Άλλο η εικόνα, άλλο η πραγματικότητα
Η πραγματική μάχη και η προσποιητή μάχη υπήρχαν πολύ πριν από τον άνθρωπο.
Στο ζωικό βασίλειο βλέπουμε συνεχώς μορφές πραγματικής σύγκρουσης και προσποιητής σύγκρουσης. Τα ζώα παίζουν, δοκιμάζονται, κυριαρχούν, απειλούν, υποχωρούν, εκπαιδεύονται μέσα από παιχνίδι και, όταν η επιβίωση το απαιτεί, περνούν σε πραγματική βία.
Ο άνθρωπος ακολούθησε παρόμοιο μοτίβο.
Έχει πραγματική μάχη.
Έχει άσκηση.
Έχει παιχνίδι.
Έχει άθλημα.
Έχει τελετουργία.
Έχει θέαμα.
Έχει τέχνη.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτά μπερδεύονται.
Όταν η προσποιητή μάχη παρουσιάζεται ως πραγματική.
Όταν η κινηματογραφική μάχη επηρεάζει την αντίληψη του κοινού για τη βία.
Όταν η μαχητική άθληση παρουσιάζεται ως απόλυτη λύση για τον δρόμο.
Όταν η τεχνική εικόνα μπερδεύεται με την επιβίωση.
Και όταν ο πολίτης εκπαιδεύεται για κάτι που μοιάζει με μάχη, αλλά δεν έχει αρκετή σχέση με τις πραγματικές συνθήκες απειλής.
Η σύντομη απάντηση
Η πραγματική μάχη και η προσποιητή μάχη μπορεί να μοιάζουν εξωτερικά, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η προσποιητή μάχη μπορεί να υπάρχει σε ταινίες, θεατρικές σκηνές, επιδείξεις, αθλητικούς αγώνες, τεχνικές φόρμες ή ελεγχόμενες προπονήσεις. Έχει δομή, κανόνες, ρυθμό, σκοπό παρουσίασης ή αθλητικής σύγκρισης.
Η πραγματική μάχη, ειδικά όταν υπάρχει κίνδυνος για την υγεία ή τη ζωή, είναι χαοτική, σύντομη, άσχημη, απρόβλεπτη, συχνά αδέξια και ψυχοσωματικά φορτισμένη.
Δεν μοιάζει με ταινία.
Δεν σέβεται την τεχνική εικόνα.
Δεν περιμένει τον άνθρωπο να εκτελέσει όμορφα.
Δεν ακολουθεί το πνεύμα του αγώνα.
Και γι’ αυτό η εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να βασίζεται στη λειτουργικότητα, όχι στην εικόνα.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
- Έχετε επηρεαστεί από κινηματογραφικές σκηνές μάχης και θέλετε να καταλάβετε πόσο απέχουν από την πραγματικότητα.
- Πιστεύετε ότι η μάχη στον δρόμο θα μοιάζει με αυτό που βλέπουμε σε σχολές, αγώνες ή ταινίες.
- Θέλετε να καταλάβετε γιατί η τεχνική εικόνα συχνά εξαφανίζεται υπό πραγματική πίεση.
- Σας ενδιαφέρει η διαφορά ανάμεσα στη μαχητική άθληση, την πολεμική τέχνη, τη στρατιωτική μάχη και την πολιτική αυτοάμυνα.
- Θέλετε να δείτε γιατί το Combatives Group επιμένει στη σαφήνεια σκοπού και στη ρεαλιστική εκπαίδευση.
Τι θα μάθετε
- Θα δείτε γιατί η προσποιητή μάχη είναι απαραίτητα διαφορετική από την πραγματική.
- Θα καταλάβετε πώς οι ταινίες και η ψυχαγωγία έχουν διαμορφώσει λανθασμένες αντιλήψεις για τη βία.
- Θα μάθετε γιατί η τεχνική αρτιότητα συχνά καταρρέει όταν χαθούν οι ελεγχόμενες συνθήκες.
- Θα δείτε γιατί τα μαχητικά αθλήματα έχουν αξία, αλλά δεν ταυτίζονται με τη μάχη επιβίωσης.
- Θα καταλάβετε γιατί η άοπλη μάχη δεν είναι ο πυρήνας του πολέμου.
