που θα τους πει ξανά αυτό που θέλουν να ακούσουν.
Όταν υπάρχει πόνος και ρίσκο και από τις δύο πλευρές
Για τους πολύ «γενναίους», εκείνους που επιμένουν ότι ξέρουν πώς να αντιμετωπίσουν επίθεση με μαχαίρι, η πιο δίκαιη δοκιμή είναι εκείνη όπου υπάρχει ρίσκο και πόνος και από τις δύο πλευρές.
Δεν έχει νόημα να πονά μόνο ο «επιτιθέμενος» με λαστιχένιο μαχαίρι, επειδή ο κατά τα άλλα «άοπλος αμυνόμενος γνώστης» τον χτυπά με κλοτσιές και μπουνιές χωρίς ουσιαστικό κόστος για τα λάθη του.
Αυτό δημιουργεί λάθος εικόνα.
Αν ο αμυνόμενος ξέρει ότι το λάθος του δεν έχει συνέπεια, θα παίρνει αποφάσεις που δεν θα έπαιρνε ποτέ αν το αντικείμενο που τον ακουμπά προκαλούσε πόνο, σοκ ή φόβο.
Όταν όμως υπάρχει πραγματικό προπονητικό κόστος, τα πράγματα αλλάζουν.
Δεν χρειάζεται η προπόνηση να γίνει ανεύθυνη.
Δεν χρειάζεται να τραυματίζονται άνθρωποι.
Χρειάζεται όμως να υπάρχει αρκετή πίεση ώστε ο ασκούμενος να μην μπορεί να κρυφτεί πίσω από την άνεση του ψεύτικου περιβάλλοντος.
Όταν υπάρχει ρίσκο και πόνος και από τις δύο πλευρές, η δοκιμή γίνεται πιο τίμια.
Τότε φαίνεται ποιος κινείται.
Ποιος παγώνει.
Ποιος σκέφτεται.
Ποιος πανικοβάλλεται.
Ποιος βασίζεται σε φανταχτερή τεχνική.
Ποιος λειτουργεί με αρχές.
Ποιος ψάχνει έξοδο.
Και ποιος μένει εκεί επειδή το εγώ του δεν τον αφήνει να φύγει.
Η καθαρή εικόνα του τι μπορούμε και τι δεν μπορούμε να κάνουμε
Είναι σημαντικό να έχουμε καθαρή εικόνα του τι είμαστε και τι δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε.
Αυτό είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που μπορεί να προσφέρει η ρεαλιστική εκπαίδευση.
Δεν μας δίνει μόνο δεξιότητες.
Μας δίνει όρια.
Και τα όρια είναι ζωτικής σημασίας.
Αν ξέρω ότι δεν μπορώ να εκτελέσω κάτι υπό πίεση, δεν θα το εμπιστευθώ σε πραγματικό κίνδυνο.
Αν ξέρω ότι η όρασή μου περιορίζεται, θα εκπαιδευτώ να βλέπω διαφορετικά.
Αν ξέρω ότι παγώνω όταν αιφνιδιάζομαι, θα εκπαιδευτώ να απαντώ στον φόβο με δράση.
Αν ξέρω ότι δεν μπορώ να τρέξω αρκετά γρήγορα, δεν θα χτίσω την επιβίωσή μου πάνω στη φαντασίωση ότι θα εξαφανιστώ σαν σπρίντερ.
Αν ξέρω ότι οι τεχνικές μου καταρρέουν όταν ο άλλος είναι πραγματικά αποφασισμένος, τότε θα ψάξω κάτι πιο απλό, πιο άμεσο και πιο δοκιμασμένο.
Η αυτογνωσία δεν είναι μαλακή έννοια.
Στην αυτοπροστασία είναι σκληρό εργαλείο.
Πριν από τις φυσικές τεχνικές έρχεται η κατανόηση
Στο Combatives Group, εκτός από το θεωρητικό μέρος, δίνεται μεγάλη σημασία στην κατανόηση της ίδιας της διαδικασίας.
Πώς αφομοιώνει κανείς πληροφορίες;
Πώς τις αξιολογεί;
Πώς αντιδρά υπό πίεση;
Πώς αλλάζει η φυσιο-ψυχολογική του κατάσταση όταν στρεσάρεται;
Πώς επηρεάζεται η σκέψη;
Πώς επηρεάζεται η όραση;
Πώς επηρεάζεται η ακοή;
Πώς επηρεάζεται η κίνηση;
Πώς επηρεάζεται η αναπνοή;
Πώς επηρεάζεται η ικανότητα απόφασης;
Αυτά εξηγούνται, συζητούνται και αναλύονται σε βάθος, ώστε οι ασκούμενοι να μπορούν να τα κατανοήσουν και να τα εκτιμήσουν.
Δεν αρκεί να ακούσει κάποιος «κάνε αυτό».
Πρέπει να καταλάβει γιατί πρέπει να το κάνει.
Πότε πρέπει να το κάνει.
Πότε δεν πρέπει να το κάνει.
Ποιες είναι οι συνέπειες.
Ποια είναι τα όρια.
Πού μπορεί να αποτύχει.
Τι θα νιώσει όταν αποτύχει.
Και τι μπορεί να κάνει μετά.
Μόνο όταν αυτά έχουν καλυφθεί αρχίζουμε να συζητάμε, να αναλύουμε, να επιδεικνύουμε και να εξασκούμε τις φυσικές πτυχές μιας επίθεσης με μαχαίρι.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Η τεχνική χωρίς κατανόηση είναι φτωχή.
Η κατανόηση χωρίς δοκιμή είναι θεωρία.
Η δοκιμή χωρίς ρεαλισμό είναι αυταπάτη.
Οι βασικές πτυχές της εκπαίδευσης
Οι φυσικές και πρακτικές πτυχές που εξετάζονται περιλαμβάνουν:
- Τι να προσέχει κανείς.
- Εμβέλεια και επιλογές.
- Πώς και πού να κοιτάμε.
- Ανάλυση τακτικών και τεχνικών.
- Σταδιακή εξάσκηση τακτικών και τεχνικών.
- Παίξιμο ρόλων, προσομοίωση και σενάρια.
- Λύση δυνατών προβλημάτων, δηλαδή τα γνωστά «κι αν…;».
