Στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα, «ειδικός» δεν είναι όποιος έχει πολλά διπλώματα, πολλές ζώνες, εντυπωσιακούς τίτλους ή χρόνια παρουσίας σε μια αίθουσα πολεμικών τεχνών.
Ειδικός είναι ο άνθρωπος που έχει γνώση, εμπειρία, δοκιμή, ανάλυση, κατεύθυνση, ρεαλιστική επαφή με πίεση και τη σοβαρότητα να ξεχωρίζει την αθλητική ή τεχνική δεξιότητα από την πραγματική βία. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι εξαιρετικός σε μια πολεμική τέχνη ή σε ένα μαχητικό άθλημα και ταυτόχρονα να μην είναι ειδικός στην αυτοπροστασία ή στην αυτοάμυνα.
Η πραγματική αυτοάμυνα δεν είναι θεωρητική συζήτηση, ούτε συλλογή τεχνικών, ούτε προϊόν σεμιναρίων. Είναι εφαρμοσμένη γνώση κάτω από πίεση, φόβο, αιφνιδιασμό, αντίσταση, νομικούς περιορισμούς και χαοτικές συνθήκες. Αν κάποιος δεν έχει δοκιμαστεί, δεν έχει εκπαιδευτεί ρεαλιστικά, δεν έχει αναλύσει πραγματικά περιστατικά και δεν διατηρεί την επάρκειά του με σοβαρή πρακτική, τότε πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός πριν αυτοαποκαλεστεί «ειδικός στην αυτοάμυνα».
Για το Combatives Group, η πραγματική εξειδίκευση δεν κτίζεται με τίτλους. Κτίζεται με κατεύθυνση, αλληλεπίδραση, ανάλυση και έρευνα, μέσα σε εκπαίδευση που υπηρετεί την ασφάλεια, την αυτοπροστασία, τη νόμιμη αυτοάμυνα και την αντιμετώπιση πραγματικής απειλής.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν ακούσει εκπαιδευτές να αυτοπαρουσιάζονται ως «ειδικοί στην αυτοάμυνα», «μάστερ», «ειδικοί στο μαχαίρι», «ειδικοί στη μάχη δρόμου» ή «ειδικοί στα πάντα» και θέλουν να καταλάβουν τι σημαίνει πραγματική εξειδίκευση.
Αφορά ασκούμενους πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων που έχουν επενδύσει χρόνια στην τέχνη τους, αλλά χρειάζεται να διακρίνουν καθαρά την αθλητική, τεχνική ή παραδοσιακή δεξιότητα από την αυτοπροστασία απέναντι σε πραγματική βία.
Αφορά επίσης πολίτες που αναζητούν εκπαίδευση αυτοάμυνας και δεν ξέρουν πώς να αξιολογήσουν έναν εκπαιδευτή. Τα πολλά χαρτιά, οι φωτογραφίες με όπλα, τα βαριά βιογραφικά, οι ξενικοί τίτλοι και η αυτοπεποίθηση δεν αρκούν. Ο πολίτης πρέπει να ξέρει τι ερωτήσεις να κάνει.
Είναι χρήσιμο και για εκπαιδευτές που θέλουν να δουν το αντικείμενό τους με πιο αυστηρή, επαγγελματική και υπεύθυνη ματιά. Όποιος διδάσκει αυτοπροστασία ή αυτοάμυνα δεν διδάσκει απλώς κινήσεις. Επηρεάζει αποφάσεις που μπορεί να κρίνουν υγεία, ελευθερία, ζωή και νομική επιβίωση.
Πάνω απ’ όλα, το άρθρο απευθύνεται στον σοβαρό άνθρωπο που προτιμά την αλήθεια από το παραμύθι. Στον άνθρωπο που δεν θέλει να εντυπωσιαστεί από τίτλους, αλλά να καταλάβει ποιος έχει πραγματική εφαρμοσμένη γνώση και ποιος απλώς παίζει ρόλο.
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί η πανεπιστημιακή ή επαγγελματική εξειδίκευση απαιτεί χρόνια σοβαρής προσπάθειας.
- Γιατί η λέξη «ειδικός» χρησιμοποιείται πολύ εύκολα στον χώρο των πολεμικών τεχνών.
- Γιατί τα πολλά χρόνια προπόνησης δεν σημαίνουν απαραίτητα ειδίκευση στην αυτοπροστασία.
- Γιατί οι 10.000 ώρες δραστηριότητας δεν αρκούν αν γίνονται σε λάθος πεδίο ή με λάθος τρόπο.
- Γιατί κάποιος μπορεί να είναι ειδικός στην τέχνη του, αλλά όχι στην πραγματική αυτοάμυνα.
- Γιατί η αυτοπροστασία και η αυτοάμυνα χρειάζονται ρεαλιστική πίεση, σθεναρή αντίσταση και συνθήκες προσομοίωσης.
- Γιατί η πραγματική εμπειρία δρόμου δεν μπορεί να αντικατασταθεί πλήρως από την αίθουσα.
- Γιατί ένας αστυνομικός πρώτης γραμμής μπορεί να έχει βαθύτερη πρακτική εκτίμηση κινδύνου από έναν αυτοαποκαλούμενο μάστερ.
- Ποιες δύσκολες ερωτήσεις πρέπει να κάνουμε σε έναν «ειδικό».
- Γιατί το «ποιος, τι, πώς, πού και γιατί» είναι κρίσιμο φίλτρο αξιολόγησης.
- Γιατί η εξειδίκευση στα Combatives απαιτεί κατεύθυνση, αλληλεπίδραση, ανάλυση και έρευνα.
- Γιατί ο τίτλος του ειδικού πρέπει να κερδίζεται, όχι να αυτοαπονέμεται.
- Γιατί η αυτοάμυνα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως σοβαρή εφαρμοσμένη γνώση, όχι ως αγορά τίτλων.
Βασικά σημεία
- Στον ακαδημαϊκό και επαγγελματικό κόσμο, η εξειδίκευση απαιτεί χρόνια μελέτης, δοκιμής και πρακτικής εφαρμογής.
- Στον χώρο των πολεμικών τεχνών, η λέξη «ειδικός» χρησιμοποιείται συχνά με υπερβολική ευκολία.