- Θα δείτε γιατί οι πολίτες χρειάζονται εκπαίδευση προσανατολισμένη στη διαφυγή και όχι στην αθλητική νίκη.
Βασικά σημεία
- Η κινηματογραφική μάχη είναι σχεδιασμένη για θέαμα, όχι για ρεαλισμό.
- Η πραγματική βία είναι συνήθως πιο άχαρη, πιο γρήγορη, πιο βρώμικη και πιο απρόβλεπτη από ό,τι φαντάζεται ο μέσος άνθρωπος.
- Η μαχητική άθληση προσφέρει σημαντικές δεξιότητες, αλλά λειτουργεί μέσα σε κανόνες.
- Η μάχη επιβίωσης δεν έχει αθλητικό πλαίσιο, διαιτητή, γύρους, καθαρή έναρξη ή εγγυημένη ισότητα.
- Οι τεχνικές μπορεί να μοιάζουν εξωτερικά, αλλά ο σκοπός, η νοοτροπία, η μεθοδολογία και το πλαίσιο αλλάζουν τα πάντα.
- Το Combatives Group θεωρεί ότι η σαφήνεια σκοπού είναι απαραίτητη: άσκηση, τέχνη, άθλημα, στρατιωτική εφαρμογή και πολιτική αυτοάμυνα δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Εισαγωγή: Είναι καλό να μπλέκονται;
Η φυσική μάχη, με κάποια μορφή, υπήρξε μέρος της ανθρώπινης κατάστασης σε όλη την εξέλιξή μας.
Άλλοτε ήταν απλή, άμεση και ωμή.
Άλλοτε οργανώθηκε σε πολεμική μεθοδολογία.
Άλλοτε έγινε τελετουργία.
Άλλοτε έγινε άθλημα.
Άλλοτε έγινε τέχνη.
Άλλοτε έγινε θέαμα.
Σήμερα, ο μέσος άνθρωπος συχνά αντιλαμβάνεται τη μάχη μέσα από εικόνες. Ταινίες, σειρές, βίντεο, αγώνες, επιδείξεις και κοινωνικά δίκτυα διαμορφώνουν τη φαντασία του πολύ περισσότερο από την ιστορική γνώση ή την πραγματική εμπειρία.
Αυτό έχει συνέπειες.
Όταν η προσποιητή μάχη γίνεται η κύρια πηγή αντίληψης για την πραγματική βία, ο άνθρωπος αρχίζει να πιστεύει σε πράγματα που δεν στέκουν υπό πίεση.
Πιστεύει ότι θα έχει χρόνο.
Ότι θα δει καθαρά την επίθεση.
Ότι θα κινηθεί όμορφα.
Ότι θα εκτελέσει πολύπλοκα.
Ότι η βία θα έχει ρυθμό.
Ότι ο άλλος θα συμπεριφερθεί σαν αντίπαλος σε σκηνή ή αγώνα.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Και όσο πιο αργά το καταλάβει κανείς, τόσο πιο ακριβά μπορεί να το πληρώσει.
Η αντίληψη των ανθρώπων γίνεται η πραγματικότητά τους
Οι άνθρωποι σχηματίζουν απόψεις με βάση τις πληροφορίες που έχουν.
Αν η κύρια πληροφορία είναι οι ταινίες, τότε η αντίληψη για τη μάχη θα γίνει κινηματογραφική.
Αν η κύρια πληροφορία είναι ο αθλητισμός, τότε η αντίληψη για τη βία θα γίνει αγωνιστική.
Αν η κύρια πληροφορία είναι οι επιδείξεις, τότε η αντίληψη για την αυτοάμυνα θα γίνει τεχνική και εντυπωσιακή.
Αν η κύρια πληροφορία είναι η πραγματική εμπειρία, τότε η αντίληψη γίνεται πιο άβολη, πιο ψυχρή και συνήθως πιο πρακτική.
Γι’ αυτό πρέπει πάντα να ρωτάμε:
Ποια είναι η πηγή των πληροφοριών μου;
Πόσο κοντά είναι αυτή η πηγή στην πραγματικότητα;
Μήπως με ψυχαγωγεί αντί να με εκπαιδεύει;
Μήπως μου δείχνει το επιθυμητό αντί για το αληθινό;
Η αντίληψη είναι ισχυρή.
