Η αλήθεια δεν είναι πάντα ευχάριστη, αλλά είναι απαραίτητη
Οι πολεμικές τέχνες και η αυτοάμυνα δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Αυτή η θέση ενοχλεί πολλούς. Ιδίως όσους έχουν επενδύσει χρόνια σε πολεμικές τέχνες, μαχητικά αθλήματα, βαθμούς, ζώνες, τίτλους, παραδόσεις ή σχολές. Είναι κατανοητό. Κανείς δεν θέλει να ακούσει ότι κάτι που αγαπά, σέβεται ή διδάσκει μπορεί να μην καλύπτει πλήρως αυτό που υπόσχεται.
Όμως η σοβαρή αυτοπροστασία δεν μπορεί να στηρίζεται σε ευχάριστες παραδοχές.
Πρέπει να στηρίζεται στην αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι οι πολεμικές τέχνες, όπως τις αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος σήμερα, μπορούν να προσφέρουν πολλά: άσκηση, πειθαρχία, τεχνική καλλιέργεια, αυτοβελτίωση, παράδοση, αθλητική απόδοση, κοινωνικότητα και ψυχική ενδυνάμωση.
Όμως όλα αυτά δεν τις κάνουν αυτομάτως πλήρες σύστημα αυτοάμυνας για τον σύγχρονο πολίτη.
Η αυτοάμυνα έχει άλλο σκοπό. Άλλο πλαίσιο. Άλλη ψυχολογία. Άλλη νομική διάσταση. Άλλη προτεραιότητα. Άλλη μεθοδολογία.
Αν δεν ξεχωρίσουμε αυτά τα πράγματα, κινδυνεύουμε να εκπαιδευόμαστε για κάτι που μοιάζει με αυτοάμυνα, αλλά δεν είναι αρκετό όταν η απειλή γίνει πραγματική.
Η σύντομη απάντηση
Οι πολεμικές τέχνες δεν είναι άχρηστες για την αυτοάμυνα.
Αλλά δεν ταυτίζονται με αυτήν.
Ένας άνθρωπος που έχει εκπαιδευτεί σοβαρά σε πολεμική τέχνη ή μαχητικό άθλημα μπορεί να έχει πλεονεκτήματα: καλύτερη φυσική κατάσταση, καλύτερη επαφή με το σώμα του, εμπειρία πίεσης σε ελεγχόμενο πλαίσιο, τεχνική βάση, αντοχή, συντονισμό και αυτοπεποίθηση.
Όμως η πραγματική αυτοάμυνα απαιτεί περισσότερα.
Απαιτεί επίγνωση, πρόληψη, αποφυγή, διαφυγή, κοινωνικές δεξιότητες, αποκλιμάκωση, κατανόηση εγκληματικής βίας, νομικό πλαίσιο, διαχείριση φόβου, προσαρμογή σε αιφνιδιασμό και ρεαλιστική εκπαίδευση υπό πίεση.
Όταν μια σχολή διδάσκει κυρίως τεχνικές, φόρμες, αγώνες ή αθλητική απόδοση, αλλά δεν καλύπτει αυτά τα στοιχεία, τότε δεν διδάσκει ολοκληρωμένη αυτοάμυνα.
Διδάσκει κάτι άλλο.
Και αυτό πρέπει να λέγεται καθαρά.
Αυτό το άρθρο είναι για εσάς αν…
- Έχετε ακούσει ότι οι πολεμικές τέχνες είναι αυτοάμυνα και θέλετε να καταλάβετε αν ισχύει.
- Σκέφτεστε να γραφτείτε σε σχολή για λόγους προσωπικής ασφάλειας.
- Έχετε ήδη εμπειρία σε πολεμικές τέχνες ή μαχητικά αθλήματα και θέλετε να δείτε τι λείπει από την πραγματική αυτοπροστασία.
- Θέλετε να ξεχωρίσετε την τέχνη, την άθληση και την αυτοάμυνα χωρίς φανατισμό.
- Σας ενδιαφέρει η θέση του Combatives Group πάνω στη ρεαλιστική εκπαίδευση πολιτών.
Τι θα μάθετε
- Θα δείτε γιατί οι πολεμικές τέχνες έχουν αξία, αλλά δεν αποτελούν αυτομάτως πλήρες σύστημα αυτοάμυνας.
- Θα καταλάβετε γιατί η ιστορία, η παράδοση ή η τεχνική τελειότητα δεν αρκούν για τον σύγχρονο πολίτη.
- Θα μάθετε γιατί η πραγματική αυτοάμυνα χρειάζεται πολύ περισσότερα από τεχνικές.
- Θα δείτε γιατί το αθλητικό πλαίσιο δεν είναι το ίδιο με τη βία του δρόμου.