- Ένα ή δύο χρόνια εβδομαδιαίας προπόνησης λίγων ωρών δεν δημιουργούν ειδικό στην αυτοπροστασία ή στην αυτοάμυνα.
- Τα πολλά χρόνια δραστηριότητας σε μια πολεμική τέχνη δεν σημαίνουν αυτόματα γνώση πραγματικής βίας.
- Οι 10.000 ώρες δεν έχουν αξία αν είναι 10.000 ώρες σε λάθος αντικείμενο, λάθος μεθοδολογία ή λάθος πλαίσιο.
- Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ειδικός στην τέχνη του και ταυτόχρονα ανεπαρκής στην αυτοάμυνα.
- Η αυτοπροστασία και η αυτοάμυνα απαιτούν δοκιμή υπό ρεαλιστική πίεση, όχι μόνο συνεργατικές ασκήσεις.
- Η πραγματική βία δεν λειτουργεί με το πνεύμα της αίθουσας, της τέχνης ή του αθλητισμού.
- Όποιος διδάσκει αυτοάμυνα χωρίς ρεαλιστική δοκιμή και χωρίς νομική επίγνωση εκθέτει τους μαθητές του.
- Τα 30 δευτερόλεπτα σε πραγματικά απειλητικές συνθήκες μπορεί να διδάξουν πράγματα που χρόνια στο dojo δεν αποκαλύπτουν.
- Οι τίτλοι, τα διπλώματα και οι κορνίζες δεν αρκούν.
- Ο πολίτης πρέπει να ρωτά ποιος δίδαξε τον εκπαιδευτή, τι εμπειρία είχε αυτός, πώς αποκτήθηκε η γνώση, πού εφαρμόστηκε και γιατί δεν υπήρξαν νομικές συνέπειες.
- Η πραγματική εξειδίκευση στο Combatives χρειάζεται εφαρμογή υπό πίεση, συνεχή εξέλιξη, σοβαρή ανάλυση και έρευνα.
- Οι τέσσερις βασικές προϋποθέσεις είναι κατεύθυνση, αλληλεπίδραση, ανάλυση και έρευνα.
- Ο «ειδικός στα πάντα» είναι συχνά ειδικός σε τίποτα κρίσιμο.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Η εξειδίκευση απαιτεί χρόνο και πραγματική προσπάθεια
Στον πανεπιστημιακό και επαγγελματικό κόσμο, η εξειδίκευση δεν χαρίζεται. Ένας άνθρωπος χρειάζεται χρόνια μελέτης, εργαστηρίων, πρακτικής άσκησης, αξιολόγησης και προσωπικής προσπάθειας για να αποκτήσει ένα πτυχίο ή μια ειδικότητα.
Ο γιατρός, για παράδειγμα, δεν γίνεται ειδικός επειδή παρακολούθησε μερικά σεμινάρια. Χρειάζεται χρόνια εκπαίδευσης, πρακτικής, εποπτείας και πραγματικής ευθύνης. Και ακόμη τότε, η πραγματική αναγνώριση ως ειδικός έρχεται σταδιακά, μέσα από έργο, εμπειρία και κρίση των συναδέλφων του.
Αυτή η σοβαρότητα λείπει από τον χώρο των πολεμικών τεχνών και της αυτοάμυνας.
Η λέξη «ειδικός» χρησιμοποιείται πολύ εύκολα
Στον χώρο των πολεμικών τεχνών βλέπουμε ανθρώπους να αυτοαποκαλούνται «ειδικοί» με ελάχιστα χρόνια προπόνησης. Μερικές φορές με ένα ή δύο χρόνια εβδομαδιαίων μαθημάτων λίγων ωρών.
Αυτό δεν είναι πραγματικό εκπαιδευτικό υπόβαθρο.
Δεν αρκεί να ξέρεις τεχνικές.
Δεν αρκεί να έχεις μαύρη ζώνη.
Δεν αρκεί να έχεις συμμετάσχει σε σεμινάρια.
Δεν αρκεί να έχεις φωτογραφίες, διπλώματα ή τίτλους.
Η αυτοπροστασία και η αυτοάμυνα είναι διαφορετικό πεδίο από την τέχνη, την άθληση ή τη χορογραφία τεχνικών.
Οι 10.000 ώρες δεν αρκούν
Μερικοί λένε ότι 10.000 ώρες δραστηριότητας σε μια δεξιότητα κάνουν κάποιον ειδικό. Αυτό είναι υπεραπλούστευση.
Κάποιος μπορεί να κάνει κάτι για δεκαετίες και να μην είναι ειδικός. Μπορεί να επαναλαμβάνει λάθος πράγματα. Μπορεί να γίνεται πολύ καλός σε αντικείμενο που δεν είναι το σωστό για την αυτοάμυνα. Μπορεί να έχει τεράστια εμπειρία σε μια τέχνη, αλλά όχι σε πραγματική βία.
Η ποιότητα της ενασχόλησης έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα των ωρών.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσο ασκήθηκες.
Είναι σε τι ασκήθηκες.
Με ποιον.
Με ποια πίεση.
Με ποια αντίσταση.
Με ποιο νομικό πλαίσιο.
Με ποια πραγματική δοκιμή.
Ειδικός στην τέχνη δεν σημαίνει ειδικός στην αυτοάμυνα
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι εξαιρετικός σε μια παραδοσιακή πολεμική τέχνη ή σε ένα μαχητικό άθλημα. Αυτό αξίζει σεβασμό.
Όμως δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι ειδικός στην αυτοπροστασία ή στην αυτοάμυνα.
Η πραγματική βία δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο όπως μια αίθουσα, ένας αγώνας, μια φόρμα, ένα kata, ένα drill ή μια συνεργατική άσκηση.
Στην αυτοάμυνα υπάρχει φόβος, αιφνιδιασμός, χάος, πρόθεση βλάβης, νομικό πλαίσιο, πιθανότητα όπλων, πολλοί επιτιθέμενοι, περιβάλλον, μάρτυρες, κάμερες, αστυνομία και δικαστήριο.
Αν αυτά δεν υπάρχουν στην εκπαίδευση, τότε η εκπαίδευση δεν είναι πλήρης αυτοάμυνα.