Αλλά όταν η αντίληψη είναι χτισμένη πάνω σε λάθος πληροφορίες, γίνεται παγίδα.
Η κινηματογραφική μάχη είναι θέαμα
Η μάχη στις ταινίες υπάρχει για να εξυπηρετήσει την ιστορία και τον θεατή.
Γι’ αυτό οι κινήσεις γίνονται μεγαλύτερες.
Πιο καθαρές.
Πιο ορατές.
Πιο θεαματικές.
Πιο ρυθμικές.
Πιο δραματικές.
Οι χορογράφοι μάχης δημιουργούν σκηνές που πρέπει να φαίνονται καλά στην κάμερα. Ο θεατής πρέπει να καταλαβαίνει τι βλέπει. Η σκηνή πρέπει να έχει ένταση, αλλαγές γωνίας, κίνηση, χαρακτήρα, ρυθμό και οπτική εντύπωση.
Αυτό είναι απόλυτα λογικό για τον κινηματογράφο.
Δεν είναι όμως πραγματική μάχη.
Η πραγματική βία δεν ενδιαφέρεται αν φαίνεται ωραία.
Δεν έχει ρυθμό για τον θεατή.
Δεν έχει γωνίες λήψης.
Δεν έχει χορογραφία.
Δεν έχει πρόβα.
Δεν έχει δεύτερο γύρισμα.
Όταν κάποιος εκπαιδεύεται έχοντας στο μυαλό του κινηματογραφική εικόνα, κινδυνεύει να κυνηγάει λάθος πρότυπο.
Η πραγματική σύγκρουση είναι άχαρη
Η πραγματική σωματική σύγκρουση, ειδικά όταν υπάρχει φόβος και κίνδυνος, σπάνια μοιάζει όμορφη.
Συχνά είναι άχαρη.
Σπασμωδική.
Βίαιη.
Μπερδεμένη.
Γρήγορη.
Αδέξια.
Χωρίς καθαρή τεχνική εικόνα.
Όταν υπάρχει πραγματική πίεση, οι κινήσεις γίνονται πιο απλές, πιο χονδροειδείς και πιο ενστικτώδεις. Η λεπτή τεχνική μειώνεται. Η κινητικότητα χαλάει. Η ισορροπία δοκιμάζεται. Η αναπνοή αλλάζει. Η σκέψη στενεύει.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η τεχνική δεν έχει αξία.
Έχει.
Αλλά η τεχνική πρέπει να έχει δοκιμαστεί υπό συνθήκες που μοιάζουν με πίεση, αντίσταση και απρόβλεπτο. Διαφορετικά, μπορεί να παραμείνει όμορφη στην αίθουσα και αόρατη στον δρόμο.
Γιατί οι τεχνικές εξαφανίζονται στον δρόμο
Πολλές φορές, όταν κάποιος βλέπει πραγματικό περιστατικό, αναρωτιέται:
Πού πήγαν οι τεχνικές;
Γιατί δεν φάνηκαν όπως στην προπόνηση;
Γιατί ο εκπαιδευμένος άνθρωπος κινήθηκε τόσο πρόχειρα;
Γιατί η σύγκρουση έμοιαζε περισσότερο με χάος παρά με σύστημα;
Ο κύριος λόγος είναι η απώλεια του ελεγχόμενου περιβάλλοντος.
Στην αίθουσα υπάρχουν κανόνες, χώρος, συνεργασία, επανάληψη, γνωστή επίθεση, γνωστή απόσταση και ψυχολογική ασφάλεια.
Στον δρόμο μπορεί να υπάρχει αιφνιδιασμός, δόλος, φόβος, θυμός, πολλοί άνθρωποι, αντικείμενα, κακό έδαφος, περιορισμένος χώρος, απειλή όπλου, φωνές, πανικός και νομικές συνέπειες.
Η τεχνική που δεν έχει συνδεθεί με αυτές τις παραμέτρους δύσκολα εμφανίζεται καθαρά.
Γι’ αυτό στο Combatives Group επιμένουμε ότι η λειτουργικότητα πρέπει να προηγείται της εικόνας.