- Θα καταλάβετε γιατί η νοοτροπία, ο στόχος και η πρόθεση παίζουν τεράστιο ρόλο.
- Θα δείτε πώς το Combatives Group προσεγγίζει την αυτοπροστασία μέσα από πρόληψη, απλότητα, πίεση, σενάρια και νόμιμη διαφυγή.
Βασικά σημεία
- Οι πολεμικές τέχνες μπορούν να είναι πολύτιμες ως τέχνη, άσκηση, παράδοση ή μαχητική άθληση.
- Η αυτοάμυνα είναι διαφορετικό αντικείμενο και έχει ως σκοπό την αποφυγή, την προστασία και τη διαφυγή από πραγματική απειλή.
- Η τεχνική ικανότητα δεν αρκεί χωρίς σωστή νοοτροπία, στόχο, πρόθεση, ψυχοσωματική ετοιμότητα και νομική κατανόηση.
- Η πραγματική βία δεν λειτουργεί με κανόνες, διαιτητές, κατηγορίες, συμφωνημένη έναρξη ή ασφαλές πλαίσιο.
- Ο μέσος πολίτης δεν χρειάζεται υπερβολική τεχνική ύλη. Χρειάζεται πρακτικές αρχές που μπορεί να εφαρμόσει υπό πίεση.
- Το Combatives Group αντιμετωπίζει την εκπαίδευση ως ασφάλεια, αυτοπροστασία και αυτοάμυνα, όχι ως άθλημα ή καλλιτεχνική παράδοση.
Εισαγωγή: Η αλήθεια πριν από την άνεση
Αυτό το θέμα προκαλεί αντιδράσεις.
Και είναι λογικό.
Οι πολεμικές τέχνες έχουν βαθιά συναισθηματική αξία για πολλούς ανθρώπους. Κάποιοι μεγάλωσαν μέσα σε αυτές. Κάποιοι απέκτησαν φίλους, πειθαρχία, αυτοπεποίθηση και καλύτερη φυσική κατάσταση. Κάποιοι βρήκαν νόημα, δάσκαλο, κοινότητα ή τρόπο ζωής. Κάποιοι αφιέρωσαν δεκαετίες.
Δεν υποτιμούμε τίποτα από αυτά.
Όμως άλλο πράγμα είναι η αξία μιας δραστηριότητας και άλλο η καταλληλότητά της για αυτοάμυνα.
Η αλήθεια δεν πρέπει να χρωματίζεται για χάρη της άνεσής μας. Αν κάτι είναι τέχνη, να το πούμε τέχνη. Αν είναι άθλημα, να το πούμε άθλημα. Αν είναι πολιτιστική παράδοση, να το πούμε πολιτιστική παράδοση. Αν είναι αυτοβελτίωση, να το πούμε αυτοβελτίωση.
Αλλά αν μιλάμε για αυτοάμυνα, τότε πρέπει να μιλήσουμε με άλλα κριτήρια.
Το ερώτημα δεν είναι:
«Μου αρέσει;»
Το ερώτημα είναι:
«Με προετοιμάζει πραγματικά για άμεση απειλή, φόβο, αιφνιδιασμό, νομική ευθύνη, αποφυγή, διαφυγή και πραγματική βία;»
Αν η απάντηση δεν είναι καθαρή, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Η αξία των πολεμικών τεχνών
Ας ξεκινήσουμε δίκαια.
Οι πολεμικές τέχνες μπορούν να κάνουν πολύ καλό σε έναν άνθρωπο.
Μπορούν να βελτιώσουν τη φυσική κατάσταση.
Να διδάξουν πειθαρχία.
Να αναπτύξουν συντονισμό.
Να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση.
Να προσφέρουν κοινωνικό περιβάλλον.
Να καλλιεργήσουν υπομονή, επιμονή και σεβασμό.
Να δώσουν τεχνική βάση.
Να προσφέρουν αθλητική πρόκληση.
Να αποτελέσουν όμορφη και ικανοποιητική δέσμευση.
Για πολλούς ανθρώπους, αυτά είναι αρκετά. Και καλά κάνουν.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτά τα οφέλη παρουσιάζονται ως επαρκής αυτοάμυνα.
Η βελτίωση της φυσικής κατάστασης βοηθά στην αυτοάμυνα, αλλά δεν είναι αυτοάμυνα.
Η τεχνική βοηθά, αλλά δεν είναι όλο το αντικείμενο.
Η αυτοπεποίθηση βοηθά, αλλά μπορεί να γίνει επικίνδυνη αν δεν στηρίζεται σε πραγματική επάρκεια.
Η παράδοση έχει αξία, αλλά δεν αντικαθιστά τη σύγχρονη ανάγκη του πολίτη για πρακτική ασφάλεια.
