Το Street–fighting και η αυτοάμυνα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η οδομαχία είναι συνήθως μια παράνομη, χαοτική, εγωιστική και συχνά συναινετική συμπλοκή στον δρόμο, όπου δύο ή περισσότερα άτομα επιλέγουν, συντηρούν ή κλιμακώνουν τη σύγκρουση. Η αυτοάμυνα, αντίθετα, είναι η αναγκαία και νόμιμα ελεγχόμενη αντίδραση απέναντι σε άδικη, παρούσα και πραγματική επίθεση, όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να προστατευθεί ή να δημιουργήσει δίοδο διαφυγής προς την ασφάλεια.
Η σύνδεση του William Ewart Fairbairn με το «Street-fighting» είναι ιστορικά και εννοιολογικά προβληματική. Ο Fairbairn υπήρξε αστυνομικός, εκπαιδευτής και δημιουργός συστημάτων αυτοάμυνας και μάχης σώμα με σώμα. Τα γνωστά έργα του μιλούν για Self-Defense, Defendu, Scientific Self-Defense, All-In Fighting και Gutter-fighting σε πολεμικό πλαίσιο. Δεν παρουσιάζουν την αυτοάμυνα ως «street-fighting» με τη σύγχρονη έννοια του καβγά στον δρόμο.
Για το Combatives Group, η διάκριση είναι κρίσιμη. Το Street-fighting ανήκει στον χώρο του εγωισμού, της παρανομίας, της ανωριμότητας και της κοινωνικά άχρηστης βίας. Η αυτοάμυνα ανήκει στον χώρο της νόμιμης προστασίας, της αναγκαιότητας, της αναλογικότητας, της πρόληψης και της διαφυγής. Όποιος τα συγχέει, είτε δεν καταλαβαίνει την ορολογία είτε εξυπηρετεί λάθος αφήγημα.
Για ποιον είναι αυτό το άρθρο
Αυτό το άρθρο απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν ακούσει τους όρους Street–fighting, αυτοάμυνα δρόμου, οδομαχία, Combatives, Defendu ή Fairbairn και θέλουν να καταλάβουν τι σημαίνουν πραγματικά.
Αφορά όσους πιστεύουν ότι η αυτοάμυνα είναι απλώς «ξύλο στον δρόμο» ή ότι ένας άνθρωπος που ξέρει αυτοάμυνα είναι το ίδιο με έναν άνθρωπο που ξέρει να τσακώνεται.
Αφορά επίσης ασκούμενους πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων που έχουν ακούσει ότι η «αυτοάμυνα δρόμου» είναι συνώνυμη του Street-fighting και θέλουν να δουν γιατί αυτή η ταύτιση είναι λανθασμένη εννοιολογικά, ηθικά, πρακτικά και νομικά.
Είναι χρήσιμο και για εκπαιδευτές, γονείς, επαγγελματίες ασφαλείας και ανθρώπους που ενδιαφέρονται για νόμιμη αυτοπροστασία, χωρίς φαντασιώσεις, χωρίς εγωιστικές συμπλοκές και χωρίς επικίνδυνες παραποιήσεις ιστορικών όρων.
Πάνω απ’ όλα, απευθύνεται στον φιλήσυχο πολίτη που πρέπει να καταλάβει μια απλή αλλά σοβαρή διάκριση: άλλο πράγμα είναι να μπλέκεις σε καβγά στον δρόμο, και άλλο πράγμα είναι να προσπαθείς να σωθείς από πραγματική επίθεση.
Τι θα μάθετε σε αυτό το άρθρο
- Γιατί το Street-fighting δεν είναι αυτοάμυνα.
- Τι σημαίνει ο όρος οδομαχία.
- Γιατί το Street-fighting συνδέεται με χαοτική, παράνομη και συχνά εγωιστική συμπλοκή.
- Ποια είναι η βασική διαφορά ανάμεσα σε συναινετική σύγκρουση και αναγκαστική αυτοάμυνα.
- Γιατί η αυτοάμυνα είναι νομικό δικαίωμα που ελέγχεται νομικά.
- Γιατί το Street-fighting έχει αρνητική χροιά.
- Γιατί η σύνδεση του Fairbairn με το Street-fighting είναι παραπλανητική.
- Τι ήταν το Defendu.
- Πώς συνδέεται ο Fairbairn με την αστυνομική αυτοάμυνα, τη μάχη σώμα με σώμα και το μεταγενέστερο Combatives.
- Γιατί τα βιβλία του Fairbairn χρησιμοποιούν τον όρο Self-Defense και όχι Street-fighting.
- Πώς άλλαξε το σύστημα Fairbairn κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
- Γιατί η αυτοπροστασία είναι πάντα προτιμότερη από την αυτοάμυνα.
- Γιατί ο εγωισμός είναι ένας από τους κύριους δρόμους προς την παράνομη συμπλοκή.
- Γιατί οι όροι έχουν σημασία στην εκπαίδευση αυτοάμυνας.
Βασικά σημεία
- Το Street-fighting δεν είναι συνώνυμο της αυτοάμυνας.
- Η οδομαχία είναι συνήθως παράνομη, εγωιστική, χαοτική και κοινωνικά άχρηστη συμπλοκή.
- Η αυτοάμυνα είναι αναγκαία αντίδραση απέναντι σε πραγματική επίθεση, με σκοπό την προστασία και τη διαφυγή.
- Στην οδομαχία, τα δύο μέρη συχνά συντηρούν και κλιμακώνουν τη σύγκρουση.
- Στην αυτοάμυνα, το θύμα προσπαθεί να ξεφύγει από υπάρχουσα απειλή ή επίθεση.