Τα μαχητικά αθλήματα έχουν αξία, αλλά έχουν πλαίσιο
Τα σκληρά μαχητικά αθλήματα έχουν πραγματική αξία.
Πυγμαχία, πάλη, τζούντο, κικ μπόξινγκ, μούι τάι, ΜΜΑ και άλλα συστήματα πλήρους επαφής αναπτύσσουν δεξιότητες που δεν πρέπει να υποτιμώνται.
Δίνουν επαφή.
Αντίσταση.
Αντοχή.
Ρυθμό.
Πίεση.
Σωματική σκληραγώγηση.
Ικανότητα να λειτουργεί κανείς απέναντι σε μη συνεργάσιμο αντίπαλο.
Αυτά είναι σημαντικά πλεονεκτήματα.
Όμως το πλαίσιο παραμένει αθλητικό.
Υπάρχουν κανόνες.
Υπάρχει χώρος.
Υπάρχει ένας αντίπαλος.
Υπάρχει συμφωνημένη συμμετοχή.
Υπάρχει διαιτητής.
Υπάρχουν γύροι.
Υπάρχει τέλος.
Υπάρχει ιατρική υποστήριξη.
Η πραγματική βία δεν εγγυάται τίποτα από αυτά.
Άρα το μαχητικό άθλημα μπορεί να είναι πολύτιμο εργαλείο, αλλά δεν είναι από μόνο του πλήρες σύστημα αυτοπροστασίας.
Ο αγώνας δεν είναι επιβίωση
Ο στόχος του αγώνα είναι η νίκη.
Ο στόχος της αυτοάμυνας είναι η διαφυγή από άμεση απειλή.
Ο στόχος της στρατιωτικής μάχης είναι η επιβίωση και η ολοκλήρωση αποστολής μέσα σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.
Αυτά δεν είναι ίδια.
Στον αγώνα, ο αθλητής προσπαθεί να μείνει, να επιβληθεί, να κερδίσει και να ολοκληρώσει το πλαίσιο του αθλήματος.
Στην πολιτική αυτοάμυνα, ο πολίτης πρέπει να φύγει από την απειλή όσο πιο γρήγορα και νόμιμα γίνεται.
Στη στρατιωτική μάχη, ο στρατιώτης λειτουργεί με αποστολή, οπλισμό, ομάδα, κανόνες εμπλοκής και επιχειρησιακό σκοπό.
Αν μπερδέψουμε αυτά τα τρία, δημιουργούμε επικίνδυνη σύγχυση.
Η σαφήνεια σκοπού είναι το πρώτο βήμα της σοβαρής εκπαίδευσης.
Οι ομοιότητες υπάρχουν, αλλά δεν αρκούν
Κάποιος μπορεί να πει ότι η μαχητική άθληση και η πραγματική μάχη χρησιμοποιούν πολλές από τις ίδιες βασικές κινήσεις.
Σε έναν βαθμό, αυτό είναι σωστό.
Το ανθρώπινο σώμα έχει συγκεκριμένες δυνατότητες. Κεφάλι, κορμός, χέρια, πόδια, ισορροπία, κίνηση, ώθηση, έλξη, χτύπημα, λαβή, πτώση.
Είναι φυσικό να υπάρχουν ομοιότητες.
Όμως η ομοιότητα της κίνησης δεν σημαίνει ταύτιση του σκοπού.
Μια κίνηση μέσα σε αγώνα υπηρετεί την αγωνιστική νίκη.
Η ίδια γενική κίνηση σε αυτοάμυνα υπηρετεί τη διαφυγή από απειλή.
Η ίδια αρχή σε στρατιωτικό πλαίσιο μπορεί να υπηρετεί εντελώς διαφορετική αποστολή.
Άρα δεν αρκεί να πούμε «μοιάζουν».
Πρέπει να ρωτήσουμε:
Ποιος είναι ο σκοπός;
Ποιο είναι το πλαίσιο;
Ποιοι είναι οι περιορισμοί;
Ποια είναι η συνέπεια;
Ποια είναι η έξοδος;
Οι κανόνες αλλάζουν τα πάντα
Οι κανόνες δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι το πλαίσιο που διαμορφώνει τη συμπεριφορά.