Το βασικό λάθος: η ταύτιση τέχνης και αυτοάμυνας
Το βασικό λάθος είναι ότι ο κόσμος συχνά ταυτίζει την πολεμική τέχνη με την αυτοάμυνα.
Αυτή η ταύτιση έχει χτιστεί μέσα από δεκαετίες διαφημίσεων, ταινιών, σχολών, αφηγήσεων και κοινωνικών στερεοτύπων.
«Ξέρει καράτε, άρα ξέρει να αμύνεται.»
«Έχει μαύρη ζώνη, άρα είναι επικίνδυνος.»
«Κάνει πολεμική τέχνη, άρα είναι προετοιμασμένος για τον δρόμο.»
Όμως αυτά δεν ισχύουν αυτομάτως.
Η πολεμική τέχνη μπορεί να εκπαιδεύει τον άνθρωπο σε τεχνικές, φόρμες, στυλ, παράδοση ή αγώνα. Η αυτοάμυνα πρέπει να τον εκπαιδεύει στην πραγματική απειλή. Αυτά τα δύο μπορεί να συναντηθούν, αλλά δεν είναι το ίδιο.
Η αυτοάμυνα για πολίτες απαιτεί να αντιμετωπίσουμε τη βία ως πραγματικό κοινωνικό, ψυχολογικό, σωματικό και νομικό φαινόμενο.
Όχι ως τεχνική επίδειξη.
Οι ισχυρισμοί και τα γεγονότα
Ας δούμε μερικούς συνηθισμένους ισχυρισμούς.
Ισχυρισμός: Οι πολεμικές τέχνες είναι αποτέλεσμα χιλιάδων χρόνων πεδίου μάχης
Αυτός ο ισχυρισμός ακούγεται εντυπωσιακός.
Όμως είναι υπερβολικά γενικός και συχνά ιστορικά θολός.
Ο άνθρωπος, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, είναι κατεξοχήν χρήστης εργαλείων. Όταν πολεμά, ειδικά σε οργανωμένη σύγκρουση, πολεμά κυρίως με όπλα, ομάδα, τακτική και εξοπλισμό. Η άοπλη μάχη δεν ήταν ποτέ η κύρια επιλογή σε πραγματικό πολεμικό περιβάλλον, όταν υπήρχαν διαθέσιμα όπλα.
Πολλά σύγχρονα άοπλα συστήματα πολεμικών τεχνών αναπτύχθηκαν ή αναδιαμορφώθηκαν σε περιβάλλοντα όπου η πολεμική τους χρήση είχε ήδη αλλάξει ή είχε μετατραπεί σε εκπαιδευτική, πολιτισμική, αθλητική ή προσωπική πρακτική.
Αυτό δεν τα κάνει άχρηστα.
Αλλά μας υποχρεώνει να είμαστε ακριβείς.
Δεν μπορούμε να παρουσιάζουμε κάθε σύγχρονη πολεμική τέχνη ως άμεσο προϊόν δοκιμασμένων τεχνικών πολέμου, κατάλληλων για τον σημερινό πολίτη.
Ισχυρισμός: Οι ασιατικές πολεμικές τέχνες είναι πλήρη συστήματα αυτοάμυνας
Μερικές μπορεί να περιέχουν αξιόλογα στοιχεία.
Αλλά ένα πλήρες σύστημα αυτοάμυνας για πολίτες δεν είναι απλώς συλλογή τεχνικών.
Δεν αρκεί να ξέρεις πώς να χτυπάς, να κλοτσάς, να ρίχνεις ή να κρατάς.
Πρέπει να ξέρεις πότε να μην είσαι εκεί.
Πώς να αναγνωρίζεις κίνδυνο.
Πώς να μη φανείς εύκολο θύμα.
Πώς να διαχειριστείς απόσταση.
Πώς να αποκλιμακώσεις.
Πώς να διαφύγεις.
Πώς να λειτουργήσεις υπό φόβο.
Πώς να αντιμετωπίσεις αιφνιδιασμό.
Πώς να κινηθείς μέσα στα όρια του νόμου.
Πώς να σταματήσεις όταν σταματήσει η απειλή.
Πώς να διαχειριστείς τη μετά-σύγκρουση.
Αν ένα σύστημα δεν καλύπτει αυτά τα στοιχεία, δεν είναι πλήρες σύστημα αυτοάμυνας.
Μπορεί να είναι τέχνη. Μπορεί να είναι άθλημα. Μπορεί να είναι εξαιρετική τεχνική σχολή.
Αλλά δεν είναι ολοκληρωμένη αυτοπροστασία.
Ισχυρισμός: Οι ιδρυτές των τεχνών ήταν αποδεδειγμένοι μάστερ αυτοάμυνας
Αυτός ο ισχυρισμός χρειάζεται προσοχή.