Η ρεαλιστική πίεση είναι απαραίτητη
Αν κάποιος δεν διατηρεί επάρκεια μέσα από ρεαλιστικές προσομοιώσεις, υψηλή ψυχοσωματική πίεση και δοκιμή απέναντι σε σθεναρή αντίσταση, τότε πρέπει να είναι προσεκτικός πριν διδάξει αυτοπροστασία ή αυτοάμυνα.
Η σκληρή προπόνηση δεν σημαίνει ανευθυνότητα.
Σημαίνει ελεγχόμενη, ασφαλή, νόμιμη και μεθοδική έκθεση σε πίεση, ώστε ο ασκούμενος να δει τι πραγματικά λειτουργεί και τι καταρρέει.
Η αίθουσα δεν μπορεί να γίνει δρόμος. Μπορεί όμως να αποκαλύψει ψευδαισθήσεις, αν η εκπαίδευση γίνει σωστά.
Η πραγματική εμπειρία αλλάζει την κρίση
Ένας άνθρωπος που έχει βρεθεί σε πραγματικές συνθήκες δρόμου, όπως ένας αστυνομικός πρώτης γραμμής, συχνά καταλαβαίνει κινδύνους που ένας αυτοαποκαλούμενος μάστερ του dojo μπορεί να αγνοεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι εκπαιδευτής αυτοάμυνας.
Σημαίνει όμως ότι η πραγματική έκθεση σε βία, απειλές, όπλα και ανθρώπους που δεν συνεργάζονται δημιουργεί διαφορετικό επίπεδο κατανόησης.
Η πραγματικότητα είναι σκληρός δάσκαλος.
Και μερικές φορές 30 δευτερόλεπτα πραγματικής απειλής δείχνουν περισσότερα από χρόνια θεωρητικής βεβαιότητας.
Ποιες ερωτήσεις πρέπει να κάνουμε στον «ειδικό»
Όταν συναντάμε έναν «ειδικό στην αυτοάμυνα», πρέπει να κάνουμε δύσκολες ερωτήσεις:
Ποιος του τα έμαθε;
Τι εμπειρία είχε αυτός που του τα έμαθε;
Πώς τα έμαθε ο ίδιος;
Υπό πίεση ή με συνεργάσιμες ασκήσεις;
Πού τα χρησιμοποίησε;
Σε ποια πραγματικά περιστατικά;
Αν τα χρησιμοποίησε πραγματικά, γιατί δεν υπήρχαν νομικές συνέπειες;
Αν δεν μπορεί να απαντήσει σοβαρά, τότε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.
Οι τέσσερις προϋποθέσεις
Στο Combatives, η εξέλιξη σε πραγματική εφαρμοσμένη γνώση απαιτεί τέσσερα στοιχεία:
- Κατεύθυνση.
- Αλληλεπίδραση.
- Ανάλυση.
- Έρευνα.
Χρειάζεται σωστή καθοδήγηση από ανθρώπους που καταλαβαίνουν το πεδίο. Χρειάζεται αλληλεπίδραση με πραγματική αντίσταση, όχι μόνο θεωρία. Χρειάζεται ανάλυση των περιστατικών, των λαθών και των αποτελεσμάτων. Χρειάζεται έρευνα, σύγκριση, αναθεώρηση και συνεχή εξέλιξη.
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να μαζεύει κάποιος διπλώματα και τίτλους.
Το τελικό συμπέρασμα
Η εφαρμοσμένη γνώση στην αυτοάμυνα δεν αγοράζεται με τίτλους.
Δεν αποδεικνύεται με κορνίζες.
Δεν αποκτάται με εβδομαδιαία χόμπι λίγων ωρών.
Δεν κληρονομείται από τον δάσκαλο.
Κτίζεται με σωστή κατεύθυνση, ρεαλιστική δοκιμή, πίεση, ανάλυση, έρευνα, προσωπική ταπεινότητα και σεβασμό προς την πραγματικότητα.
Ο ειδικός στην αυτοάμυνα δεν είναι αυτός που ξέρει τα περισσότερα κόλπα.
Είναι αυτός που καταλαβαίνει τι μπορεί να πάει στραβά, τι λειτουργεί υπό πίεση, τι έχει νόημα για τον πολίτη, τι είναι νόμιμο, τι είναι εφαρμόσιμο και τι πρέπει να αποφευχθεί.
Εφαρμοσμένη γνώση
Στον κόσμο της πανεπιστημιακής και επαγγελματικής μόρφωσης, όταν ένας άνθρωπος θέλει να αποκτήσει ένα δίπλωμα που δηλώνει ότι είναι γνώστης σε έναν συγκεκριμένο τομέα, επενδύει χρόνια στην εκπαίδευσή του.
Επενδύει χρόνο.
Πιθανότατα χρήματα.
Προσπάθεια.
Μελέτη.
Εξετάσεις.
Πρακτική.
Αξιολόγηση.
Αυτό το χρονικό διάστημα μπορεί να διαρκέσει τρία ή τέσσερα χρόνια για ένα βασικό πτυχίο. Οι ημέρες είναι γεμάτες με διαλέξεις, εργαστήρια, εργασίες, διάβασμα και συνεχή προσπάθεια.
Αν ο άνθρωπος θέλει πραγματικά καλά αποτελέσματα, οι ώρες δεν είναι λίγες. Μπορεί να χρειάζονται πέντε έως δέκα ώρες καθημερινής προσήλωσης. Και όσοι επιδιώκουν να βρίσκονται στην κορυφή της τάξης ή της σχολής τους συχνά επενδύουν ακόμη περισσότερο.
Για ανώτερα διπλώματα, μεταπτυχιακά ή διδακτορικά, η πορεία γίνεται ακόμη πιο απαιτητική. Μπορεί να χρειαστούν πολλά χρόνια μέχρι να φτάσει κάποιος σε επίπεδο αναγνωρισμένης εξειδίκευσης.
Ας δούμε τους γιατρούς.
Ένας γιατρός δεν γίνεται ειδικός σε έναν κλάδο επειδή παρακολούθησε λίγα μαθήματα. Η διαδρομή του περιλαμβάνει χρόνια εκπαίδευσης, κλινικής εμπειρίας, πρακτικής, εποπτείας και συνεχούς αξιολόγησης.
Και ακόμη τότε, η πραγματική εξειδίκευση αρχίζει μετά.