Στον αθλητισμό, οι κανόνες προστατεύουν τους αθλητές και επιτρέπουν τον ανταγωνισμό. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε άθλημα, προπόνηση, επανάληψη, αξιολόγηση και διάρκεια καριέρας.
Στην πραγματική απειλή, όμως, ο επιτιθέμενος μπορεί να μη σέβεται τίποτα από αυτά.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα σταματήσει.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα είναι μόνος.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα είναι άοπλος.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα επιτεθεί καθαρά.
Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα σεβαστεί τον πεσμένο, τον τραυματισμένο ή τον εξαντλημένο.
Από την άλλη πλευρά, ο πολίτης εξακολουθεί να έχει νομικά όρια.
Αυτή είναι η δυσκολία της αυτοάμυνας: η απειλή δεν λειτουργεί με αθλητικούς κανόνες, αλλά η απάντηση του πολίτη πρέπει να παραμένει νόμιμη και αναγκαία.
Η άοπλη μάχη δεν είναι ο πυρήνας του πολέμου
Ένα από τα πιο σοβαρά λάθη είναι να φανταζόμαστε τον πόλεμο ως άοπλη μονομαχία.
Ο πόλεμος ήταν, είναι και θα παραμείνει κυρίως ένοπλος, ομαδικός και τακτικός.
Ο στρατιώτης δεν εκπαιδεύεται για να «κερδίσει έναν καυγά». Εκπαιδεύεται για αποστολή, όπλα, ομάδα, τακτική, αντοχή, υπακοή, κίνηση και επιβίωση σε επιχειρησιακό περιβάλλον.
Η άοπλη μάχη μπορεί να υπάρχει ως έσχατο στοιχείο, αλλά δεν είναι το κέντρο της πολεμικής τέχνης με την πραγματική έννοια του όρου.
Γι’ αυτό η σύγχρονη εικόνα πολλών «πολεμικών τεχνών» ως άοπλων συστημάτων μάχης συχνά απέχει από την ιστορική και πρακτική πραγματικότητα του πολέμου.
Το ίδιο ισχύει και για τον πολίτη:
Ο πολίτης δεν χρειάζεται πολεμική αποστολή.
Χρειάζεται αυτοπροστασία και διαφυγή.
Η στρατιωτική εφαρμογή δεν είναι πολιτική αυτοάμυνα
Η στρατιωτική μάχη σώμα με σώμα έχει διαφορετικό σκοπό από την πολιτική αυτοάμυνα.
Ο στρατιώτης μπορεί να χρειαστεί να κλείσει απόσταση, να επιβληθεί, να συνεχίσει την αποστολή, να λειτουργήσει με οπλισμό, να κινηθεί με ομάδα και να υπακούσει σε κανόνες εμπλοκής διαφορετικούς από αυτούς του πολίτη.
Ο πολίτης δεν έχει αυτόν τον ρόλο.
Δεν έχει αποστολή επίθεσης.
Δεν έχει υποχρέωση εμπλοκής.
Δεν έχει επιχειρησιακό στόχο.
Δεν έχει στρατιωτικό πλαίσιο.
Η αυτοάμυνα του πολίτη αφορά νόμιμη προστασία από άμεση απειλή και διαφυγή προς ασφάλεια.
Γι’ αυτό είναι λάθος να αντιγράφουμε στρατιωτική λογική στον πολίτη χωρίς προσαρμογή.
Το Combatives για πολίτες πρέπει να είναι πολιτικό, νόμιμο και προσανατολισμένο στην αυτοπροστασία.
Το Combatives και η κοινότητα τεχνικών
Στο Combatives υπάρχουν κινήσεις και αρχές που μπορεί να μοιάζουν με κινήσεις από πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα.
Αυτό είναι φυσιολογικό.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν παρόμοιο σώμα. Οι βασικές κατευθύνσεις κίνησης, ισορροπίας, ώθησης, χτυπήματος και χρήσης του σώματος δεν είναι άπειρες.
Η διαφορά δεν βρίσκεται πάντα στην εξωτερική μορφή.
Βρίσκεται στη μεθοδολογία.
Στο πνεύμα.
Στον σκοπό.
Στον στόχο.
Στο πλαίσιο εφαρμογής.