Αυτά δεν είναι ανεξάρτητα κομμάτια.
Συνδέονται μεταξύ τους.
Το τι προσέχεις επηρεάζει το πότε αντιλαμβάνεσαι.
Το πότε αντιλαμβάνεσαι επηρεάζει την απόσταση.
Η απόσταση επηρεάζει την επιλογή.
Η επιλογή επηρεάζει την τακτική.
Η τακτική επηρεάζει τη δυνατότητα απόδρασης.
Η δυνατότητα απόδρασης επηρεάζει την επιβίωση.
Αν ένα από αυτά τα σημεία αγνοηθεί, η αλυσίδα αδυνατίζει.
Τι να προσέχει κανείς
Αυτό είναι το στάδιο όπου μεγάλο μέρος της επίγνωσης, της αφομοίωσης και της αξιολόγησης πραγματοποιείται πριν από την ελεγχόμενη αντίδραση.
Η διαδικασία στηρίζεται σε οπτικά ερεθίσματα που παρουσιάζονται με διάφορους τρόπους.
Δεν είναι όλα τα ερεθίσματα ίδια.
Μπορεί να υπάρχει αθώα προσέγγιση.
Εκεί δεν γίνεται τίποτα.
Μπορεί να υπάρχει φαινομενικά αθώα προσέγγιση.
Εκεί κάτι δεν ταιριάζει, αλλά δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο.
Μπορεί να υπάρχει παραπλανητική προσέγγιση.
Εκεί ο άλλος προσπαθεί να κρύψει πρόθεση, απόσταση, κίνηση ή χέρια.
Μπορεί να υπάρχει συνδυασμός αυτών.
Μπορεί να υπάρχει καθαρά επιθετική προσέγγιση.
Το πρόβλημα είναι ότι ο πραγματικός επιτιθέμενος δεν είναι υποχρεωμένος να μας δώσει καθαρή προειδοποίηση.
Μπορεί να πλησιάσει σαν να θέλει να ρωτήσει κάτι.
Μπορεί να μιλήσει φιλικά.
Μπορεί να κρατήσει κάτι κρυμμένο.
Μπορεί να αλλάξει συμπεριφορά σε κλάσμα δευτερολέπτου.
Μπορεί να μη τραβήξει καν εμφανώς το μαχαίρι πριν κλείσει η απόσταση.
Γι’ αυτό οι ασκήσεις πρέπει να αναμειγνύονται και να συνδυάζονται.
Ο ασκούμενος πρέπει να μάθει να αφομοιώνει, να αξιολογεί και να αντιδρά γρήγορα.
Όχι να περιμένει μια συγκεκριμένη, προκαθορισμένη κίνηση.
Η πραγματικότητα δεν κάνει πρόβα για να μας εξυπηρετήσει.
Το ψυχολογικό κίνητρο στην προπόνηση
Για να υπάρχει ψυχολογικό κίνητρο στην προπόνηση, χρειάζεται κάποια μορφή πίεσης.
Ο πόνος είναι ένας από τους απλούστερους τρόπους να δημιουργηθεί αυτή η πίεση σε ελεγχόμενο περιβάλλον.
Δεν μιλάμε για ανεύθυνη κακοποίηση.
Μιλάμε για αρκετή αίσθηση συνέπειας, ώστε ο ασκούμενος να μη λειτουργεί σαν να παίζει.
Όταν ένα σκληρό αντικείμενο χτυπά ή πιέζει το σώμα, ακόμη κι αν είναι ασφαλές σε σχέση με πραγματικό μαχαίρι, προκαλεί αντίδραση.
Η αντίδραση δεν είναι ίδια με την πραγματική.
Δεν μπορεί να είναι.
Όμως μπορεί να πλησιάσει σε μικρό βαθμό την αίσθηση ότι το λάθος κοστίζει.
Και αυτό είναι πολύ χρήσιμο.
Διότι η εκπαίδευση που δεν έχει κόστος παράγει συχνά ψεύτικη αυτοπεποίθηση.
Η εκπαίδευση που έχει ελεγχόμενο κόστος παράγει πιο σοβαρή αντίληψη.
Εμβέλεια και επιλογές
Κατά τη διάρκεια των σταδίων προσέγγισης, συνέντευξης και επίθεσης, ενθαρρύνουμε διαφορετικές επιλογές αντίδρασης σε κάθε απόσταση.
Αυτό σημαίνει ότι ο ασκούμενος πρέπει να λαμβάνει υπόψη δύο πράγματα:
Την απόσταση.
Και την απόκριση.
Η απόσταση δεν είναι απλώς χώρος.
Είναι χρόνος.
Είναι δυνατότητα επεξεργασίας.
Είναι δυνατότητα εξόδου.
Είναι δυνατότητα να επιλέξουμε σωστά.
Η ρήση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έρχεται στο μυαλό:
«Χρησιμοποιήστε το σωστό εργαλείο για τη δουλειά».
Στη δική μας περίπτωση, η λέξη εργαλείο μπορεί να αντικατασταθεί από λέξεις όπως:
Απόκριση.
Αντίδραση.
Τακτική.
Τεχνική.
Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλες τις αποστάσεις.
Άλλο κάνεις όταν μπορείς να φύγεις.
Άλλο όταν μπορείς να δημιουργήσεις φραγμό.
Άλλο όταν ο άλλος πλησιάζει.
Άλλο όταν είναι ήδη κοντά.
Άλλο όταν υπάρχει επαφή.
Άλλο όταν δεν υπάρχει χώρος.
Οι ασκούμενοι Combatives δοκιμάζονται επανειλημμένα ώστε να ανταποκρίνονται σε διάφορες αποστάσεις με ποικίλους τρόπους, καθώς δέχονται διαφορετικές προκλήσεις.
Και εκεί εμφανίζονται οι πραγματικές ερωτήσεις:
«Μπορώ να απομακρυνθώ τρέχοντας χωρίς να με τραυματίσει από πίσω;»
«Είναι αυτή η καλύτερη απόσταση για άμεση αποτροπή ή παρέμβαση;»
«Κι αν με αρπάξει;»
«Κι αν κλείσει την απόσταση πριν κινηθώ;»
«Μήπως είναι ήδη πολύ κοντά;»
«Έχω έξοδο;»
«Υπάρχει δεύτερο άτομο;»
«Το περιβάλλον με βοηθά ή με παγιδεύει;»
Αυτές οι ερωτήσεις δεν απαντώνται ικανοποιητικά σε καρέκλα.