Αρχίζει όταν ο άνθρωπος μπει στον πραγματικό κόσμο του επαγγέλματος. Όταν αντιμετωπίσει περιστατικά. Όταν πάρει αποφάσεις. Όταν δει συνέπειες. Όταν αναλάβει ευθύνη. Όταν οι συνάδελφοί του αρχίσουν να τον αναγνωρίζουν ως άνθρωπο που πραγματικά ξέρει.
Αυτό είναι σοβαρότητα.
Αυτό είναι εξειδίκευση.
Αυτό είναι εφαρμοσμένη γνώση.
Η ευκολία του τίτλου στις πολεμικές τέχνες
Σε αντίθεση με αυτή την πραγματικότητα, είναι εντυπωσιακός ο αριθμός των «ειδικών» που εμφανίζονται στη βιομηχανία των πολεμικών τεχνών.
Είναι απίστευτο πόσοι αυτοαποκαλούνται «ειδικοί στον τομέα» μετά από ένα ή δύο χρόνια εβδομαδιαίων προπονήσεων λίγων ωρών.
Αυτό δεν αποτελεί σοβαρό εκπαιδευτικό υπόβαθρο αν το συγκρίνει κανείς με οποιοδήποτε παραδοσιακό, επαγγελματικό ή πανεπιστημιακό μοντέλο εκπαίδευσης.
Και εδώ δεν μιλάμε για μια απλή θεωρητική διαφωνία.
Μιλάμε για ανθρώπους που μπορεί να διδάσκουν άλλους πώς να αντιδράσουν σε πραγματική βία.
Μιλάμε για αποφάσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε τραυματισμό, θάνατο, φυλακή ή καταστροφή ζωής.
Άρα ο τίτλος «ειδικός στην αυτοάμυνα» δεν μπορεί να μοιράζεται σαν διαφημιστικό φυλλάδιο.
Δεν μπορεί να προκύπτει από κορνίζες.
Δεν μπορεί να προκύπτει από εντυπωσιακή εμφάνιση.
Δεν μπορεί να προκύπτει από ξενικούς όρους.
Πρέπει να προκύπτει από εφαρμοσμένη γνώση.
Τι καθορίζει πραγματικά τη λέξη «ειδικός»;
Μερικοί λένε ότι 10.000 ώρες δραστηριότητας σε μια δεξιότητα κάνουν κάποιον ειδικό.
Προσωπικά διαφωνώ.
Ένας άνθρωπος μπορεί να περάσει πολύ περισσότερες από 10.000 ώρες κάνοντας κάτι και να μην είναι ειδικός. Μπορεί να είναι απλώς έμπειρος στην επανάληψη. Μπορεί να είναι άνετος. Μπορεί να είναι ικανός. Μπορεί να είναι πρακτικός. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ειδικός.
Η μητέρα μου, για παράδειγμα, πέρασε αμέτρητες ώρες στην κουζίνα, μαγειρεύοντας καλά, υγιεινά και γευστικά γεύματα. Αυτό δεν την έκανε αυτομάτως κορυφαία επαγγελματία σεφ.
Το ίδιο ισχύει και στις πολεμικές τέχνες.
Μπορεί κάποιος να είναι ενεργός για μια ζωή σε μια πολεμική τέχνη ή σε ένα μαχητικό άθλημα και να φτάσει να νομίζει ότι είναι ειδικός στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα.
Όμως μπορεί στην πραγματικότητα να προσεγγίζει τη βία του δρόμου με λάθος τρόπο.
Ακόμη περισσότερο, μπορεί να είναι τελείως εκτός πραγματικότητας όταν το θέμα περνά σε επιχειρησιακό επίπεδο ή σε βία με όπλα, πολλούς δράστες, αιφνιδιασμό, νομικές συνέπειες και πραγματική πρόθεση βλάβης.
Ουσιαστικά, μπορεί να έχει αποκτήσει δεξιότητα σε λάθος τομέα.
Και αυτό είναι το κεντρικό σημείο.
Δεξιότητα σε λάθος τομέα
Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ειδικός στην τέχνη της επιλογής του.
Μπορεί να έχει δουλέψει χρόνια.
Μπορεί να έχει επενδύσει κόπο.
Μπορεί να αξίζει σεβασμό.
Και ειλικρινά, μπράβο του για τον χρόνο και την προσπάθεια.
Όμως αυτό δεν απαντά στο κρίσιμο ερώτημα:
Με ποια έννοια είναι ειδικός στην αυτοπροστασία ή στην αυτοάμυνα;
Έχει εκπαιδευτεί για επίθεση με τους «κανόνες» του δρόμου;
Υπάρχουν κανόνες στον δρόμο;
Έχει αντιμετωπίσει συνασκούμενο, οπλισμένο ή άοπλο, με πρόθεση να τον πιέσει αφόρητα;
Έχει δοκιμαστεί σε περιβάλλον όπου ο άλλος αντιστέκεται σθεναρά;
Έχει βιώσει ακραία ψυχοσωματική πίεση;
Έχει αναλύσει τι γίνεται όταν ο άνθρωπος παγώνει, πανικοβάλλεται, κουράζεται, τραυματίζεται ή αιφνιδιάζεται;
Έχει καταλάβει τι σημαίνει πραγματική πρόθεση βλάβης;
Και πόσο μάλλον, έχει καταλάβει τι σημαίνει ένας άνθρωπος που θέλει να του κάνει το χειρότερο δυνατό κακό;
Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ας είμαστε ειλικρινείς.
Μιλάμε για ειδίκευση σε τέχνη.
Όχι απαραίτητα σε αυτοπροστασία.
Ρεαλιστική προσομοίωση και υψηλή πίεση
Ας πιέσουμε αυτή τη θέση λίγο περισσότερο.
Αν κάποιος δεν διατηρεί τουλάχιστον το επίπεδο επάρκειας της προσωπικής του εμπειρίας, και αν αυτή η επάρκεια δεν βασίζεται τουλάχιστον σε ρεαλιστικές προσομοιώσεις δρόμου και εμπειρίες βίαιων συνθηκών υψηλής πίεσης, τότε τα διαπιστευτήριά του δεν πληρούν σοβαρές προϋποθέσεις για να διδάσκει αυτοπροστασία ή αυτοάμυνα.
Αυτό ακούγεται σκληρό.
Αλλά είναι απαραίτητο.
Διότι η αυτοάμυνα δεν είναι απλή τεχνική ύλη.