Πολλοί ιδρυτές και δάσκαλοι συστημάτων μπορεί να ήταν εξαιρετικοί τεχνικοί, σημαντικοί παιδαγωγοί, πρωτοπόροι της εποχής τους ή άνθρωποι με μεγάλη προσφορά στην τέχνη τους.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ήταν αυτομάτως ειδικοί στη σύγχρονη πολιτική αυτοάμυνα.
Η αναμέτρηση με άλλους δασκάλους, οι τεχνικές δοκιμές, οι αγώνες, οι επιδείξεις ή οι σχολικές αντιπαραθέσεις δεν είναι το ίδιο με την αυτοάμυνα.
Η αυτοάμυνα δεν είναι συναινετική αναμέτρηση.
Δεν είναι αγώνας.
Δεν είναι επίδειξη υπεροχής συστήματος.
Δεν είναι διαγωνισμός τεχνικής.
Είναι αναγκαία προστασία από άμεση απειλή, συχνά σε συνθήκες που δεν επιλέγει ο αμυνόμενος.
Ισχυρισμός: Οι πολεμικές τέχνες δημιουργούν μαχητές που θα διέλυαν τον μέσο κακοποιό
Μερικές φορές, ένας πολύ καλά εκπαιδευμένος άνθρωπος μπορεί να εφαρμόσει την εκπαίδευσή του σε πραγματικό περιστατικό.
Αυτό συμβαίνει.
Όμως δεν είναι ο κανόνας για τον μέσο ασκούμενο.
Ένας άνθρωπος που προπονείται σε ελεγχόμενο περιβάλλον μπορεί να έχει τεχνικά πλεονεκτήματα, αλλά ο εγκληματίας του δρόμου δεν είναι πάντα «ανεκπαίδευτος» με την πρακτική έννοια. Μπορεί να έχει επαναλαμβανόμενη εμπειρία στη βία. Μπορεί να έχει επιτεθεί ξανά. Μπορεί να γνωρίζει πώς να αιφνιδιάζει, να εκφοβίζει, να απομονώνει, να κλιμακώνει και να χρησιμοποιεί την αδράνεια του θύματος.
Ο ασκούμενος μπορεί να βρίσκεται στην πρώτη πραγματική του εμπειρία.
Ο επιτιθέμενος μπορεί να βρίσκεται στη δέκατη.
Αυτό αλλάζει πολύ τα πράγματα.
Η τεχνική γνώση είναι σημαντική, αλλά η εμπειρία στην πραγματική βία, η πρόθεση, η αποφασιστικότητα και η ψυχοσωματική ετοιμότητα παίζουν τεράστιο ρόλο.
Το ουσιαστικό πρόβλημα: νοοτροπία, στόχος, πρόθεση
Το πρώτο μεγάλο ζήτημα στην πραγματική αυτοάμυνα είναι η νοοτροπία.
Όχι η τεχνική.
Η νοοτροπία.
Οι άνθρωποι τείνουν να λειτουργούν σύμφωνα με αυτό που έχουν προπονηθεί να κάνουν. Αν η εκπαίδευσή τους βασίζεται σε αγωνιστική ανταλλαγή, θα προσπαθήσουν να ανταλλάξουν. Αν βασίζεται σε συνεργάσιμες τεχνικές, θα περιμένουν καθαρή είσοδο. Αν βασίζεται σε τέχνη, θα αναζητήσουν τεχνική εκτέλεση. Αν βασίζεται σε αγώνα, θα μπουν σε λογική νίκης.
Στην αυτοάμυνα, ο στόχος είναι διαφορετικός.
Δεν είναι να κερδίσεις τον άλλον.
Δεν είναι να δείξεις ανωτερότητα.
Δεν είναι να εφαρμόσεις την τέχνη σου.
Δεν είναι να παίξεις τίμια.
Δεν είναι να μείνεις στη σύγκρουση.
Ο στόχος είναι να επιβιώσεις, να προστατευθείς, να δημιουργήσεις δίοδο διαφυγής και να φύγεις.
Αν η εκπαίδευση δεν υπηρετεί αυτόν τον στόχο, τότε η νοοτροπία του ασκούμενου μπορεί να τον οδηγήσει σε λάθος επιλογές.
Το δεύτερο ζήτημα: στρες και αδρεναλίνη
Σε πραγματική απειλή, το σώμα αλλάζει.
Δεν λειτουργεί όπως στην προπόνηση.
Η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Η αναπνοή αλλάζει. Οι παλμοί αυξάνονται. Η αντίληψη μπορεί να στενέψει. Η λεπτή κινητικότητα μπορεί να μειωθεί. Η ικανότητα σύνθετης τεχνικής εκτέλεσης μπορεί να περιοριστεί. Ο φόβος, ο αιφνιδιασμός και η σύγχυση μπορούν να επηρεάσουν δραματικά την απόδοση.