Απαντώνται μέσα σε σενάρια, σε πίεση, σε δοκιμές, σε λάθη και σε επαναλήψεις.
Πώς και πού να κοιτάμε
Η απειλή ή η επίθεση τείνει να κάνει ορισμένα πράγματα αναπόφευκτα.
Ένα από αυτά είναι η αυτόματη ανάληψη λειτουργιών του σώματος από το Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα.
Όταν ο άνθρωπος απειλείται σοβαρά, η αδρεναλίνη και άλλες φυσιολογικές διεργασίες αλλάζουν την κατάσταση του σώματος.
Το αίμα μετακινείται προς τις μεγάλες μυϊκές ομάδες.
Το σώμα ετοιμάζεται για φυγή, μάχη ή πάγωμα.
Η λεπτή κινητικότητα μπορεί να μειωθεί.
Η σκέψη μπορεί να περιοριστεί.
Η αναπνοή αλλάζει.
Ο χρόνος μπορεί να φαίνεται αλλοιωμένος.
Η όραση επηρεάζεται.
Η ακοή μπορεί να περιοριστεί.
Το λεγόμενο tunnel vision είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Μειώνει την περιφερειακή όραση και κάνει τον άνθρωπο να εστιάζει υπερβολικά σε ένα σημείο.
Σε άοπλο σενάριο, μπορεί να εστιάσει στο πρόσωπο.
Σε ένοπλο σενάριο, μπορεί να εστιάσει στο όπλο.
Και αυτό είναι κατανοητό.
Όμως είναι και επικίνδυνο.
Αν κοιτάζουμε μόνο το πρόσωπο, μπορεί να χάσουμε τα χέρια.
Αν κοιτάζουμε μόνο το όπλο, μπορεί να χάσουμε τη συνολική κίνηση.
Αν κοιτάζουμε μόνο μπροστά, μπορεί να χάσουμε δεύτερο άτομο.
Αν κοιτάζουμε μόνο το ένα χέρι, μπορεί να χάσουμε το περιβάλλον.
Γι’ αυτό διδάσκουμε τους ασκούμενους να κρατούν μια πιο διάχυτη οπτική αντίληψη, με προσοχή στην περιοχή του κορμού και των χεριών, αλλά και με επίγνωση του χώρου γύρω τους.
Στις ένοπλες περιπτώσεις, τα μάτια τείνουν φυσιολογικά να παρακολουθούν το όπλο. Αυτό πρέπει να μετριαστεί με εκπαίδευση.
Δεν είναι εύκολο.
Η τάση του ανθρώπου είναι να εστιάζει στην απειλή.
Και ακριβώς επειδή είναι φυσιολογική τάση, χρειάζεται πολλή εκπαίδευση για να μη γίνει παγίδα.
Γιατί δεν αρκεί να κοιτάμε τα μάτια
Πολλοί διδάσκουν ότι πρέπει να κοιτάμε τα μάτια.
Τα μάτια περιγράφονται συχνά ως «καθρέφτης της ψυχής».
Υπάρχει κάποια αλήθεια σε αυτό, ειδικά για πολύ έμπειρους ανθρώπους και σε προγενέστερα στάδια μιας αντιπαράθεσης.
Ένας άνθρωπος με τεράστια εμπειρία μπορεί ίσως να δει αλλαγές στην ίριδα, στη ματιά, στη μικροκίνηση, στη διάθεση ή στην πρόθεση.
Όμως αυτό δεν είναι αξιόπιστη λύση για τον μέσο ασκούμενο όταν ξαφνικά η κατάσταση έχει πέσει στα σκατά.
Εκεί, οι σκληρές και επίμονες ματιές δεν σταματούν άοπλο ή ένοπλο άκρο.
Δεν σταματούν μαχαίρι.
Δεν σταματούν αιφνιδιαστική κίνηση.
Δεν σταματούν την επίθεση.
Χρειάζεται ένα είδος διάχυτης εστίασης, ώστε να διακρίνουμε οποιαδήποτε απειλητική ή ξαφνική σωματική κίνηση μπορεί να προκύψει και να αντιδράσουμε όσο το δυνατόν ταχύτερα.
Η ματιά στα μάτια μπορεί να έχει θέση.
Αλλά δεν είναι μαγικό εργαλείο.
Και σίγουρα δεν αντικαθιστά την εκπαίδευση στην κίνηση, στην απόσταση, στην παρατήρηση και στην αντίδραση υπό πίεση.
Ανάλυση τακτικών και τεχνικών
Αυτό είναι το στάδιο όπου οι αντιδράσεις διδάσκονται και προγραμματίζονται με τη μέθοδο αυτοματοποίησης που είναι γνωστή ως συντελεστική εξάρτηση.
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που ένας άνθρωπος χρειάζεται να κάνει για να μείνει σχετικά ασφαλής από επίθεση.
Η λέξη «σχετικά» είναι σημαντική.
Απέναντι στο μαχαίρι δεν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια.
Δεν υπάρχει εγγύηση.
Δεν υπάρχει μαγική τεχνική.
Υπάρχει μόνο μείωση κινδύνου.
Το πρώτο στάδιο είναι ζωτικής σημασίας.
Όταν η επίθεση είναι αναπόφευκτη και η απόσταση είναι κοντινή, ο άνθρωπος πρέπει να προστατεύσει όσο μπορεί τα ζωτικά του σημεία και να δημιουργήσει άμεση δυνατότητα δράσης.
Δεν θα δώσουμε εδώ τεχνική διαδικασία. Το άρθρο είναι εκπαιδευτικό και ενημερωτικό, όχι οδηγός φυσικής εμπλοκής.
Το σημαντικό είναι η αρχή:
Σε κοντινή, αιφνιδιαστική ή αναπόφευκτη επίθεση, ο ασκούμενος δεν έχει την πολυτέλεια σύνθετης σκέψης και φανταχτερής τεχνικής.