Δεν είναι χορογραφία.
Δεν είναι αισθητική.
Δεν είναι επίδειξη.
Δεν είναι απλή άθληση.
Είναι εφαρμογή υπό πίεση.
Και η πίεση αλλάζει τα πάντα.
Αλλάζει την αναπνοή.
Αλλάζει την αντίληψη.
Αλλάζει την ισορροπία.
Αλλάζει τη λεπτή κινητικότητα.
Αλλάζει την κρίση.
Αλλάζει τη δυνατότητα σκέψης.
Αλλάζει τη σχέση μας με τον φόβο.
Αλλάζει την ικανότητα να συνεχίσουμε όταν κάτι δεν πάει όπως το είχαμε φανταστεί.
Αν η εκπαίδευση δεν αγγίζει αυτά, τότε λείπει κάτι πολύ σημαντικό.
Τι διαπιστευτήρια είναι αυτά;
Ποια είναι τα διαπιστευτήρια ενός πραγματικού εκπαιδευτή αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας;
Είναι μόνο τα χαρτιά;
Οι ζώνες;
Τα πτυχία σχολών;
Οι φωτογραφίες με δασκάλους;
Οι συμμετοχές σε σεμινάρια;
Ή μήπως είναι και κάτι άλλο;
Ίσως είναι οι γνώσεις και οι εμπειρίες που αποκτήθηκαν μέσα από καταστάσεις όπου υπήρξε πραγματικός κίνδυνος, σωματική πίεση, πιθανή βλάβη, ακόμη και αίμα.
Ίσως είναι η ικανότητα να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος δέχεται λυσσαλέα επίθεση και πρέπει να λειτουργήσει.
Αν κάποιος δεν έχει λάβει μέρος ούτε σε ρεαλιστική προσομοίωση υψηλής πίεσης, αν δεν έχει δοκιμαστεί απέναντι σε σθεναρή αντίσταση, αν δεν έχει χρησιμοποιήσει τις δεξιότητές του με επιτυχία έστω σε ελεγχόμενο αλλά πιεστικό περιβάλλον, τότε δεν πρέπει να μιλά με βεβαιότητες.
Μπορεί να νομίζει ότι ξέρει.
Αλλά άλλο το «νομίζω».
Άλλο το «ξέρω».
Και άλλο το «έχω αποδείξει ότι μπορώ να το εφαρμόσω υπό πίεση».
Σκληρά λόγια;
Έτσι πρέπει.
Οι συνέπειες της ωμής πραγματικότητας είναι πολύ σκληρότερες.
Ο αστυνομικός της πρώτης γραμμής και ο μάστερ του dojo
Κατά τη γνώμη μου, περισσότερα γνωρίζει συχνά ένας αστυνομικός της πρώτης γραμμής που έχει βιώσει συνθήκες δρόμου με ένοπλους ανθρώπους, παρά ο εκάστοτε αυτοαποκαλούμενος μάστερ του μακελειού με μαχαίρι του dojo.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι αυτομάτως εκπαιδευτής αυτοάμυνας.
Δεν είναι.
Δεν σημαίνει επίσης ότι κάθε δάσκαλος πολεμικών τεχνών είναι άσχετος.
Ούτε αυτό ισχύει.
Σημαίνει όμως ότι η πραγματική επαφή με ανθρώπους που είναι απρόβλεπτοι, επιθετικοί, οπλισμένοι, υπό ουσίες, αποφασισμένοι ή απελπισμένοι δημιουργεί διαφορετική εκτίμηση κινδύνου.
Ο άνθρωπος που έχει δει τέτοια περιστατικά δεν μιλά εύκολα.
Δεν υπόσχεται εύκολα.
Δεν πουλά εύκολα βεβαιότητες.
Καταλαβαίνει ότι κάτι που φαίνεται απλό στην αίθουσα μπορεί να γίνει χαοτικό στον δρόμο.
Καταλαβαίνει ότι η βία δεν συνεργάζεται.
Καταλαβαίνει ότι ο φόβος και η πίεση απογυμνώνουν την ψεύτικη τεχνική.
Αυτό το είδος εμπειρίας δεν το αγοράζεις με σεμινάριο.
Το λάθος μονοπάτι προς την αυτοάμυνα
Σήμερα συχνά θεωρείται, κυρίως από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, ότι μια επίσημη εκπαίδευση σε παραδοσιακές πολεμικές τέχνες αποτελεί την καθιερωμένη διαδρομή για να γίνει κανείς «ειδικός στην αυτοάμυνα».
Στην πραγματικότητα, αυτό δεν ισχύει απαραίτητα.
Η πραγματική εξέλιξη στην αυτοπροστασία έρχεται από την εμπειρία πραγματικών συμβάντων, την ανάλυση πραγματικής βίας και την προπόνηση που βασίζεται σε ρεαλισμό.
Δεν υπάρχει τρόπος να κρυφτεί κανείς από μια δύσκολη αλήθεια:
Τριάντα δευτερόλεπτα στον δρόμο, σε πραγματικά απειλητικές για τη ζωή συνθήκες, μπορεί να διδάξουν πράγματα που τρία χρόνια στο dojo δεν θα αποκαλύψουν ποτέ.
Αυτό δεν ακυρώνει το dojo.
Ακυρώνει την αυταπάτη ότι το dojo είναι από μόνο του αρκετό.
Η αίθουσα είναι χρήσιμη όταν χρησιμοποιείται σωστά.
Γίνεται επικίνδυνη όταν δημιουργεί ψευδή βεβαιότητα.
Οι δύσκολες ερωτήσεις προς τον ειδικό
Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε έναν «ειδικό στην αυτοάμυνα», με ή χωρίς μαχαίρι, κάντε μερικές πραγματικά δύσκολες ερωτήσεις.
Όχι με κακία.
Με σοβαρότητα.
Ποιος του τα έμαθε;
Ποιο είναι το πραγματικό ιστορικό του;
Ποια είναι η γραμμή εκπαίδευσής του;
Από πού προέρχεται η γνώση του;
Τα χαρτιά σε κορνίζες μπορεί να δείχνουν πολλά, αλλά δεν λένε πάντα την αλήθεια που χρειάζεται ο πολίτης.