Αυτό το γνωρίζουν όσοι έχουν βιώσει πραγματική πίεση.
Και αυτό είναι το σημείο όπου πολλές τεχνικές πολεμικών τεχνών δυσκολεύονται να μεταφερθούν.
Όχι επειδή είναι «κακές».
Αλλά επειδή συχνά έχουν ασκηθεί σε διαφορετικές συνθήκες από αυτές όπου καλούνται να εφαρμοστούν.
Μια τεχνική που απαιτεί λεπτή ακρίβεια, καθαρή απόσταση, ήρεμη σκέψη και συνεργάσιμη είσοδο μπορεί να φαίνεται πολύ καλή στην αίθουσα. Υπό αιφνιδιασμό και ακραία πίεση, μπορεί να καταρρεύσει.
Γι’ αυτό η εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να περιλαμβάνει προσομοίωση πίεσης, όχι μόνο τεχνική επανάληψη.
Γιατί το sparring και ο αγώνας δεν αρκούν
Το sparring και οι αγώνες έχουν μεγάλη αξία.
Διδάσκουν επαφή, απόσταση, ρυθμό, αντοχή, αντίσταση, χρονισμό, ψυχραιμία και λειτουργία απέναντι σε άνθρωπο που δεν συνεργάζεται πλήρως.
Αυτά είναι πολύτιμα.
Όμως το sparring δεν είναι πραγματική επίθεση.
Ο αγώνας δεν είναι εγκληματική βία.
Υπάρχει πλαίσιο. Υπάρχει συμφωνία. Υπάρχει χώρος. Υπάρχει διαιτητής ή προπονητής. Υπάρχουν όρια. Υπάρχει συνήθως ένας αντίπαλος. Υπάρχει γνωστή έναρξη. Υπάρχει τέλος. Υπάρχει πολιτισμός αμοιβαίας συμμετοχής.
Η πραγματική βία δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.
Μπορεί να έχει λεκτική πίεση.
Μπορεί να έχει αιφνιδιασμό.
Μπορεί να έχει προσποίηση.
Μπορεί να έχει δεύτερο άτομο.
Μπορεί να έχει όπλο.
Μπορεί να έχει έδαφος, τοίχο, σκοτάδι, αυτοκίνητα, σκάλες, κόσμο, πανικό, μάρτυρες και νομικές συνέπειες.
Άρα το sparring είναι χρήσιμο, αλλά δεν είναι πλήρης προετοιμασία αυτοάμυνας.
Είναι ένα εργαλείο.
Όχι όλο το σύστημα.
Τι είναι πραγματικά απαραίτητο για την αυτοάμυνα ενός πολίτη
Ένα ολοκληρωμένο σύστημα αυτοάμυνας για πολίτες πρέπει να περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από τεχνικές.
Πρέπει να περιλαμβάνει αυτοπροστασία πριν από τη σωματική εμπλοκή.
Πρέπει να διδάσκει πώς λειτουργούν οι απειλές.
Πώς σκέφτονται και επιλέγουν στόχους ορισμένοι επιθετικοί άνθρωποι.
Πώς φαίνεται ένα πιθανό θύμα.
Πώς να μη φανεί κάποιος εύκολος στόχος.
Πώς να αναγνωρίζει κανείς προειδοποιητικά σημάδια.
Πώς να χρησιμοποιεί κοινωνικές δεξιότητες.
Πώς να θέτει όρια.
Πώς να αποκλιμακώνει.
Πώς να διαπραγματεύεται όταν αυτό είναι χρήσιμο.
Πώς να αποφεύγει.
Πώς να αποδρά.
Πώς να δράσει όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Πώς να σταματήσει όταν ο κίνδυνος σταματήσει.
Πώς να διαχειριστεί το μετά.
Αυτά τα στοιχεία δεν είναι διακοσμητικά.
Είναι η καρδιά της αυτοπροστασίας.
Αν η εκπαίδευση ξεκινά και τελειώνει στην τεχνική, είναι ελλιπής.
Μαλακές και σκληρές δεξιότητες
Στο Combatives Group διαχωρίζουμε πρακτικά τις μαλακές και τις σκληρές δεξιότητες.
Οι μαλακές δεξιότητες περιλαμβάνουν επίγνωση, πρόληψη, αποφυγή, ανάγνωση κατάστασης, επικοινωνία, αποκλιμάκωση, όρια, επιλογή θέσης, διαφυγή και κρίση.
Οι σκληρές δεξιότητες περιλαμβάνουν τη σωματική δράση όταν όλα τα προηγούμενα έχουν αποτύχει ή δεν υπάρχει χρόνος να εφαρμοστούν.