- Το Street-fighting μπορεί συχνά να αποφευχθεί με υποχώρηση, αυτοέλεγχο και μη συμμετοχή στον εγωισμό της σύγκρουσης.
- Η αυτοάμυνα συνήθως αρχίζει όταν η αποφυγή έχει αποτύχει ή όταν η επίθεση είναι ήδη παρούσα.
- Το Street-fighting διώκεται ποινικά. Η αυτοάμυνα αποτελεί νομικό δικαίωμα, αλλά πάντα εξετάζεται.
- Το «χωρίς κανόνες στον δρόμο» δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν νόμοι.
- Ο όρος Street-fighter έχει αρνητική χροιά και συνδέεται με επιθετική, πονηρή ή αντικοινωνική συμπεριφορά.
- Η σύνδεση του Fairbairn με το Street-fighting είναι ιστορικά άστοχη.
- Ο Fairbairn έγραψε και δίδαξε Self-Defense, Defendu, Scientific Self-Defense και αργότερα συστήματα μάχης σώμα με σώμα για πόλεμο.
- Τα έργα του Fairbairn δεν παρουσιάζουν την αυτοάμυνα ως εγωιστική οδομαχία.
- Το Combatives προέκυψε ως όρος για μικρό σύνολο ευρείας χρήσης τακτικών και τεχνικών μάχης σώμα με σώμα.
- Για τον πολίτη, η αυτοπροστασία είναι καλύτερη από την αυτοάμυνα, γιατί προηγείται της φυσικής σύγκρουσης.
Συνοπτική εκδοχή του άρθρου
Η σύγχυση ανάμεσα στο Street-fighting και την αυτοάμυνα
Κατά καιρούς εμφανίζεται η άποψη ότι το Street-fighting και η αυτοάμυνα είναι περίπου το ίδιο πράγμα. Αυτή η άποψη είναι επικίνδυνη.
Το Street-fighting παραπέμπει σε οδομαχία: μια χαοτική συμπλοκή στον δρόμο ή σε δημόσιο χώρο, συνήθως χωρίς κανόνες, με έντονο εγωισμό, προσβολές, ανταπόδοση, εκδίκηση ή κλιμάκωση μεταξύ δύο πλευρών που συμμετέχουν στη σύγκρουση.
Η αυτοάμυνα είναι κάτι διαφορετικό. Δεν είναι καβγάς. Δεν είναι επίδειξη. Δεν είναι ανταγωνισμός ανδρισμού. Είναι η αναγκαία αντίδραση σε πραγματική επίθεση, με σκοπό να σταματήσει ο κίνδυνος και να δημιουργηθεί δυνατότητα διαφυγής.
Η διαφορά δεν είναι μικρή. Είναι εννοιολογική, ηθική, νομική και πρακτική.
Η οδομαχία μπορεί συχνά να αποφευχθεί
Σε πολλές περιπτώσεις Street-fighting, η συμπλοκή είναι αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων. Κάποιος προσβλήθηκε. Κάποιος απάντησε. Κάποιος πλησίασε. Κάποιος έσπρωξε. Κάποιος δεν θέλησε να υποχωρήσει. Ο εγωισμός πήρε τον έλεγχο.
Αυτές οι καταστάσεις συχνά μπορούν να αποφευχθούν.
Με απομάκρυνση.
Με σιωπή.
Με μη συμμετοχή.
Με μη ανταπόδοση.
Με συνειδητή υποχώρηση.
Για τον πολίτη, η αποφυγή τέτοιων συμπλοκών δεν είναι δειλία. Είναι υποχρέωση κοινής λογικής και, σε πολλές περιπτώσεις, νομική αναγκαιότητα.
Η αυτοάμυνα δεν είναι καβγάς
Στην αυτοάμυνα, ο άνθρωπος δεν επιδιώκει τη σύγκρουση. Δεν τη συντηρεί. Δεν μένει επειδή προσβλήθηκε. Δεν παλεύει για εγωισμό.
Προσπαθεί να ξεφύγει από υπαρκτή κατάσταση απειλής.
Μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει βία. Όμως η βία αυτή πρέπει να συνδέεται με την ανάγκη προστασίας, τη διακοπή της επίθεσης και τη δημιουργία διόδου διαφυγής.
Η αυτοάμυνα είναι δικαίωμα, αλλά δεν είναι ανεξέλεγκτη άδεια για βία. Ερευνάται νομικά και πρέπει να μπορεί να εξηγηθεί.
Γιατί το Street-fighting έχει αρνητική χροιά
Οι όροι Street-fighting, Street-fight και Street-fighter έχουν αρνητική χροιά. Δεν περιγράφουν υπεύθυνη αυτοπροστασία. Περιγράφουν συνήθως ανθρώπους που εμπλέκονται επιθετικά, πονηρά, αντικοινωνικά ή ανώριμα σε βίαιες καταστάσεις.
Ο Street-fighter δεν είναι απαραίτητα εκπαιδευμένος αθλητής, ασκούμενος πολεμικής τέχνης ή άνθρωπος που ενεργεί νόμιμα σε άμυνα. Είναι συχνά κάποιος που έχει μάθει μέσα από καβγάδες, δρόμους, συγκρούσεις και παράνομες συμπλοκές.
Αυτό δεν είναι πρότυπο για τον πολίτη.
Η σχέση με τον Fairbairn
Η σύνδεση του W.E. Fairbairn με το Street-fighting, σαν να ήταν ο «πατέρας» του όρου ή του φαινομένου, είναι λανθασμένη.