Πρέπει να χρησιμοποιήσει απλή, φυσική, γρήγορη και εκπαιδευμένη αντίδραση που προστατεύει, κερδίζει χρόνο και δημιουργεί ευκαιρία εξόδου.
Στην περίπτωση όπου ο άνθρωπος αντιδρά πριν συμβεί η επίθεση, μιλάμε για προληπτική δράση μέσα στα αυστηρά όρια της αναγκαιότητας και του νόμου.
Στην περίπτωση όπου αντιδρά καθώς συμβαίνει, μιλάμε για φυσική αντίδραση κάλυψης, δηλαδή κάτι πολύ πιο κοντά στην ανθρώπινη φυσιολογία υπό σοκ.
Ο λόγος που δεν υποστηρίζουμε φανταχτερές ή δύσκολες τεχνικές είναι απλός:
Η αντίδραση θα είναι πάντα αργότερη από τη δράση.
Και αν η αντίδραση είναι περίπλοκη, θα είναι ακόμη πιο αργή.
Αυτό το σημείο πρέπει να χαραχθεί στο μυαλό κάθε ασκούμενου.
Η δράση ξεκινά από τον επιτιθέμενο.
Η αντίδραση ξεκινά αφού ο αμυνόμενος αντιληφθεί, επεξεργαστεί και κινηθεί.
Όσο πιο πολύπλοκο είναι αυτό που πρέπει να κάνει, τόσο περισσότερο χρόνο χάνει.
Και απέναντι σε μαχαίρι, ο χρόνος είναι αίμα.
Απλό, άμεσο και αποτελεσματικό
Η μέθοδος του Combatives είναι απλή, άμεση και αποτελεσματική σε ό,τι κάνουμε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι εύκολη.
Το απλό δεν είναι πάντα εύκολο.
Το απλό πρέπει να επαναληφθεί, να δοκιμαστεί, να πιεστεί, να χαλάσει και να ξαναχτιστεί.
Υπάρχουν πολλές μέθοδοι με τις οποίες κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να παραμείνει σχετικά ασφαλής από επίθεση. Η πρώτη που διδάσκεται στη μεθοδολογία μας στηρίζεται σε αρχές που είναι κοντά στη φυσική αντίδραση κάλυψης του σώματος και σε απλές προστατευτικές δομές.
Δεν έχει νόημα να περιγράψουμε εδώ τεχνικά βήματα.
Το ζήτημα δεν είναι να πάρει ο αναγνώστης μια συνταγή.
Το ζήτημα είναι να καταλάβει γιατί οι συνταγές δεν αρκούν.
Η αρχή είναι ότι πρώτα πρέπει να προστατευθεί ό,τι πρέπει να προστατευθεί, να μειωθεί η άμεση απειλή, να διαταραχθεί η πρόθεση του επιτιθέμενου και να δημιουργηθεί δυνατότητα εξόδου.
Αυτό οδηγεί στο επόμενο στάδιο.
Ο ασκούμενος πρέπει να μάθει να διακόπτει τη νοοτροπία της επίθεσης του άλλου όσο το δυνατόν νωρίτερα.
Θέλουμε ο επιτιθέμενος να περάσει από επιθετική νοοτροπία σε αμυντική νοοτροπία.
Αυτή είναι αντιστροφή 180 μοιρών.
Όσο ο επιτιθέμενος σκέφτεται επιθετικά, κινείται για να βλάψει.
Αν αναγκαστεί να προστατευθεί, να χάσει ρυθμό, να χάσει προσανατολισμό ή να αντιμετωπίσει άμεσο πρόβλημα, αλλάζει η δυναμική.
Αυτό δεν είναι θέμα τεχνικής επίδειξης.
Είναι θέμα αρχής.
Απεμπλοκή και απόδραση
Το επόμενο στάδιο, ανάλογα με την απόκριση στα προηγούμενα, είναι η απεμπλοκή και η απόδραση.
Αν χρειαστεί, μπορεί να υπάρξει εκ νέου εμπλοκή και στη συνέχεια νέα προσπάθεια απεμπλοκής και απόδρασης.
Ο στόχος όμως παραμένει ίδιος:
Να φύγουμε.
Όχι να μείνουμε για να αποδείξουμε κάτι.
Όχι να συνεχίσουμε επειδή θυμώσαμε.
Όχι να κερδίσουμε μονομαχία.
Όχι να κάνουμε επίδειξη.
Να δημιουργήσουμε δυνατότητα διαφυγής.
Οι τεχνικές και οι τακτικές μπορεί να ποικίλλουν ανάλογα με την πληροφορία και τη δυναμική της κατάστασης.
Αυτό είναι σημαντικό.
Δεν υπάρχει μία τεχνική για όλα.
Υπάρχουν αρχές που πρέπει να εφαρμοστούν μέσα σε συγκεκριμένο πλαίσιο.
Και το πλαίσιο αλλάζει συνεχώς.
Σταδιακή εξάσκηση τακτικών και τεχνικών
Σύμφωνα με την έρευνα και την εμπειρία της κοινότητας, μόνο λίγες πραγματικά χρήσιμες άμυνες απέναντι στο μαχαίρι μπορούν να θεωρηθούν έγκυρες.
Αυτό ενοχλεί τους ανθρώπους που θέλουν πλούσιο τεχνικό ρεπερτόριο.
Θέλουν πολλές λύσεις.
Θέλουν διαφορετικές απαντήσεις για κάθε πιθανή γωνία.
Θέλουν να αισθάνονται ότι έχουν καλύψει κάθε περίπτωση.
Αλλά αυτό είναι φαντασίωση.
Οι συνδυασμοί μπορεί να είναι ατελείωτοι. Όμως ο στόχος δεν είναι να κάνει κανείς επίδειξη του πόσες τεχνικές γνωρίζει.
Ο στόχος είναι να ξεφύγει από την εμπλοκή χθες.
Άρα χρειάζεται να μάθει λίγες αποτελεσματικές τεχνικές και αρχές με σταδιακή μέθοδο.
Δίνεις ένα μέρος της πληροφορίας.
Βεβαιώνεσαι ότι εκτελείται σωστά.
Προσθέτεις λίγο ακόμη.
Ξαναελέγχεις.
Δοκιμάζεις.
Πιέζεις.
Αλλάζεις ερέθισμα.
Ελέγχεις ξανά.