Το λάθος πολλών σχολών είναι ότι ξεκινούν από τις σκληρές δεξιότητες και συχνά μένουν εκεί.
Όμως ο μέσος πολίτης χρειάζεται πρώτα να μειώσει την πιθανότητα σύγκρουσης. Να μη βρεθεί εκεί. Να μην επιλεγεί. Να φύγει νωρίς. Να διαβάσει το πρόβλημα. Να αποφύγει το σημείο όπου η σωματική δράση γίνεται αναγκαστική.
Η σωματική αυτοάμυνα είναι σημαντική.
Αλλά είναι η τελευταία γραμμή.
Όχι η πρώτη.
Η δική μας προσέγγιση αυτοάμυνας
Η προσέγγιση του Combatives Group ξεκινά από την πραγματικότητα του πολίτη.
Ο πολίτης δεν είναι αθλητής σε αγώνα.
Δεν είναι στρατιώτης σε αποστολή.
Δεν είναι αστυνομικός σε καθήκον.
Δεν είναι χαρακτήρας ταινίας.
Είναι άνθρωπος που θέλει να προστατεύσει τη ζωή, την υγεία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του, χωρίς να καταλήξει τραυματισμένος, κατηγορούμενος ή εγκλωβισμένος σε μια κατάσταση που μπορούσε να αποφύγει.
Γι’ αυτό η προσέγγιση είναι:
Πρώτα ασφάλεια.
Μετά αυτοπροστασία.
Τελευταία, αυτοάμυνα.
Όταν δουλεύουμε σενάρια, δεν μας ενδιαφέρει να παίξει ο ασκούμενος «αγώνα». Μας ενδιαφέρει να αναγνωρίσει την απειλή, να δει τις εξόδους, να διαχειριστεί την πίεση, να κινηθεί, να διαφύγει και να δράσει μόνο όταν αυτό είναι αναγκαίο.
Αν η πρώτη του αντίδραση είναι να δώσει μάχη ενώ μπορεί να φύγει, αυτό είναι πρόβλημα.
Η αυτοάμυνα δεν είναι αγώνας εγωισμού.
Είναι διαχείριση κινδύνου.
Προσομοιώσεις και θωρακισμένος αντίπαλος
Μία από τις σημαντικότερες διαφορές της ρεαλιστικής εκπαίδευσης είναι η χρήση προσομοιώσεων.
Όταν ένα σενάριο είναι αρκετά πειστικό, το σώμα αντιδρά. Ο ασκούμενος βιώνει πίεση, θόρυβο, κίνηση, επιθετική γλώσσα σώματος, λεκτική ένταση, σύγχυση και ανάγκη απόφασης.
Δεν είναι πραγματική επίθεση.
Αλλά μπορεί να ενεργοποιήσει αντιδράσεις που δεν εμφανίζονται σε ήρεμη τεχνική προπόνηση.
Ο θωρακισμένος αντίπαλος επιτρέπει να αυξηθεί το επίπεδο ρεαλισμού με μεγαλύτερη ασφάλεια. Ο ασκούμενος μπορεί να δοκιμάσει αντίδραση, πίεση, κίνηση και αποφάσεις απέναντι σε άνθρωπο που δεν του χαρίζεται τεχνικά, αλλά προστατεύεται αρκετά ώστε να υπάρξει σοβαρότερη εφαρμογή.
Αυτό αναδεικνύει αδυναμίες.
Και αυτό είναι καλό.
Η εκπαίδευση που δεν αποκαλύπτει αδυναμίες δεν προετοιμάζει. Κολακεύει.
Η αυτο-επαγόμενη απελευθέρωση αδρεναλίνης
Η αδρεναλίνη δεν ανεβαίνει επειδή το αποφασίζουμε θεωρητικά.
Συνήθως ενεργοποιείται όταν το σώμα αναγνωρίζει ενδείξεις κινδύνου.
Αν σε ένα εκπαιδευτικό σενάριο παρουσιαστούν αρκετά πειστικά στοιχεία απειλής — απόσταση, φωνή, επιθετική στάση, κίνηση, πίεση, αιφνιδιασμός, πρόθεση — το σώμα μπορεί να αντιδράσει με τρόπο που μοιάζει πολύ περισσότερο με πραγματική πίεση από ό,τι μια απλή τεχνική άσκηση.
Αυτό είναι πολύτιμο.
Γιατί ο ασκούμενος μαθαίνει να γνωρίζει το σώμα του υπό στρες. Βλέπει πότε παγώνει. Πότε βιάζεται. Πότε δεν ακούει. Πότε κοιτά λάθος. Πότε χάνει λεπτή τεχνική. Πότε μπαίνει σε λογική μάχης ενώ έπρεπε να φύγει.