Πρώτον, οι άνθρωποι τσακώνονταν στους δρόμους χιλιάδες χρόνια πριν τον Fairbairn.
Δεύτερον, ο Fairbairn ήταν αστυνομικός με πραγματική εμπειρία σε ένοπλες και άοπλες καταστάσεις βίας. Το έργο του αφορούσε αυτοάμυνα, αστυνομική εκπαίδευση και αργότερα μάχη σώμα με σώμα για πολεμικές ανάγκες.
Τρίτον, τα βιβλία του χρησιμοποιούν όρους όπως Self-Defense, Defendu, Scientific Self-Defense, All-In Fighting και Gutter-fighting (Gutter-fighting αναφέρεται στις «βρώμικες/αντικανονικές» -κατά την άθληση- τεχνικές ). Δεν παρουσιάζουν την αυτοάμυνα ως Street-fighting με την έννοια της εγωιστικής οδομαχίας.
Defendu, αυτοάμυνα και Combatives
Η αυτοάμυνα δεν έχει μία μοναδική ιστορική αρχή. Από την προϊστορία, κάθε άνθρωπος που αντιστάθηκε σε απρόκλητη επίθεση για να προστατευθεί, στην ουσία έπραξε σε αυτοάμυνα.
Με τον χρόνο, λαοί, ομάδες και οργανισμοί συστηματοποίησαν δεξιότητες που είχαν δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες. Σε ειρηνικές κοινωνίες πολιτών, όμως, η χρήση βίας περιορίστηκε από νόμους.
Το Defendu του Fairbairn είναι ένα τέτοιο σύστημα έννομης αντιμετώπισης βίας. Αργότερα, μέσα στις ανάγκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ίδια τεχνική βάση «αγρίεψε» και προσαρμόστηκε σε μάχη σώμα με σώμα. Στο τέλος, ο όρος Combatives επικράτησε για να περιγράψει ένα μικρό σύνολο απλών, βαριών και ευρείας χρήσης τεχνικών και τακτικών.
Το τελικό συμπέρασμα
Ο σύγχρονος πολίτης πρέπει να αφήσει το Street-fighting στους ανεγκέφαλους.
Η οδομαχία είναι εγωισμός.
Η αυτοπροστασία είναι πρόληψη.
Η αυτοάμυνα είναι αναγκαστική αντίδραση όταν η πρόληψη απέτυχε ή όταν η επίθεση είναι ήδη παρούσα.
Το Combatives Group προτείνει κάτι πολύ πιο σοβαρό από την κουλτούρα του καβγά: αρχές αυτοπροστασίας, αποφυγή, νόμιμη αυτοάμυνα, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και εκπαίδευση που δεν μπερδεύει την επιβίωση με τον εγωισμό.
Εισαγωγή
Πριν από μερικά χρόνια διάβασα ένα άρθρο που κατονόμαζε τον W.E. Fairbairn ως πατέρα του Street–fighting. Το άρθρο συνέδεε τους όρους Street–fighting και αυτοάμυνα, παρουσιάζοντάς τους σαν να είναι το ίδιο πράγμα.
Αυτό με ξάφνιασε.
Έχοντας διαβάσει το κείμενο προσεκτικά, μου δημιουργήθηκε η βάσιμη υποψία ότι ο συντάκτης είχε πάρει αρκετά στοιχεία από τη δική μας ιστοσελίδα, χωρίς να αναφέρει πηγές, και τα είχε παραποιήσει ώστε να εξυπηρετούν το μήνυμα που ήθελε να περάσει.
Το άρθρο ξεκινούσε περίπου ως εξής:
«Σε αυτό το άρθρο θα ήθελα να αναφερθώ στο φαινόμενο της αυτοάμυνας δρόμου. Πολλοί θα το έχετε ακούσει ως street fighting, δηλαδή μάχη ή ξύλο του δρόμου».
Οφείλω να πω ότι εξεπλάγην.
Είναι πράγματι έτσι;
Είναι το Street-fighting το ίδιο με την αυτοάμυνα;
Μήπως πρόκειται για προσπάθεια να κερδίσουν κάποιοι έδαφος στηριζόμενοι στην άγνοια της επίσημης ορολογίας;
Μήπως αγνοούν ότι αυτό που αποκαλούν Street-fighting υπήρχε αιώνες, αν όχι χιλιετίες, πριν από τον Fairbairn;
Και, κυρίως, μήπως δεν καταλαβαίνουν ότι η οδομαχία και η αυτοάμυνα ανήκουν σε τελείως διαφορετικά πεδία;
Ορολογία
Κατά καιρούς ακούμε τον όρο Street–fighting, δηλαδή «στριτ φάιτινγκ» ή, στα ελληνικά, οδομαχία.
Ο όρος συνδέεται συνήθως με την ιδέα μιας χαοτικής συμπλοκής στον δρόμο, χωρίς κανόνες, χωρίς αθλητική ηθική και χωρίς οργανωμένο πλαίσιο. Αυτό που στην καθημερινή γλώσσα πολλοί θα αποκαλούσαν «μπαμπέσικο» ξύλο.
Όμως πρέπει να δούμε τι ακριβώς σημαίνει ο όρος και τι υπονοεί.
Ουσιαστικά, μιλάμε για συμπλοκή σώμα με σώμα σε δημόσιο χώρο ή δρόμο, ανάμεσα σε μεμονωμένα άτομα ή ομάδες ανθρώπων. Μπορεί να περιλαμβάνει όπλα ή αντικείμενα. Δεν έχει κανόνες. Μπορεί να έχει εκδικητικό περιεχόμενο. Μπορεί να ξεκινήσει από παρεξήγηση, πρόκληση, προσβολή, επίδειξη δύναμης ή ανάγκη επιβολής.