Αυτό είναι εκπαίδευση.
Όχι κατάλογος τεχνικών.
Οι τεχνικές που χρησιμοποιούμε είναι συνήθως ελάχιστες, ελεγχμένες, δοκιμασμένες εξαντλητικά για την εγκυρότητά τους και, πάνω απ’ όλα, για την αποτελεσματικότητά τους.
Η απόσταση και ο κίνδυνος της φυγής τη λάθος στιγμή
Η απόδραση είναι βασική αρχή.
Όμως ακόμη και η απόδραση χρειάζεται κρίση.
Δεν είναι πάντα σωστό να γυρίσεις την πλάτη και να τρέξεις όταν ο επιτιθέμενος είναι πολύ κοντά.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει τεράστιο κίνδυνο.
Αν η απόσταση είναι μικρή, η φυγή μπορεί να δώσει στον επιτιθέμενο εύκολη δυνατότητα να χτυπήσει από πίσω.
Αν η απόσταση είναι μεγαλύτερη, η απόδραση μπορεί να γίνει καλύτερη επιλογή.
Ακόμη κι έτσι, δεν είναι όλοι δρομείς. Δεν είναι όλοι νέοι. Δεν είναι όλοι γρήγοροι. Δεν είναι όλοι χωρίς τραυματισμούς. Δεν είναι όλα τα περιβάλλοντα ανοιχτά.
Άρα και εδώ δεν υπάρχει μηχανική απάντηση.
Η αρχή είναι:
Αν μπορείς να φύγεις με ασφάλεια, φύγε.
Αν δεν μπορείς να φύγεις με ασφάλεια, πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις τη δυνατότητα να φύγεις.
Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη.
Πολλοί λένε «απλώς τρέξε».
Ναι, αν μπορείς.
Αν όμως το κάνεις τη λάθος στιγμή, μπορεί να κάνεις τα πράγματα χειρότερα.
Έλεγχος, πίεση και απόδραση
Σε ορισμένες καταστάσεις, η απομάκρυνση του σώματος από τη γραμμή απειλής, ο έλεγχος του οπλισμένου άκρου και η άμεση δημιουργία πίεσης μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας.
Δεν θα αναλυθούν εδώ πρακτικά βήματα.
Το σημείο που πρέπει να κρατήσει ο αναγνώστης είναι η αρχή:
Πρέπει να μειωθεί η δυνατότητα του επιτιθέμενου να συνεχίσει την επίθεση αρκετά ώστε να δημιουργηθεί καθαρή δυνατότητα διαφυγής.
Δεν σταματάμε επειδή «κάναμε μια τεχνική».
Δεν σταματάμε επειδή νομίζουμε ότι «πέτυχε».
Δεν σταματάμε επειδή η προπόνηση στην αίθουσα τελείωσε σε εκείνο το σημείο.
Σταματάμε μόνο όταν υπάρχει πραγματική δυνατότητα ασφάλειας.
Αυτό είναι κρίσιμο.
Σε πραγματική επίθεση, ένας αποφασισμένος και μαχητικός επιτιθέμενος μπορεί να συνεχίσει ακόμη κι αν έχει δεχθεί αντίσταση.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση δεν πρέπει να σταματά εκεί όπου η επίδειξη φαίνεται ωραία.
Πρέπει να συνεχίζει μέχρι το σημείο όπου ο ασκούμενος καταλαβαίνει τι σημαίνει απεμπλοκή και απόδραση.
Πριν από χρόνια, ένας μαθητής αγνόησε πρωτόκολλα που είχε διδαχθεί και πλήρωσε για αυτό με τη ζωή του σε ηλικία 18 ετών.
Αυτό δεν αναφέρεται για δραματοποίηση.
Αναφέρεται επειδή τέτοια θέματα δεν συγχωρούν επιπόλαιη προσέγγιση.
Παιχνίδι ρόλων, προσομοίωση και σενάρια
Τα εργαλεία εκμάθησης που χρησιμοποιούνται στη σοβαρή εκπαίδευση είναι διαφορετικά μεταξύ τους.
Το παιχνίδι ρόλων δεν είναι το ίδιο με την προσομοίωση.
Η προσομοίωση δεν είναι το ίδιο με το σενάριο.
Κάθε ένα έχει ξεχωριστή λειτουργία και βοηθά τον ασκούμενο να αναπτύξει διαφορετικές δεξιότητες.
Η ποικιλία για κάθε ένα από αυτά τα εργαλεία μπορεί να είναι πολύ μεγάλη. Το κλειδί είναι να δοκιμάζεται η ετοιμότητα του ασκούμενου να χειριστεί το απροσδόκητο όταν ξαφνικά σπρώχνεται σε τέτοια κατάσταση.
Δεν εκπαιδεύουμε μόνο την τεχνική.
Εκπαιδεύουμε την αντίληψη.
Την απόφαση.
Την ψυχολογία.
Την ικανότητα να λειτουργεί κανείς όταν δεν ξέρει τι ακολουθεί.
Το παιχνίδι ρόλων
Το παιχνίδι ρόλων είναι το πρώτο στάδιο.
Εκεί ο ασκούμενος Combatives χτίζει το σύνολο δεξιοτήτων του πρώτου σταδίου.
Έχει σχεδιαστεί για να προκαλεί συγκεκριμένες αντιδράσεις σε συγκεκριμένα ερεθίσματα.
Αυτές είναι αυτόματες αντιδράσεις που έχουν στόχο να τον κρατήσουν όσο το δυνατόν πιο ασφαλή από τις συνέπειες του πανικού που προκαλείται από το στρες.
Ο πανικός είναι σοβαρό πρόβλημα.
Μπορεί να παγώσει τον άνθρωπο.
Μπορεί να τον κάνει να υπερ-αντιδράσει.
Μπορεί να τον κάνει να κάνει κάτι εντελώς ακατάλληλο.
Γι’ αυτό πιστεύουμε ακράδαντα ότι η απάντηση στον φόβο είναι η δράση.
Όχι οποιαδήποτε δράση.
Εκπαιδευμένη δράση.
Απλή δράση.
Άμεση δράση.
Δράση που έχει προγραμματιστεί και δοκιμαστεί αρκετά ώστε να εμφανιστεί όταν η σκέψη δεν λειτουργεί καθαρά.