Η επαναλαμβανόμενη, ασφαλής και προοδευτική έκθεση σε τέτοιες συνθήκες δημιουργεί εμπειρία χωρίς να χρειαστεί ο άνθρωπος να βιώσει πραγματική εγκληματική επίθεση.
Αυτός είναι βασικός στόχος της ρεαλιστικής εκπαίδευσης.
Η εμπειρία προηγούμενης βίας
Υπάρχουν άνθρωποι που τα πηγαίνουν καλύτερα στην πρώτη ρεαλιστική προσομοίωση.
Συχνά δεν είναι επειδή έχουν περισσότερες τεχνικές.
Είναι επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που το σώμα τους βιώνει έντονη σύγκρουση, φόβο, πίεση ή χάος.
Μπορεί να έχουν εμπειρία πλήρους επαφής.
Μπορεί να έχουν ζήσει πραγματικά περιστατικά.
Μπορεί να έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον όπου η βία δεν ήταν θεωρία.
Μπορεί απλώς να έχουν εκτεθεί αρκετά σε καταστάσεις που τους έμαθαν να μη σοκάρονται εύκολα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η βία είναι καλός δάσκαλος που πρέπει να αναζητούμε.
Δεν πρέπει.
Σημαίνει ότι η εμπειρία πίεσης έχει σημασία.
Γι’ αυτό προσπαθούμε να δημιουργήσουμε εκπαιδευτικές εμπειρίες που δίνουν στον ασκούμενο ένα ασφαλέστερο ψυχοσωματικό προηγούμενο.
Το σφυρί και το καρφί
Υπάρχει μια γνωστή φράση που αποδίδεται στον Αβραάμ Μάσλοου:
«Αν το μόνο εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, έχεις την τάση να βλέπεις κάθε πρόβλημα σαν καρφί.»
Αυτό ισχύει απόλυτα στην αυτοάμυνα.
Αν ένας άνθρωπος ξέρει μόνο να παλεύει, θα θέλει να παλέψει.
Αν ξέρει μόνο να χτυπά, θα θέλει να χτυπήσει.
Αν ξέρει μόνο να κάνει αγώνα, θα μπει σε αγώνα.
Αν ξέρει μόνο τεχνική ανταλλαγή, θα περιμένει τεχνική ανταλλαγή.
Αλλά δεν είναι κάθε πρόβλημα ίδιο.
Κάποιες καταστάσεις θέλουν αποφυγή.
Άλλες θέλουν σιωπή.
Άλλες θέλουν φωνή.
Άλλες θέλουν διαφυγή.
Άλλες θέλουν αποκλιμάκωση.
Άλλες θέλουν άμεση αμυντική δράση.
Άλλες θέλουν να μη μπείτε ποτέ στον χώρο.
Ένα εργαλείο δεν αρκεί.
Η αυτοπροστασία είναι σύστημα κρίσης, όχι συλλογή κινήσεων.
Γιατί ο μέσος πολίτης χρειάζεται άλλη εκπαίδευση
Ο μέσος πολίτης δεν θέλει να ζήσει ζωή βίας.
Δεν θέλει να περάσει δεκαετίες σε τέχνη.
Δεν θέλει να γίνει επαγγελματίας αθλητής.
Δεν θέλει να γίνει στρατιώτης.
Δεν θέλει να εμπλέκεται καθημερινά σε επικίνδυνες καταστάσεις.
Θέλει να είναι ασφαλής.
Θέλει να προστατεύσει την οικογένειά του.
Θέλει να ξέρει τι να κάνει αν κάτι πάει στραβά.
Θέλει πρακτικές δεξιότητες που να ταιριάζουν στη ζωή του.
Άρα η εκπαίδευσή του πρέπει να είναι στοχευμένη.
Όχι υπερβολική.
Όχι αθλητική όταν ο σκοπός δεν είναι αγώνας.
Όχι καλλιτεχνική όταν ο σκοπός δεν είναι τέχνη.
Όχι στρατιωτική όταν ο σκοπός δεν είναι αποστολή.
Πολιτική αυτοπροστασία για πολίτες.
Αυτό είναι το ζητούμενο.
Τελική σκέψη
Η αλήθεια για τις πολεμικές τέχνες και την αυτοάμυνα δεν είναι ότι οι πολεμικές τέχνες είναι άχρηστες.
Δεν είναι.
Η αλήθεια είναι ότι οι πολεμικές τέχνες δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως κάτι που δεν είναι.
Μπορούν να είναι τέχνη.
Μπορούν να είναι άθλημα.
Μπορούν να είναι άσκηση.
Μπορούν να είναι πειθαρχία.
Μπορούν να είναι παράδοση.