Η συμπλοκή αυτή μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό τραυματισμό ή ακόμη και θάνατο.
Αυτό είναι το αντίθετο της μαχητικής άθλησης, αλλά δεν είναι αυτομάτως αυτοάμυνα.
Εδώ βρίσκεται η κρίσιμη διάκριση.
Street-fighting και αυτοάμυνα: η βασική διαφορά
Η κύρια διαφορά ανάμεσα στο Street–fighting και σε μια κατάσταση αυτοάμυνας είναι ότι το Street-fighting μπορεί συχνά να αποφευχθεί, ενώ στην πραγματική κατάσταση αυτοάμυνας ο άνθρωπος βρίσκεται ήδη μέσα σε υπαρκτή απειλή ή επίθεση.
Η οδομαχία συνήθως είναι αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων.
Κάποιος είπε κάτι.
Ο άλλος απάντησε.
Ο ένας πλησίασε.
Ο άλλος δεν υποχώρησε.
Έπεσαν προσβολές.
Υπήρξε σπρώξιμο.
Ο εγωισμός ανέβηκε.
Κανείς δεν ήθελε να φανεί ότι «κάνει πίσω».
Και η κατάσταση κατέληξε σε φυσική συμπλοκή.
Αυτό είναι τυπικό μοτίβο οδομαχίας.
Πολλές τέτοιες καταστάσεις δεν είναι αναπόφευκτες. Μπορούν να σταματήσουν πολύ πριν πέσει το πρώτο χτύπημα, αν κάποιος έχει αυτοέλεγχο, κρίση και την ωριμότητα να μη θυσιάσει την ασφάλειά του στον εγωισμό του.
Το Street-fight είναι συχνά συναινετικό με την πρακτική έννοια ότι και οι δύο πλευρές συμμετέχουν στην κλιμάκωση. Μπορεί η συναίνεση να μην είναι ρητή, αλλά υπάρχει συμμετοχή, ανταπόδοση, πρόκληση και παραμονή στη σύγκρουση.
Στην αυτοάμυνα, όμως, η λογική είναι αντίθετη.
Το θύμα δεν προσπαθεί να κερδίσει καβγά.
Προσπαθεί να ξεφύγει από υπαρκτή κατάσταση απειλής.
Μπορεί να χρησιμοποιήσει βία, αλλά ο σκοπός της βίας αυτής δεν είναι η τιμωρία, η εκδίκηση ή η επικράτηση. Είναι η προστασία και η δημιουργία διόδου διαφυγής προς την ασφάλεια.
Η νομική διάκριση
Το Street-fighting είναι παράνομη συμπλοκή και διώκεται ποινικά.
Η αποδεδειγμένη αυτοάμυνα -ακόμη και με «βρώμικες»- τεχνικές, αντίθετα, αποτελεί νομικό δικαίωμα, αλλά ερευνάται νομικά.
Αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Πολλοί λένε ότι «στον δρόμο δεν υπάρχουν κανόνες». Αυτό είναι επικίνδυνη μισή αλήθεια.
Ο επιτιθέμενος μπορεί να μη σέβεται κανόνες.
Ο νόμος όμως υπάρχει.
Η κοινωνία υπάρχει.
Το δικαστήριο υπάρχει.
Οι συνέπειες υπάρχουν.
Ο πολίτης δεν μπορεί να επικαλείται «street-fighting» και να περιμένει ότι θα αντιμετωπιστεί σαν άνθρωπος που βρέθηκε αναγκαστικά σε άμυνα.
Η αυτοάμυνα πρέπει να μπορεί να αποδειχθεί. Πρέπει να έχει σχέση με πραγματική απειλή, αναγκαιότητα, αναλογία και διακοπή του κινδύνου.
Η οδομαχία, αντίθετα, συχνά δείχνει εγωισμό, ανωριμότητα, συμμετοχή στην κλιμάκωση και απουσία πραγματικής ανάγκης.
Γι’ αυτό η διάκριση δεν είναι γλωσσική πολυτέλεια.
Είναι ζήτημα ελευθερίας.
Τι είναι ο Street-fighter
Ο όρος Street–fighter, δηλαδή οδομάχος, έχει αρνητική χροιά.
Δεν περιγράφει έναν υπεύθυνο ασκούμενο αυτοάμυνας.
Δεν περιγράφει έναν πολίτη που γνωρίζει πώς να προστατευθεί νόμιμα.
Δεν περιγράφει έναν αθλητή που προπονείται μέσα σε κανόνες.
Περιγράφει συνήθως έναν άνθρωπο που έχει μάθει να ασχολείται με τους άλλους επιθετικά, πονηρά και αντικοινωνικά, μέσα από δρόμους, καβγάδες και ανεξέλεγκτες συμπλοκές.
Το Street-fight περιγράφει παράνομη συμπλοκή με ερέθισμα τον εγωισμό. Μπορεί να περιλαμβάνει κάθε είδους έντεχνη ή άτεχνη μάχη. Μπορεί να χρησιμοποιηθούν όπλα όπως πιστόλια, μαχαίρια, ρόπαλα ή καθημερινά αντικείμενα όπως μπουκάλια, ποτήρια, τασάκια, στυλό, πέτρες ή οτιδήποτε βρεθεί στο χέρι.
Η συμπλοκή συχνά λήγει όταν κάποιος υποταχθεί, πέσει αναίσθητος, τραυματιστεί σοβαρά ή πεθάνει.
Αυτό δεν είναι αυτοάμυνα.