Η προσομοίωση
Το στάδιο της προσομοίωσης είναι σκληρότερο.
Η επαφή γίνεται βαρύτερη.
Η πίεση ανεβαίνει.
Ο ασκούμενος δεν βρίσκεται πλέον σε απλή άσκηση αντίδρασης.
Μπαίνει στη «χύτρα ταχύτητας».
Μπορεί να υπάρχει ένας επιτιθέμενος ή περισσότεροι.
Μπορεί να υπάρχει προστατευτικός εξοπλισμός.
Μπορεί να υπάρχει περιορισμός χώρου.
Μπορεί να υπάρχει θόρυβος.
Μπορεί να υπάρχει λεκτική πίεση.
Μπορεί να υπάρχει αιφνιδιασμός.
Η προσομοίωση δεν είναι πραγματικότητα.
Αλλά είναι αρκετά πιο κοντά στην πραγματικότητα από την καθαρή τεχνική εξάσκηση.
Και αυτό αποκαλύπτει αδυναμίες που η απλή προπόνηση κρύβει.
Τα σενάρια
Το στάδιο των σεναρίων είναι εκεί όπου η εκπαίδευση μεταφέρεται σε περιβάλλοντα που θυμίζουν περισσότερο την καθημερινότητα.
Δεν είναι όλα αίθουσα.
Δεν είναι όλα σε ευθεία γραμμή.
Δεν είναι όλα καθαρό πάτωμα.
Δεν είναι όλα προγραμματισμένη επίθεση.
Ο ασκούμενος μπορεί να βρεθεί σε περιοχή έξω από το συνηθισμένο πλαίσιο προπόνησης.
Μπορεί να χρησιμοποιηθούν προστατευτικά που επιτρέπουν κινητικότητα και πιο συγκεκριμένη στόχευση.
Ο επιτιθέμενος μπορεί να χρησιμοποιήσει περισσότερα προστατευτικά ώστε να αντέξει δυνατή επαφή σε σκληρές επιφάνειες.
Το σενάριο δεν υπάρχει για να κάνει τον ασκούμενο να νιώσει ήρωας.
Υπάρχει για να δείξει πόσο δύσκολη είναι η πραγματικότητα όταν δεν ελέγχεις πλήρως το περιβάλλον.
Λύση προκλήσεων
Σε κάθε προηγούμενο τύπο εκπαίδευσης, είναι βέβαιο ότι οι ασκούμενοι θα συναντήσουν προβλήματα.
Προτιμούμε όμως να τα λέμε προκλήσεις.
Τα λάθη είναι αναπόφευκτα.
Και πρέπει να είναι αναπόφευκτα.
Αν κάποιος δεν κάνει λάθη στην προπόνηση, πιθανότατα δεν πιέζεται αρκετά.
Η πίεση είναι σκόπιμα αγχωτική.
Ο στόχος δεν είναι να ντροπιαστεί ο μαθητής.
Ο στόχος είναι να αποκαλυφθεί τι δεν λειτουργεί, ώστε να διορθωθεί.
Τα λάθη πρέπει να αντιμετωπίζονται με τρόπο που μπορεί να επικυρωθεί επί τόπου.
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τη μετατόπιση του φταιξίματος στον μαθητή για ανεπάρκειες που προκύπτουν από έλλειψη γνώσης του εκπαιδευτή.
Είναι υποχρέωση του δασκάλου να οδηγήσει τους μαθητές του μέσα από τη διαδικασία επίλυσης προκλήσεων.
Να τους βοηθήσει να σκεφτούν.
Να τους βοηθήσει να δοκιμάσουν.
Να τους βοηθήσει να βρουν λύσεις.
Όχι να τους ταΐσει έτοιμες απαντήσεις για να φαίνεται ο ίδιος παντογνώστης.
Η στιγμή «Εύρηκα»
Είναι μεγάλη συναισθηματική εμπειρία για τους μαθητές όταν καταλήγουν μόνοι τους στη λύση μιας δύσκολης κατάστασης.
Αυτή είναι η στιγμή «Εύρηκα».
Εκεί ο μαθητής δεν αποστηθίζει απλώς την απάντηση.
Την κάνει κτήμα του.
Την καταλαβαίνει.
Τη νιώθει.
Τη συνδέει με την εμπειρία του.
Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί όταν ο εκπαιδευτής ταΐζει τους μαθητές και τους στερεί την ευκαιρία να λύσουν μια πρόκληση.
Ο τρόπος αυτός εκπαίδευσης έχει τεράστια αξία.
Δημιουργεί ασκούμενους που σκέφτονται.
Που αναρωτιούνται.
Που δοκιμάζουν.
Που δεν δέχονται άκριτα όσα τους λέγονται.
Που ψάχνουν καλύτερο τρόπο.
Που συνεισφέρουν στην εξέλιξη της κοινότητας.
Μπορεί κάποιος να είναι εκπαιδευτής, αλλά στην πραγματικότητα όλοι μαθαίνουν μαζί.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Η σοβαρή κοινότητα δεν είναι θέατρο αυθεντίας.
Είναι ζωντανό εργαστήριο βελτίωσης.
Σύνοψη
Το θέμα της άοπλης άμυνας απέναντι στο μαχαίρι είναι καυτό και αμφισβητούμενο.
Στο ένα άκρο υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι είναι αδύνατο.
Στο άλλο άκρο υπάρχουν εκείνοι που φαίνεται να έχουν εκατοντάδες τεχνικές και λύσεις, βασισμένες σχεδόν αποκλειστικά στη μηχανική της τεχνικής.
Η κοινότητα του Combatives Group βρίσκεται κάπου στη μέση.
Αλλά πολύ κοντά στους πρώτους.
Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.
Δεν είμαστε στην πλευρά των ανθρώπων που πουλάνε σιγουριά.
Δεν είμαστε στην πλευρά των ανθρώπων που παρουσιάζουν την άμυνα απέναντι στο μαχαίρι σαν τεχνικό παζλ.
Δεν είμαστε στην πλευρά εκείνων που πιστεύουν ότι με αρκετές τεχνικές θα καλυφθεί κάθε πιθανότητα.
Έχουμε φτάσει να εκτιμούμε ότι υπάρχει ατελείωτος αριθμός μεταβλητών.