Τι εμπειρία είχε αυτός που του τα έμαθε;
Ο δάσκαλος του δασκάλου είχε πραγματική εμπειρία;
Ήταν και ο ίδιος προϊόν αίθουσας;
Είχε αντιμετωπίσει πραγματική βία;
Ή δίδαξε θεωρίες που έμαθε από άλλους θεωρητικούς;
Πώς το έμαθε ο ίδιος;
Το έμαθε υπό συνθήκες ακραίας ψυχοσωματικής πίεσης και πόνου;
Ή το έμαθε μέσα σε πνεύμα συνεργασίας, ροής και στημένων ασκήσεων;
Υπήρχε αντίσταση;
Υπήρχε πίεση;
Υπήρχε αποτυχία;
Υπήρχε διόρθωση;
Υπήρχε πραγματική δοκιμή;
Πού το χρησιμοποίησε;
Σε ποια περιστατικά έβαλε σε εφαρμογή τις γνώσεις και τις ικανότητές του σε συνθήκες δρόμου;
Έχει πραγματική εμπειρία ή μόνο εκπαιδευτική εμπειρία;
Αν έχει μόνο εκπαιδευτική εμπειρία, το παραδέχεται καθαρά;
Γιατί δεν το πήρε είδηση ο νόμος;
Αν ισχυρίζεται ότι χρησιμοποίησε βίαιες δεξιότητες σε πραγματικά περιστατικά, υπήρξαν νομικές συνέπειες;
Υπήρξαν αναφορές;
Υπήρξαν τραυματισμοί;
Υπήρξαν μάρτυρες;
Υπήρξε αστυνομία;
Αν δεν υπήρξε τίποτα από αυτά, τι ακριβώς συνέβη;
Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι λεπτομέρειες.
Είναι φίλτρα σοβαρότητας.
Η εμπειρία δεν είναι το μόνο κριτήριο
Η εμπειρία πραγματικής ζωής είναι σημαντική, αλλά δεν είναι το μόνο που χρειάζεται για να φτάσει κάποιος στο επίπεδο του ειδικού στα Combatives.
Η εμπειρία χωρίς ανάλυση μπορεί να γίνει απλώς ιστορία.
Η εμπειρία χωρίς μέθοδο μπορεί να γίνει προσωπική προκατάληψη.
Η εμπειρία χωρίς έρευνα μπορεί να μείνει περιορισμένη.
Η εμπειρία χωρίς διδασκαλική ικανότητα μπορεί να μην μεταφέρεται σωστά.
Άρα δεν αρκεί να έχει ζήσει κάποιος περιστατικά.
Πρέπει να μπορεί να τα αναλύσει.
Να τα συγκρίνει.
Να τα διδάξει με ασφάλεια.
Να τα προσαρμόσει στον πολίτη.
Να τα εντάξει σε νόμιμο πλαίσιο.
Να τα δοκιμάσει σε εκπαιδευτική διαδικασία.
Να εξελίξει την προσέγγισή του.
Γι’ αυτό ο τίτλος του ειδικού στο Combatives δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε παρελθόν.
Πρέπει να βασίζεται και σε συνεχή εξέλιξη.
Η πραγματική εξειδίκευση στο Combatives
Ο τίτλος του ειδικού στον τομέα των Combatives έρχεται με συνεχώς εξελισσόμενες τακτικές και πρακτικές κομμένες και ραμμένες στην πραγματικότητα.
Αυτές οι πρακτικές πρέπει να εφαρμόζονται σκόπιμα υπό υψηλή πίεση, σε βίαιες ή πιεστικές προσομοιώσεις, σε καταστάσεις που προκαλούν υψηλό επίπεδο στρες.
Όχι για να τραυματίζεται ο ασκούμενος χωρίς λόγο.
Όχι για να αποδειχθεί ποιος είναι πιο σκληρός.
Όχι για θέαμα.
Αλλά για να φανεί τι λειτουργεί όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα.
Η πραγματική εκπαίδευση πρέπει να αποκαλύπτει αδυναμίες.
Να μειώνει αυταπάτες.
Να δοκιμάζει αποφάσεις.
Να εκπαιδεύει κρίση.
Να ενσωματώνει νόμο.
Να προετοιμάζει για αποφυγή, απόδραση και, μόνο αν δεν υπάρχει άλλη λύση, νόμιμη αυτοάμυνα.
Αυτό είναι εφαρμοσμένη γνώση.
Κατεύθυνση
Η πρώτη προϋπόθεση είναι η κατεύθυνση.
Ο ασκούμενος χρειάζεται σωστή καθοδήγηση από ανθρώπους που καταλαβαίνουν το αντικείμενο.
Η κατεύθυνση δεν σημαίνει απλώς να δείχνει κάποιος τεχνικές.
Σημαίνει να ξέρει τι πρέπει να διδαχθεί, γιατί πρέπει να διδαχθεί, πότε έχει νόημα, πότε δεν έχει νόημα και πώς συνδέεται με την ασφάλεια του πολίτη.
Χωρίς σωστή κατεύθυνση, ο ασκούμενος μπορεί να επενδύσει χρόνια σε πράγματα που δεν υπηρετούν την πραγματική του ανάγκη.
Μπορεί να γίνει πολύ καλός σε κάτι που δεν θα τον προστατεύσει.
Μπορεί να αποκτήσει δεξιότητα σε λάθος πεδίο.
Και αυτό είναι τραγικό όταν μιλάμε για αυτοάμυνα.
Αλληλεπίδραση
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι η αλληλεπίδραση.
Η αυτοάμυνα δεν μαθαίνεται μόνο στον αέρα.
Δεν μαθαίνεται μόνο στον καθρέπτη.
Δεν μαθαίνεται μόνο με πρόθυμο συνεργάτη.
Χρειάζεται ζωντανή αλληλεπίδραση με άνθρωπο που κινείται, αντιστέκεται, αλλάζει, πιέζει, χαλάει το σχέδιο και δεν συμπεριφέρεται όπως θέλουμε.
Η πραγματική βία είναι αλληλεπιδραστική.
Ο άλλος δεν είναι στατικός.
Δεν είναι εργαλείο προπόνησης.
Δεν είναι βοηθός επίδειξης.
Είναι ενεργός παράγοντας που προσπαθεί να επιβάλει τη δική του βούληση.
Αν η εκπαίδευση δεν περιλαμβάνει αυτή την αλήθεια, τότε είναι ελλιπής.