Αυτό είναι κοινωνική αποτυχία, νομικός κίνδυνος και πρακτική ανοησία.
Οι όροι Street-fighting, Street-fighter και Street-fight συνδέονται με αλητεία, ανωριμότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά και ανθρώπους που δεν έχουν μάθει να ελέγχουν τον εγωισμό τους.
Δεν αποτελούν πρότυπο για κανέναν σοβαρό πολίτη.
Είναι το Street-fighting αυτοάμυνα;
Βάσει της ορολογίας και των εννοιών που προκύπτουν από τον όρο Street-fighting, η απάντηση είναι καθαρή:
Όχι.
Το Street-fighting δεν έχει καμία ουσιαστική σχέση με την αυτοάμυνα. Είναι αντίθετο με αυτήν σε τέσσερα επίπεδα:
- Εννοιολογικά.
- Ηθικά.
- Νομικά.
- Πρακτικά.
Εννοιολογικά
Το Street-fighting είναι αρνητικός όρος. Συνδέεται με οδομαχία, αντικοινωνική συμπεριφορά, καβγάδες και χαοτική βία.
Η αυτοάμυνα είναι όρος προστασίας. Συνδέεται με αναγκαία αντίδραση απέναντι σε επίθεση.
Ηθικά
Το Street-fighting συχνά ξεκινά και συντηρείται από εγωισμό, πρόκληση, εκδίκηση ή ανάγκη επιβολής.
Η αυτοάμυνα, όταν είναι πραγματική, έχει σκοπό την προστασία από άδικη επίθεση.
Νομικά
Το Street-fighting είναι καβγάς στον δρόμο και διώκεται.
Η αυτοάμυνα μπορεί να αναγνωριστεί ως δικαίωμα, εφόσον αποδειχθεί ότι υπήρχε πραγματική, άδικη και παρούσα απειλή και ότι η αντίδραση ήταν αναγκαία και ανάλογη.
Πρακτικά
Το Street-fighting δεν προσθέτει καμία αρετή στο κοινωνικό σύνολο. Δεν κάνει τον άνθρωπο καλύτερο. Δεν τον κάνει ασφαλέστερο. Δεν τον κάνει υπεύθυνο.
Αντίθετα, τον εκθέτει σε τραυματισμό, ποινικές συνέπειες, οικονομική ζημιά, κοινωνικό στίγμα και πιθανή καταστροφή.
Συνεπώς, η προσπάθεια να συνδεθεί η αυτοάμυνα με το Street-fighting είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αποτυχία ορολογίας.
Στη χειρότερη, είναι επικίνδυνη παραπλάνηση.
Defendu, Combatives και αυτοάμυνα
Η έννοια και η πρακτική της αυτοάμυνας δεν έχουν μία συγκεκριμένη ιστορική αφετηρία.
Από τη στιγμή που ένας άνθρωπος χρειάστηκε να αντισταθεί σωματικά σε απρόκλητη επίθεση για να προστατεύσει τον εαυτό του, στην πράξη ενήργησε σε αυτοάμυνα.
Αυτό ισχύει από την προϊστορία.
Με το πέρασμα του χρόνου, φυλές, λαοί και οργανωμένες ομάδες έμαθαν και δίδαξαν τεχνικές που είχαν δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες. Κάποιες από αυτές συστηματοποιήθηκαν. Όταν οι κοινωνίες απέκτησαν εδαφικές διεκδικήσεις, ορισμένες πρακτικές οργανώθηκαν σε ομαδικές στρατηγικές και τακτικές, δίνοντας πνοή στην πραγματική πολεμική τέχνη: την τέχνη του πολέμου.
Όχι αυτό που σήμερα ο κόσμος περιγράφει γενικά ως άθληση.
Σε κοινωνίες πολιτών, όμως, όπου δημιουργήθηκαν νόμοι, το πολεμικό στοιχείο περιορίστηκε στους στρατούς και στις τακτικές πολέμου. Οι πολίτες περιορίστηκαν στην άμυνα μέσα στα πλαίσια του νόμου.
Δηλαδή στη νόμιμη αυτοάμυνα.
Η αυτοάμυνα είναι γενικός όρος. Περιγράφει διαφορετικά συστήματα έννομης αντιμετώπισης βίας.
Ένα από αυτά είναι το Defendu, δημιούργημα του William Ewart Fairbairn.
Ο Fairbairn δεν ήταν θεωρητικός του καβγά. Ήταν αστυνομικός. Είχε δοκιμάσει έμπρακτα το σύστημά του σε πραγματικές ένοπλες και άοπλες καταστάσεις ζωής και θανάτου.
Αυτό έχει σημασία.
Δεν μιλάμε για άνθρωπο που έστησε ένα εμπορικό αφήγημα γύρω από το «ξύλο του δρόμου». Μιλάμε για άνθρωπο που υπηρέτησε σε περιβάλλον πραγματικής βίας, με όπλα της εποχής του, όπως το Colt 1911, το Thompson submachine gun και το μαχαίρι που οδήγησε στο περίφημο Fairbairn/Sykes combat knife.
Τα βιβλία του Fairbairn και ο όρος Self-Defense
Ανάμεσα στα βιβλία στα οποία συνέβαλε ή τα οποία έγραψε ο Fairbairn είναι:
Shanghai Municipal Police Manual of Self Defense του 1915.
Defendu του 1926.
Scientific Self-Defense του 1931.
Το τελευταίο ήταν ανατύπωση του Defendu με διαφορετικό τίτλο. Προσοχή όμως: Scientific Self-Defense. Όχι «Scientific Street-fighting», όπως θα ήθελαν ίσως μερικοί να το παρουσιάσουν για να συνδέσουν τον άνθρωπο και το έργο του με δικές τους δραστηριότητες.