Κάθε μία μπορεί να κάνει μια θέση εύλογη ή αβάσιμη.
Το περιβάλλον.
Η απόσταση.
Η πρόθεση.
Η ταχύτητα.
Η έκπληξη.
Το έδαφος.
Ο φωτισμός.
Η ηλικία.
Η φυσική κατάσταση.
Ο αριθμός των επιτιθέμενων.
Η ύπαρξη όπλου που δεν έχει φανεί.
Η ψυχική κατάσταση του δράστη.
Η προηγούμενη εμπειρία του.
Ο φόβος του αμυνόμενου.
Η αδρεναλίνη.
Η τύχη.
Ο Νόμος του Μέρφι.
Όλα αυτά παίζουν ρόλο.
Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να σταθούμε άπραγοι απέναντι σε μια αυξανόμενη κοινωνική ανησυχία.
Το μαχαίρι υπάρχει.
Η απειλή υπάρχει.
Οι ψευδοειδικοί υπάρχουν.
Η παραπληροφόρηση υπάρχει.
Η ανάγκη για σοβαρή εκπαίδευση υπάρχει.
Τα χρόνια εμπειρίας και ωριμότητας που έχουν αποκτηθεί από τους ανθρώπους της κοινότητας έχουν αποδειχθεί σωτήρια. Τίποτα δεν μπορεί να τα αντικαταστήσει.
Οι συνδυασμένες προσπάθειες στη δοκιμή της μεθόδου και του συστήματος υπό πίεση έχουν προσφέρει έναν μικρό αριθμό έγκυρων τακτικών και τεχνικών που καλύπτουν ένα αρκετά μεγάλο αλλά δυνατό φάσμα καταστάσεων.
Η λέξη «δυνατό» έχει σημασία.
Δεν κυνηγάμε κάθε πιθανό σενάριο.
Οι πιθανότητες είναι ατελείωτες.
Κυνηγάμε δυνατότητες.
Συχνά μοτίβα.
Βασικές αρχές.
Λίγες επιλογές.
Πρακτική προσαρμογή.
Ρεαλιστική πίεση.
Απόφαση υπό στρες.
Απόδραση.
Επιβίωση.
Όμως ακόμη και έτσι, ο Νόμος του Μέρφι μπορεί πάντα να χτυπήσει.
Γι’ αυτό έχουμε παραμείνει ρεαλιστικοί και υπεύθυνοι στην προσέγγιση και στις διδασκαλίες μας.
Απέναντι στο μαχαίρι, η ψεύτικη σιγουριά είναι επικίνδυνη.
Η άγνοια είναι επικίνδυνη.
Η τεχνική ματαιοδοξία είναι επικίνδυνη.
Το εγώ είναι επικίνδυνο.
Η σοβαρή θέση είναι διαφορετική:
Μάθε τι πραγματικά μπορείς να κάνεις.
Μάθε τι δεν μπορείς να κάνεις.
Μάθε να βλέπεις νωρίς.
Μάθε να αξιολογείς.
Μάθε να φεύγεις.
Μάθε να αντιδράς απλά όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Μάθε να δέχεσαι ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις.
Και πάνω απ’ όλα, μη μπερδεύεις την τεχνική με την επιβίωση.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι η άμυνα απέναντι σε μαχαίρι θέμα τεχνικής;
Όχι κυρίως. Η τεχνική έχει θέση, αλλά το βασικό ζήτημα είναι η ψυχή, ο φόβος, η πίεση, η γνώση του δρόμου, η απόσταση, η αξιολόγηση και η ικανότητα να λειτουργεί κάποιος υπό πραγματικό στρες.
Γιατί το Combatives Group δοκιμάζει τις τεχνικές υπό πίεση;
Επειδή μόνο υπό πίεση φαίνεται τι μπορεί να κάνει πραγματικά ένας άνθρωπος. Η συνεργάσιμη προπόνηση δημιουργεί συχνά ψεύτικη αυτοπεποίθηση.
Γιατί είναι επικίνδυνη η προηγούμενη «εκπαίδευση» σε μαχαίρι;
Δεν είναι πάντα επικίνδυνη. Γίνεται επικίνδυνη όταν δημιουργεί σιγουριά χωρίς ρεαλιστική δοκιμή. Ο άνθρωπος που νομίζει ότι ξέρει μπορεί να πάρει λάθος αποφάσεις σε πραγματική απειλή.
Γιατί χρειάζεται πόνος στην προπόνηση;
Ο ελεγχόμενος πόνος βοηθά τον ασκούμενο να καταλάβει ότι το λάθος έχει συνέπεια. Δεν χρειάζεται ανεύθυνη βία στην προπόνηση, αλλά χρειάζεται αρκετή πίεση ώστε να μη δημιουργείται ψεύτικη ασφάλεια.
Γιατί η απόσταση είναι τόσο σημαντική;
Η απόσταση καθορίζει τον χρόνο αντίδρασης και τις επιλογές. Άλλη απάντηση υπάρχει όταν μπορείς να φύγεις και άλλη όταν ο επιτιθέμενος βρίσκεται ήδη πολύ κοντά.
Πού πρέπει να κοιτάμε σε απειλή με μαχαίρι;
Δεν υπάρχει μαγικό σημείο. Η προσέγγιση του Combatives Group δίνει έμφαση σε διάχυτη εστίαση, ώστε ο ασκούμενος να βλέπει την κίνηση του σώματος, των χεριών και του περιβάλλοντος, χωρίς να κολλά μόνο στα μάτια ή μόνο στο όπλο.
Γιατί οι περίπλοκες τεχνικές δεν είναι αξιόπιστες;
Επειδή η αντίδραση είναι πάντα αργότερη από τη δράση. Αν η αντίδραση είναι περίπλοκη, καθυστερεί ακόμη περισσότερο. Υπό στρες, η λεπτή και σύνθετη κινητικότητα μειώνεται.
Υπάρχουν πολλές έγκυρες άμυνες απέναντι στο μαχαίρι;
Σύμφωνα με την προσέγγιση του Combatives Group, όχι. Υπάρχουν λίγες χρήσιμες επιλογές που έχουν νόημα όταν είναι απλές, δοκιμασμένες και ενταγμένες σε ρεαλιστικό πλαίσιο.