Στο Combatives, η ίδια σωματική αρχή πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιηθεί απλά, γρήγορα και υπό πίεση. Η εκπαίδευση δεν επιδιώκει τεχνική ομορφιά ή αθλητική νίκη. Επιδιώκει λειτουργικότητα, άμεση προστασία και δημιουργία ευκαιρίας διαφυγής.
Η κοινότητα των κινήσεων δεν σημαίνει ταύτιση των συστημάτων.
Όμοια, ναι.
Ίδια, όχι.
Η σαφήνεια απορρίπτει τη σύγχυση
Το κεντρικό μήνυμα είναι απλό:
Να είστε σαφείς με το τι θέλετε.
Αν θέλετε άσκηση, επιλέξτε άσκηση.
Αν θέλετε τέχνη, επιλέξτε τέχνη.
Αν θέλετε άθλημα, επιλέξτε άθλημα.
Αν θέλετε στρατιωτική ή επαγγελματική εφαρμογή, χρειάζεστε εκπαίδευση ανάλογη του επαγγελματικού ρόλου.
Αν θέλετε αυτοάμυνα ως πολίτης, χρειάζεστε εκπαίδευση που να στοχεύει στην ασφάλεια, στην αυτοπροστασία, στη νόμιμη αντίδραση και στη διαφυγή.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν θέλουμε λίγο από όλα για τον ίδιο σκοπό, χωρίς να αναγνωρίζουμε ότι κάθε δραστηριότητα καλλιεργεί διαφορετικές ψυχικές, σωματικές και τεχνικές ιδιότητες.
Το Tae Bo μπορεί να είναι άσκηση.
Το ΜΜΑ μπορεί να είναι εξαιρετικό άθλημα.
Η πολεμική τέχνη μπορεί να είναι βαθιά πορεία καλλιέργειας.
Το Combatives για πολίτες πρέπει να είναι πρακτική αυτοπροστασία.
Δεν είναι όλα το ίδιο.
Προς τα πού κατευθύνεται η ανάγκη σήμερα;
Όσο οι άνθρωποι αισθάνονται ανασφάλεια, θα αναζητούν τρόπους να προστατευθούν.
Αυτό είναι φυσιολογικό.
Το ερώτημα είναι τι θα επιλέξουν.
Θα επιλέξουν κάτι επειδή φαίνεται εντυπωσιακό;
Επειδή είναι δημοφιλές;
Επειδή το είδαν σε ταινία;
Επειδή το προβάλλει ένας αθλητής;
Επειδή ακούγεται «πολεμικό»;
Ή θα επιλέξουν κάτι που στοχεύει ακριβώς στο πρόβλημα που θέλουν να λύσουν;
Για τον πολίτη, το πρόβλημα δεν είναι να γίνει μονομάχος, στρατιώτης ή πρωταθλητής.
Το πρόβλημα είναι να μειώσει την πιθανότητα θυματοποίησης, να αναγνωρίζει κινδύνους, να αποφεύγει, να διαφεύγει και να μπορεί να αντιδράσει νόμιμα όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Αυτό απαιτεί σαφή επιλογή.
Η θέση του Combatives Group
Το Combatives Group αντιμετωπίζει την πραγματική μάχη και την προσποιητή μάχη ως δύο διαφορετικά πράγματα.
Η προσποιητή μάχη μπορεί να είναι χρήσιμη.
Μπορεί να είναι άσκηση.
Μπορεί να είναι τέχνη.
Μπορεί να είναι άθλημα.
Μπορεί να είναι θέαμα.
Μπορεί να είναι παιδαγωγικό εργαλείο.
Αλλά δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως πραγματικότητα όταν δεν είναι.
Η εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να στηρίζεται σε ρεαλιστικές συνθήκες, όχι σε κινηματογραφική εικόνα.
Πρέπει να καλλιεργεί λειτουργικότητα, όχι εντύπωση.
Πρέπει να δίνει στον πολίτη εργαλεία διαφυγής, όχι φαντασίωση κυριαρχίας.
Πρέπει να ξεχωρίζει καθαρά τον αγώνα από την απειλή.
Την τέχνη από την επιβίωση.
Την προπόνηση από την πραγματικότητα.
Την εικόνα από την ουσία.