Αυτά τα βιβλία παραμένουν περιζήτητα ως βιβλία αυτοάμυνας ή μάχης σώμα με σώμα.
Εδώ, για πρώτη φορά, ένας ενεργός αστυνομικός με προσωπική εμπειρία περιέγραψε το πρόγραμμα μάχης που ανέπτυξε κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στη Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάης.
Οι φωτογραφίες μπορεί σήμερα να φαίνονται παλιομοδίτικες. Όμως όποιος έχει γνώση κλασικού μαχητικού JuJutsu αντιλαμβάνεται αμέσως τη βάναυσα αποτελεσματική εφαρμογή των απλών τεχνικών εναντίον άοπλων δραστών ή δραστών οπλισμένων με πιστόλια ή μαχαίρια.
Το σημαντικό είναι αυτό:
Τα βιβλία του Fairbairn αναφέρονται καθαρά στον όρο Self–Defense.
Δεν χρησιμοποιούν τον όρο Street–fighting.
Ο Fairbairn γνώριζε πολύ καλά τη διαφορά σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις αποχρώσεις της.
Τα βιβλία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Το 1942 ο Fairbairn εξέδωσε τρία βιβλία. Ένα από αυτά ήταν το Hands Off!, επαναστατικό για την εποχή του, με αντικείμενο την προστασία των γυναικών.
Και εκεί δεν υπάρχει καμία αναφορά στον όρο Street-fighting.
Ο τίτλος και το περιεχόμενο αναφέρονται καθαρά σε Self–Defense for Women.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το σύστημα αυτοάμυνας στην ουσία «αγρίεψε» με «βρώμικες» τεχνικές ώστε να ταιριάζει σε συνθήκες πολέμου, διατηρώντας όμως σε μεγάλο βαθμό την ίδια τεχνική βάση. Τότε ονομάστηκε Fairbairn System.
Ταυτόχρονα εκδόθηκαν δύο κλασικά βιβλία:
Get Tough το 1942 στη Βόρεια Αμερική.
All–In Fighting το 1942 στη Βρετανία (εννοώντας «με κάθε μέσω»).
Τα δύο βιβλία είναι ουσιαστικά παρόμοια, με διαφορετική ονομασία και προσαρμογή στο κοινό τους.
Και πάλι, δεν χρησιμοποιείται ο όρος Street-fighting.
Χρησιμοποιείται ο όρος Gutter–fighting, δηλαδή κάτι πιο κοντά σε «βρώμικη», «μπαμπέσικη» ή σκληρή μάχη στο πλαίσιο πολέμου και μάχης σώμα με σώμα.
Εδώ ο όρος «πάλη» δεν αποδίδει σωστά το νόημα. Πρέπει ουσιαστικά να αντικατασταθεί με «μάχη», επειδή μιλάμε για πολεμικό περιβάλλον και όχι για αθλητική αντιπαράθεση.
Με αυτή τη μετάβαση από την αυτοάμυνα στη μάχη σώμα με σώμα, ο Fairbairn έθεσε νέες βάσεις για την εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, αστυνομικών μονάδων, στρατών και μυστικών υπηρεσιών του δυτικού κόσμου.
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η διοίκηση του Βρετανικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων μετονόμασε το Fairbairn System σε Combatives, αφού ο ίδιος είχε πλέον αποσυρθεί.
Ο όρος Combatives χρησιμοποιείται ευρέως στον δυτικό κόσμο για να περιγράψει μικρό σύνολο ευρείας χρήσης τακτικών και απλών τεχνικών μάχης σώμα με σώμα.
Δηλαδή:
Μία τεχνική για πολλές περιπτώσεις.
Όχι πολλές τεχνικές για μία περίπτωση.
Αυτό είναι θεμελιώδες στην πρακτική λογική του Combatives.
Γιατί η σύγχυση είναι επικίνδυνη
Η σύγχυση ανάμεσα σε Street-fighting, αυτοάμυνα, Defendu και Combatives δεν είναι αθώα.
Αν κάποιος πιστεύει ότι η αυτοάμυνα είναι «καβγάς στον δρόμο», τότε εκπαιδεύεται με λάθος νοοτροπία.
Αν κάποιος πιστεύει ότι ο στόχος είναι να γίνει Street-fighter, τότε έχει ήδη χάσει την έννοια της αυτοπροστασίας.
Αν κάποιος διδάσκει πολίτες σαν να πρέπει να λειτουργούν ως οδομάχοι, τους εκθέτει σωματικά, νομικά και ηθικά.
Η αυτοάμυνα δεν είναι καλλιέργεια επιθετικότητας για εγωιστική συμπλοκή.
Είναι προστασία από πραγματική επίθεση.
Το Combatives δεν είναι πρόσχημα για να βαφτίσουμε τον καβγά «εκπαίδευση».
Είναι σοβαρή μεθοδολογία για ακραίες καταστάσεις, η οποία, στην πολιτική της εφαρμογή, πρέπει να σέβεται απολύτως τον νόμο, την αναγκαιότητα, την αναλογία και τη διαφυγή.
Ο πολίτης δεν είναι στρατιώτης σε αποστολή.
Δεν είναι αστυνομικός σε υπηρεσία.
Δεν είναι εγκληματίας του δρόμου.
Είναι πολίτης.
Και ο πολίτης χρειάζεται πρώτα αυτοπροστασία.