Μπορούν να είναι προσωπική ανάπτυξη.
Μπορούν να δώσουν τεχνικά και σωματικά πλεονεκτήματα.
Αλλά η αυτοάμυνα για πολίτες είναι άλλο αντικείμενο.
Χρειάζεται πρόληψη.
Απουσία.
Αποφυγή.
Απόδραση.
Κοινωνικές δεξιότητες.
Αποκλιμάκωση.
Νομική κατανόηση.
Διαχείριση φόβου.
Σενάρια.
Πίεση.
Απλές αρχές.
Πρακτική διαφυγή.
Και ξεκάθαρη νοοτροπία: δεν είμαστε εκεί για να κερδίσουμε αγώνα. Είμαστε εκεί για να βγούμε από την απειλή.
Αν αγαπάτε τις πολεμικές τέχνες, συνεχίστε να τις αγαπάτε.
Αν όμως θέλετε αυτοάμυνα, ζητήστε αυτοάμυνα.
Όχι κάτι που απλώς μοιάζει με αυτή.
Συνέχεια ανάγνωσης
Για να δείτε τη βασική διάκριση ανάμεσα στις πολεμικές τέχνες, τη μαχητική άθληση και την αυτοάμυνα, διαβάστε το άρθρο Πολεμικές τέχνες, Μαχητική άθληση ή Αυτοάμυνα; και το άρθρο Η αυτοάμυνα και οι πολεμικές τέχνες είναι το ίδιο πράγμα;.
Για την ευρύτερη παραπλάνηση γύρω από την αυτοάμυνα και τις πολεμικές τέχνες, συνεχίστε με το άρθρο Η Παραπλάνηση των πολεμικών τεχνών και το άρθρο Πώς οι «ειδικοί» των πολεμικών τεχνών εξαπατούν τους ανίδεους.
Για να καταλάβετε τι χρειάζεται πραγματικά ο πολίτης, διαβάστε το άρθρο Όσα χρειάζεται να γνωρίζετε για τη βία και το άρθρο Η Εγκληματική βία δεν είναι καυγάς.
Για τις αρχές απουσίας, αποφυγής και απόδρασης, διαβάστε το άρθρο Απουσία, Αποφυγή, Απόδραση και το άρθρο Πρωτόκολλα για ασφάλεια, αυτοπροστασία και αυτοάμυνα.
Για τη σημασία της ρεαλιστικής πίεσης και της προσομοίωσης, διαβάστε το άρθρο Ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας και τη σελίδα θέσπισε τον Θωρακισμένο Αντίπαλο στην εκπαίδευση.
Για να δείτε πώς το Combatives Group ορίζει την πρακτική αυτοάμυνα, συνεχίστε με τη σελίδα Combatives Group σύστημα ίσον «Ρεαλιστική Αυτοάμυνα» και το άρθρο Ποιά είναι η καλλίτερη αυτοάμυνα και ποιά η αποτελεσματική αυτοάμυνα;.
Σημείωση ασφαλείας
Η ρεαλιστική εκπαίδευση αυτοάμυνας πρέπει να γίνεται με υπεύθυνη καθοδήγηση, προοδευτική πίεση, ασφαλή σενάρια και κατάλληλο εξοπλισμό όπου χρειάζεται. Η προσομοίωση βίας δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη ή επικίνδυνη προπόνηση.
Νομική σημείωση
Η αυτοάμυνα αφορά αναγκαία και ανάλογη προστασία απέναντι σε άμεση απειλή. Η αποφυγή, η αποκλιμάκωση και η διαφυγή προηγούνται όπου είναι εφικτές. Κάθε σωματική ενέργεια μπορεί να έχει νομικές συνέπειες.
Σημείωση κατά της φαντασίωσης
Καμία πολεμική τέχνη, κανένα μαχητικό άθλημα και κανένα σύστημα δεν εγγυάται επιτυχία σε πραγματική βία. Η σοβαρή εκπαίδευση δεν πουλά βεβαιότητα. Μειώνει ψευδαισθήσεις και αυξάνει πιθανότητες ορθότερης αντίδρασης.
Σημείωση εμπειρίας
Το Combatives Group προσεγγίζει την αυτοάμυνα ως σύστημα ασφάλειας, αυτοπροστασίας και πρακτικής διαχείρισης απειλής. Η τεχνική είναι μόνο ένα μέρος του αντικειμένου. Η πρόληψη, η νοοτροπία, η πίεση, η διαφυγή και το νομικό πλαίσιο είναι εξίσου κρίσιμα.
Επικοινωνία
Αν θέλετε να γνωρίσετε μια προσέγγιση που διαχωρίζει καθαρά τις πολεμικές τέχνες από τη ρεαλιστική αυτοάμυνα, επικοινωνήστε με το Combatives Group.