Τελική σκέψη
Η πραγματική και η προσποιητή μάχη μπορεί να μοιάζουν σε κάποια σημεία.
Αλλά δεν είναι ίδιες.
Η μία μπορεί να ψυχαγωγεί, να γυμνάζει, να διδάσκει, να καλλιεργεί ή να δοκιμάζει μέσα σε κανόνες.
Η άλλη μπορεί να τραυματίσει, να σκοτώσει, να καταστρέψει ζωές και να οδηγήσει σε νομικές συνέπειες.
Αν δεν τις ξεχωρίσουμε, θα εκπαιδευόμαστε για λάθος πράγμα.
Η πραγματική αυτοάμυνα για πολίτες δεν χρειάζεται κινηματογραφική εικόνα.
Χρειάζεται σαφήνεια.
Χρειάζεται ρεαλισμό.
Χρειάζεται απλότητα.
Χρειάζεται νόμιμη σκέψη.
Χρειάζεται πίεση.
Χρειάζεται διαφυγή.
Χρειάζεται να ξέρει ο άνθρωπος τι κάνει, γιατί το κάνει και πότε πρέπει να σταματήσει.
Σε πραγματική δοκιμασία, η σύγχυση φαίνεται.
Και αν η εκπαίδευση ήταν χτισμένη πάνω στην εικόνα και όχι στην αλήθεια, τότε η έλλειψη θα φανεί αμέσως.
Συνέχεια ανάγνωσης
- Για να συνεχίσετε στο ίδιο θέμα, διαβάστε το άρθρο Η αλήθεια για τις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα και το άρθρο Πολεμικές τέχνες, Μαχητική άθληση ή Αυτοάμυνα;.
- Για τη διαφορά ανάμεσα στην αυτοάμυνα και στις πολεμικές τέχνες, διαβάστε το άρθρο Η αυτοάμυνα και οι πολεμικές τέχνες είναι το ίδιο πράγμα; και το άρθρο Η Παραπλάνηση των πολεμικών τεχνών.
- Για την πρακτική λειτουργικότητα της κίνησης, διαβάστε το άρθρο Η Κίνηση Ακολουθεί την Λειτουργικότητα και το άρθρο Τεχνικές Αυτοάμυνας – Τέλειες ή Λειτουργικές.
- Για τη στρατιωτική διάσταση και γιατί δεν ταυτίζεται με την πολιτική αυτοάμυνα, συνεχίστε με το άρθρο Η στρατιωτική προσέγγιση και τη σελίδα Τι είναι το Combatives;.
- Για να καταλάβετε τι χρειάζεται πραγματικά ο πολίτης, διαβάστε το άρθρο Πρωτόκολλα για ασφάλεια, αυτοπροστασία και αυτοάμυνα και τη σελίδα Βασικές δεξιότητες αυτοάμυνας για πολίτες.
Σημείωση ασφαλείας
Η ρεαλιστική εκπαίδευση πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, προοδευτική πίεση και σαφή μέτρα ασφαλείας. Η προσομοίωση δεν πρέπει να γίνεται ανεξέλεγκτη βία.
Νομική σημείωση
Η πολιτική αυτοάμυνα αφορά αναγκαία και ανάλογη προστασία απέναντι σε άμεση και άδικη απειλή. Ο σκοπός είναι η προστασία και η διαφυγή, όχι η τιμωρία, η εκδίκηση ή η συνέχιση της σύγκρουσης.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Οι ταινίες, οι επιδείξεις και οι αγώνες δεν πρέπει να συγχέονται με την πραγματική βία. Η σοβαρή εκπαίδευση μειώνει ψευδαισθήσεις, δεν τις τροφοδοτεί.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group διαχωρίζει τη μαχητική άθληση, την πολεμική τέχνη, τη στρατιωτική εφαρμογή και την πολιτική αυτοάμυνα. Η μεθοδολογία του για πολίτες εστιάζει στην αυτοπροστασία, τη λειτουργικότητα, τη νόμιμη διαφυγή και τη ρεαλιστική πίεση.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να γνωρίσετε μια προσέγγιση που διαχωρίζει καθαρά την πραγματική βία από την προσποιητή μάχη και την αθλητική εικόνα, επικοινωνήστε με το Combatives Group.