Αυτοπροστασία πριν από αυτοάμυνα
Ο πολίτης στη Δύση σήμερα ζει, γενικά, σε συνθήκες μεγαλύτερης ασφάλειας σε σχέση με άλλες ιστορικές εποχές.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν απειλές.
Σημαίνει όμως ότι δεν χρειάζεται να ζει μέσα στη φαντασίωση της διαρκούς οδομαχίας.
Η συμβουλή του Combatives Group είναι απλή:
Μάθε τουλάχιστον βασικές αρχές αυτοπροστασίας για εσένα και τους οικείους σου.
Η αυτοπροστασία είναι πάντα καλύτερη από την αυτοάμυνα.
Γιατί;
Διότι για να φτάσεις στην αυτοάμυνα, σημαίνει ότι τα μέτρα αυτοπροστασίας σου δεν ήταν αρκετά ή δεν πρόλαβαν να λειτουργήσουν.
Η αυτοπροστασία είναι πρόληψη.
Η αυτοάμυνα είναι καταστολή.
Η αυτοπροστασία προσπαθεί να μη βρεθείς στο πρόβλημα.
Η αυτοάμυνα αρχίζει όταν το πρόβλημα σε έχει ήδη φτάσει.
Άρα, για τον σοβαρό πολίτη, η πρώτη ερώτηση δεν είναι:
«Πώς θα κερδίσω σε Street-fight;»
Η σωστή ερώτηση είναι:
«Πώς θα αποφύγω να βρεθώ σε τέτοια κατάσταση;»
Και αν δεν μπορέσω να την αποφύγω:
«Πώς θα προστατευθώ νόμιμα και θα φύγω ασφαλής;»
Συμπέρασμα
Το Street-fighting δεν είναι αυτοάμυνα.
Είναι οδομαχία.
Είναι συνήθως εγωιστική, χαοτική, παράνομη και κοινωνικά άχρηστη συμπλοκή.
Η αυτοάμυνα είναι αναγκαία και νόμιμα ελεγχόμενη αντίδραση απέναντι σε πραγματική επίθεση.
Η αυτοπροστασία είναι ακόμη καλύτερη, επειδή προηγείται της βίας.
Ο Fairbairn δεν χρειάζεται να βαφτιστεί «πατέρας του Street-fighting» για να αναγνωριστεί η αξία του. Το έργο του είναι πολύ πιο σοβαρό από αυτό. Συνδέεται με αστυνομική αυτοάμυνα, Defendu, Scientific Self-Defense, μάχη σώμα με σώμα και τη μεταγενέστερη εξέλιξη του Combatives.
Το Combatives Group δεν έχει κανέναν λόγο να συγχέει τον καβγά του δρόμου με τη νόμιμη αυτοάμυνα.
Οι εγωισμοί και τα Street-fighting ας αφεθούν στους ανεγκέφαλους.
Ο σοβαρός πολίτης χρειάζεται κάτι καλύτερο:
Αυτοπροστασία.
Νόμιμη αυτοάμυνα.
Καθαρή σκέψη.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Και αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αποφασιστική δράση με σκοπό την ασφάλεια, όχι τον εγωισμό.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι το Street-fighting το ίδιο με την αυτοάμυνα;
Όχι. Το Street-fighting είναι συνήθως οδομαχία, δηλαδή παράνομη και χαοτική συμπλοκή στον δρόμο. Η αυτοάμυνα είναι αναγκαία αντίδραση απέναντι σε πραγματική επίθεση, με σκοπό την προστασία και τη διαφυγή.
Γιατί το Street-fighting είναι παράνομο;
Επειδή συνήθως πρόκειται για καβγά ή συμπλοκή στην οποία τα μέρη συμμετέχουν, κλιμακώνουν ή ανταποδίδουν βία. Δεν αποτελεί αυτομάτως νόμιμη άμυνα.
Είναι η αυτοάμυνα πάντα νόμιμη;
Η αυτοάμυνα είναι νομικό δικαίωμα, αλλά κάθε περιστατικό εξετάζεται. Πρέπει να υπάρχει πραγματική, άδικη και παρούσα απειλή, και η αντίδραση πρέπει να είναι αναγκαία και ανάλογη.
Ποια είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στην οδομαχία και στην αυτοάμυνα;
Στην οδομαχία υπάρχει συχνά εγωισμός, συμμετοχή, ανταπόδοση και κλιμάκωση. Στην αυτοάμυνα, ο άνθρωπος προσπαθεί να προστατευθεί από επίθεση και να φύγει προς ασφάλεια.
Τι είναι ο Street-fighter;
Street-fighter είναι συνήθως άνθρωπος που έχει μάθει να εμπλέκεται επιθετικά ή πονηρά σε καβγάδες και συμπλοκές στον δρόμο. Ο όρος έχει αρνητική χροιά και δεν περιγράφει υπεύθυνο ασκούμενο αυτοάμυνας.
Ήταν ο Fairbairn πατέρας του Street-fighting;
Όχι με τη σύγχρονη έννοια της οδομαχίας. Ο Fairbairn συνδέεται με την αστυνομική αυτοάμυνα, το Defendu, το Scientific Self-Defense, τη μάχη σώμα με σώμα και το μεταγενέστερο Combatives.
Τι ήταν το Defendu;
Το Defendu ήταν σύστημα αυτοάμυνας που ανέπτυξε ο William Ewart Fairbairn, βασισμένο στην πρακτική του εμπειρία ως αστυνομικός και εκπαιδευτής σε πραγματικές συνθήκες βίας.