Ανάλυση
Η τρίτη προϋπόθεση είναι η ανάλυση.
Δεν αρκεί να κάνουμε προπόνηση.
Πρέπει να καταλαβαίνουμε τι έγινε.
Γιατί λειτούργησε κάτι;
Γιατί απέτυχε;
Πότε χάθηκε η απόσταση;
Πότε χάθηκε η απόφαση;
Πότε μπήκε ο εγωισμός;
Πότε πάγωσε ο ασκούμενος;
Πότε παραβιάστηκε το νομικό όριο;
Πότε η τεχνική έγινε υπερβολική;
Πότε η απόδραση ήταν δυνατή αλλά δεν επιλέχθηκε;
Χωρίς ανάλυση, η προπόνηση μπορεί να γίνει απλή ένταση.
Με ανάλυση, γίνεται γνώση.
Η ανάλυση είναι αυτό που μετατρέπει την εμπειρία σε μάθημα.
Έρευνα
Η τέταρτη προϋπόθεση είναι η έρευνα.
Ο χώρος της αυτοπροστασίας δεν πρέπει να μένει σε δόγματα και συνήθειες επειδή «έτσι τα μάθαμε».
Πρέπει να εξετάζει πραγματικά περιστατικά.
Να συγκρίνει δεδομένα.
Να αξιολογεί βίντεο, αναφορές, περιβάλλοντα, νομικές συνέπειες και συμπεριφορές.
Να μαθαίνει από αστυνομικούς, γιατρούς, νομικούς, επαγγελματίες ασφαλείας και ανθρώπους που έχουν πραγματική επαφή με βία.
Να αναθεωρεί όταν χρειάζεται.
Να πετάει ό,τι δεν λειτουργεί.
Να κρατά ό,τι αποδεικνύεται χρήσιμο.
Χωρίς έρευνα, η σχολή γίνεται κλειστό σύστημα πίστης.
Με έρευνα, η εκπαίδευση μένει ζωντανή.
Ο ειδικός στα πάντα
Αν αυτό που θέλετε είναι αληθινές δεξιότητες Combatives, τότε πρέπει να αναζητάτε ανθρώπους που έχουν κατεύθυνση, αλληλεπίδραση, ανάλυση και έρευνα.
Όχι «ειδικούς και μάστερ» στα πάντα.
Ο άνθρωπος που είναι ειδικός σε όλα, σε όλες τις πολεμικές τέχνες, σε όλα τα όπλα, σε όλα τα περιβάλλοντα, σε όλα τα σενάρια, σε όλες τις τακτικές, σε όλες τις παραδόσεις και σε όλες τις μορφές βίας, πρέπει να μας κάνει επιφυλακτικούς.
Η πραγματική γνώση έχει όρια.
Ο σοβαρός ειδικός ξέρει τα όριά του.
Ο θεατρίνος δεν έχει κανένα.
Γι’ αυτό ο πολίτης πρέπει να προσέχει.
Όχι επειδή όλοι είναι απατεώνες.
Αλλά επειδή η αυτοάμυνα δεν συγχωρεί εύκολα την αφέλεια.
Σύνοψη
Η εφαρμοσμένη γνώση στην αυτοάμυνα δεν είναι τίτλος.
Δεν είναι ζώνη.
Δεν είναι κορνίζα.
Δεν είναι βιογραφικό γεμάτο λέξεις.
Δεν είναι συλλογή σεμιναρίων.
Δεν είναι φωτογραφία με όπλα.
Δεν είναι ύφος μάστερ.
Είναι η ικανότητα να καταλαβαίνεις την πραγματική βία, να εκπαιδεύεις για αυτήν με ασφάλεια, να αναγνωρίζεις τα όρια του νόμου, να δοκιμάζεις υπό πίεση, να αναλύεις αποτυχίες, να ερευνάς συνεχώς και να διδάσκεις ανθρώπους με υπευθυνότητα.
Ο ειδικός στην αυτοπροστασία δεν είναι αυτός που ξέρει τα περισσότερα.
Είναι αυτός που ξέρει τι έχει σημασία.
Ξέρει τι είναι πιθανό.
Ξέρει τι είναι νόμιμο.
Ξέρει τι είναι εφαρμόσιμο.
Ξέρει τι είναι επικίνδυνη φαντασίωση.
Ξέρει πότε να πει «δεν ξέρω».
Ξέρει ότι ο δρόμος δεν είναι dojo.
Ξέρει ότι η βία δεν συνεργάζεται.
Και ξέρει ότι ο μαθητής του δεν χρειάζεται παραμύθια.
Χρειάζεται αλήθεια.
Συχνές ερωτήσεις
Τι σημαίνει εφαρμοσμένη γνώση στην αυτοάμυνα;
Εφαρμοσμένη γνώση σημαίνει γνώση που μπορεί να λειτουργήσει υπό πραγματική πίεση, αντίσταση, φόβο, σύγχυση και νομικούς περιορισμούς. Δεν είναι απλή θεωρία ή τεχνική επίδειξη.
Ποιος είναι πραγματικά ειδικός στην αυτοάμυνα;
Ειδικός είναι ο άνθρωπος που διαθέτει σοβαρή γνώση, ρεαλιστική εμπειρία, δοκιμή υπό πίεση, ικανότητα ανάλυσης, νόμιμη κατανόηση και συνεχή εξέλιξη. Δεν αρκούν τίτλοι και διπλώματα.
Είναι ένας δάσκαλος πολεμικών τεχνών ειδικός στην αυτοάμυνα;
Όχι απαραίτητα. Μπορεί να είναι ειδικός στην τέχνη του, αλλά η αυτοάμυνα απαιτεί διαφορετικό πλαίσιο: πραγματική απειλή, αιφνιδιασμό, νομικά όρια, απόδραση, πίεση και μη συνεργάσιμο επιτιθέμενο.
Αρκούν οι 10.000 ώρες για να γίνει κάποιος ειδικός;
Όχι από μόνες τους. Αν οι ώρες γίνονται σε λάθος αντικείμενο ή με λάθος μεθοδολογία, μπορεί απλώς να ενισχύουν λάθος συνήθειες. Χρειάζεται σκόπιμη, διορθούμενη και ρεαλιστική εξάσκηση.