Τι ρόλο παίζουν οι ρόλοι, οι προσομοιώσεις και τα σενάρια;
Βοηθούν τον ασκούμενο να αντιμετωπίσει ερεθίσματα, πίεση, επαφή, απροσδόκητες εξελίξεις και περιβάλλοντα που θυμίζουν περισσότερο την πραγματική ζωή.
Είναι τελικά δυνατή η άοπλη άμυνα απέναντι σε μαχαίρι;
Δεν υπάρχει απόλυτη απάντηση. Υπάρχουν καταστάσεις όπου κάτι μπορεί να γίνει και καταστάσεις όπου οι πιθανότητες είναι εξαιρετικά κακές. Η θέση του Combatives Group είναι ρεαλιστική: δεν πουλάμε σιγουριά, αλλά εκπαιδεύουμε σε λίγες αρχές που μπορούν να αυξήσουν τις πιθανότητες επιβίωσης.
Σχετικά άρθρα
Υπάρχοντα άρθρα στο combatives.gr
- Η εκπαίδευση μάχης με μαχαίρι είναι αναγκαία ή μόνο μια φαντασίωση;
Σχετικό με το παρόν άρθρο, καθώς συνεχίζει τη συζήτηση για το αν η εκπαίδευση στο μαχαίρι έχει πρακτική αξία ή αν συχνά καλλιεργεί φαντασιώσεις. - Ρόλοι, Προσομοιώσεις και Σενάρια είναι σημαντικά στην εκπαίδευση
Σχετικό με τη μεθοδολογία εκπαίδευσης που χρησιμοποιεί το Combatives Group για να δοκιμάζει δεξιότητες σε ελεγχόμενη αλλά πιεστική μορφή. - Οι Ρόλοι σε ασκήσεις του Combatives συντελούν στην εξέλιξη
Σχετικό με το πώς οι ρόλοι βοηθούν στην ψυχική απευαισθητοποίηση, την ασφάλεια και την εξέλιξη των δεξιοτήτων. - Τα Σενάρια Αυτοάμυνας στήνουν το σκηνικό ενδεχόμενης επίθεσης
Σχετικό με την ανάγκη η εκπαίδευση να γίνεται μέσα σε ζωντανά, δυναμικά και απρόβλεπτα πλαίσια. - Αυτοάμυνα και ένοπλη αυτοάμυνα με μαχαίρι σε όλους τους τομείς
Σχετικό με την κριτική στους «ειδικούς» που διδάσκουν μαχαίρι και αντιμετώπιση μαχαιριού χωρίς πραγματική βάση. - Η Πραγματική Χρήση Μαχαιριού και τα προβλήματα που παρουσιάζει
Σχετικό με τη διαφορά ανάμεσα στη φαντασία της μάχης με μαχαίρι και στη σκληρή πραγματικότητα της εγκληματικής χρήσης του. - Επαγγελματικές τακτικές και τεχνικές μαχαιριού για επιθέσεις
Σχετικό με την ανάγκη δοκιμής υπό βαριά ψυχοσωματική πίεση και με την αποδόμηση φαντασιακών τεχνικών. - Υπάρχουν τεχνικές αυτοάμυνας εναντίον του μαχαιριού;
Σχετικό με τη θέση ότι απέναντι στο μαχαίρι χρειάζονται κοινά, απλά πρωτόκολλα και όχι σύγχυση από άπειρες τεχνικές. - Τι σου κάνουν αν χρησιμοποιήσεις μαχαίρι σε αυτοάμυνα;
Σχετικό με τη νομική και πρακτική παγίδα της οπλοφορίας, καθώς και με τη σύγχυση ανάμεσα σε αυτοάμυνα και μονομαχία. - Τι καθιστά κάποιον «Ειδικό» στο μαχαίρι και γιατί;
Σχετικό με το ποιος μπορεί πραγματικά να θεωρηθεί γνώστης και γιατί η εμπειρία πρέπει να στηρίζεται σε πραγματικά περιστατικά και όχι σε θεωρία αίθουσας.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο έχει ενημερωτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Δεν αποτελεί οδηγό τεχνικών αντιμετώπισης μαχαιριού, δεν παρέχει πρακτικές οδηγίες επίθεσης, δεν προτρέπει σε βία, δεν υποκαθιστά εκπαίδευση υπό αρμόδιο εκπαιδευτή και δεν αποτελεί νομική συμβουλή.
Οι απειλές και οι επιθέσεις με μαχαίρι είναι εξαιρετικά επικίνδυνες. Η πρώτη επιλογή του πολίτη πρέπει να είναι η πρόληψη, η εγρήγορση, η απόσταση, η απουσία, η αποφυγή και η απόδραση. Η φυσική αυτοάμυνα είναι έσχατη επιλογή, μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη νόμιμη και πρακτική λύση.
Για πραγματική νομική αξιολόγηση οποιουδήποτε περιστατικού απαιτείται συμβουλή από αρμόδιο δικηγόρο.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία και την πρακτική εμπειρία του Combatives Group στην εκπαίδευση προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στην αποδόμηση της ψεύτικης τεχνικής αυτοπεποίθησης, στη ρεαλιστική δοκιμή υπό ψυχοσωματική πίεση, στην κατανόηση της φυσιολογίας του στρες, στην επίγνωση, στην αξιολόγηση, στην απόσταση, στους ρόλους, στις προσομοιώσεις, στα σενάρια και στην επίλυση προκλήσεων ως βασικά στοιχεία σοβαρής εκπαίδευσης απέναντι σε απειλή με μαχαίρι.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε στην πράξη γιατί η άμυνα απέναντι στο μαχαίρι δεν είναι θέμα τεχνικών αλλά ψυχής, ρεαλισμού, γνώσης του δρόμου και δοκιμής υπό πίεση, η θεωρία δεν αρκεί.
Η ουσιαστική κατανόηση έρχεται μέσα από καθοδηγούμενη εκπαίδευση, πρακτική εφαρμογή, ρόλους, προσομοιώσεις, σενάρια, πίεση και σοβαρή ανάλυση του τι λειτουργεί, τι δεν λειτουργεί και γιατί.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για να ενημερωθείτε για μαθήματα, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.