Γιατί τα βιβλία του Fairbairn έχουν σημασία;
Επειδή δείχνουν ότι ο ίδιος χρησιμοποιούσε όρους όπως Self-Defense, Defendu, Scientific Self-Defense και αργότερα All-In Fighting ή Gutter-fighting σε πολεμικό πλαίσιο. Δεν παρουσίαζε την αυτοάμυνα ως Street-fighting.
Τι είναι το Combatives;
Το Combatives είναι όρος που χρησιμοποιείται για μικρό σύνολο ευρείας χρήσης τακτικών και απλών τεχνικών μάχης σώμα με σώμα, σχεδιασμένων για ακραίες συνθήκες και όχι για αθλητική άμιλλα.
Γιατί η αυτοπροστασία είναι καλύτερη από την αυτοάμυνα;
Επειδή η αυτοπροστασία προηγείται της βίας. Σκοπός της είναι να μη βρεθείς στην κατάσταση όπου θα χρειαστεί αυτοάμυνα. Αν φτάσεις στην αυτοάμυνα, σημαίνει ότι η πρόληψη δεν ήταν αρκετή ή δεν πρόλαβε να λειτουργήσει.
Σχετικά άρθρα
Υπάρχοντα άρθρα στο combatives.gr
- «Street-fighting» και Αυτοάμυνα
Το αρχικό άρθρο στο οποίο βασίζεται η παρούσα αναδόμηση και η διάκριση ανάμεσα στην οδομαχία και στη νόμιμη αυτοάμυνα. - Αυτοάμυνα ή Αυτοπροστασία και ποια είναι η διαφορά;
Σχετικό με τη βασική διάκριση ανάμεσα στην πρόληψη και στην καταστολή, δηλαδή ανάμεσα στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα. - Υπάρχουν «κανόνες» στο δρόμο; Πολλοί λένε όχι… Σφάλουν!
Σχετικό με την ανάγκη να ξεκαθαριστεί ότι ακόμη και στον δρόμο υπάρχουν νομικές συνέπειες, όρια και ευθύνη. - Η αυτοάμυνα και οι πολεμικές τέχνες είναι το ίδιο πράγμα;
Σχετικό με τη διάκριση ανάμεσα στην αυτοάμυνα, τις πολεμικές τέχνες και τη μαχητική άθληση. - Η αλήθεια για τις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα
Σχετικό με τη σύγχυση που συχνά δημιουργείται ανάμεσα στην αθλητική ή παραδοσιακή προσέγγιση και στη ρεαλιστική αυτοάμυνα. - Defendu
Σχετικό με το σύστημα αυτοάμυνας του William Ewart Fairbairn και τη σωστή ιστορική τοποθέτησή του. - W.E. Fairbairn
Σχετικό με το πρόσωπο του Fairbairn και τη συμβολή του στην αστυνομική αυτοάμυνα, στη μάχη σώμα με σώμα και στο Combatives. - Δημοτική Αστυνομία της Σαγκάης
Σχετικό με το περιβάλλον μέσα στο οποίο δοκιμάστηκε και αναπτύχθηκε μεγάλο μέρος της πρακτικής εμπειρίας των Fairbairn και Sykes. - Τι είναι το F/S μαχαίρι;
Σχετικό με το Fairbairn/Sykes combat knife και την ιστορική σύνδεση του Fairbairn με όπλα, εκπαίδευση και μάχη σώμα με σώμα. - Ασφάλεια, Αυτοπροστασία, Αυτοάμυνα – Το τρίπτυχο της εκπαίδευσης
Σχετικό με τη βασική θέση του Combatives Group ότι η αυτοπροστασία προηγείται της αυτοάμυνας.
Σημείωση ασφαλείας
Το άρθρο έχει εκπαιδευτικό και ενημερωτικό χαρακτήρα. Δεν αποτελεί νομική συμβουλή και δεν αποτελεί προτροπή για βία, οδομαχία ή συμμετοχή σε συμπλοκές.
Η αυτοάμυνα πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα, κοινή λογική, νομική επίγνωση και ηθική ευθύνη. Η πρώτη επιλογή πρέπει να είναι πάντα η αποφυγή, η αποκλιμάκωση και η απόδραση, όπου αυτό είναι δυνατόν.
Η χρήση δύναμης μπορεί να έχει σοβαρές σωματικές, ψυχολογικές, ποινικές, αστικές και οικονομικές συνέπειες. Για πραγματική νομική αξιολόγηση συγκεκριμένου περιστατικού, απαιτείται συμβουλή από αρμόδιο νομικό.
Σημείωση εμπειρίας
Το περιεχόμενο βασίζεται στη μεθοδολογία και την πρακτική εμπειρία του Combatives Group στην εκπαίδευση προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.
Η προσέγγιση δίνει έμφαση στη σωστή ορολογία, στη διάκριση ανάμεσα στην οδομαχία και στη νόμιμη αυτοάμυνα, στην ιστορική ακρίβεια γύρω από Fairbairn, Defendu και Combatives, και στην προτεραιότητα της αυτοπροστασίας έναντι της σωματικής σύγκρουσης.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να καταλάβετε στην πράξη τη διαφορά ανάμεσα στον καβγά του δρόμου, στην αυτοπροστασία και στη νόμιμη αυτοάμυνα, η θεωρία είναι μόνο η αρχή.
Η ουσιαστική κατανόηση έρχεται μέσα από καθοδηγούμενη εκπαίδευση, πρακτική εφαρμογή, σενάρια, προσομοιώσεις και σοβαρή ανάλυση πραγματικών συνθηκών απειλής.
Επικοινωνήστε με το Combatives Group για να ενημερωθείτε για μαθήματα, σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα προσωπικής ασφάλειας, αυτοπροστασίας και ρεαλιστικής αυτοάμυνας.