Γιατί είναι σημαντική η ρεαλιστική πίεση;
Επειδή η πίεση αλλάζει τον τρόπο που σκέφτεται, κινείται και αντιδρά ο άνθρωπος. Τεχνικές που φαίνονται καλές σε ήρεμη προπόνηση μπορεί να καταρρεύσουν υπό φόβο, αντίσταση και αιφνιδιασμό.
Τι ερωτήσεις πρέπει να κάνω σε έναν εκπαιδευτή αυτοάμυνας;
Ρωτήστε ποιος του τα έμαθε, τι εμπειρία είχε ο δάσκαλός του, πώς τα έμαθε, υπό ποιες συνθήκες τα δοκίμασε, πού τα χρησιμοποίησε και πώς αντιμετωπίζει τα νομικά όρια της αυτοάμυνας.
Γιατί ένας αστυνομικός πρώτης γραμμής μπορεί να έχει σημαντική εμπειρία;
Επειδή μπορεί να έχει βιώσει πραγματικές συνθήκες δρόμου, ένοπλες απειλές, μη συνεργάσιμους ανθρώπους και απρόβλεπτες καταστάσεις. Αυτό δεν τον κάνει αυτόματα εκπαιδευτή, αλλά του δίνει πρακτική εκτίμηση κινδύνου.
Τι είναι τα τέσσερα στοιχεία εξέλιξης στα Combatives;
Τα τέσσερα στοιχεία είναι κατεύθυνση, αλληλεπίδραση, ανάλυση και έρευνα. Χωρίς αυτά, η εκπαίδευση κινδυνεύει να μείνει σε θεωρία, μίμηση ή φαντασίωση.
Γιατί είναι επικίνδυνος ο «ειδικός στα πάντα»;
Επειδή η πραγματική εξειδίκευση έχει όρια. Όποιος παρουσιάζεται ως ειδικός σε όλα πρέπει να αξιολογείται με ιδιαίτερη προσοχή, ειδικά όταν διδάσκει αντικείμενα που αφορούν πραγματική βία.
Ποια είναι η θέση του Combatives Group;
Η θέση είναι ότι η αυτοπροστασία και η αυτοάμυνα πρέπει να βασίζονται σε πραγματικότητα, πίεση, νόμιμη κρίση, ρεαλιστική προσομοίωση, συνεχή ανάλυση και σοβαρή εφαρμοσμένη γνώση, όχι σε τίτλους και φαντασιώσεις.
Σχετικά άρθρα
Υπάρχοντα άρθρα στο combatives.gr
- Ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας
Σχετικό με την ανάγκη οι τεχνικές να δοκιμάζονται με αντίπαλο που αντιστέκεται σθεναρά, σε διαφορετικές θέσεις, κατευθύνσεις και συνθήκες πίεσης. - Θέση Combatives Group
Σχετικό με τη μεθοδολογία της ρεαλιστικής αυτοάμυνας και τη χρήση ρόλων, προσομοιώσεων και σεναρίων για πραγματικές συνθήκες απειλής. - Combatives Group Σύστημα ίσον «Ρεαλιστική Αυτοάμυνα»
Σχετικό με τον τρόπο που το Combatives Group εφαρμόζει εκπαίδευση μέσω ρόλων, προσομοιώσεων και σεναρίων. - Street-fighting και Αυτοάμυνα
Σχετικό με τη διάκριση ανάμεσα στην παράνομη οδομαχία και στη νόμιμη αυτοάμυνα. - Υπάρχουν «κανόνες» στο δρόμο; Πολλοί λένε όχι… Σφάλουν!
Σχετικό με τη διαφορά ανάμεσα στο πνεύμα των πολεμικών τεχνών, το «ευ αγωνίζεσθαι» και την πραγματικότητα του δρόμου. - Αυτοάμυνα ή Αυτοπροστασία και ποια είναι η διαφορά;
Σχετικό με τη διάκριση ανάμεσα στην πρόληψη και στην καταστολή, δηλαδή ανάμεσα στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα. - Οι κίνδυνοι της παρερμηνείας
Σχετικό με το πώς η λάθος κατανόηση της αυτοάμυνας οδηγεί σε επικίνδυνες πρακτικές και ψευδή αυτοπεποίθηση. - Ποια εμπειρία έχεις εσύ στον δρόμο;
Σχετικό με την πρακτική εμπειρία, την προσωπική σχέση με τη βία και την αξιολόγηση του εκπαιδευτή πέρα από τίτλους. - Αυτοάμυνα με όπλα στο σπίτι
Σχετικό με τις δύσκολες ερωτήσεις που πρέπει να γίνονται για την προέλευση της γνώσης, την εμπειρία και τις νομικές συνέπειες.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο έχει ενημερωτικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Δεν αποτελεί προτροπή σε βία, δεν παρέχει τεχνικές επίθεσης και δεν αποτελεί νομική συμβουλή.
Η αυτοάμυνα πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα, νόμιμη επίγνωση και πρακτικό ρεαλισμό. Η πρώτη επιλογή πρέπει να είναι η πρόληψη, η αποφυγή, η αποκλιμάκωση και η απόδραση, όπου αυτό είναι δυνατόν.
Η πρακτική εκπαίδευση σε θέματα αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας πρέπει να γίνεται με έμπειρη καθοδήγηση, σαφή όρια ασφαλείας, ελεγχόμενη πίεση και πλήρη σεβασμό προς τον νόμο.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία και την πρακτική εμπειρία του Combatives Group στην εκπαίδευση προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στην εφαρμοσμένη γνώση, στη διάκριση ανάμεσα σε τεχνική δεξιότητα και πραγματική αυτοάμυνα, στη ρεαλιστική πίεση, στη σθεναρή αντίσταση, στην ανάλυση, στην έρευνα και στην ανάγκη να αξιολογούνται οι εκπαιδευτές με αυστηρά και πρακτικά κριτήρια.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε στην πράξη τι σημαίνει πραγματική εφαρμοσμένη γνώση στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα, η θεωρία δεν αρκεί.
Η ουσιαστική κατανόηση έρχεται μέσα από καθοδηγούμενη εκπαίδευση, πρακτική εφαρμογή, σενάρια, προσομοιώσεις, πίεση, ανάλυση και σοβαρή αξιολόγηση του τι λειτουργεί και τι όχι.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για να ενημερωθείτε για μαθήματα, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.